Ο Θοδωρής Νικολάου γεννήθηκε και μεγάλωσε στην πόλη της Πάτρας, εκεί όπου έκανε και τα πρώτα του μουσικά βήματα, στήνοντας σε μικρές σκηνές της πόλης μουσικά προγράμματα που σέβονται τον θεατή.

Τα τελευταία χρόνια, ξεχωρίζουν οι συνεργασίες του με διάφορους σπουδαίους Έλληνες καλλιτέχνες και αρχίζει με αργά και σταθερά βήματα να βρίσκει αυτό που του ταιριάζει στο χώρο της μουσικής βιομηχανίας της χώρας μας, κυκλοφορώντας και τον πρώτο του προσωπικό δίσκο “Ομπρέλα” κι όπως λέει χαρακτηριστικά στην κουβέντα μας, ότι “στόχος του είναι να προσπαθήσει να αγγίξει την τέχνη”. 

Ένας νέος άνθρωπος, καλλιτέχνης, με ωραίες απόψεις για τη ζωή και όλα όσα συμβαίνουν γύρω του που αξίζει σίγουρα κάποιος να προσέξει. Και μιλάμε φυσικά για το Θοδωρή Νικολάου.

Συνέντευξη | Ηρώ Τζημίκα

Γεια σου Θοδωρή! Ελπίζω να είσαι καλά και χαίρομαι  που κανονίστηκε αυτή η  συνέντευξη…

-Γεια σου Ηρώ! Εγώ σε ευχαριστώ για την πρόσκληση!

Για αρχή ως μια κλασική ερώτηση, θα ήθελα να μάθω, τι κάνεις αυτό το διάστημα; Ξέρεις, λίγο πιο κοντά στο καλοκαίρι… Νομίζω μας έρχονται κι ωραιότερες σκέψεις αυτό τον καιρό..

-Τίποτα διαφορετικό από αυτά που έκανα όλο τον υπόλοιπο χρόνο. Δουλειά, μαθήματα, ζωντανές εμφανίσεις, studio, φίλοι και οικογένεια. Ο καιρός και οι εποχές δεν αλλάζουν τη διάθεσή μου ή τη σκέψη μου!

Τι τύπος είσαι; Καλοκαιρινός ή σου αρέσει ο χειμώνας;

-Και οι δύο εποχές μου αρέσουν εξίσου. Χρόνο θέλω να έχω, ελεύθερο χρόνο, για να χαίρομαι τις ομορφιές τους.

Παρόλα αυτά θέλω να αρχίσουμε αμέσως και αυτή η συνέντευξη θα έχει ως στόχο να σε γνωρίσουμε καλύτερα… Οπότε καθώς σε “έψαξα” λιγάκι, έχεις καταγωγή από την Πάτρα. Πώς θυμάσαι τον εαυτό σου εκεί;

-Ναι, στην Πάτρα μεγάλωσα και έζησα τα πρώτα 27 χρόνια της ζωής μου. Δεν είναι οπότε ανάμνηση η ζωή μου εκεί, αλλά η ζωή μου όλη. Όμορφα χρόνια, ανέμελα. Με την οικογένειά μου και τους πρώτους μου φίλους να είναι εκεί ακόμα.

Παιδικές αναμνήσεις; Γιατί κι εγώ έχω μεγαλώσει στην επαρχία κι είναι πολύ διαφορετικά από ένα παιδί να μεγαλώνει εκεί παρά σε μεγαλούπολη. Είμαστε πιο ανέμελοι, ίσως θα έλεγα και τη λέξη «ευτυχισμένοι».

-Όπως τα λες έχουν τα πράγματα. Ευτυχισμένοι! Ειδικά η δικιά μου γενιά, μια γενιά που γεννήθηκε στην ακμή της μεταπολιτευτικής ελληνικής κοινωνίας, σε μία ειρηνική περίοδο, μια περίοδο ευημερίας, έζησε χρόνια όμορφα, πόσο μάλλον όσοι από εμάς μέναμε σε επαρχιακές πόλεις. Οι αναμνήσεις Ηρώ από εκείνη την περίοδο είναι άπειρες. Παιχνίδια στις γειτονιές και στα σχολεία, τα μαθήματα στο σχολεία, τα σαββατιάτικα party’s, η κυριακάτικες μεσημβρινές εξορμήσεις με την οικογένεια στο χωριό, και όλα αυτά μέσω μίας ουσιαστικής ανθρώπινης επικοινωνίας. Υπέροχα χρόνια!

Αν μπορούσες να θυμηθείς κάτι από τα παιδικά σου χρόνια, ένα τρελό σκηνικό από τότε με φίλους, ποιο θα ήταν αυτό;

-Η εξερεύνηση που είχαμε κάνει με τα παιδιά από τη γειτονιά, στο παλιό, εγκαταλελειμμένο εργοστάσιο της οικογένειας Μάμου. Μαγικό το συναίσθημα! Από εκείνη την εξερεύνηση έχω κρατήσει ένα χειρόγραφο βιβλίο του 1929, με τις παραγγελίες και τις παραλαβές του εργοστασίου, εκείνης της περιόδου, γραμμένο με τα πιο καλαίσθητα, καλλιγραφικά γράμματα που έχω δει ποτέ.

Υπέροχο αυτό! Μεγάλωσες όμως και πήρες το δρόμο της μουσικής στην επαγγελματική σου πορεία. Ήταν  κάτι σαν μονόδρομος ή θα μπορούσες να είχες κάνει και άλλα πράγματα; Εννοώ έχεις σπουδάσει κάτι άλλο ; Και πες μου λίγα λόγια για το μουσικό σου ξεκίνημα…

-Καθόλου μονόδρομος δεν ήταν. Δε νομίζω ότι ήταν να ασχοληθώ με το τραγούδι. Εννοώ ότι, όχι μόνο δεν το είχα φανταστεί, αλλά δε νομίζω ότι είχα κάποιο σημαντικό πρωτογενές υλικό. Τυχαία έγινε, το έχω ξαναπεί. Μια φίλη από Πάτρα, καλή τραγουδίστρια, έψαχνε το 2005 για μια σκηνή, μια μπουάτ για να τραγουδήσει. Της πρότεινα το στέκι μου, το ΣΟΛ, και κανονίσαμε με τον ιδιοκτήτη να την ακούσει. Πήγα μαζί της στην ακρόαση, έπαιξα εγώ πιάνο και, όντως, του άρεσε. Μας ζήτησε όμως να παίζω εγώ μαζί της. Να μην στα πολυλογώ, έτσι ξεκίνησα, παίζοντας πιάνο, και κάνοντας καμια δεύτερη φωνή. Στην πορεία το τραγούδι με κέρδισε ως ο απόλυτος τρόπος έκφρασής μου, για να φτάσουμε στο σήμερα που είναι το απόλυτο θέλω μου. Θα μπορούσα λοιπόν, για να κλείσω την απάντησή μου, να έχω ασχοληθεί με τη σχολή μου ( σπούδασα στο Πανεπιστήμιο Πελοποννήσου, στο τμήμα κοινωνικής και εκπαιδευτικής πολιτικής ), με τον αθλητισμό (έπαιζα μπάσκετ, ποδόσφαιρο και έκανα στίβο), να έχω φύγει στο εξωτερικό ή να έχω κάποιον χώρο εστίασης ή ένα χώρο τέχνης. Ευτυχώς, ήμουν τυχερός, βρήκα αυτό που πραγματικά με γεμίζει και δίνει νόημα στην ύπαρξή μου.

Θα λέγαμε για έναν νέο τραγουδιστή ότι ένα τέτοιο ξεκίνημα είναι αρκετά δυνατό. Εννοώντας τα πολλά live που έχεις κάνει, τη νέα σου δισκογραφική δουλειά «ομπρέλα». Αισθάνεσαι τυχερός;

-Αισθάνομαι όμορφα. Τα πράγματα μέχρι τώρα, δεν χαρακτηρίζονται  από την τύχη, δεν άφησα τίποτα στην τύχη. Είμαι τυχερός όμως που η ομάδα μου, πιστεύει σε εμάς, και καταφέρνουμε λιγάκι πιο γρήγορα πράγματα στο χώρο, πάντα με την όποια αξία μας.

Πιστεύεις στο τάιμινγκ;

-Εκ των υστέρων όλα φαίνονται να είναι θέμα ενός σωστού τάιμινγκ. Εγώ δεν το πιστεύω. Ή μάλλον, για να μην είμαι απόλυτος, δεν παίζει τόσο σημαντικό ρόλο, όσο η δουλειά, η προσήλωση σε έναν στόχο και η επιμονή, το μυαλό και, βέβαια, το ταλέντο.

Τι πρέπει να έχει για εσένα, ένας νέος τραγουδιστής για να πετύχει στην Ελλάδα; Στο ρωτάω αυτό, γιατί βλέπουμε ότι είναι πολλοί εκεί έξω… Και φυσικά είναι ένα πολύ δύσκολο επάγγελμα. Μια δουλειά που απαιτεί γερό στομάχι.

-Καταρχάς δεν θέλω να είμαι απλά ένας τραγουδιστής. Είμαι, πάνω από όλα, μουσικός. Και δεν είναι επάγγελμα, όχι για μένα. Ο στόχος μου είναι να προσπαθήσω να αγγίξω την τέχνη. Αυτό είναι το δύσκολο, τα υπόλοιπα αντέχονται, ναι, ακόμα και αν χρειάζεσαι γερό στομάχι. Τώρα, για το τι χρειάζεται για να πετύχει κάποιος. Τι να σου πω…Εξαρτάται τι θεωρεί κάποιος ως επιτυχία. Η δικιά μου επιτυχία για παράδειγμα, θα είναι να καταφέρω να ανακαλύψω το αίσθημα σε κάθε είδος τραγουδιού με το οποίο έρχομαι σε επαφή και μέσω της τεχνικής μου κατάρτισης να μπορώ να αποδίδω, να φωτίζω τον στίχο και και τη μουσική.

Δυσκολίες; Έχεις συναντήσει;

-Όπως όλοι μας, σε κάθε χώρο. Η ζωή, έτσι κι αλλιώς, έχει δυσκολίες. Το σημαντικό είναι κάθε φορά που πέφτεις να σηκώνεσαι.

Πάμε τώρα να σε “περάσω” στο δίσκο, θα ήθελα να μου πεις δύο λόγια…

-Έχει φύγει από το μυαλό μου και την ψυχή μου η “Ομπρέλα”. Ναι, εντάξει, η αρχή μου ήταν. Με σημαντικούς συντελεστές (Θοδωρής Λαχανάς, Μιχάλης Γκανάς, Ηλίας Κατσούλης, Πένυ Παπαδάκη, Παντελής Θαλασσινός, Αντώνης Μιτζέλος, Νίκος Αντύπας). Και έμειναν λίγα τραγούδια. Κοιτάμε μπροστά όμως τώρα, και έρχονται πάρα πολλά σύντομα.

Και πιάνομαι από τον τίτλο. «Ομπρέλα» και θα τον διαστρεβλώσω λιγάκι. Η ομπρέλα μας προστατεύει από την βροχή.… Εσένα από τι σε προστατεύει;

-Μια “ομπρέλα” σε προστατεύει από πολλά, από ό,τι θες. Η “ομπρέλα” του καθενός είναι διαφορετική. Για άλλους οι γονείς, η μάνα ή ο πατέρας, για άλλους ένας φίλος, μία φίλη, μία παρέα, για άλλους ένας έρωτας, ένας σύντροφος, και για άλλους ο ίδιος τους ο εαυτός. Ή και όλα αυτά μαζί!

Υπάρχουν πράγματα τα οποία φοβάσαι;

-Τον χρόνο, τον θάνατο.

θα ήθελα να μάθω πώς στήνεις ένα δικό σου live. Εννοώ τα τραγούδια με ποια κριτήρια τα διαλέγεις; Πατάς πάνω σε γνωστά μονοπάτια ή ακολουθείς τις δικές σου μουσικές επιλογές;

-Το βαθύτερο κριτήριο είναι τα θέλω μου, το γούστο μου, η αισθητική μου. Από εκεί και πέρα, επειδή η γκάμα των καλών ελληνικών τραγουδιών είναι τεράστια (σμυρνέικα, ρεμπέτικα, πρώιμα ρεμπέτικα, παραδοσιακά, μεσοπολεμικά, ρομαντικά από κάθε δεκαετία, επαναστατικά, λαϊκά, πολιτικά-κοινωνικά, “έντεχνα” κλπ) έχω πάντα πέντε βασικούς άξονες στις ζωντανές μου εμφανίσεις (τραγούδια από την προσωπική μου δισκογραφία και την επερχόμενη, τραγούδια με κοινωνικό πρόσημο, τραγούδια της τελευταίας 20-ετίας που έχω ξεχωρίσει, τραγούδια κλασικά, αγαπημένων και σπουδαίων δημιουργών, άλλα γνωστά , άλλα όχι, και τραγούδια από τις ρομαντικές περιόδους τους τραγουδιού μας-μεσοπόλεμος, δεκαετία του ‘50, νέο κύμα), οπότε και είναι πιο εύκολο, με βάση αυτούς και το γούστο μου, να επιλέξω τα τραγούδια που θα πω. Σημαντικό επίσης είναι, τα τραγούδια αυτά, να μπορώ να τα απόδώσω και, βέβαια, να υπάρχει συγχρόνως εκπροσώπηση από από εκείνους τους δημιουργούς, των οποίων το έργο θαυμάζω. Στόχος βέβαια, να φτάσουν όλα αυτά στα αφτιά των ακροατών, με σκοπό να ψυχαγωγήσουν, να προβληματίσουν, να παρακινήσουν.

Τι μουσική ακούς όταν θέλεις να ηρεμήσεις;

-Δεν ακούω. Η μουσική κάνει τα πάντα, αλλά όχι να με ηρεμεί.

Ήρθε η ώρα ώστε να γνωρίσουμε εσένα.. Πού μένεις στην Αθήνα και τι σου αρέσει να κάνεις;

-Στο Γαλάτσι μένω, κοντά στη δουλειά μου, και μου αρέσει να κάνω, ό,τι αρέσει σε όλους μας! Να περνάω καλά με τους φίλους μου, να ταξιδεύω και να ονειρεύομαι. Και όλα αυτά, όταν έχω χρόνο.

Παρέα σε σπίτι ή έξω για ποτό;

-Σε σπίτι!

Εκτός από τη μουσική έχεις κάποιο χόμπι; Πώς περνάς το χρόνο σoυ;

-Κινηματογράφος ή dvd (ω ναι!) στο σπίτι.

Αν και δεν είναι καλό να μιλάμε για εμάς, θα ήθελα να μου πεις τι είναι αυτό που μπορεί να σε χαλάσει τελείως στις σχέσεις σου με τους ανθρώπους…Με τι ξενερώνεις δηλαδή…

-Δεν ξενερώνω. Με χαλάνε πράγματα συνέχεια, αλλά τα ξεχνάω όλα. Έχω αποδεχτεί τον εαυτό μου και τα στραβά του, πώς θα μπορούσα να μη δεχτώ και των άλλων τα παράλογα;

Και αντίθετα με ποιο από αυτά θα καταφέρει να σε κερδίσει κάποιος αμέσως..

-Αλήθεια, ειλικρίνεια, ακεραιότητα.

Είσαι κλειστός χαρακτήρας ή αφήνεις εύκολα περιθώρια να σε γνωρίσει κάποιος;

-Αναλόγως τον άνθρωπο και τι θα μου βγάλει.

Επίσης θα ήθελα και τη γνώμη σου, ως ένας νέος σε αυτή τη χώρα, για το πώς βλέπει τα πράγματα στην Ελλάδα. Εννοώ βλέπεις και βιώνεις και εσύ ο ίδιος κάποιες δυσκολίες σε πολλά επίπεδα. Είτε έμμεσα, είτε άμεσα. Τι θα ήταν αυτό που θα άλλαζες για να πάνε τα πράγματα καλύτερα;

-Τα πράγματα στην Ελλάδα δεν είναι τόσο διαφορετικά από εκείνα στις υπόλοιπες χώρες του κόσμου. Το μεγάλο πρόβλημα στη δομή της κοινωνίας των ανθρώπων είναι η ίδια της η δομή, το σύστημα δηλαδή, και, βέβαια, η ίδια η φύση του ανθρώπου. Εγωιστής, εγωκεντρικός, υπερφίαλος, ματαιόδοξος και άδικος, διαφθείρεται εύκολα και είναι ικανός για το χειρότερο. Απαιτείται παιδεία, και ένας ανθρωποκεντρισμός, που θα οδηγήσει τους ανθρώπους σε ένα καλύτερο αύριο. Θέλει πολλή προσπάθεια και καθημερινή πάλη, τόσο με τον εαυτό μας, όσο και στους κοινούς μας αγώνες.

Θα ήθελες να φύγεις εξωτερικό; Είναι κάτι που το έχεις κατά νου; Έχει τύχει να ζήσεις έξω;

-Δε το θέλω. Σκέψου ότι η αγάπη μου για τη μουσική και το τραγούδι εκεί στηρίζεται. Στην αδυναμία μου στην ελληνική ποίηση και τον καλό ελληνικό στίχο. Λόγω της γλώσσης λοιπόν. Και αυτό θέλω να επικοινωνείται. Να κατανοείται. Και υπάρχει και ένας αόρατος, συναισθηματικός, ομφάλιος λώρος με αυτό το μέρος που λέμε Ελλάδα.

Μια και ανάφερα το έξω… Ταξίδια κάνεις;

-Δυστυχώς όχι. Δε γίνονται όλα. Ελπίζω στο μέλλον να μου δοθεί η ευκαιρία να ταξιδέψω αρκετά και να καταφέρω να δω τις ομορφιές αυτού του κόσμου.

Και τέλος, θέλω να μου πεις τι ετοιμάζεις αυτόν τον καιρό… Κάποιο live; Κάποιο single;

-Είναι πάρα πολλά, τόσο διαφορετικά, αλλά εξίσου όμορφα. Κράτα για αρχή το καινούριο τραγούδι μας με τίτλο “Να ‘χεις να λες” σε μουσική του φίλου μου Θοδωρή Λαχανά και σε στίχους του σημαντικότατου Ισαάκ Σούση, που θα κυκλοφορήσει σε λίγες μέρες και την τελευταία μας εμφάνιση για φέτος, στις 24-5 στη μουσική σκηνή ΣΦΙΓΓΑ, με καλεσμένη μας την Ελένη Πέτα.

Και να κλείσουμε αυτή την υπέροχη κουβέντα, μια ευχή για όλα τα νέα παιδιά που παλεύουν για τα όνειρα τους σε δύσκολες συνθήκες, αλλά μάχονται για το καλύτερο!

-Να παλεύουν με τιμιότητα για τον εαυτό τους και το γενικό καλό, με υπομονή, επιμονή και εμμονή στο όνειρό τους. Με ακεραιότητα και ειλικρίνεια.

Αφήστε το σχόλιό σας