HIT CHANNEL ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΗ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ: Δεκέμβρης 2018. Είχαμε την μεγάλη τιμή να μιλήσουμε με μια θρυλική τραγουδίστρια: την Sonja Kristina. Είναι περισσότερο γνωστή ως frontwoman των Curved Air, ενός πρωτοποριακού Βρετανικού progressive rock συγκροτήματος. Οι Curved Air μόλις κυκλοφόρησαν το live album “The Second British Rock Meeting 1972”. Επίσης, η Sonja τραγουδάει το “The Fish” στο ολοκαίνουργιο “A Life In Yes: The Chris Squire Tribute”. Πέρυσι, κυκλοφόρησε το Anthology”, μια συλλογή 2-CD από την solo καριέρα της . Διαβάστε παρακάτω τα πολύ ενδιαφέροντα πράγματα που μας είπε:

 

Το “The Second British Rock Meeting 1972” περιέχει μια εκτέλεση του “Vivaldi” που διαρκεί πάνω από 30 λεπτά. Συνηθίζατε ν’αυτοσχεδιάζετε εκείνη την εποχή;

Πολλά από τα τραγούδια του συγκροτήματος που κάναμε, είχαν μεγάλους σε διάρκεια αυτοσχεδιασμούς, όχι μόνο στο “Vivaldi”, αλλά οι συνθέσεις μπορούσαν να επεκταθούν και οποιοδήποτε από τα όργανα μπορούσε να είναι πολύ ελεύθερο και αυτό άρχισε να αποτελεί μέρος του συγκροτήματος, κατά μία έννοια. Αυτό ακριβώς κάναμε. Ήμουν πολύ χαρούμενη που ανέβαινα στη σκηνή και έπαιζα ελεύθερα, που είναι ακριβώς αυτό που έκανα στο musical “Hair” που έπαιζα. Ήμασταν πολύ ελεύθεροι στη σκηνή, αλλά υπήρχαν μέρη που ξαφνικά κάποια από αυτά ήταν χορογραφημένα, έτσι υπήρχαν προκαθορισμένα μέρη που μιλούσες και κινούσουν στη σκηνή και στη συνέχεια μπορούσες να πας οπουδήποτε και αργότερα θα μπορούσες να επιστρέψεις στην ίδια σκηνή. Ναι, κάναμε πολλούς αυτοσχεδιασμούς.

 

Ηχογραφήσατε μια νέα εκτέλεση του “Frank Mills” (από το musical “Hair”) στο solo “Anthology” (2017). Πόσο συναισθηματικό ήταν να ηχογραφείτε αυτό το τραγούδι σχεδόν 50 χρόνια αργότερα;

Όταν το τραγούδησα αρχικά, ήμουν μόλις 19 ετών και ήταν πολύ αγχωτικό, καθώς ήμουν ο μόνος άνθρωπος στη σκηνή, αφότου είχε υπάρξει πολλή δράση στη σκηνή. Είχε πολύ καλές κριτικές. Έπρεπε να το τραγουδήσω με τον τρόπο που το έκανε ο αμερικανικός θίασος. Είχαμε έναν ηθοποιό από τον αμερικανικό θίασο, τον Andy Forray και μιλούσε εκεί και απλά άκουσα την ιστορία του τραγουδιού. Είπε την ιστορία και στον σκηνοθέτη του musical άρεσε η προσέγγισή μου. Έχω δει διάφορες διαφορετικές εκδοχές του, σε διαφορετικές παραστάσεις του “Hair” και σε διαφορετικές δεκαετίες. Όλες ήταν πάντα πολύ διαφορετικές. Ήμουν ακίνητη και έπρεπε να τραγουδήσω το τραγούδι πολύ ειλικρινά. Ναι, το άξιζε. Από εκεί ξεκίνησα, έτσι ήταν κάτι πολύτιμο. Δούλεψα με τον Robert Norton και παλιότερα, τώρα είναι ο πληκτράς των Curved Air και είχε γράψει κάποια μέρη, έτσι δημιουργήσαμε κάτι από αυτά που είχε την αίσθηση του πρωτότυπου. Η φωνή μου είναι χαμηλή τώρα, οπότε άλλαξε λίγο τον ήχο. Έτσι, είπα και πάλι την ιστορία. Τώρα είμαι εγώ που λέω την ιστορία και τότε ήμουν εγώ να λέω την ιστορία.

 

Πώς συνέβη να συμμετάσχετε στο album “A Life In Yes: The Chris Squire Tribute” με το τραγούδι “The Fish”;

Ήταν μέσω του Billy Sherwood που είναι πολύ απασχολημένος με πολλές διασκευές πρωτότυπου υλικού με όλα τα είδη ανθρώπων απ’όλο το prog σύμπαν. Διάφοροι μουσικοί έχουν συμμετάσχει σε αυτές τις συνεργασίες και έχει κάνει μεγάλες συνεργασίες κατ’ αυτόν τον τρόπο. Είχα δουλέψει μια φορά μαζί του προηγουμένως σε ένα από τα τραγούδια του σε ένα album. Έτσι, όταν έκανε αυτό το tribute στον Chris Squire –με τον οποίο ήταν πολύ δεμένος, τώρα ο Billy Sherwood παίζει μπάσο στους Yes- μου ζήτησε να κάνω αυτό το μικρό τραγούδι, απλά μουσική που είναι πραγματικά διαφορετική, που προκαλεί ένα συναίσθημα, με πολλές στρώσεις και περίεργους στίχους. Ήταν αρκετά δύσκολο να το κάνουμε, αλλά νομίζω ότι έχει γίνει πολύ ωραίο. Είναι ένα ενδιαφέρον συλλογικό κομμάτι.

 

Ποια είναι τα τρέχοντα projects με τα οποία ασχολείστε;

Κάνω το “Excalibur”. Τραγούδησα ένα τραγούδι στο τελευταίο album (σ.σ:“Excalibur IV – The Dark Age of the Dragon” -2017) και ήμουν τόσο ευχαριστημένη με την ηχογράφηση και την παραγωγή του, που το έβαλα στο solo album μου (σ.σ: “Anthology”). Λέγεται “The Passion”. Θα κάνουν μια συναυλία, νομίζω ότι είναι ένα festival, κάποια στιγμή τον Αύγουστο του επόμενου έτους. Μου ζητήθηκε να εμφανιστώ εκεί και νομίζω ότι θα καταφέρω να τραγουδήσω και μερικά άλλα τραγούδια. Οι λεπτομέρειες δεν έχουν ακόμη οριστικοποιηθεί, αλλά αυτό θα ήταν υπέροχο, γιατί ήθελα να είμαι μέρος της παράστασής τους, γιατί μοιάζει μ’ ένα εξαιρετικό και συναρπαστικό θεατρικό θέαμα. Έτσι, αυτό θα είναι μια αρχή. Κάνω επίσης συναυλίες με τους Norman Beaker Band. Τα μέλη του συγκροτήματος είναι πολύ αξιοσέβαστοι session μουσικοί.

Παίζουν από τη δεκαετία του ‘60 και έχουν συνεργαστεί με τον Jeff Beck και όλους αυτούς τους σημαντικούς ανθρώπους. Έπαιξα σ’ένα festival πέρυσι, απλά έκανα το δικό μου set και ήταν η backing band μου. Κάναμε τρία τραγούδια σε εκείνο το Summer of Love Festival στο Windsor στην Αγγλία και στη συνέχεια ήθελαν να κάνω περισσότερες συναυλίες μαζί τους. Μπορώ να κάνω και άλλα τραγούδια και συνεργάζομαι με πολύ ωραίους μουσικούς. Κάναμε μια συναυλία πέρυσι και τραγούδησα ένα τραγούδι από το solo album μου. Τραγούδησα το “The Passion”. Τραγούδησα το “Me and Bobby McGhee” το οποίο είναι ένα από τα αγαπημένα μου τραγούδια της Janis Joplin. Θα μπορούσαμε να κάνουμε ένα-δυο τραγούδια των Curved Air για το κοινό εάν θα είναι έτοιμο γι’ αυτό. Είναι μια ευκαιρία για μένα ν’αναπτυχθώ με διαφορετικό τρόπο. Μπορώ να γράψω νέα τραγούδια, μπορώ να κάνω διαφορετικά τραγούδια που μπορεί να γράψω. Θα με βοηθήσει να αναπτυχθώ ως καλλιτέχνιδα, ακόμα και σ’αυτή την προχωρημένη μου ηλικία.

 

Πόσο επηρέσασε ο ρόλος σας στο musical “Hair” την μετέπειτα καριέρα σας ως frontwoman σε ένα rock συγκρότημα;

Το “Hair” ήταν μια θαυμάσια εμπειρία. Είχα κάνει κάποια υποκριτική στο σχολείο, κάναμε ένα-δυο έργα του Σαίξπηρ και έκανα θεατρικές εξετάσεις. Στη συνέχεια, πήγα σε μια δραματική σχολή για ένα χρόνο. Ήμουν αρκετά τυχερή ώστε να μπω στο θίασο του “Hair”. Όλα ήταν ζήτημα περισσότερης ενέργειας, να γεμίσεις όσο το δυνατόν περισσότερο χώρο στη σκηνή με την ενέργειά σου και ν’ αλληλεπιδράς με τον υπόλοιπο θίασο με εμπιστοσύνη. Έπρεπε να κάνουμε κάποιες ασκήσεις όπου έπεφτες προς τα πίσω, πάνω σε διαφορετικούς ανθρώπους και θα έπρεπε να τους εμπιστευτείς ότι θα σε πιάσουν. Περνούσαμε χρόνο καθισμένοι ο ένας μπροστά στον άλλο, κοιτάζοντας ο ένας τον άλλον και αγγίζοντας το πρόσωπο του άλλου. Όλα γίνονταν για να γίνουμε πολύ φυσικοί στη σκηνή. Όταν παίζαμε, έπρεπε να παίζουμε με την μέγιστη ενέργεια. Κάθε φορά που πλησιάζαμε στην ώρα έναρξης, οι συγγραφείς του έργου έλεγαν: «Περισσότερη ενέργεια! Περισσότερη ενέργεια!» Ήταν μια παράσταση 3 ωρών, κάναμε 8 παραστάσεις την εβδομάδα. Έτσι νομίζω ότι μεγάλωσα με αυτό επειδή έμαθα να είμαι εντελώς ελεύθερη, να μπορώ να κινούμαι πολύ ελεύθερα στη σκηνή και να παίζω με μεγάλη ενέργεια, να νιώθω σαν το σπίτι μου όταν βρίσκομαι στη σκηνή και επίσης να νιώθω σαν το σπίτι μου με το κοινό και να δημιουργώ το χώρο όπου βρίσκομαι, αντί να κάνω κάτι προκαθορισμένο. Κατ’ αυτόν τον τρόπο, όλα έβγαζαν νόημα. Αυτό κέρδισα με το να είμαι στο “Hair”. Ήταν μια φανταστική εμπειρία! Πολύ καλή. Η καλύτερη εκπαίδευση που είχα ποτέ.

 

Είστε ικανοποιημένη με την ανταπόκριση που λάβατε από τους οπαδούς και τον Τύπο για το τελευταίο studio album των Curved Air, το “North Star”;

Είναι πολύ ωραίο πράγμα που αρέσει σε όλους. Ήταν πραγματικά μια πρόκληση για μας να το κάνουμε γιατί κανένας δεν θα μπορούσε να πει: «Εγώ ηγούμουν», με μια έννοια ότι κάποιος επέλεξε τα τραγούδια, τα κομμάτια της μουσικής πάνω στα οποία δούλεψαν τα διάφορα άτομα. Έτσι, το album έχει μια Curved Air δυναμική. Αναπτύχθηκε ενώ παίζαμε. Μπορούσαμε να αυτοσχεδιάσουμε και να καινοτομήσουμε ως Curved Air, όπως είπα και νωρίτερα. Οι Curved Air αυτοσχεδιάζουν, το διατηρούν φρέσκο. Δεν παίζουν απαραιτήτως συνέχεια με τον ίδιο τρόπο. Με αυτούς τους μουσικούς μπορούμε να το κάνουμε και αυτό. Έτσι λοιπόν, όλοι δούλεψαν στη μουσική και επιλέξαμε ποια μέρη επρόκειτο να ηχογραφήσουμε. Έπρεπε να μιλήσουμε όλοι μαζί και το κάναμε. Έχω ένα σπίτι στο οποίο τότε ήρθαν όλοι και έμειναν και έχω ένα μικρό studio στο πίσω μέρος, έτσι δουλέψαμε στις ενορχηστρώσεις των τραγουδιών. Μόλις στήσαμε τα όργανα, μερικά από αυτά δεν είχαν ξαναβρεθεί ποτέ εκεί. Όλοι έπρεπε να έρθουν από πολύ μεγάλη απόσταση, επειδή οι τέσσερις από το συγκρότημα έρχονται από τα πολύ Δυτικά, από το Exeter και το Bristol, εκεί. Έτσι πρέπει να ταξιδεύουν εκεί κάθε φορά που κάνουμε μια συναυλία. Γι’ αυτή την ηχογράφηση, επίσης. Για το γράψιμο. Είναι καλύτερο που άργησαν να έρθουν μερικές μέρες, έτσι δούλεψαν μαζί πολύ εντατικά πάνω στα τραγούδια.

Εκείνη την εποχή ήταν δύσκολο επειδή οι άνθρωποι που δούλεψαν τις ιδέες, είχαν προκαθορισμένες ιδέες για την αίσθηση που θα έπρεπε να έχουν τα τραγούδια. Μερικές φορές (σ.σ: κάποια μέλη) απαιτούσαν πράγματα που δεν ήταν αναγκαστικά στο ρεπερτόριο των άλλων. Όταν ηχογραφήθηκαν, όταν τελείωσαν τα κομμάτια-οδηγοί, ο κιθαρίστας αρρώστησε και έφυγε από το συγκρότημα. Ήθελε να φύγει και να μην συνεχίσει. Έτσι, έπρεπε να βρούμε άλλον κιθαρίστα, έτσι ρωτήσαμε τον Kirby (σ.σ: Gregory), ο οποίος έπαιξε με το συγκρότημα στο “Air Cut” (1973). Του ζητήσαμε να έρθει, οπότε είχαμε ήδη ολοκληρώσει τα τραγούδια μία φορά και τώρα ένας άλλος κιθαρίστας έπρεπε να παίξει ξανά τα κομμάτια. Έτσι, το δημιουργήσαμε. Έκανε κάποιες αλλαγές και ήθελε να τις ηχογραφήσει αυτές και έπειτα τα μέλη ήρθαν και με επέπληξαν γιατί είχα αλλάξει την αρμονία όπως μου άρεσε να την ακούω στον Kirby, με το rock παίξιμό του. Όλα εξετάστηκαν διακριτικά και έγιναν κάποια μικρά overdubs για να γίνει όσο το δυνατόν τελειότερο. Όταν το μιξάραμε, ήξερα ότι είχαμε κάτι πραγματικά καλό. Απλά ένιωσα ότι μας έδειχνε ότι είναι καλύτερο απ’ αυτό που περιμέναμε και ήταν ειλικρινές στις προθέσεις όλων μας. Όλοι έχουν παίξει πραγματικά ωραία και συλλαμβάνει την ουσία των Curved Air και την ουσία του κάθε μουσικού. Έτσι, όταν βγήκε και έγιναν κριτικές, η ανταπόκριση ήταν πολύ ικανοποιητική. Οι άνθρωποι πραγματικά το αγαπούν, γι’ αυτό πιστεύουμε ότι είναι μια πολύ σημαντική στιγμή στην κληρονομιά των Curved Air.

 

Γιατί αποφασίσατε να ηχογραφήσετε το τραγούδι των Beatles “Across the Universe” στο “North Star” album;

Επειδή είναι ένα τραγούδι που το λατρεύω πραγματικά. Το ηχογράφησα γιατί εγώ με μερικά μέλη του συγκροτήματος, κάναμε μια ακουστική εκτέλεση σε ένα μικρό festival που λεγόταν “War What’s Good for?”, το οποίο ήταν ένα αντιπολεμικό festival το 2010, σε ένα μικρό bar στο Camden. Πήγε πολύ καλά και το κοινό τραγουδούσε μαζί στο ρεφρέν. Υπάρχει ένα video αυτού στο Youtube από τη συναυλία, που κάποιος τράβηξε τότε. Ήθελα να κάνω κάτι με αυτό το τραγούδι, έτσι απλά το κάναμε. Είναι πολύ αραιό, ο ήχος είναι σαν του διαστήματος, εξέφραζε το τι συμβαίνει μέσα στο μυαλό κάποιου και το προσεγγίσαμε ως κάτι διαστημικό. Ήταν το concept για την παραγωγή. Είναι πολύ οικείο και σκεφτήκαμε ότι τα λόγια του τραγουδιού είναι πολύ κοντά σ’αυτό και αυτός είναι ο τρόπος που το έκανα και ο τρόπος που θα έπρεπε να ακούγεται. Είναι πολύ οικείο, πολύ διαστημικό, πολύ ευφάνταστο, πολύ στοχαστικό και είναι ένα τόσο μαγικό τραγούδι. Είμαι πολύ ευχαριστημένη με την εκτέλεσή του.

 

Περάσατε καλά στην Cruise to the Edge με τους Curved Air το 2017;

Πάρα πολύ. Δεν είχα ξαναβρεθεί νωρίτερα σε μεγάλο κρουαζιερόπλοιο. Πάντα ήθελα να κάνω μια κρουαζιέρα. Το μόνο που το πλησίαζε αυτό ήταν το πλοίο που πήραμε για να πάμε στη Σουηδία και να έρθουμε, με την οικογένειά μου όταν ήμουν μικρή και στη τότε πήγαμε με ένα μεγάλο ferry στο οποίο περάσαμε τη νύχτα. Μ’αρέσουν και οι βάρκες, έτσι ήταν η πρώτη φορά που πήγαινα κρουαζιέρα. Ήταν φανταστικά. Οι καλλιτέχνες ήταν όλοι πολύ καλοί μουσικοί και το κοινό ήταν αστεία άτομα που λατρεύουν αυτή τη μουσική. Οι progressive rock μουσικοί δημιούργησαν κάτι που δεν χωράει σε κανένα συμβατικό τόπο. Αυτά τα τεράστια συγκροτήματα είχαν διαφορετικό ύφος από τα άλλα. Έτσι, αυτή η μάζωξη των μουσικών είναι απλά υπέροχη. Καθώς πήγαινες στο εστιατόριο του πλοίου, ο κόσμος σε σταματούσε και ήθελε να σου μιλήσει για το συγκρότημά σου και τέτοια πράγματα. Τις περισσότερες φορές έμεινα στην καμπίνα μου. Έπαιρνα γεύματα στην καμπίνα. Τις ημέρες που δεν δουλεύαμε, μπορούσαμε να πάμε και να δούμε άλλα συγκροτήματα. Υπήρχε ένα ινστιτούτο αισθητικής στο πλοίο και έκανα λίγο μασάζ. Πάντα θέλω να κάνω λίγο μασάζ για να χαλαρώσω. Ήταν φανταστικό το πλοίο. Ο καιρός ήταν πραγματικά υπέροχος, φυσούσε λίγο, αλλά σίγουρα δεν ήταν θυελλώδης και ήταν ζεστός. Είχαμε ωραίες καμπίνες με εξωτερικό μπαλκόνι, έτσι μπορούσαμε να κάτσουμε έξω. Συνολικά, ήταν μια εκπληκτική εμπειρία. Το συνιστώ.

 

Το 2014 λάβατε το “The Guiding Light Award” στα Βραβεία του περιοδικού Prog. Τι σημαίνει αυτή η αναγνώριση για εσάς;

Είναι υπέροχο. Είχα ένα βραβείο νωρίτερα, το 1971, το “Top Female Vocalist” από το περιοδικό Sounds, το οποίο ήταν ένα από τα κορυφαία μουσικά περιοδικά τότε. Έχω ακόμα αυτό το βραβείο, το έχω στο ράφι. Αυτό ήταν μόλις το δεύτερο βραβείο που πήρα στη ζωή μου. Είναι ωραίο να αναγνωρίζομαι από τους συναδέλφους μου, ανθρώπους που άρχισαν να παίζουν στα τέλη της δεκαετίας του ‘60 και στις αρχές της δεκαετίας του ‘70 και εξακολουθούν να  δουλεύουν. Από τότε, η δημοφιλής μουσική έχει περάσει από το punk, από την house μουσική, την reggae, την ska, υπάρχουν τόσα διαφορετικά είδη μουσικής και είναι πολύ ωραίο τώρα που η progressive μουσική έχει τo χώρο της. Είναι ο ενθουσιασμός γι’αυτό που έκανε να επιστρέψουν κάποια συγκροτήματα που περιόδευαν στη δεκαετία του ‘70. Έτσι, όταν σχηματιστήκαμε ξανά το 2008, βγήκαμε σε περιοδεία και πήγαμε να παίξουμε τη μουσική που ήθελαν οι οπαδοί, όλη τη μουσική, πιστεύω, γιατί πρέπει να είσαι μιας κάποιας ηλικίας για να έχεις βρεθεί σε συναυλία των Curved Air, μεταξύ 1970 και 1976 όταν δουλεύαμε στο Ηνωμένο Βασίλειο και περιοδεύσαμε στην Ευρώπη και την Αμερική. Τα τελευταία χρόνια, ο Jerry Ewing ξεκίνησε το Prog περιοδικό του, ένα όμορφο γυαλιστερό πολύχρωμο περιοδικό που διανέμεται σε όλο τον κόσμο και υπάρχουν progressive rock festivals σε μέρη όπως η Πορτογαλία, η Ιταλία και παντού.

Η progressive rock μουσική τότε ήταν μια νέα εξέλιξη από την rock ‘n’ roll και την pop μουσική. O νέος ήχος ήταν ένα μείγμα από όλα τα διαφορετικά πράγματα. Αλλά τώρα, είναι αυτό που είναι και έχει μια θέση για όλους τους άλλους πολύ αξιοσέβαστους ευτυχείς τύπους και πολλούς μουσικούς. Έβγαλα ένα μικρό λόγο μπροστά σε όλους αυτούς τους διάσημους ανθρώπους, λέγοντας πώς είναι να παίρνεις αυτό το βραβείο και καθώς επέστρεφα στη θέση μου, ο Peter Gabriel σηκώθηκε από την καρέκλα του και είπε: «Συγχαρητήρια!» και με αγκάλιασε, έτσι ήταν υπέροχο. Ίσως να τον έχω δει δυο φορές αυτά τα χρόνια. Οι Genesis ήταν το support μας στις πρώτες ημέρες τους, συνήθιζαν να ανοίγουν για τους Curved Air και αργότερα ο Stewart Copeland, ο σύζυγός μου, έπαιξε μερικά κρουστά σε κομμάτια του Peter Gabriel. Έτσι λοιπόν, πήγαμε να μείνουμε στο σπίτι του Peter Gabriel και πέρασα πολλή ώρα μαζί του. Αυτός και άλλοι άνθρωποι επίσης, διοργάνωσαν υπέροχα το WOMAD. Είναι πολύ δυναμικός. Στην πραγματικότητα, είναι ένας από τους ήρωές μου, επειδή είναι πολύ μοναδικός, πολύ εκφραστικός. Είναι μία από τις μεγάλες φωνές της εποχής μας.

 

Περιμένατε την εμπορική επιτυχία του “Back Street Luv” single (No.4 στο UK Singles Chart -1971);

Εκείνη την εποχή, όχι πραγματικά. Ίσως ήταν λίγο ενοχλητικό να το κυκλοφορήσουμε ως single, γιατί δεν είχαμε κυκλοφορήσει single νωρίτερα, το οποίο ήταν απλά σαν ένα είδος μέσου παρουσιάσης του συγκροτήματος. Το πρώτο single ήταν το “It Happened Today” με το “What Happens When You Blow Yourself Up” στην β’πλευρά . Είναι πολύ απλό τραγούδι με πολύ απλούς στίχους που ήταν πολύ αληθινοί και ειλικρινείς. Μόλις το άκουσα να παίζει στο ραδιόφωνο από τον DJ Alan Freeman, ο οποίος έπαιζε όλη την ενδιαφέρουσα μουσική των charts, ακουγόταν πολύ καλό, οπότε είχα την αίσθηση ότι θα πήγαινε καλά. Πάντα συγκινούμαι πολύ από τον τρόπο που οι άνθρωποι ξαφνικά ταυτίζονται με το τραγούδι που σκαρώσαμε, το οποίο μιλάει βασικά για το να το σκας από το σχολείο και να κάνεις παρέα με ανεπιθύμητα μεγαλύτερα αγόρια και άντρες, κάνοντας απλά μια κρυφή ζωή. Έτσι ίσως δεν ξέρουν για τι μιλάει, αλλά άλλοι άνθρωποι προφανώς όταν το ακούν, το ερμηνεύουν με τον δικό τους τρόπο και αυτό το βρίσκω συναρπαστικό.

 

Ξαφνιάστηκα όταν διάβασα ότι το “Young Mother” από το “Second Album” (1971) ήταν για την Jackie Kennedy. Ποια είναι η σημασία του τραγουδιού;

Ο Darryl (σ.σ: Way –βιολί, πλήκτρα) έγραψε το τραγούδι, έπαιξε σ’αυτό και είχε στίχους: “This young mother in style/ finds hard to keep her smile”. Όταν προσπάθησα να τραγουδήσω αυτά τα λόγια, δεν μου κάθονταν καλά, γι’αυτό δούλεψα μόνη μου το τραγούδι και έπειτα βρήκα νέους στίχους, οι οποίοι βασίζονταν στο πώς η μελωδία και η κίνηση του τραγουδιού αλληλεπιδρούσαν με εμένα. Είναι ένα μεγάλο συναίσθημα και μια κραυγή, πραγματικά μια απαίτηση για σεβασμό.

 

Πόσο βοήθησε η εμφάνιση των Curved Air στην τηλεοπτική εκπομπή Beat Club στη Γερμανία το 1971;

Ναι, ήταν σημαντική. Ήταν η δεύτερη φορά που παίζαμε σε ένα μεγάλο festival όπως αυτό στην Ευρώπη. Ήταν το Second Rock Gathering που είχαμε παίξει και φτιάχναμε το κοινό μας εκεί. Τα συγκροτήματα που έπαιζαν εκεί ήταν όλα εξαιρετικά και ήταν καλό να είσαι στο ίδιο bill με όλους αυτούς. Επίσης, όταν τελειώσαμε το festival, πήγαμε σε ένα θόλο την ώρα που τα μαζεύαμε για να φύγουμε και όλοι συγκεντρώθηκαν γύρω μας και έμειναν. Ήταν μια πραγματικά μαγική στιγμή και μια πολύ εκστατική ανταπόκριση.

 

Έχετε καθόλου αναμνήσεις από την περιοδεία με τους Black Sabbath τον Ιανουάριο του 1971;

Ήταν πολύ τρελοί τύποι. Όλοι τους ήταν άτακτα αγόρια. Πέταγαν αυγά στο αυτοκίνητο του manager τους, συνήθιζαν να πετούν πράγματα από το παράθυρο ενώ οδηγούσαν στον αυτοκινητόδρομο και έριχναν πράγματα σε ποτά. Άρχισα μια σχέση με τον tour manager τους (σ.σ: Malcolm Ross) και μετά καταλήξαμε να παντρευτούμε -μετά από λίγο- αλλά όταν πηγαίναμε στο δωμάτιο του ξενοδοχείου με τον Mal, μας έστελναν το room service αργά το βράδυ, κρέμαγαν προφυλακτικά γεμάτα νερό στην πόρτα μας, τέτοια πράγματα… Περιέργως, είχα μεγάλες σε διάρκεια κουβέντες με τον Geezer Butler και τον Tony Iommi για την μαύρη μαγεία και πνευματικά ζητήματα, επειδή το αντικείμενο αυτό ήταν αρχικά πίσω από την εμφάνισή τους και το υλικό τους και όλη αυτή τη δόνηση. Ήταν πολύ ενδιαφέρον που άνοιγαμε τις συναυλίες για αυτούς. Επειδή η μουσική μας ήταν τόσο διαφορετική, αλλά στο κοινό άρεσε πραγματικά αυτό που κάναμε και ήταν καλό να αισθανόμαστε ότι τα πηγαίναμε το ίδιο καλά με τους Black Sabbath με την ενέργεια και την δύναμή μας και ότι το κοινό μεταφερόταν σε άλλα επίπεδα, εκτός από γύρω από διαβόλους.

 

Είστε υπερήφανοι για το “Air Cut” (1973) album; Είναι το αγαπημένο μου Curved Air album.

Ναι, και πάλι ήταν μια πρόκληση να το κάνουμε, όπως το “North Star”. Οι Darryl και Francis (σ.σ: Monkman -πλήκτρα, κιθάρα) επέλεξαν να κάνουν τη δική τους μουσική και επίσης να ξεκουραστούν. Ήταν πολύ κουρασμένοι, πολύ εξαντλημένοι και δεν μπορούσαν να συνεχίσουν στον ίδιο ρυθμό. Έτσι, έστησα ένα νέο συγκρότημα με τον Eddie Jobson (σ.σ: αργότερα σε Roxy Music, Jethro Tull και UK), ο οποίος είχε ανοίξει για μας όταν παίξαμε στο Mayfair Ballroom στο Newcastle με το συγκρότημά του Fat Grapple. Ήταν μεγάλος οπαδός του συγκροτήματός μας και γνώριζε όλα τα τραγούδια από τους Curved Air και έμαθε επίσης τραγούδια από πολλά άλλα progressive rock συγκροτήματα. Έπαιζε πλήκτρα επίσης, οπότε ήταν προφανώς το μόνο άτομο που είχε τα εφόδια για να μπει στο ρόλο του Darryl και του Francis, καθώς ήταν σε θέση να παίζει τα τραγούδια των Curved Air όπως αυτά ήταν και επίσης να δημιουργήσει νέα τραγούδια που ταίριαζαν με την σύνθεση των Curved Air. Αργότερα, κάναμε οντισιόν στον Kirby και ήμουν εντυπωσιασμένη με τον ήχο του. Είχε έναν τόσο μεγάλο, άγριο ήχο και ήταν υπέροχος συναυλιακός μουσικός. Είχε καλή φυσική κατάσταση και το παίξιμό του ήταν δυναμικό.

Έτσι, αυτοί οι δύο και ο Jim Russell, ένας σταθερός, εκφραστικός drummer και ο Mike Wedgwood (μπάσο), που έπαιξε με μας στο “Phantasmagoria” (1972) και κληρονόμησε τις ενορχηστρώσεις από την παλιά σύνθεση στην καινούργια. Είχαμε την πρόκληση να κάνουμε ένα νέο album και ξεκινήσαμε να βάλουμε μέσα δύο από τα τραγούδια μου, τα “Elfin Boy” και “Easy” και έγραψα στίχους στα άλλα. Η παραγωγή έγινε από τον Martin Rushent (σ.σ: The Stranglers, Buzzcocks), ο οποίος έγινε πολύ διάσημος παραγωγός και ήταν υπέροχο να δουλεύεις μαζί του. Ήταν το κλειδί στο να μας βοηθήσει να αναπτύξουμε τα τραγούδια και τις ενορχηστρώσεις αυτών. Στα πρώτα τρία albums των Curved Air, το γράψιμο του Darryl ήταν αρκετά απλό και λυρικό και η μουσική του Francis ήταν πιο rock και από άποψη ηρεμίας, ήταν πολύ μεγαλεπήβολη. Έτσι, είχαμε ένα μεγαλεπήβολο κομμάτι από τον Eddie με το “Metamorphosis” με rock πράγματα από τον Kirby και ένα instrumental με βιολί, το “Armin”. Έτσι, είχαν τις βάσεις μιας επιτυχίας των Curved Air. Νομίζω ότι ήταν πιο άμεσο, θα έφτανε σε ένα ευρύτερο κοινό, κατά κάποιο τρόπο. Είχε όλα τα στοιχεία των Curved Air. Πίστευα ότι είχε πολύ πιο άμεση γοητεία. Ήταν λίγο μπελάς το να πιάσει, αλλά τώρα είναι ένα από τα πιο δημοφιλή albums των Curved Air.

 

Πιστεύετε ότι η τελειομανία του Darryl Way (βιολί, πλήκτρα) βοήθησε τους Curved Air ή δημιουργούσε περισσότερα προβλήματα;

Όχι, νομίζω ότι ήθελε εμείς να είμαστε τελειομανείς, γιατί δεν άντεχε να ακούει ζωντανές ηχογραφήσεις, επειδή πίστευε ότι ήταν ατελείς και δεν μπορούσαν να βελτιωθούν. Όταν παίζαμε τα τραγούδια, όλες οι συναυλίες πήγαν πραγματικά πάρα πολύ καλά και έπαιζε ωραία τα τραγούδια. Έγινε περισσότερο (σ.σ:: τελειομανής) αφού έφυγε και έφτιαξε ένα studio στο σπίτι όπου μπορούσε απλά να κάνει τα πράγματα ξανά και ξανά μέχρι να γίνουν τέλεια. Όταν πήγαμε να συνεργαστούμε μαζί το 2008 -επειδή προσπαθήσαμε- αν ο Francis δεν μπορούσε να το κάνει, ο Darryl θα το έκανε, γιατί ο Francis ήθελε να είναι άγριος και αυθόρμητος και δεν ήθελε να κάνει μια ήσυχη συναυλία, που ήταν αυτό που ήθελε να κάνει ο Darryl και ο Darryl δεν ήθελε να αυτοσχεδιάζει, έτσι με τα χρόνια απομακρύνονταν περισσότερο. Λοιπόν, δεν μας επηρέασε ιδιαίτερα, αλλά όταν προσπαθούσαμε να δημιουργήσουμε ένα κομμάτι μαζί, νομίζω ότι ήταν λίγο πιο δύσκολο, ήταν πιο απαιτητικό να συνεργαστούμε μαζί του, επειδή είχε το όραμά του και αυτό ήταν πολύ προκαθορισμένο και πολύ σταθερό.

 

Ήταν μια ενδιαφέρουσα εμπειρία να ηχογραφήσετε το  Christmas Carol Concert για το Top Gear του John Peel με τους Marc Bolan, Robert Wyatt, Mike Ratledge και τους Faces τον Δεκέμβριο του 1970;

Ναι, ήταν φανταστικό να βρίσκεσαι στο ίδιο δωμάτιο με όλους εκείνους τους υπέροχους ανθρώπους. Ο Rod Stewart τραγούδησε μια όμορφη εκτέλεση του “Away in a Manger”, επειδή ήταν τόσο συγκινητική. Έχω μια ηχογράφηση της συναυλίας, είναι διαθέσιμη on line. Το είδα αυτό και είναι πραγματικά ωραίο και οι εκτελέσεις στα διαφορετικά κάλαντα. Πρέπει να γράψω κάτι γι’αυτό στο Facebook μου, γιατί έρχεται η περίοδος των Χριστουγέννων. Στο Facebook, σχολίασα το ότι τραγούδησα στο “Silent Night” και ακούγεται πολύ γλυκό. Ακούγομαι πολύ νέα και καθαρή και αγνή, έτσι ήταν σπουδαίο να το κάνω. Είναι ωραίο ότι είναι ακόμα διαθέσιμο για τον κόσμο.

 

Αντικαταστήσατε την Sandy Denny στους Strawbs για μια συναυλία. Γιατί δεν μείνατε περισσότερο;

Γιατί ήθελαν να κάνουν οι ίδιοι τα φωνητικά. Αποφάσισαν να μην έχουν δεύτερο τραγουδιστή. Επίσης, ήμουν ακόμα στο σχολείο, πριν το “Hair” και όλα τ’άλλα, έτσι αν είχα παρατήσει τα πάντα και δούλευα μαζί τους, τότε δεν θα έκανα ποτέ το “Hair”. Είμαι φίλη με τον Dave Cousins ​εδώ και άπειρα χρόνια, γιατί το συγκρότημά του συνήθιζε να παίζει στην περιοχή μου και μου άρεσαν τα τραγούδια του, πριν καν εμφανιστεί η Sandy Denny. Ήταν φυσικό να κάνω κάποια από τα τραγούδια της και μετά στην 40ή επέτειό τους, τραγούδησα τρία τραγούδια της Sandy Denny, πράγμα που ήταν πολύ ωραίο, εκτός από το ότι όταν κατόρθωσα να τα τραγουδήσω, τα αδίκησα γιατί η φωνή μου είναι πιο χαμηλή. Αλλά ήταν μια ακόμα υπέροχη εμπειρία να πάω στην 40ή επέτειό τους.

 

Ήσασταν φίλη του Mick Farren (The Deviants, εφημερίδα International Times) και μελών των Pink Fairies και των Hawkwind. Θεωρούσατε τον εαυτό σας μέλος της Βρετανικής underground σκηνής;

Ναι, πάρα πολύ. Με τραβούσαν πολύ όλα τα πράγματα που συνέβαιναν, όλα αυτά τα underground περιοδικά, όπως οι International Times, για τους οποίους έγραφε ο Mick Farren. Μετά υπήρχε το Oz. Το hippie κίνημα ήταν πολύ ισχυρό. Ήμουν μία hippie και ήμουν επίσης αρκετά τυχερή που μια φίλη μου από το σχολείο με σύστησε σε όλους αυτούς τους ανθρώπους που ασχολούνταν με τις λέξεις και έγραφαν για το τι συνέβαινε, που είναι αυτό που κάνουν τα περιοδικά. Έτσι, κατά κάποιον τρόπο δημιουργούσαν εκδηλώσεις και υπήρχαν Be-Ins, δωρεάν festivals, καθιστικές διαμαρτυρίες και υποστήριζαν καταληψίες με καθιστικές διαμαρτυρίες. Συνάντησα τον Mick Farren όταν δούλευε για τους International Times και όταν ήμουν στο “Hair”, είχε ένα διαμέρισμα ακριβώς απέναντι από το θέατρο του “Hair”, το θέατρο Shaftesbury. Είχε ένα συγκρότημα που λεγόταν The Social Deviants, ένα είδος proto-punk συγκροτήματος, που επηρεάστηκε από τη νεοϋορκέζικη pre-punk σκηνή. Έτσι, υποθέτω ότι γνώριζα τον Mick.

 

Υπάρχει ωραία φωτογραφία σας με τον Freddie Mercury. Υπάρχει κάποια ενδιαφέρουσα ιστορία με τον Freddie που θα θέλατε να μοιραστείτε μαζί μας;

Συνάντησα τον Freddie Mercury επειδή ήθελα να ηχογραφήσω το δικό μου solo album αφού είχαν διαλυθεί οι Curved Air. Έτσι λοιπόν, ρώτησα τον Roy Thomas Baker ο οποίος ήταν παραγωγός των Queen –έπεσα πάνω του σε μια κοινωνική εκδήλωση και νομίζω ότι ήταν και ο Freddie εκεί- αν θα έκανε παραγωγή σε ένα album μου και είπε ότι θα έκανε. Μου ζήτησε να δουλέψουμε σε μερικά κομμάτια μαζί, τρία κομμάτια και τα πήγε στην δισκογραφική εταιρεία στην οποία δούλευε τότε, αλλά δεν τους ταίριαζαν και έφυγε για να κάνει ένα διαφορετικό project, αλλά χρηματοδότησε το συγκρότημά μου, Escape, για να βγει σε περιοδεία, έτσι ήταν καλό. Έμαθα πολλά για το πώς δούλευε ο Freddie, ότι ήταν πολύ τελειομανής, ότι προετοίμαζε τα πράγματα πολύ καιρό πριν πάει στο studio και ήταν έτοιμος να ηχογραφήσει. Νομίζω ότι ο Freddie είχε φανταστική φωνή. Είναι ένας από τους ήρωές μου. Ήταν ένας φανταστικός καλλιτέχνης. Θεαματικός και με μεγάλη ενέργεια.

 

Νιώθετε τυχερή που συναντήσατε τον Brian Jones και τον Jimi Hendrix στο Speakeasy Club;

Ναι. Πήγαινα τακτικά στο Speakeasy και μια φορά ο Jimi Hendrix καθόταν εκεί και έτσι σκέφτηκα να πάω να πω ένα «Γεια», κάτι που έκανα. Ήταν πολύ γλυκός και μιλούσε πολύ ήρεμα. Ήταν μόνο μια απλή συζήτηση ενός οπαδού με έναν μουσικό, ένα ευγενικό «Πως πάει;» με έναν μουσικό που μόλις γνώρισα. Ο Brian ήταν εκεί με πολλούς άλλους ανθρώπους και εγώ δειπνούσα επίσης στο εστιατόριο του Speakeasy. Ονειρεύτηκα χθες βράδυ τον Brian, επειδή ανήκω σε μερικές ομάδες στο Facebook αφιερωμένες στον Brian Jones. Έτσι, με κάλεσε μαζί με την φίλη μου (σ.σ: Romi) για μία συζήτηση αν φεύγαμε μαζί του. Καθώς επέστρεψε στο διαμέρισμά του στο Chelsea, εντυπωσιάστηκα επειδή υπήρχε ένα τηλέφωνο στο μπάνιο του με λευκό σουέντ ύφασμα, το οποίο δεν είχα ξαναδεί προηγουμένως. Πήγαινε πάνω-κάτω ακούγοντας αυτό που είχε ηχογραφηθεί στο studio, το οποίο νομίζω ότι θα ‘πρεπε να είναι το “Their Satanic Majesties Request” (1967).

Έλεγε ότι θα παίξει αυτή την αφρικανο-αραβική μουσική και ήταν πραγματικά ενθουσιώδης για τους Αυλούς του Πανός στην Joujouka και η φίλη μου, η οποία είχε μεταφυσικές ικανότητες και έβλεπε οράματα, τον είδε ως τον Θεό Πάνα. Ήταν ενδιαφέρον επειδή αυτός ασχολούνταν με τον αποκρυφισμό. Με την έννοιά του, όχι στο σημείο να κάνει τελετές και να ενταχθεί σε σύναξη μάγων ή κάτι τέτοιο. Απλά μόνος του. Με τον τρόπο του, με τη μουσική του και τέτοια πράγματα. Έτσι, συνάντησα τον Brian. Είπε κάποια λόγια για τη Linda Lawrence, η οποία ήταν η φίλη του Donovan και όταν πέθανε ο Brian, ο Donovan μεγάλωσε τον μικρό Julian. Θυμάμαι ότι ο Brian είπε ότι ο γιος του μόλις γεννήθηκε και ήταν ένα πολύ ιδιαίτερο παιδί. Τα λόγια του ήταν πολύ ζεστά. Ο manager του Brian, ο Allen Klein ήταν εκεί και ο Tom Keylock, ο οδηγός του Brian. Ο Brian ήταν πολύ νευρικός στο αυτοκίνητο. Είπε ότι δεν μπορούσε πλέον να οδηγήσει. Νομίζω ότι είχε ένα ατύχημα ή κάποιος σκοτώθηκε σε ένα ατύχημα, ούτως ή άλλως, φοβόταν να ταξιδέψει ή να πιει και να οδηγήσει. Ήταν υπέροχα. Παρόλο που κατάφερα να τον γνωρίσω, είχε ακόμα τον αέρα της συμφοράς γύρω του. Είτε ήταν μαστουρωμένος είτε δεν ήταν μαστουρωμένος, πιστεύω ότι ήταν απίστευτα ταλαντούχος και πολύ χαρισματικός.

 

Οι Siouxsie and the Banshees έλεγαν ότι ήταν σαν «τους Curved Air με διαφορετικό κούρεμα» και επίσης ο Rat Scabies (The Damned –drums) ήταν μεγάλος οπαδός. Είναι περίεργο το γεγονός ότι οι Curved Air επηρέασαν punk μουσικούς;

Είναι πιο συναρπαστικό όταν η μουσική σου αρέσει σε ανθρώπους από άλλες σκηνές. Ο Stewart και εγώ, στην αρχή του punk κινήματος, κατεβαίναμε στο Roxy, το οποίο ήταν ένα club στο Λονδίνο όπου δημιουργήθηκε το punk, αλλά έμοιαζε περισσότερο με σκηνή από άσυλο. Δεν υπήρχαν πολλοί άνθρωποι, αλλά οι άνθρωποι που πήγαιναν εκεί ήταν πολύ ζωηροί. Αυτοί ήταν οι X-Ray Spex, ο Billy Idol και οι Generation X. Οι The Jam και οι Adam and the Ants έπαιζαν εκεί. Είδαμε όλους όσους πήγαιναν εκεί και γνωρίσαμε άτομα από τους The Damned. Ο Brian James (σ.σ: The Damned-κιθάρα) ήταν καλός φίλος του Stewart. Μίλησα με τον Rat Scabies. Ήθελε πραγματικά να ηχογραφήσει μια εκτέλεση του “Back Street Luv”, μου είπε κάποτε. Έτσι, αυτή ήταν η πρώτη φορά που έμαθα ότι υπήρχε ενδιαφέρον για τους Curved Air. Απλά πηγαίναμε εκεί ως άτομα, δεν πηγαίναμε εκεί ως μέλη των Curved Air. Απλά πηγαίναμε εκεί για να απολαύσουμε τη punk σκηνή. Κάναμε ένα party την παραμονή της Πρωτοχρονιάς, στην αρχή του 1977, όταν ήρθαν αρκετοί άνθρωποι από τους Sex Pistols και άνθρωποι από τη punk σκηνή, καθώς επίσης και άλλοι από τη μουσική βιομηχανία. Θυμάμαι τον Sid Vicious εκεί. Ήταν ωραίο να βλέπεις ότι κάθε φορά που ακουγόταν punk μουσική, όλοι από τη μουσική βιομηχανία έλεγαν: «Ω, όχι! Αυτό δεν είναι μουσική! Αυτό είναι τρομερό!» Δεν ήταν πολύ ενθουσιασμένοι. Εμείς λέγαμε: «Όχι, είναι απλά φανταστικό. Είναι εκεί που βρίσκεται η ενέργεια».

 

Εξακολουθείτε να κάνετε σχοινάκι πριν βγείτε στη σκηνή;

Όχι, αλλά το έκανα πριν τις πρώτες μεγάλες μας συναυλίες. Όλοι μας είχαμε τελετουργικά πριν τις συναυλίες. Τώρα περπατάω και δεν μιλάω πολύ πριν βγω στη σκηνή.

 

Είναι πιθανόν να κάνετε μια εκτέλεση του “So Real” του Jeff Buckley στο εγγύς μέλλον;

Ίσως θα το κάνω με τους Norman Beaker Band. Θα προσπαθήσουμε. Θα ήθελα πολύ να κάνω ένα τραγούδι του Jeff Buckley, γιατί είναι άλλος ένας ήρωάς μου, λόγω των τραγουδιών του, της ενέργειάς του και της αμεσότητας του. Ήταν υπέροχος. Μου αρέσει επίσης και ο Tom Waits. Τραγούδησα ένα τραγούδι του Tom Waits (σ.σ: “Alice”) στην εκπομπή του Jools Holland και θα το τραγουδήσω και με τον Norman Beaker. Αυτό θα ήταν πραγματικά μια ευχαρίστηση να το εξερευνήσω.

 

Ένα τεράστιο «ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ» στην Sonja Kristina για τον χρόνο της.

Official website: http://www.curvedair.com

Official Facebook page: https://www.facebook.com/CurvedAir

Official Sonja Kristina Facebook page: https://www.facebook.com/SonjaKristinaspage

Αφήστε το σχόλιό σας