Η Ρενέ αν και είναι μόλις 24 χρονών, έχει καταφέρει κάτι που αρκετοί θα «ζήλευαν».

Κι όταν γράφω τη λέξη «ζηλεύω», εννοώ ότι κάνει αυτό που θέλει, είναι ανεξάρτητη και έχει καταφέρει να χτίσει μία τεράστια ιντερνετική κοινότητα γύρω από το όνομά της.

Φυσικά η δουλειά παίζει μεγάλο ρόλο μιας κι ίδια δουλεύει πολύ, αλλά δουλεύει πολύ περισσότερο και τον ίδιο της τον εαυτό. Καλλιεργημένη, με ωραία σκέψη και ωραίο λόγο, η Ρενέ είναι ένα άξιο παράδειγμα, στο ότι αν κάποιος προσπαθεί, τα καταφέρνει και με το παραπάνω.

Τα διάσημα quotes της έχουν μείνει χαραγμένα σε πολλά μυαλά και φυσικά έχουν ταυτιστεί μαζί της χιλιάδες άνθρωποι.

Πάμε όμως να δούμε τι λέει η ίδια για όλα αυτά και να τη γνωρίσουμε καλύτερα…

Συνέντευξη | Τζημίκα Ηρώ

Ρενέ! Όλο αυτό που βρεθήκαμε έγινε πολύ ξαφνικά, με μια απλή συνάντηση σε ένα μαγαζί κάπου στο κέντρο. Ξεκινάω όμως με την εξής ερώτηση. Τι κάνεις; (γέλια)

(γέλια) Νομίζω ότι όλες αυτές οι καρμικές συναντήσεις που έχω τελευταία, δεν «υπάρχουν»! (γέλια) Η μία με οδηγεί στην άλλη… Τι κάνω… Αυτό που κάνω, είναι να «βασανίζω» τον κόσμο! (γέλια) Γιατί κάθε φορά που ανεβάζω κάτι ή γράφω κάτι, δέχομαι απειλητικά μηνύματα! Ότι θα με κάνουν block και unfollow, γιατί κλαίνε και στεναχωριούνται! (γέλια) Μα γιατί; (γέλια) Η αλήθεια είναι όμως ότι έχουν δίκιο κι ότι αυτά που γράφω είναι λίγο ευαίσθητα… Όταν είναι κάποιος ευτυχισμένος, δεν έχει πολλά να γράψει ή ακόμα και να έχει, δεν έχει που να απευθυνθεί. Όταν είσαι χαρούμενος, είναι όλα «σεταρισμένα».

Οπότε στον πόνο βγαίνει κι η ευαίσθητη πλευρά μας τις περισσότερες φορές;

Όταν είμαστε ευτυχισμένοι, νιώθουμε ότι δεν θέλουμε κάτι άλλο να προσθέσουμε, γιατί νιώθουμε γεμάτοι από πάνω μέχρι κάτω. Νιώθουμε πλήρεις και δεν ψάχνουμε κάτι. Αντιθέτως όταν πονάμε ή όταν είμαστε θυμωμένοι, ψάχνουμε κάπως να το νιώσουμε, να το διαβάσουμε σε ένα κείμενο, να το ακούσουμε σε ένα τραγούδι. Εκεί έρχεται η τέχνη να καλύψει το κενό. Οπότε κάπως έτσι προκύπτουν τα πράγματα.

Σε γνωρίσαμε,λοιπόν, μέσα από αυτά τα λευκά φόντα με τα καλλιτεχνικά μαύρα γράμματα…

Ναι, μέσα από αυτό και να πω επίσης ότι είναι δικά μου! (γέλια) Παλιά έγραφα στον υπολογιστή και έβγαινε ένα αποτέλεσμα πιο «πληκτρολογημένο» σε κλασικό κείμενο και μου έλειπε το ρομαντικό στοιχείο κι αυτό που είμαι εγώ. Έτσι αποφάσισα να βάλω και τα γράμματά μου, να γίνει πιο προσωπικό, πιο τρυφερό. Ήθελα να είναι κομμένο και ραμμένο πάνω μου.

Γιατί το ξεκίνησες αυτό; Το να γράφεις εννοώ…

Ξεκίνησε γύρω στο γυμνάσιο, όπου είχα μία καταπληκτική καθηγήτρια που μας έκανε Οδύσσεια-Ιλιάδα. Μου άρεσε τρομερά ο τρόπος που μιλούσε και πόσο ωραίο είναι να μπορείς να εμπνεύσεις τους ανθρώπους και να τους κάνεις να σε ακούσουν, πρώτα από όλα και σε δεύτερη φάση να σε καταλάβουν. Έτσι άρχισα να μπλέκω με τις λέξεις και άρχισα να τις «καψουρεύομαι». Είχε μεγάλο ενδιαφέρον να ψάχνω λέξεις, να μπορώ να παίξω μαζί τους. Στη συνέχεια και καθώς ήμουν 16 χρονών, αποφάσισα να γράψω κι ένα βιβλίο. Είχα βέβαια και την πίεση των φίλων μου! (γέλια) και μετά από 2 χρόνια κυκλοφόρησε το «Διακριτικά» το πρώτο μου βιβλίο. Μετά από αυτό όμως είπα: «ωραία, βγήκε και το βιβλίο, τώρα;» Το μεράκι μου ήταν να μιλήσω σε όσο περισσότερο κόσμο γινόταν. Δεν με ενδιέφερε να βγάλω χρήματα μέσα από το βιβλίο, γιατί είναι πολύ περιορισμένος αυτός ο τρόπος πια στη χώρα μας. Ήθελα όμως να μπω σε όσα περισσότερα σπίτια γινόταν. Ήθελα την επιβεβαίωση. Ότι δεν είμαι μόνη κι ότι και άλλοι νιώθουν όπως εγώ. Έτσι άρχισα να γράφω διαδικτυακά…

Τότε δεν ήταν και πολύ διαδεδομένο όλο αυτό με τα quotes…

Ναι, δεν είχαν αρχίσει να κυκλοφορούν ακόμα. Δεν υπήρχε αυτό το στυλ και το ξεκίνησα. Σιγά, σιγά όμως απέκτησε αναγνώστες και από στόμα σε στόμα μαθεύτηκε και άρχισε να μεγαλώνει.

Και τώρα έχεις ένα τεράστιο community γύρω από το όνομα Ρενέ. Τα βιώματα αυτά είναι καθαρά προσωπικά; ή λαμβάνεις ερεθίσματα κι από τρίτους;

Γράφω πάντα βιωματικά. είτε παθητικά, είτε ενεργητικά. Μπορεί το βίωμα να είναι αυτούσιο δικό μου ή μπορεί να είναι κάτι που έχω βιώσει από απόσταση μέσα από κάποιον τρίτο. Ή μπορεί να ξεκινήσει από κάτι που ήμουν και εγώ παρούσα σε αυτό και μετά να συνεχιστεί το υπόλοιπο ως μυθοπλασία. Εξαρτάται. Είναι και δεν είναι (γέλια)

Ζούμε σε περίεργες εποχές και εσύ είσαι ένας άνθρωπος που γράφει εξολοκλήρου για τις ανθρώπινες σχέσεις… Πώς τις βλέπεις;

Τις βλέπω πάντα όμορφες. Κρύβουν πάρα πολλές ατέλειες, είναι γεγονός, γιατί κι εμείς είμαστε έτσι, είμαστε εύθραυστοι απέναντι στα πράγματα. Από εκεί και πέρα υπάρχουν πολλές δυσκολίες κι οι άνθρωποι έχουν εξοικειωθεί με την αντικατάσταση. Δεν επισκευάζουν τα πράγματά τους. Τα αλλάζουν γρήγορα, γιατί έχουν και πολλές επιλογές. Δεν προσπαθούν αρκετά. Αλλά το σημαντικότερο πρόβλημα στις σχέσεις είναι η επικοινωνία. Δύο άνθρωποι έχουν να λύσουν την επικοινωνία. Γιατί ορίζουμε διαφορετικά τις λέξεις μας, τις ανάγκες μας. Τελικά ψάχνουμε λάθος πράγματα, θεωρώντας ότι αυτά θα μας κάνουν ευτυχισμένους. Τα πράγματα είναι πολύ πιο απλά. Αλλά οι σχέσεις είναι όμορφες, γιατί είναι ανθρώπινες. Να έχουμε τα μάτια μας και την καρδιά μας ανοιχτή, γιατί εκεί έξω πάντα θα υπάρχουν όμορφοι άνθρωποι που θα μπορούν να κουμπώσουν στις δικές μας εξοχές.

Πόσο δύσκολα θα έλεγες ότι εσύ δέχεσαι ανθρώπους στη ζωή σου;

Γενικά δείχνω αρκετά εξωστρεφής, αλλά είμαι φύση εσωστρεφής άνθρωπος! (γέλια) Οπότε υπάρχει το πρώτο στάδιο, που είμαι ευγενική με όλους, μου αρέσει να γνωρίζω κόσμο, αλλά έχει να κάνει και με το επιφανειακό επίπεδο που αγγίζει το comfort zone μου, αν θέλεις. Μέχρι ένα σημείο μπορούν να πλησιάσουν όλοι. Αλλά στα ενδότερά μου, προσπαθώ να το κρατάω προστατευμένο όλο αυτό και υπάρχουν περιορισμένοι άνθρωποι γύρω μου. Γι’αυτό δεν κοινοποιώ και πολύ τη προσωπική μου ζωή, εκτός από τον σκύλο μου, που μακάρι να τον είχα όλη την ώρα μαζί μου (γέλια)

Αυτό έρχεται και σε μία αντίθεση, γιατί εκεί έξω «χαρίζεις» και όλον το ψυχικό σου κόσμο!

Το μαγικό με τις λέξεις είναι ότι μπορείς πάντα να κρύβεσαι πίσω από αυτές, γιατί στον κάθε ένα φτάνουν με διαφορετικό τρόπο. ορίζουμε όπως σου είπα διαφορετικά τις λέξεις ο καθένας μας. Παρόλα αυτά επιλέγω να γράψω με έναν τρόπο, που είναι πιο γενικευμένος για να μπορούν να ταυτιστούν όλοι! Δίνω σίγουρα ένα κομμάτι μου, αλλά πρέπει να είσαι κοντινός μου για να καταλάβεις για ποιο πράγμα ακριβώς μιλάω.

Είχα ψάξει πολλά quotes σου κι όντως μπορεί να ταυτιστεί ο καθένας. Σε αυτή την περίοδο της ζωής σου ποιο από αυτά ταιριάζει σε εσένα;

(γέλια) Πολύ καλή ερώτηση! Ποιο στιχάκι… Αυτό που ταυτίζομαι είναι το «Γιατί ο έρωτας τελικά, είναι μόνο γι’αυτούς που ποντάρουν εμμονικά στο χαρτί του»…

Δεν μπορώ να μην σε ρωτήσω μετά από αυτό, αν είσαι ερωτευμένη ή όχι… (γέλια)

(γέλια) Είμαι πολύ…

Πώς γίνεσαι όταν ερωτεύεσαι;

Δεν ξέρω πως γίνομαι ακριβώς… Γίνομαι πιο «απαλή» θα έλεγα.  Με την έννοια ότι όλες μου οι γωνίες και οι αντιδράσεις μου «λειαίνονται». Μέσα στο καινούργιο μου βιβλίο γράφω χαρακτηριστικά ότι όταν ερωτευόμαστε είμαστε σαν τα χρώματα στη θάλασσα. Ο αντικατοπτρισμός τους! Σίγουρα όμως γίνομαι πιο «απαλή», πιο αφηρημένη, πιο όμορφη πάντα…

Αφού μιλάμε για έρωτες… Δυσκολευόμαστε να δεθούμε και να ερωτευτούμε…

Έχει να κάνει πιστεύω με τη σύσταση της προσωπικότητας του καθενός. Κάποιοι ερωτεύονται συνέχεια, κάποιοι είναι πιο μαζεμένοι. Ο έρωτας είναι περίπλοκη συνθήκη. Και τελικά τι σημαίνει έρωτας; Πώς ορίζεται; Δεν ξέρω αν ερωτευόμαστε εύκολα η δύσκολα τελικά…

Πριν περάσουμε και στο βιβλίο σου, ξέρω ότι λαμβάνεις χιλιάδες μηνύματα καθημερινά στα social media… Σου έχει μείνει χαραγμένο στο μυαλό κάποιο από αυτά;

Σίγουρα μου έχουν μείνει και κάποια ήταν και κάπως «σοκαριστικά» γιατί μερικοί είχαν κάνει και τατουάζ κάποιους στίχους μου. Το οποίο εντάξει… Ήταν τρομερό! Αλλά ένα μήνυμα που με άγγιξε τώρα τελευταία, ήταν από μία αναγνώστρια που είδε την ομιλία που είχα κάνει στο TedX και αυτό που κατάλαβα, ήταν ότι ήθελε να πάρει μια μεγάλη απόφαση και να φύγει στο εξωτερικό. Και μου είπε ότι βλέποντας το βίντεο, έκλεισε αμέσως τα εισιτήρια και πήγε, ενώ πριν από αυτό, το σκεφτόταν πάρα πολύ και δεν ήξερε αν θα πάει… Για κάτι τέτοια μηνύματα που μπορεί να έρθουν μία φορά το χρόνο, ή να μην έρθουν ποτέ ξανά, θέλεις να δώσεις ακόμα περισσότερα στον κόσμο και να τον επηρεάσεις προς το καλύτερο!

«Επηρεάζεις» αρκετό κόσμο και φαίνεται άλλωστε. Τώρα τελευταία ακούμε πολύ και τη λέξη influencer… Που δεν ξέρω αν στις περισσότερες περιπτώσεις ταιριάζει κιόλας. Θα τη δεχόσουν;

Όχι, για κανένα λόγο. Δεν θεωρώ τον εαυτό μου. Δεν είμαι και δεν μου αρέσει καθόλου και ως λέξη. Αυτό που μπορώ να πω με σιγουριά είναι ότι όταν μπλέκεις με κάτι τόσο ευαίσθητο όπως είναι τα συναισθήματα και οι ανθρώπινες σχέσεις, μέσα από το λόγο σου, μπορείς να επηρεάσεις το συναίσθημα κάποιου τη δεδομένη χρονική στιγμή που διαβάζει κάτι, αλλά μέχρι εκεί. Και είναι και το πλέον λογικό.

Ας περάσουμε κατευθείαν στο βιβλίο σου όμως γιατί έχει και αρκετό ενδιαφέρον… «Μια φορά και ένα μπορώ»…

«Μια φορά και ένα μπορώ» και ας πούμε και με αυτό είμαι ερωτευμένη (γέλια) γιατί το να εκδόσεις ένα βιβλίο στην Ελλάδα είναι αρκετά δύσκολο. Πιο πολύ δυσκολεύτηκα με όλη τη διαδικασία. Το πώς θα φτάσει στον κόσμο, τι εξώφυλλο θα βάλω, πώς θα είναι το εσωτερικό… Το δημιουργικό κομμάτι ήταν κάτι που βγήκε από την καρδιά μου. Ήθελα να τους φέρω κάτι πολύ αληθινό. Τη δική μου αλήθεια. Αυτό το βιβλίο, λοιπόν, είναι ένα παραμύθι πραγματικότητας δύο πολύ ερωτευμένων… Ένας άντρας ερωτεύεται μία γυναίκα, που είναι ουσιαστικά η μούσα του και για να τη φέρει κοντά του, αποφασίζει να της γράφει κάθε μέρα. 365 μέρες το χρόνο και ότι μέσα από την τέχνη, θα καταφέρει να δημιουργήσει βαθύτερους δεσμούς με εκείνη και να επικοινωνήσει σε ένα άλλο επίπεδο. Έχει ύφος ημερολογιακό και στοιχεία μυθιστορήματος.

Το περίμενε πολύ ο κόσμος αυτό;

Δεν περίμενα ότι θα το περίμεναν τόσο πολύ και μου το ζητούσαν! Μπορώ να σου πω ότι το είχα και άγχος! (γέλια) Επειδή είμαι και τελειομανής, ήθελα να είναι απόλυτα έτοιμο, γιατί θα το έβαζαν μέσα στο σπίτι τους.

Γράφεις μόνο για τον έρωτα; Θα μπορούσες να γράψεις και παραμύθια για μικρότερα παιδιά για παράδειγμα;

Η αλήθεια είναι ότι το παιδικό παραμύθι περιφέρεται πολύ έντονα στη ζωή μου τώρα τελευταία και σαν ιδέα και σαν σκέψη, αλλά και σε προτάσεις που μου έχουν κάνει. Απλά επειδή παλιότερα δεν θεωρούσα ότι τα πάω και πολύ καλά με τα παιδιά, (γέλια) τον τελευταίο ένα χρόνο, έχω συνειδητοποιήσει ότι έχω τεράστια αδυναμία και έχω ευαισθητοποιηθεί προς αυτά. Είναι όλα γεννημένα μικροί καλλιτέχνες στα μάτια μου… Κάθομαι και τα παρακολουθώ ατέλειωτες ώρες και μου έχουν κινήσει την περιέργεια. Ελπίζω μόνο να μην μου ξυπνάει κάποιο μητρικό φίλτρο (γέλια) δεν θα το ήθελα! Οπότε ίσως να κάνω κάτι που να έχει σχέση το παραμύθι! Θέλω τουλάχιστον…

 Μιας και είπες τη λέξη «ευαισθητοποίηση». Σε ποια κομμάτια ευαισθητοποιείται η Ρενέ;

Το πρώτο πράγμα που θα σου πω, είναι το κομμάτι με τα ζωάκια. Γιατί έχω και εγώ ένα σκύλο που τη λένε Λέξη! Σκέψου τώρα το χειμώνα πόσοι άνθρωποι, αλλά και πόσα ζωάκια είναι εκεί έξω μόνα τους στο κρύο. Όταν ήμουν μικρή έλεγα χαρακτηριστικά ότι θα βγάλω πολλά λεφτά και θα τα δώσω εκεί… Μου κράτησε όμως μέχρι και σήμερα αυτή η σκέψη και βοηθάω όπως μπορώ… Όπως επίσης αντιδρώ άσχημα στην αδικία και στο ρατσισμό. Είμαι κάθετη. Μπορώ να τσακωθώ πολύ άσχημα. Είτε ο ρατσισμός είναι φυλετικός, θρησκευτικός, σεξουαλικός, προς τα ζώα, προς τους μεγαλύτερους ανθρώπους… «Φορτώνω» με τις ταμπέλες και τις διακρίσεις!

Συμφωνώ σε όλα αυτά που είπες και όντως υπάρχουν στη σημερινή κοινωνία.

Υπάρχουν ναι, αλλά στο τέλος της ημέρας αυτό που μένει τελικά, είναι να είσαι ωραίος άνθρωπος. Να ξαπλώνεις στο κρεβάτι σου και να ξέρεις ότι είσαι καθαρός. Οι άνθρωποι που έχουν έντονα τα κομμάτια του ρατσισμού πάνω τους, δεν είναι και τόσο «καθαροί». Οπότε ας ελπίσουμε ότι όλα αυτά κάποια στιγμή θα τα αφήσουμε μια και καλή στην άκρη.

Το βαρύναμε όμως το θέμα, οπότε θα το ελαφρύνουμε και θα το πάμε σε εσένα και τι άλλο σου αρέσει να κάνεις… Αφού μιλάμε για τα προσωπικά σου χαρακτηριστικά στοιχεία…

Είναι πολύ απλά πράγματα αυτά που μου αρέσουν… Το να μπω στο σπίτι και να παίξω με το σκυλάκι μου, να την πάω μια βόλτα. Να παίζει μουσική και να την απολαμβάνω, γιατί δεν μπορώ να γράψω χωρίς μουσική, να ζήσω χωρίς μουσική… Να προσπαθήσω να μαγειρέψω για να ευχαριστήσω τους ανθρώπους που αγαπάω, γιατί δεν τα πάω και πολύ καλά με το μαγείρεμα (γέλια) Να περπατάω και να πηγαίνω βόλτα στη θάλασσα. Κι αυτό που λέγαμε πριν, μου αρέσει να παίζω με παιδιά.

 Μένεις στη Βούλα, είναι λίγο μακριά από κέντρο της Αθήνας, παρόλα αυτά σου αρέσει το κέντρο;

Μου αρέσει πάρα πολύ το κέντρο και θεωρώ ότι η Αθήνα είναι σαν ένα άγριο τριαντάφυλλο. Έχει κάποια πολύ ωραία χαρακτηριστικά, έχει βέβαια και τα αγκάθια της. Θέλει την προσοχή της. Δεν ξέρω όμως αν θα μπορούσα να ζήσω στο κέντρο. Στη Βούλα, εδώ που μένω, είναι ένα μικρό χωριό κι έχω συνηθίσει διαφορετικά! (γέλια)

Πώς σε θυμάσαι μικρούλα;

Γενικά έχω κακή μνήμη, σίγουρα από αυτά που θυμάμαι είναι ότι πάντα είχα μπουτάκια, μπουκλωτά μαλλιά και μαγουλάκια (γέλια) Και στις φωτογραφίες έτσι είμαι… Η μαμά μου είχε πάθει κι έναν πανικό μια περίοδο, γιατί ήμουν και υπερκινητική. Ήθελα επίσης και πολύ φροντίδα όπως όλα τα παιδάκια… Ξέρεις, να ασχολείσαι πολύ μαζί μου!

Είσαι μοναχική ή της παρέας;

Είμαι αρκετά και θέλω το χρόνο μου και το χώρο μου. Όμως θέλω και την παρέα και να μιλάω ατέλειωτες ώρες για οποιοδήποτε θέμα. Να διαφωνείς, να αντιδράς… Όλα έχουν τη χάρη τους.

Να κλείσουμε όμως τη συζήτηση αυτή, έτσι όπως την αρχίσαμε… Πολύ όμορφα… Είσαι ένα παράδειγμα που σε μια Ελλάδα που τα πράγματα είναι τόσο δύσκολα, εσύ καταφέρνεις και κάνεις επιτυχημένα αυτό που αγαπάς… Τι θα έλεγες στα νέα παιδιά για να προσπαθήσουν να πετύχουν σε αυτά που κάνουν;

Ένα πράγμα που μπορώ να πω πάνω σε αυτό, είναι ότι θέλει προσπάθεια και πολλή επιμονή και υπομονή. Ό,τι και να γίνει, ό,τι και να σου λέει ο οποιοσδήποτε, να μην έχεις καμία διάθεση να συμβιβαστείς. Κι εγώ όταν ξεκίνησα να γράφω, είχα ακούσει διάφορα. Πρέπει να βρούμε αυτή τη φωνούλα μέσα μας και να την ακολουθήσουμε. Φυσικά με βάση αυτό που μας λέει η καρδιά μας. Να βρούμε τα σωστά βήματά και δεν υπάρχει περίπτωση να μην πετύχουμε. Θα έρθει μόνο αν το κυνηγήσουμε.

Η καλύτερη ευχή… Τι άλλο να περιμένουμε εσένα;

Δεν λέω τίποτα! (γέλια) Έχει κυκλοφορήσει το βιβλίο και είναι διαθέσιμο στο e-shop μου και στα δύο cap-cap στις περιοχές Ελληνικό και Αιγάλεω! Θα γίνει και παρουσίαση βιβλίου στην πορεία… Και συνεχίζω με πολλή αγάπη και όλους αυτούς τους υπέροχους ανθρώπους δίπλα μου, που τους ευχαριστώ τόσο πολύ για όλη τη στήριξη!

 

Αφήστε το σχόλιό σας