Συνέντευξη: Neal Smith (Alice Cooper, solo)

-

Στηρίξτε μας με ένα like

5,983ΥποστηρικτέςΚάντε Like
69ΑκόλουθοιΑκολουθήστε
849ΑκόλουθοιΑκολουθήστε
2,000ΣυνδρομητέςΓίνετε συνδρομητής

HIT CHANNEL ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΗ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ: Ιούνιος 2020. Είχαμε την μεγάλη τιμή να μιλήσουμε μ’ έναν θρυλικό drummer: τον Neal Smith. Είναι περισσότερο γνωστός ως ο αρχικός drummer του Alice Cooper Group, ηχογραφώντας μαζί τους μνημειώδη albums όπως τα “Love It To Death”, “Killer”, “School’s Out” και “Billion Dollars Babies”. Έχει επίσης ηχογραφήσει με τους Billion Dollar Babies, Buck Dharma, Plasmatics, Bouchard Dunanway & Smith (BDS), Cinematik, Deadringer και Killsmith. Μόλις κυκλοφόρησε ένα solo album με τίτλο “POP 85/95” αποτελούμενο από pop τραγούδια που γράφτηκαν μεταξύ 1985 και 1995. Διαβάστε παρακάτω τα πολύ ενδιαφέροντα πράγματα που μας είπε:

 

Πώς σας ήρθε η ιδέα να κυκλοφορήσετε το album “POP 85/95” με τραγούδια που γράψατε πριν πολύ καιρό;

Λοιπόν, τα τραγούδια στο “POP 85/95” ηχογραφήθηκαν και γράφτηκαν εδώ και πολύ καιρό. Τα βρήκα στα αρχεία μου, στο studio μου στο Connecticut και διαπίστωσα ότι ακούγονταν αρκετά καλά και για να τα γνωρίσουν οι επόμενες γενιές, άρχισα να τα καθαρίζω και πρόσθεσα μπάσο. Διαφορετικά, όλη η μουσική είχε ήδη ηχογραφηθεί και όλα ήταν εκεί από τα τέλη της δεκαετίας του ‘80 και τις αρχές της δεκαετίας του ‘90. Ακουγόταν όλο και καλύτερα κι ένας φίλος μου, ο Peter Catucci, από το project Killsmith έβαλε μπάσο κι ακούγονταν αρκετά καλά. Έτσι, αποφάσισα να το κυκλοφορήσω και ελπίζω ότι οι οπαδοί θα απολαύσουν κάτι καλό από το παρελθόν.

 

Πόσο δύσκολο ήταν για εσάς να προγραμματίσετε τα synth drum μέρη του album “POP 85/95”;

Αυτή είναι καλή ερώτηση και σ’ ευχαριστώ που ρωτάς. Καθ’ όλη τη δεκαετία του ‘80 και του ‘90, όπως θυμούνται οι άνθρωποι που ζούσαν τότε, στη δημοφιλή μουσική υπήρχαν πολλά synth drums σε δημοφιλείς δίσκους και πολλά από αυτά τα synth drums προγραμματίζονταν από μηχανικούς ήχου και πληκτράδες σε διάφορα συγκροτήματα. Ήμουν λίγο απογοητευμένος που στην πραγματικότητα περισσότεροι drummers δεν προγραμμάτιζαν τα drums τους. Είχα λοιπόν ένα synthesizer στο οποίο πάντα έγραφα τα τραγούδια και είχε επίσης την δυνατότητα για drum μέρη και καθώς έγραφα τα τραγούδια, πρόσθεσα τα drum μέρη. Ας ελπίσουμε ότι θα ακούγονται παρόμοια με αυτά που θα έπαιζα πραγματικά live με ένα αληθινό drum set. Λοιπόν αυτή ήταν η έμπνευσή μου.

 

Μου αρέσει η κιθάρα του Jay Jesse Johnson (“Triple J”) σε τραγούδια όπως τα “Love Sets the Night on Fire” και “Fly Home Sweet Angel”. Τι προσθέτει η παρουσία του στη μουσική του “POP 85/95”;

Ο Jay Jesse Johnson, ο “Triple J”, είναι ένας υπέροχος rock κιθαρίστας και ένας υπέροχος blues κιθαρίστας. Ζει στις Μεσοδυτικές Πολιτείες τώρα, αλλά ζούσε στη Νέα Αγγλία για πολλά χρόνια και ήμασταν φίλοι. Είχα τελειώσει αυτά τα τραγούδια, ήταν ολοκληρωμένα με πλήκτρα, drums και φωνητικά και ήρθε και πρόσθεσε lead κιθάρα. Αυτή ήταν μια από τις μεγάλες εμπνεύσεις που ήθελα να ξαναζωντανέψω αυτά τα τραγούδια και να τα κυκλοφορήσω.

 

Ποια είναι τα τελευταία νέα από το solo project σας Killsmith;

Αυτή τη στιγμή γράφω ένα νέο Killsmith album που ελπίζω ότι θα κυκλοφορήσει πριν το τέλος του έτους 2020. Ονομάζεται “Killsmith Goes West” και έχει λίγο περισσότερο rock, country και western ύφος, που δεν έχω ξανακάνει. Υπάρχουν μερικά καινούργια τραγούδια και τραγούδια που με περιτριγυρίζουν εδώ και πολύ καιρό και αποφάσισα να βγάλω ένα album μ’ αυτήν την αίσθηση και είμαι επίσης πολύ ενθουσιασμένος μ’ αυτό.

 

Πόσο επαναστατικό ήταν το 1968 να ονομάσετε ένα ανδρικό συγκρότημα Alice Cooper;

Την άνοιξη του 1968, λεγόμασταν The Nazz. Σύντομα ανακαλύψαμε ότι υπήρχε ένα άλλο συγκρότημα με τον Todd Rundgren στη Φιλαδέλφεια της Pennsylvania στις ΗΠΑ που είχε το ίδιο όνομα, The Nazz και μόλις υπέγραψαν ένα δισκογραφικό συμβόλαιο. Έτσι, ο άγραφος κανόνας του rock ‘n’ roll είναι ότι όταν κάποιος έχει το ίδιο όνομα με το δικό σου και υπογράψει δισκογραφικό συμβόλαιο, πρέπει να αλλάξεις τ’ όνομά σου. Είχαμε ένα χρονικό διάστημα για να βρούμε νέο όνομα. Ήταν στα τέλη Φεβρουαρίου και τον Μάρτιο του 1968. Ήμασταν στην Arizona λίγο νωρίτερα, πριν απ’ αυτό, και ο Alice κι εγώ παίζαμε σε έναν πίνακα Ouija μ’ έναν φίλο μας, τον Dick Christian, ο οποίος ήταν περίπου σαν manager μας, road manager, εκείνη την εποχή και ήταν επίσης φίλος μας από το κολέγιο και το σχολείο. Ήμασταν σε έναν πίνακα Ouija και μιλούσαμε για προηγούμενες ζωές, τι μπορεί να είχαμε κάνει, ποια ήταν τα ονόματά μας. Έπαιξα πρώτος και βγήκε μια ιστορία από προηγούμενη ζωή και μετά ο Vincent, που έγινε Alice, έπαιζε με τον Dick Christian και ρώτησε ένα όνομα από προηγούμενη ζωή και βγήκε το “Alice Cooper” στον πίνακα Ouija. Ήμουν εκεί, από εκεί προήλθε το όνομα και οποιαδήποτε άλλη ιστορία δεν είναι αληθινή. Λοιπόν, ήταν απλώς ένα όνομα. Ήταν απλώς ένα αστείο παιχνίδι που παίζαμε και στη συνέχεια, ένα μήνα αργότερα, όταν έπρεπε να βρούμε ένα όνομα για το συγκρότημα, αυτό συνέχισε να εμφανίζεται, οπότε τελικά αποφασίσαμε όλοι εξίσου, ο καθένας μας -μεταξύ των Glen (σ.σ: Buxton -lead κιθάρα), Dennis (σ.σ: Dunaway -μπάσο), Michael (σ.σ: Bruce – ρυθμική κιθάρα), εμένα και του Vince τότε- ότι το Alice Cooper θα ήταν το νέο όνομα για το συγκρότημά μας.

 

Πώς ήταν να έχετε τον Frank Zappa ως αφεντικό στην Straight Records;

Ο Frank Zappa ήταν πολύ ταλαντούχος μουσικός και πολύ καλός επιχειρηματίας. Είχαμε κάνει οντισιόν σχεδόν σε κάθε δισκογραφική εταιρεία στο Los Angeles το έτος 1968 και το μόνο άτομο που κατάλαβε πραγματικά το συγκρότημα και του άρεσε πολύ ήταν ο Frank Zappa. Γι’ αυτό κυκλοφόρησε τα δύο πρώτα μας albums “Pretties for You” (1969) και “Easy Action” (1970). Έτσι, ήμασταν αρκετά διαφορετικοί για να τραβήξουμε την προσοχή του, αφού του αρέσαμε και μας υπέγραψε στην Straight Records, τη νέα του δισκογραφική εταιρεία. Αλλά ήθελε να κάνει κάποιες αλλαγές: Ήθελε ν’ αλλάξει το όνομά μας σε Alice Cookies, ήμασταν τελείως αντίθετοι. Ήθελε να χρησιμοποιήσουμε τον manager του, Herb Cohen, ως manager για το συγκρότημά μας, τους Alice Cooper, ήμασταν τελείως αντίθετοι. Είχε επίσης μια άλλη ιδέα για το πρώτο μας album: Να βάλουμε κάθε τραγούδι σε ένα μικρό δίσκο και να το βάλουμε σε μια κονσέρβα τόνου, μια μικρή συσκευασία, οι Alice Cookies και ήμασταν τελείως αντίθετοι. Λοιπόν, υπήρχαν κάποιες δύσκολες, απαιτητικές στιγμές για εμάς και γι’ αυτό βρήκαμε τους managers μας, τους Shep Gordon και Joe Greenberg, την Alive Enterprises, και αυτό άλλαξε τα πάντα για εμάς εκείνη την εποχή. Πολέμησαν για εμάς, κι ήταν ακριβώς αυτό που θέλαμε και πήραμε αυτό που θέλαμε, αλλά ο Frank Zappa και το συγκρότημα Alice Cooper παρέμειναν φίλοι καθ’ όλο το διάστημα.

 

Ξαφνιαστήκατε όταν το “School’s Out” (1972) πήγε στο #2 στα charts του Billboard;

Εξακολουθεί να με εκπλήσσει η δημοφιλία του “School’s Out”, ακόμη και τώρα, στη νέα χιλιετία, το 2020 και ελπίζουμε ακόμη περισσότερο, όσο περνά ο καιρός. Είμαι ευγνώμων γι’ αυτό. Προσπαθήσαμε απλώς να κάνουμε την συνέχεια στο album “Killer” με το single “Under My Wheels”, το οποίο ήταν υπέροχο single. Ένα υπέροχο album, το πρώτο album που έγινε πλατινένιο. Μέχρι τότε, είχαμε πολλούς οπαδούς, ήμασταν headliners σε κάθε μέρος που παίζαμε, αλλά στη Νέα Υόρκη και το Los Angeles στις Ηνωμένες Πολιτείες όπου ήταν οι μεγάλοι ραδιοφωνικοί σταθμοί με τις 40 κορυφαίες (Top40) επιτυχίες, δεν έπαιζαν τη μουσική μας. Μας έπαιζαν στις Μεσοδυτικές πολιτείες και σ’ όλες τις ακτές, την Ανατολική Ακτή και την Δυτική Ακτή στις Ηνωμένες Πολιτείες, έπαιζαν τα albums μας, αλλά κανέναν από τους δίσκους μας στα AM στο ραδιόφωνο. Τέλος, όταν κυκλοφόρησε το “School’s Out”, το καλοκαίρι του 1972, το τραγούδι έγινε τόσο δημοφιλές που έπρεπε να το παίξουν και αυτό μας έβαλε στις εμπορικές ραδιοφωνικές αγορές στη Νέα Υόρκη και στο Los Angeles και σε όλες τις μεγάλες πόλεις παντού στις Ηνωμένες Πολιτείες. Το “School’s Out” ήταν πολύ σημαντικό για εμάς. Δεν συνειδητοποιήσαμε ποτέ ότι θα γινόταν ο ύμνος που έγινε και ότι θα παίζεται κάθε χρόνο όταν κλείνουν τα σχολεία για τις επόμενες τέσσερις ή πέντε δεκαετίες. Είναι απίστευτο.

 

Πόσο αυθόρμητη ήταν η εισαγωγή σας στο τραγούδι “Billion Dollar Babies”;

Το τραγούδι ήταν ήδη γραμμένο και ήταν ένα αρκετά ευθύ drum beat σ’ όλο το τραγούδι. Εντυπωσιάστηκα επίσης από τον Charlie Watts από τους Rolling Stones και την αρχή του τραγουδιού “Get Off of My Cloud”, το οποίο έχει μια υπέροχη εισαγωγή με drums. Ως στοιχειώδης drummer και σπουδάζοντας ταμπούρο για δύο χρόνια πριν καν πάρω ένα πλήρες drum set -ξεκίνησα drums όταν ήμουν παιδί στο δημοτικό και το γυμνάσιο- ήμουν πολύ εξοικειωμένος με τα βασικά και μου άρεσαν τα flams (σ.σ: ταυτόχρονα χτυπήματα με τα δύο χέρια, αλλά όχι το ίδιο δυνατά το ένα με το άλλο). Εάν γράψεις στο Google “flam on drums”, ο κόσμος θα μπορέσει να καταλάβει τι είναι αυτό, έτσι δημιούργησα την αρχή του “Billion Dollar Babies”, έχοντας αυτό υπόψη, κάτι πρωτότυπο όπως το “Get Off of My Cloud” των Stones, αλλά ακόμη πιο περίπλοκο και λίγο πιο πιασάρικο. Από εκεί προήλθε η ιδέα και ο Bob Ezrin, ο παραγωγός μας, που τον αγαπώ ως αδερφό μου, ήθελε ένα πιο ευθύ beat σ’ όλο το τραγούδι και είπε: «Αν το παίξεις τέλεια, τότε θα το χρησιμοποιήσουμε γιατί θέλω το straight beat» και φυσικά το έπαιξα τέλεια. Μέχρι σήμερα, είναι στο δίσκο και έχει γίνει το χαρακτηριστικό τραγούδι μου. Σίγουρα, είναι χαρακτηριστικό: Όταν οι οπαδοί ακούνε αυτή την εισαγωγή, ξέρουν ότι ακολουθεί το τραγούδι “Billion Dollar Babies”.

 

Θα θέλατε να μας πείτε λίγα λόγια για το τραγούδι “Unfinished Sweet”, που συν-γράψατε στο album “Billion Dollar Babies” (1973);

Σίγουρα, το “Unfinished Sweet” ήταν μια ιδέα για ένα τραγούδι που έγραφα εκείνη την εποχή και ο Alice ήρθε με μερικούς στίχους. Ο Alice έγραφε σχεδόν το 100% των στίχων των τραγουδιών στο συγκρότημα και σκέφτηκε την ιδέα του οδοντίατρου. Ότι πας στον οδοντίατρο και ξαπλώνεις ναρκωμένος με αέριο και ονειρεύεσαι ότι είσαι ο James Bond, επειδή ήμασταν πολύ μεγάλοι οπαδοί του James Bond, όλων των ταινιών, ειδικά του Sean Connery, του αρχικού James Bond. Από εκεί προήλθε η ιστορία, η ιδέα για την ιστορία, αλλά φυσικά επί σκηνής είχαμε τον Amazing Randi ως οδοντίατρο με το γιγάντιο τροχό και τρόχιζε τα δόντια του Alice. Σχεδόν όλοι όταν πηγαίνουν στον οδοντίατρο, κανένας τους δεν θέλει να του τροχίσουν τα δόντια χωρίς νοβοκαΐνη ή αέριο ή κάτι που ν’ ανακουφίζει τον πόνο. Λοιπόν, είναι ένας γενικός φόβος που έχουν όλοι και ήταν ένα υπέροχο θεατρικό κομμάτι στη σκηνή και λειτούργησε πολύ καλά στην Billion Dollar Babies περιοδεία το 1973.

 

Είχατε συνειδητοποιήσει στις αρχές της δεκαετίας του ‘70 ότι η σκηνική σας παρουσία με τους Alice Cooper ήταν μπροστά από την εποχή της;

Νομίζω ότι βρήκαμε τη θέση μας. Όταν πρωτο-αλλάξαμε το όνομά μας σε Alice Cooper, έπρεπε να μάθουμε ποιοι ήταν οι Alice Cooper. Όλοι είχαμε ειδικότητες στο κολέγιο και ήμασταν πολύ δημιουργικοί άνθρωποι. Οι ιδέες προέρχονταν από τον Dennis, από τον Glen, από τον Michael, από εμένα, από τον Alice, όλη μέρα, κάθε μέρα. Η ηλεκτρική καρέκλα ήταν η ιδέα του Dennis Dunaway, η ηλεκτρική καρέκλα στο τραγούδι “Black Juju” από το “Love It to Death” και μετά συνεχίσαμε με την αγχόνη στο album “Killer” και στο “School’s Out” και στη συνέχεια η γκιλοτίνα στην Billion Dollar Babies περιοδεία. Έτσι, μόλις βρήκαμε αυτό που κάναμε, αυτό ήταν κάτι δικό μας. Κάθε συγκρότημα πρέπει να ανακαλύψει ποια είναι η θέση του, σε τι είναι καλό, τι δεν έχει γίνει νωρίτερα. Μόλις βάλαμε την θεατρική διάσταση, προσθέσαμε βία, αλλά βία όπως σε μια ταινία. Για πλάκα, για το show, είναι θεατρική. Μόλις το επιτύγχαμε, ήταν κάτι δικό μας. Ήταν η θέση μας.

Έτσι, σήμερα είναι απλώς κάτι συνηθισμένο στο show του Alice, αλλά τότε όταν το κάναμε για πρώτη φορά, ήταν πραγματικά πρωτοποριακό. Απαγορευτήκαμε σε πολλές πόλεις, μας μισούσαν και οι οπαδοί το λάτρευαν αυτό και αυτό οφείλεται στο πόσο τρελοί ήμασταν στη σκηνή και ότι τους δίναμε κάτι που δεν είχαν ξαναδεί. Νομίζω ότι πολλή από την μουσική μας ακούγεται όσο περνάει ο καιρός και εξακολουθεί ν’ ακούγεται βιώσιμη και ν’ αντέχει στη δοκιμασία του χρόνου. Ίσως ήταν μπροστά από την εποχή της, δεν ξέρω, αλλά υπήρχε πολλή progressive μουσική που ηχογραφήθηκε στις αρχές της δεκαετίας του ‘70. Κάποια απ’ αυτή, παίζεται ακόμα. Κάποια δεν παίζεται, αλλά πολλή απ’ αυτήν που δεν παίζεται τώρα, παραμένει υπέροχη μουσική. Και πάλι, δεν σχεδιάζαμε τίποτα, απλά προσπαθούσαμε να γράψουμε το επόμενο album μας και όταν είχαμε τύχη, ήταν ένα επιτυχημένο album και φυσικά ο δίσκος “Billion Dollar Babies” πήγε στο #1 σε όλα τα charts στις Ηνωμένες Πολιτείες και σε πολλά από αυτά στο Ηνωμένο Βασίλειο και την Ευρώπη.

 

Πόσο συναισθηματικό ήταν να ηχογραφείτε ξανά με τον Alice στο album “Welcome 2 My Nightmare” το 2011;

Τόσο στο “Welcome 2 My Nightmare” όσο και το “Paranormal” (2017), ήταν σαν να μην πέρασε ο χρόνος. Έχουμε δύο νέα τραγούδια στο νέο album του Alice που θα κυκλοφορήσει αργότερα φέτος, το 2020, δεν ξέρω τον τίτλο του ή την ημερομηνία κυκλοφορίας του. Είναι η συνέχεια του “Breadcrumbs” album (2019 EP) με θέμα το Detroit, αλλά κάθε φορά που μαζευόμαστε, είμαστε μια οικογένεια. Ζούσαμε στο ίδιο δωμάτιο για 7 χρόνια, είχαμε τα ίδια αστεία, την ίδια αίσθηση του χιούμορ, τις ίδιες τρελές ιδέες που δεν σταματούν ποτέ, την ίδια έμπνευση, την ίδια χημεία που είχαμε πάντα. Είναι πολύ φυσικό -είναι ο καλύτερος τρόπος που μπορώ να το θέσω- όταν ο Michael, ο Dennis, ο Alice κι εγώ, συναντιόμαστε και παίζουμε στο studio και γράφουμε τη μουσική μας. Δεν ξέρω αν μπορούμε να γράψουμε τα ίδια τραγούδια που γράψαμε πριν από 40 χρόνια, αλλά στους οπαδούς φαίνεται να αρέσουν τα τραγούδια που κάνουμε στα albums του. Θέλω ακόμα να γράψω ένα πλήρες album. Υπάρχει σαν πιθανότητα, δεν ξέρω αν θα συμβεί ποτέ, αλλά θα ήταν υπέροχο αν το κάναμε. Είναι πάντα εκπληκτικό όταν μπορούμε να μαζευόμαστε και να γράφουμε και να ηχογραφούμε νέα τραγούδια τόσο καιρό μετά την ακμή του συγκροτήματος στη δεκαετία του ‘70.

 

Πόσο σημαντικός ήταν ο Bob Ezrin (Alice Cooper, Pink Floyd, παραγωγός Kiss) στην καριέρα των Alice Cooper Group;

Ο Bob Ezrin, όπως είπα πριν από λίγα λεπτά, είναι σαν αδερφός μου, και είναι έτσι για όλους στο συγκρότημα. Ο Bob έγινε το έκτο μέλος των Alice Cooper Group και ήταν ακόμη νεότερος από εμάς. Ήμασταν νέοι εκείνη την εποχή, λίγο μετά τα 20, αλλά αυτός ήταν ακόμη νεότερος από εμάς, περίπου ένα ή δύο χρόνια. Αυτός ξεκίνησε από το μηδέν, εμείς ξεκινήσαμε από το μηδέν, ο Shep Gordon και ο Joe Greenberg με την Alive Enterprises ξεκίνησαν από το μηδέν. Δεν είχαμε τίποτα να χάσουμε, ήμασταν πολύ δημιουργικοί, πολύ επιδραστικοί. Τι έκανε ο Bob… Θα σου δώσω ένα τέλειο παράδειγμα: Το τραγούδι “I’m Eighteen” στην ζωντανή εκτέλεσή του, είχε διάρκεια 8 λεπτών. Όταν μας άκουσε για πρώτη φορά στο Max’s Kansas City το Σεπτέμβριο του 1970, λάτρεψε το τραγούδι και τι έκανε όταν συναντηθήκαμε για να κάνουμε προπαραγωγή για το album “Love It to Death” και να ηχογραφήσουμε στο studio: Πήρε ένα 8- λεπτο τραγούδι και το έκοψε στα 3 λεπτά και έκανε ένα 3-λεπτο hit. Ο Bob είναι ιδιοφυΐα στην ενορχήστρωση τραγουδιών και μέχρι σήμερα εξακολουθεί να είναι. Έκανε δύο πράγματα: Είναι σπουδαίος ενορχηστρωτής και πρόσθεσε επίσης ένα στοιχείο κλασικής μουσικής στις ενορχηστρώσεις μας. Μουσικά και τελικά, προσθέσαμε ενορχηστρώσεις όσο περνούσε ο καιρός σε όλα τα τραγούδια μας. Προσθέσαμε ορχήστρα, πνευστά και έγχορδα στα τραγούδια μας και υπήρχε μια μουσική εξέλιξη με την πάροδο του χρόνου. Ήταν πολύ επιδραστικός σε όλα αυτά και στο album “Welcome 2 My Nightmare” που έκανε παραγωγή ο Bob, το album “Paranormal” που έκανε παραγωγή ο Bob και ήμασταν στο studio για το νέο album στα τέλη του 2019 και στις αρχές του 2020. Ο Bob Ezrin ήταν επίσης εκεί. Λοιπόν, συνεργαζόμαστε πολύ στενά μαζί και πραγματικά όταν έχουμε την ευκαιρία να ηχογραφήσουμε, θα είναι πάντα με τον Bob.

 

Τι σημαίνει για εσάς η είσοδος στο Rock and Roll Hall of Fame το 2011;

Ήταν μεγάλη τιμή, αλλά ήμουν πολύ στεναχωρημένος εξαιτίας του Glen Buxton, του lead κιθαρίστα μας που δυστυχώς πέθανε το 1997. Ήμουν μαζί του για δύο εβδομάδες, μια εβδομάδα πριν πεθάνει, λίγο πριν πεθάνει. Λοιπόν, αυτό είναι το λυπηρό σε σχέση με το Hall of Fame. Ήμουν λυπημένος που δεν καταφέραμε να μπούμε εκεί όταν ο Glen ήταν ακόμα ζωντανός, αλλά ήμουν πολύ χαρούμενος για τους οπαδούς σε όλο τον κόσμο που είχαν κολλήσει μαζί μας και ήταν πιστοί σε εμάς συνέχεια, από τη δεκαετία του ‘70 έως το 2011, πάνω από 40 χρόνια. Λοιπόν, ήμασταν πολύ χαρούμενοι, αλλά ήμουν περισσότερο χαρούμενος για τους οπαδούς. Όσον αφορά εμένα, το βραβείο που βρίσκεται σπίτι μου από το Rock and Roll Hall of Fame, ανήκει στους οπαδούς ανά τον κόσμο, τους οπαδούς φυσικά του αυθεντικού Alice Cooper Group. Χωρίς αυτούς, δεν θα μπορούσαμε ποτέ να είμαστε στο σημείο να μπούμε στο Rock and Roll Hall of Fame. Είμαι ακόμα ταπεινός και πολύ ευγνώμων μέχρι σήμερα, ότι αυτό που κάναμε, το κατάλαβαν, το απόλαυσαν, διασκέδασαν μ’ αυτό, σήμαινε πολλά για τη ζωή τους ως άνθρωποι, ως παιδιά στο σχολείο, κάποιοι ως στρατιωτικοί στο Βιετνάμ, ιστορίες που έχω ακούσει όλα αυτά τα χρόνια. Έτσι, επηρεάσαμε πολλούς ανθρώπους σε πολλά μέρη σ’ όλο τον κόσμο και νομίζω ότι όταν το εξετάζω, από αυτή την άποψη το Rock and Roll Hall of Fame ήταν κάτι υπέροχο για εμάς και είναι σχεδόν αστείο τώρα: Γίναμε αποδεκτοί στον κόσμο της μουσικής αντί να είμαστε τα κακά παιδιά του rock ‘n’ roll. Αλλά θα το αποδεχτώ έτσι όπως είναι και είμαι πολύ περήφανος για το τι έκαναν οι Glen Buxton, Dennis Dunaway, Michael Bruce, Vincent Furnier γνωστότερος ως Alice Cooper και εγώ, ο Neal Smith. Είμαι πολύ περήφανος για όλους μας για αυτό που κάναμε, γι’ αυτό που καταφέραμε με τη βοήθεια των Bob Ezrin, Shep Gordon και Joe Greenberg. Λοιπόν, είμαι πολύ ευγνώμων για την είσοδό μας στο Rock and Roll Hall of Fame το 2011.

 

Αναρωτιέστε τι θα συνέβαινε εάν το συγκρότημα παρέμενε ενωμένο και μετά το 1974;

Δυστυχώς δεν έχω κρυστάλλινη σφαίρα, οπότε δεν ξέρω τι θα συνέβαινε, αλλά νομίζω ότι θα συνεχίζαμε να γράφουμε σπουδαία μουσική. Απλώς έπρεπε να κάνουμε ένα διάλειμμα, όπως και κάναμε. Όλοι ηχογραφήσαμε ένα album την χρονιά που κάναμε διάλειμμα. Δυστυχώς, ο Alice έκανε επιτυχία με το “Welcome to My Nightmare” (1975) και δεν επιστρέψαμε να ξανασχηματίσουμε το συγκρότημα. Ήταν μια δύσκολη εποχή επειδή η disco ήταν τόσο δημοφιλής στη δεκαετία του ‘70 και νομίζω ότι ήταν μια από τις μεγαλύτερες προκλήσεις στη rock μουσική. Οι Stones βρήκαν έναν τρόπο να κάνουν επιτυχία με το τραγούδι “Miss You” (1978), κατά την διάρκεια της εποχής της disco την δεκαετία του ‘70. Είχαμε ένα τραγούδι στο “Muscle of Love” (1973) που λεγόταν “Big Apple Dreamin’ (Hippo)” και αυτή ήταν η πλησιέστερη απόπειρά μας σε ο,τιδήποτε έχει έναν ρυθμό που να μπορείς να χορέψεις. Νομίζω ότι θα πηγαίναμε καλά. Το μόνο πράγμα για το οποίο νιώθω άσχημα είναι ότι μετά τη διάλυση του συγκροτήματος υπήρχαν πιθανώς πολλά σπουδαία πρωτότυπα τραγούδια του Alice Cooper Group που δεν γράφτηκαν ποτέ και δεν είχαν ηχογραφήθηκαν ποτέ. Αυτό είναι το μειονέκτημα που το συγκρότημα δεν ήταν μαζί. Αλλά είμαι χαρούμενος για όλους. Όλοι παρέμειναν υγιείς. Ο Alice είχε κάποια άσχημα χρόνια, αλλά έγινε υγιής και ήταν υπέροχος από τα μέσα της δεκαετίας του ‘80 και το καλό είναι ότι όλοι υποστηρίζουμε ο ένας τον άλλον στο αρχικό συγκρότημα. Όλοι υποφέρουμε ακόμη και σήμερα για τον Glenn Buxton, ο οποίος ήταν η καρδιά και η ψυχή του Alice Cooper Group.

 

Πιστεύετε ότι το γεγονός ότι έχετε επηρεαστεί από μια μεγάλη ποικιλία drummers όπως οι Gene Krupa, Alex Duthart και Keith Moon, έκανε το παίξιμό σας τόσο μοναδικό;

Και πάλι, ένα υπέροχο σχόλιο/ερώτηση. Λατρεύω αυτούς τους drummers. Είμαι drummer και οπαδός των σπουδαίων drummers, των σπουδαίων συγκροτημάτων και της σπουδαίας μουσικής. Ανέφερα την επιρροή του Charlie Watts στην αρχή του τραγουδιού “Billion Dollar Babies”. Ο Gene Krupa, ένας από τους πιο υπέροχους drummers όλων των εποχών, πραγματικά έκανε τα drums ένα solo όργανο. Ο πρώτος λευκός που το έκανε αυτό, παρόλο που υπήρχαν πολλοί αφρο-αμερικανοί, μαύροι drummers που έπαιζαν solo μουσική πριν τον Gene Krupa, αλλά ήταν ο πρώτος που υπερέβη τα όρια και έγινε ένας εκπληκτικός solo drummer. Ναι, οι επιρροές μου ήταν ο Gene Krupa, ο Sandy Nelson, ακόμη μου άρεσε ο Dennis Wilson με τους The Beach Boys, ο Ringo Starr, ο Charlie Watts, ο Mitch Mitchell με τον Jimi Hendrix, ο Ginger Baker με τους Cream και ο Keith Moon φυσικά. Ο Keith Moon ήταν ένας από τους πιο τρελούς και σπουδαιότερους drummers που υπήρξαν ποτέ σε αυτόν τον πλανήτη. Όταν πρωτομπήκα στο συγκρότημα, όλοι αυτοί με ενέπνευσαν. Όταν έφτανα σ’ ένα σημείο ενός τραγουδιού, αναρωτιόμουν τι θα έπαιζε ο Ginger Baker σ’ αυτή την μετάβαση ή τι θα έπαιζε ο Keith Moon ή ο Mitch Mitchell. Μέχρι και το “Killer” (1971) album, ήμουν ακόμα επηρεασμένος απ’ αυτούς τους drummers. Από το “School’s Out”, βρήκα σε μεγάλο βαθμό τη θέση μου και ό,τι έπαιζα προερχόταν μόνο από τον Neal Smith. Έτσι, ήταν πολύ επιδραστικοί, όχι μόνο στο παίξιμό μου, αλλά και σε αυτό που έκαναν αρχικά οι Alice Cooper μουσικά στο δίσκο, ακόμα και live επί σκηνής.

 

Ποιο είναι το μυστικό της εκπληκτικής χημείας που έχετε ως drummer με τον Dennis Dunaway;

Νομίζω ότι ο Dennis κι εγώ, είμαστε ένα από τα σπουδαιότερα rhythm sections στην ιστορία του rock ‘n’ roll. Αυτό ξεκίνησε πριν μπω στο συγκρότημα, στην Arizona. Βρίσκομαι στην Arizona σήμερα, είμαι ακόμα κολλημένος στην Arizona εξαιτίας του κορονοϊού. Θα φύγω από εδώ την επόμενη εβδομάδα και θα επιστρέψω στο σπίτι μου στο Connecticut. Ήμουν εδώ για επτά μήνες, αλλά ζούσαμε εδώ πριν από πολλά χρόνια, πηγαινοερχόμασταν το 1967. Ήμουν στο Phoenix, δεν είχα τότε συγκρότημα και οι Nazz ήταν πέρα στο Los Angeles και όταν επέστρεψαν κάποια φορά, ο Glen Buxton, ο Michael Bruce, ο Dennis Dunaway και εγώ πήγαμε στην έρημο και κάναμε ένα τζαμάρισμα, αργά το βράδυ. Πήραμε μερικές κρύες μπύρες εκεί έξω, το καλοκαίρι και χαλαρώσαμε το βράδυ και συνδέσαμε έναν ενισχυτή στην έρημο σ’ ένα από τα κιόσκια που είχαν για τον κόσμο. Κανείς δεν υπήρχε τριγύρω και ξεκινήσαμε το τζαμάρισμα και από τότε, ο Dennis και εγώ απλώς δέσαμε ως rhythm section με την πάροδο του χρόνου οδεύοντας προς τα “Pretties for You”, “Easy Action” και “Love It to Death”. Το “Black Juju” έγινε live στο studio: Τα φωνητικά του Alice, τα πάντα. Είναι το μόνο live τραγούδι που κάναμε ποτέ στο studio απ’ όλα τα albums μας. Όλα τα όργανα, όλες οι κιθάρες, τα πάντα. Μέχρι τότε είχαμε δέσει, έως και σήμερα. Μιλώ για τη χημεία που έχουμε μαζί στο “Welcome 2 My Nightmare”, το “Paranormal” και μετά στο επερχόμενο album του Alice. Ο Dennis και εγώ, απλά δέσαμε και θα είναι έτσι για πάντα. Το μόνο που κάνουμε είναι να μιλάμε για τις αλλαγές και τη μετάβαση, αλλά όσον αφορά το groove, είναι ένα από τα πιο σφιχτά grooves στο rock ‘n’ roll. Δεν υπάρχει μπασίστας που να συγκρίνεται μαζί του, όσον αφορά τον τρόπο που παίζουμε, δένουμε στο τέμπο και την αίσθηση του groove του τραγουδιού και το εκτιμώ πραγματικά. Γνωρίζω ότι ορισμένοι οπαδοί το ανέφεραν με την πάροδο του χρόνου, τους θαυμάζω πάντα που το παρατήρησαν αυτό και το πόσο μοναδικό είναι και πόσο υπέροχο ακούγεται.

 

Έχετε καθόλου αναμνήσεις από τη συναυλία των Nazz με τους Pink Floyd στο Cheetah Club στη Santa Monica το 1967;

Ήταν στο Cheetah Club στη Santa Monica με τους Pink Floyd. Είναι ακόμα μια από τις εκπληκτικότερες πρώτες συναυλίες που έχω δει ποτέ από συγκρότημα. Ήταν μια ενδιαφέρουσα βραδιά. Ο Syd Barrett ήταν στο συγκρότημα εκείνη την εποχή. Ήταν μορφές και η μουσική τους ήταν καταπληκτική. Το light show τους ήταν πολύ low budget, αλλά έμοιαζαν πολύ μ’ εμάς σε αυτό το θέμα: Ήταν πολύ δημιουργικοί με λίγα χρήματα. Η συναυλία μέχρι και σήμερα είναι αξέχαστη, ο ήχος τους ήταν αξέχαστος και στην πραγματικότητα διασκεδάσαμε μαζί τους για κάποιο χρονικό διάστημα μετά την συναυλία και κάναμε παρέα μαζί τους για λίγες μέρες. Καταφέραμε να τους γνωρίσουμε καλύτερα. Στην πραγματικότητα, ο Les Braden, ένας από τους roadies τους, το ‘σκασε απ’ αυτούς και ήρθε σε μας. Εντάχθηκε στο crew μας. Είχαμε αρκετή σχέση και υπάρχουν πολλές ομοιότητες στην καριέρα τους και στην καριέρα μας, αλλά φυσικά υπάρχουν και πολλές διαφορές. Πολλοί άνθρωποι πιστεύουν ότι επηρέασαν το συγκρότημά μας. Ξέρω ποιες είναι οι επιρροές τους. Νομίζω ότι συγκροτήματα ή μουσικοί που επηρέασαν τους Pink Floyd, επηρέασαν επίσης κι έμας, όπως ο Stockhausen, η πρώιμη ηλεκτρονική μουσική. Μας άρεσε πολύ ο Stockhausen από την αρχή. Λοιπόν, νομίζω ότι μερικές από τις επιρροές και για τα δύο συγκροτήματα ήταν πολύ παρόμοιες, αλλά εξακολουθώ να λατρεύω τους Pink Floyd μέχρι σήμερα και είναι υπέροχο το γεγονός ότι η μουσική τους έχει μεγάλη διάρκεια ζωής. Ο Bob Ezrin που έκανε παραγωγή στο “The Wall” (1979) ήταν άλλο ένα κοινό μεταξύ των Alice Cooper και των Pink Floyd.

 

Ποιες ήταν οι εντυπώσεις σας από τον Syd Barrett όταν οι Pink Floyd έμειναν στο σπίτι σας;

Ο Syd Barrett βρισκόταν στον κόσμο του. Όταν ήρθαν στο σπίτι, ήταν πραγματικά στον κόσμο του. Πήγε στη γωνία του δωματίου, έχωσε τη μύτη του στη γωνία και έμεινε εκεί για ώρες και ώρες και ώρες. Κανείς δεν μίλησε ποτέ με τον Syd Barrett. Ήμασταν απασχολημένοι με τ’ άλλα παιδιά στο συγκρότημα τότε, αλλά ήταν πραγματικά αόρατος. Δυστυχώς, ήταν θύμα όλων των δαιμόνων του rock ‘n’ roll και νομίζω ότι το παράκανε σε νεαρή ηλικία. Πολύ σπουδαίο ταλέντο. Το “The Piper at the Gates of Dawn” (1967) είναι ένα φανταστικό album, εξακολουθεί να είναι στα 10 πιο αγαπημένα μου album στο rock ‘n’ roll. Θα ήθελα να πω: «Είχα την ευκαιρία να του μιλήσω», αλλά δυστυχώς κανείς δεν του μίλησε ποτέ. Ήταν πάντα τόσο απόμακρος, αλλά εκπληκτικό ταλέντο και δεν με εξέπληξε τελικά που έπρεπε να αντικατασταθεί στο συγκρότημα.

 

Σας λείπει ο Glen Buxton (lead κιθαρίστας των Alice Cooper -πέθανε το 1997);

Ναι, ο Glen Buxton ήταν σπουδαίος στην επιτυχία του “School’s Out” album. Ο Glen και εγώ ήμασταν σαν αδέλφια στο συγκρότημα. Ήμασταν και οι δύο από το Akron του Ohio στις Μεσοδυτικές πολιτείες. Η οικογένειά του μετακόμισε στο Phoenix της Arizona λίγα χρόνια πριν μετακομίσει η οικογένειά μου, οπότε γίναμε φίλοι αφού ήρθαμε εδώ. Αυτός κι εγώ, γνωριστήκαμε στο κολέγιο. Γνωρίζαμε ο ένας τον άλλον, ξέραμε ποιοι ήμασταν, αλλά δεν είχαμε γνωριστεί επίσημα νωρίτερα. Από τη στιγμή που συναντηθήκαμε, γίναμε οι καλύτεροι φίλοι και τελικά ο Glen ήταν πολύ επιδραστικός στο να μπω στο συγκρότημα, μόλις ο John Speer, ο drummer των Nazz τα παράτησε. Έτσι, ο Glen ήταν πραγματικά μοναδικός. Όπως ανέφερα προηγουμένως, ήταν η καρδιά και η ψυχή του συγκροτήματος Alice Cooper. Το έκανα στο album “Billion Dollar Babies” με την εισαγωγή του τραγουδιού “Billion Dollar Babies”. Ο Glen το έκανε στο album “School’s Out” με την κιθαριστική του εισαγωγή στο τραγούδι “School’s Out”. Δεν μπορείς να ακούσεις αυτήν την εισαγωγή χωρίς να ξέρεις ποιου τραγουδιού είναι μέρος. Το “I’m Eighteen” ήταν μεγάλη επιτυχία, μπήκε στα charts. Το “Under My Wheels” ήταν το επιτυχημένο single από το “Killer”. Είναι σπουδαίο τραγούδι, παραμένει ένα σπουδαίο live τραγούδι. Το κάναμε στο Ηνωμένο Βασίλειο πριν από μερικά χρόνια, όταν κάναμε μια επανένωση το 2017, ήταν μέρος του set μας. Αλλά χρειαζόμασταν μια μεγάλη επιτυχία και η εισαγωγή και η μουσική του Glen στο album “School’s Out” και το single “School’s Out”, νομίζω ότι ήταν εν μέρει ο λόγος που το τραγούδι είναι τόσο απίστευτο μέχρι σήμερα. Υπάρχει παντού. Παίζεται σ’ όλο τον κόσμο αυτή την εποχή του χρόνου. Δυστυχώς, με τον κορονοϊό πολλά σχολεία σ’ όλο τον κόσμο είναι κλειστά για μήνες, αλλά ελπίζουμε κάποια μέρα τα πράγματα να επανέλθουν στο φυσιολογικό. Είμαι βέβαιος ότι το τραγούδι παίζεται ακόμα σ’ όλον τον κόσμο. Εκεί υπάρχει όλη η επιρροή του Glen. Δυστυχώς, στις αρχές της δεκαετίας του ‘80 είχε κάποια προβλήματα, αλλά τη δεκαετία του ‘90 άλλαξε τη ζωή του. Τον έβλεπα περιστασιακά. Όπως είπα, ήμουν αρκετά τυχερός που ήμουν μαζί του στο Houston του Texas για δύο εβδομάδες πριν πεθάνει το φθινόπωρο του 1997. Ήταν απίστευτο, συναντηθήκαμε και μετά παίξαμε μαζί στη σκηνή και θα μας λείπει για πάντα, αλλά δεν θα βρίσκεται ποτέ μακριά από την καρδιά και το μυαλό μας.

 

Υπάρχει μια ωραία ιστορία με τον Keith Moon από μια συναυλία στο Detroit. Θέλετε να την μοιραστείτε μαζί μας;

Νομίζω ότι παίζαμε στο Grande Ballroom, αν δεν κάνω λάθος. Ανοίγαμε για τους Who, στις αρχές της δεκαετίας του ‘70. Ήταν ένα παλιό θέατρο και είχαν έναν μεγάλο πανί κινηματογράφου που θ’ αφαιρούσαν. Το συγκρότημα που άνοιγε, έστηνε τα όργανά του και είχε προφανώς πολύ λιγότερο χώρο στην σκηνή για να παίξει. Το ενδιαφέρον σ’ αυτά τα πανιά προβολής είναι ότι από μπροστά δείχνουν την ταινία σ’ αυτό, και δεν μπορείς να δεις πίσω απ’ αυτό. Αλλά όταν στέκεσαι πίσω του, με τα φώτα αναμμένα, μπορείς να δεις μέσα από το πανί. Καθώς παίζαμε το “Black Juju” τελειώνοντας το set μας εκείνο το βράδυ, έφυγα από την σκηνή. Κάναμε το “Black Juju”, κάναμε το encore και αποχώρησα και ο Goose, που ήταν ο roadie μου εκείνη την εποχή, ήρθε backstage, ήταν κοντά στον Keith Moon: «Άκουσες τον Keith να παίζει;» Είπα: «Για τι πράγμα μιλάς;» Είπε: «Ενώ έπαιζες το “Black Juju”, όλα τα drums, ολόκληρο το τραγούδι “Black Juju”, ο Keith βρισκόταν στο drum set του ακριβώς πίσω σου, πίσω από το πανί», το πανί προβολής όπου κανείς δεν μπορούσε να τον δει, εκτός εάν βρισκόσουν backstage και ο Keith έπαιζε live μαζί μου ολόκληρο το τραγούδι. Είπα: «Πρέπει να αστειεύεσαι!» Αυτό είναι υπέροχο. Μακάρι να είχε κάποιος μια ταινία μ’ αυτό. Θα ήθελα πολύ να το δω σε φιλμ. Αυτό συνέβη. Όταν παίζαμε στη σκηνή προφανώς δεν είχε μικρόφωνο, απλά έπαιζε τα drums του εκεί πίσω- δεν μπορούσα καν να τον ακούσω, λόγω του θορύβου μας στη σκηνή. Άκουσα επίσης ότι ήμασταν ένα από τα πιο θορυβώδη συγκροτήματα εκείνη την εποχή. Λατρεύαμε το να παίζουμε πολύ δυνατά, οπότε δεν υπήρχε τρόπος να ακούσω τον Keith εκεί πίσω. Αυτό ήταν αρκετά εντυπωσιακό, με εντυπωσιάζει αυτό μέχρι σήμερα. Θα ήθελα πολύ να μπορούσα να έχω κάποιον να το κινηματογραφεί ενώ αυτό συνέβαινε. Θα ήταν υπέροχο θέαμα, εκεί στη σκηνή, με μένα μπροστά από το πανί και τον Keith πίσω απ’ αυτό να παίζει μαζί μου. (Σ.σ: Ακολουθεί η απάντησή του σχετικά με τη φήμη ότι τηλεφωνούσε στον Keith για να βεβαιωθεί ότι είχε ένα τύμπανο παραπάνω στο set του από εκείνον). Αυτή η ιστορία δεν είναι αληθινή. Αυτό έχω μόνο να πω γι’ αυτήν την ιστορία. Ο Keith Moon κι εγώ δεν μιλούσαμε ποτέ για drums. Είναι ωραία ιστορία, αλλά δεν είναι αλήθεια.

 

Πώς σας άφησαν να μπείτε στο Phoenix Coliseum όταν οι Soft Machine άνοιγαν για τον Jimi Hendrix;

Πιστεύω ότι ήταν το 1968. Στην πραγματικότητα, ήταν ο Les Braden, που το ‘σκασε από τους Pink Floyd, ήταν ένας από τους roadies μας εκείνη την εποχή. Ήξερε όλους τους roadies απ’ όλα τα αγγλικά συγκροτήματα. Δεν είχαμε χρήματα τότε. Ήμασταν πολύ φτωχοί. Το μόνο που μπορούσαμε να κάνουμε ήταν να πληρώνουμε το ενοίκιό μας και να αγοράζουμε λίγο φαγητό και μπύρα, το κυριότερο. Μπήκαμε, πήγαμε backstage στο Coliseum, εδώ στην Arizona, και ο Jimi έπαιζε και οι Soft Machine άνοιγαν γι’ αυτόν. Όταν πήγαμε στην πίσω πόρτα, είπαμε ότι ήμασταν οι Soft Machine, έτσι μπήκαμε. Ακόμα και με τα καθημερινά ρούχα, ήμασταν πιο rock ‘n’ roll από τα περισσότερα συγκροτήματα τότε, όταν αυτά βρίσκονταν στη σκηνή. Λοιπόν, μπήκαμε και είδαμε την συναυλία. Επίσης, μέχρι τότε, είχαμε βρεθεί σε πάρτι με τον Jimi Hendrix. Τον είδαμε τέσσερις διαφορετικές φορές όταν έπαιζε: Τρεις φορές στην Arizona και νομίζω ότι αυτή ήταν η τελευταία φορά που τον είδαμε στην Arizona. Οι Soft Machine, ενδιαφέρον συγκρότημα, δεν έκαναν ποτέ επιτυχία, δυστυχώς, αλλά ο Jimi Hendrix ήταν πολύ σωστός. Ήταν φίλοι στην αρχή της καριέρας τους και οι Soft Machine και ο Jimi Hendrix είπαν ότι αν ένα από αυτά τα συγκροτήματα έκανε επιτυχία, στην πρώτη παγκόσμια περιοδεία τους, θα είχαν το άλλο συγκρότημα ν’ανοίγει για αυτούς. Ο Jimi Hendrix κράτησε τον λόγο του και στην πρώτη μεγάλη παγκόσμια περιοδεία του, είχε τους Soft Machine ν’ ανοίγουν για αυτόν. Ήταν ενδιαφέρον συγκρότημα, ήταν σαν τους Pink Floyd αλλά λίγο διαφορετικοί. Φυσικά, ο Jimi Hendrix ήταν καταπληκτικός στη σκηνή, αλλά στην πραγματικότητα αυτή ήταν μία από τις λίγες φορές που τρυπώσαμε κάπου να δούμε μια συναυλία.

 

Το εμβληματικό σας drum set με τους καθρέφτες ήταν το πιο εντυπωσιακό στην ιστορία του rock ‘n’ roll! Ποια ήταν η ιδέα πίσω από αυτό;

Πούλησα το set σ’ ένα μεγάλο πλειστηριασμό στο Dallas του Texas στο Heritage Auctions House το 2015. Ήταν ώρα κάποιος άλλος να το φροντίσει. Η ιδέα πίσω απ’ αυτό το όμορφο drum set ήταν αρχικά για την Billion Dollar Babies περιοδεία. Μόλις απέκτησα ως χορηγό τα Premier drums από την Αγγλία. Πήγα από τα Slingerland στα Premier, επειδή πολλοί από τους drummers που μου άρεσαν στο Ηνωμένο Βασίλειο σε πολλά συγκροτήματα, έπαιζαν με Premier drums. Φυσικά, ο Keith Moon έπαιζε με Premier drum set και ο Ginger Baker. Μου έστειλαν ένα ολοκαίνουργιο drum set. Ήταν ένα λευκό περλέ set και δεν ήταν αρκετά φανταχτερό για να το παίξω στη σκηνή. Επρόκειτο να πάρω ένα set με λευκό ξύλινο φινίρισμα με 22 τύμπανα, μου στάλθηκε στις Ηνωμένες Πολιτείες και θα είχα την Budweiser ως χορηγό μου. Επρόκειτο να φτιάξω βολικά drums για να παίζω με κουτάκια Budweiser το 1973. Τηλεφώνησα στην εταιρεία Budweiser για να γίνει χορηγός μου. Ζήτησα δύο απλά πράγματα: Σε κάθε συναυλία ήθελα backstage ένα καφάσι Budweiser και ένα καφάσι Michelob -που υπήρχαν ούτως ή άλλως- αλλά το ήθελα μόνο για μένα (γέλια). Θύμωσαν πολύ μαζί μου. Είπαν ότι με τίποτα στον κόσμο -την πραγματικότητα, ούτε στην κόλαση- δεν θα γίνονταν χορηγοί σε οποιοδήποτε rock συγκρότημα και ειδικά στο εξωφρενικό και άρρωστο Alice Cooper Group και μου έκλεισαν το τηλέφωνο κατάμουτρα. Έτσι, αυτή η ιδέα δεν δούλεψε.

Στον Dennis Dunaway ανέκαθεν άρεσαν οι καθρέφτες και όταν είδε αυτούς τους μικροσκοπικούς καθρέφτες σε ένα ύφασμα στο δωμάτιό του σε ένα σπίτι στο Connecticut όπου είχε μια έπαυλη και πίστευα ότι ήταν αρκετά ωραίοι. Πρότεινε: «Έι Neal, απλώς πάρε αυτούς τους καθρέφτες και εφάρμοσέ τους γύρω από το τύμπανο». Έπρεπε μόνο να τους κολλήσουμε στο τύμπανο. Τελικά, αυτό κάναμε. Είχα τα drums και οι roadies κατάφεραν να κόψουν αυτούς τους καθρέφτες σε κομμάτια, ήταν 30×30 εκατοστά και έπειτα τους κόλλησαν γύρω από τα τύμπανα. Στη συνέχεια, το set έγινε σαν ντισκομπάλα, που για τις συναυλίες για το “Billion Dollar Babies” ήταν φανταστικό, επειδή είχαμε αυτές τις γιγαντιαίες ντισκομπάλες να κρέμονται από την κορυφή των πύργων, δεξιά κι αριστερά της σκηνής. Όταν εφαρμόστηκαν γύρω από τα τύμπανα και στηνόταν ο προβολέας Super Trouper, ήταν σαν να βγαίνουν ένα εκατομμύριο ακτίνες λέιζερ από τα drums. Ήταν εκπληκτικό, αλλά ήταν ιδέα του Dennis να το κάνουμε και βγήκε υπέροχο. Ήταν μια από τις σπουδαιότερες ιδέες. Αφού το κάναμε, αυτό ήταν το set που έπαιζα μέχρι το τέλος του συγκροτήματος. Πήρα το set στη Νότια Αμερική, έπαιξα εκεί για τις συναυλίες που κάναμε τον Σεπτέμβριο του 1974 και είχα το set μέχρι το 2015 όταν το πούλησα με πολλά συναυλιακά ρούχα. Απλώς είχα έλλειψη χώρου. Έχω ακόμα πάνω από 100 drums και μεγάλα, γιγαντιαία drum sets από το “Love It to Death”, το “Killer” και το “School’s Out”, αλλά αυτό το ξεφορτώθηκα. Ήταν ένα από τα πιο φανταχτερά drum sets που θα έβλεπες ποτέ στην σκηνή. Οι Kiss προσπάθησαν να το αντιγράψουν, αλλά χρησιμοποίησαν πολύ μικρό καθρέφτη, που δεν λειτούργησε τόσο καλά.

 

Πόσο συναρπαστικό είναι να είσαι μεσίτης;

(Γέλια) Λοιπόν, αποχώρησα από αυτό πριν από πέντε χρόνια, το 2015. Αποχώρησα από τον κλάδο των ακινήτων. Κρατούσαν την άδειά μου μέχρι πρόσφατα, αλλά από το 1985 έως το 2015, σχεδόν 30 χρόνια, ήμουν μεσίτης που πουλούσε ακίνητα για κατοικία στην κομητεία Fairfield του Connecticut. Ήθελα απλώς να μπω σε έναν εντελώς διαφορετικό κόσμο, πέρα από τη μουσική και να φύγω από τη μουσική βιομηχανία για λίγο. Γι’ αυτό, αποφάσισα να μπω στα ακίνητα. Και αυτό ήταν κάτι που πάντα με ενδιέφερε. Όταν το “School’s Out” έγινε επιτυχία, είχαμε παραπάνω χρήματα και ο Michael έκανε κάποιες επενδύσεις σε ακίνητα, εγώ έκανα κάποιες επενδύσεις σε ακίνητα, ο Alice έκανε κάποιες επενδύσεις σε ακίνητα. Το συγκρότημα ως σύνολο, κάναμε ομαδικές επενδύσεις σε ακίνητα σε διάφορα μέρη της χώρας και εκείνη την εποχή αποκαλούνταν «φορολογικά καταφύγια». Κάποιες φορές ήταν επωφελείς, κάποιες φορές δεν ήταν. Ξεκίνησα τις επενδύσεις σε ακίνητα, πίσω στη δεκαετία του ‘70, έτσι στα μέσα της δεκαετίας του ‘80, πέρασα ένα φοβερό διαζύγιο το 1980 και χρειάστηκαν τέσσερα χρόνια για να καταλήξω σ’ αυτό το διαζύγιο. Ήμουν έτοιμος για μια νέα καριέρα και έφυγα από τη μουσική βιομηχανία.

Χρειαζόμουν πολύ μια μεγάλη αλλαγή και μιας φίλης μου με την οποία έμενα τότε, ο αδερφός, είχε μια εταιρεία ακινήτων. Λοιπόν, απέκτησα την άδειά μου επειδή απλώς ήθελα να μάθω περισσότερες πληροφορίες σχετικά με τα κτηματομεσιτικά και με την απόκτηση της άδειάς μου, υπήρχε διαθέσιμο για μένα ένα γραφείο αν ήθελα να ενταχθώ στην εταιρεία στην ευρύτερη κομητεία του Fairfield, στο Connecticut. Εγκαταστάθηκα και μετά δεχόμουν προσφορές από πελάτες. Αυτοί πήγαν κι αγόρασαν ένα σπίτι. Το ανακαινίσαμε, το αλλάξαμε ριζικά, το πουλήσαμε και βρισκόμουν καθοδόν για μια επιτυχημένη καριέρα στον κλάδο των ακινήτων και όπως ο,τιδήποτε άλλο, έχει τα πάνω και τα κάτω του. Αυτός ο κλάδος ακολουθεί σε μεγάλο βαθμό την οικονομία γύρω από την περιοχή της Νέας Υόρκης. Ήταν λοιπόν μια εκπαίδευση για μένα και έμαθα πολλά απ’ αυτό. Μέχρι σήμερα, πολλοί άνθρωποι μου κάνουν ερωτήσεις και ζητάνε συμβουλές και είμαι ακόμα χαρούμενος να βοηθήσω όταν μπορώ. Έτσι, ήταν μια καλή εμπειρία για μένα, ένα υπέροχο πράγμα για να θυμηθείς και ένα υπέροχο πράγμα για να έχω πάντα στο τσεπάκι μου. Απ’ όταν μπήκαμε στο Rock and Roll Hall of Fame, πούλησα κάποια ακίνητα μετά από αυτό και σιγά-σιγά ήθελα να έχω περισσότερο χρόνο και να φεύγω από το Connecticut τους χειμώνες. Το 2015, αγόρασα ένα δεύτερο σπίτι εδώ στην Arizona όπου έρχομαι τώρα τους χειμώνες. Και πάλι, όλα αυτά ήταν χρήσιμα για τις εκπαιδευτικές μου εμπειρίες στον κλάδο των ακινήτων.

 

Είστε τεράστιος οπαδός του Brian Jones. Τι το ιδιαίτερο έχει;

Ο Brian Jones ήταν μόνο εμφάνιση. Το πρώτο πρόσωπο που αντέγραψα ποτέ και εμπνεύστηκα και επηρεάστηκα από την εμφάνιση, ήταν ο Dennis Wilson από τους Beach Boys. Όταν μετακόμισα στην Arizona, το surf ήταν πολύ δημοφιλές. Το surf κίνημα, πρόσωπο, τρέλα, όπως θες να τ’ ονομάσεις, ήταν πολύ μεγάλο στις αρχές της δεκαετίας του ‘60 και φυσικά οι Beach Boys από την California, μόλις λίγες ώρες με το αυτοκίνητο από την Arizona. Οι άνθρωποι πήγαιναν από εδώ στην California για σέρφινγκ. Έτσι, ο Dennis Wilson ήταν μεγάλη επιρροή για μένα. Είχε μια μεγάλη λωρίδα από τα μαλλιά του να πέφτει πάνω στα μάτια του και αντέγραψα αυτό το στυλ όταν ήμουν εδώ στο λύκειο. Φυσικά, όταν ήμουν στο λύκειο το 1963, ξεκίνησαν οι Beatles και η Βρετανική Εισβολή. Η Βρετανική Εισβολή στην μουσική, που ήταν εκπληκτική και ήταν η δεύτερη επιρροή και έμπνευσή μου. Μου άρεσαν οι Beatles, μου άρεσε η μουσική τους, μου άρεσαν τα κουρέματά τους. Ήταν μια τονωτική ένεση για την rock ‘n’ roll μουσική, το rock χρειαζόταν κάτι φρέσκο. Η μουσική από τη δεκαετία του ‘50 και τις αρχές της δεκαετίας του ‘60 χρειαζόταν μια τονωτική ένεση και η μουσική της Βρετανικής Εισβολής ξεκάθαρα το έκανε αυτό. Όλοι λάτρευαν τους Beatles και μου άρεσαν οι Beatles, είχα τα πρώτα δύο albums. Στη συνέχεια, βγήκαν οι Stones και ήταν τα κακά παιδιά του rock ‘n’ roll. Είπα: «Εντάξει, μου αρέσουν πολύ αυτοί οι τύποι» και ο Brian Jones ήταν πιο ξεδιάντροπος, τα μαλλιά του ήταν ξανθά και μακρύτερα από οποιονδήποτε από τους Beatles. Νόμιζα ότι ήταν κωλόπαιδο. Τότε, τον είδα live στη σκηνή στην πρώτη τους περιοδεία, και πάλι εδώ στο Phoenix Coliseum στην Arizona, το 1964, νομίζω. Ήταν υπέροχος στη σκηνή, φαινόταν απλώς υπερόπτης: Ήταν όλος ντυμένος στα πράσινα και φορούσε ροζ παντόφλες κρεβατοκάμαρας και τα μαλλιά του ήταν σούπερ με το ξανθό κούρεμα. Οι αφέλειες ήταν κομμένες μέχρι τα μάτια του και με δυσκολία μπορούσε να δει. Είχε μια κιθάρα Vox σε σχήμα δακρύου (teardrop) και πίστευα ότι ήταν τόσο cool. Οι Stones ήταν επίσης κωλόπαιδα. Από εκείνη τη χρονική περίοδο στην ιστορία του rock ‘n’ roll, δεν υπήρχε κανένας πιο cool από τους Stones. Και το πιο cool άτομο από τους Stones ήταν ο Brian Jones.

Είπα στους φίλους μου: «Ξέρετε, μπορώ να κάνω τα μαλλιά μου τόσο ξανθά όσο αυτά». Τα μαλλιά μου ήταν φυσικά ξανθά όταν ήμουν πολύ μικρός. Είπα: «Μπορώ ν’ αφήσω τα μαλλιά μου μακρύτερα από αυτά. Μπορώ να ντύνομαι πιο εξωφρενικά από αυτόν. Μπορώ να έχω το μεγαλύτερο drum set στον κόσμο». Αυτή ήταν η επιρροή μου. Αν στη μουσική πρέπει να είσαι ειδικός στο όργανό σου -για το οποίο έκανα ιδιαίτερα μαθήματα, έκανα μαθήματα στο σχολείο, έκανα μαθήματα για τύμπανα που είναι σε ορχήστρα και φιλαρμονική, είχα rock συγκρότημα στο λύκειο, ήμουν στους The Laser Beats στο Λύκειο Camelback- πρέπει επίσης να έχεις και εμφάνιση. Πρέπει να γράψεις τραγούδια, πρέπει να τελειοποιήσεις την εμφάνισή σου για να μπορείς να φαίνεσαι υπέροχος στη σκηνή. Ο Brian Jones τα είχε όλα. Ήταν η έμπνευσή μου για την εμφάνιση ενός rock star. Δεν ήταν drummer, ήταν κιθαρίστας, αλλά πάντα έπαιζα κιθάρα. Έχω πάντα μια κιθάρα μαζί μου. Έχω μια πολύ καλή συλλογή από κιθάρες αυτήν τη στιγμή. Ανακάλυψα την Custom SG του Glen πριν από μερικά χρόνια και την επιδιόρθωσα πλήρως. Θα εμφανιστεί σε μερικά albums στο εγγύς μέλλον. Πάντα είχα κιθάρα, εκτιμούσα την οπτική της κιθάρας. Ξέρω πόσο καλοί είναι αυτοί οι τύποι. Ο Brian Jones ήταν μοναδικός. Ήταν προφανώς ένας από τους super stars της δεκαετίας του ‘60 και των αρχών της δεκαετίας του ‘70 μαζί με άλλους, όπως οι Jimi Hendrix, Janis Joplin και Jim Morrison. Ήταν μια τραγωδία όταν πέθανε, αλλά ο Brian ήταν το κλειδί στο να μ’ εμπνεύσει στο ντύσιμο και στην εμφάνιση ως rock star στις αρχές της δεκαετίας του ‘70. Και το glam στο συγκρότημα. Αυτό που κάναμε ήταν εντελώς Alice Cooper, αλλά ήταν πάντα εμπνευσμένο από το να κάνεις κάτι τελείως διαφορετικό, όπως έκανε ο Brian Jones.

 

Ένα τεράστιο «ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ» στον κύριο Neal Smith για τον χρόνο του.

Neal Smith official website: http://nealsmithrocks.com

Αγοράστε το “POP 85/95” album εδώ: http://nealsmithrocks.com/store

Neal Smith official Facebook profile: https://www.facebook.com/NealSmithRocks

Αφήστε το σχόλιό σας