Η Μάρω Μαρκέλλου είναι μία καλλιτέχνιδα που αξίζει να προσέξεις για αρκετούς λόγους.

ΜΑΡΩ ΜΑΡΚΕΛΛΟΥ - MARO MARKELLOU - HIT CHANNEL

Πρώτα από όλα ονομάζει τον εαυτό της «αλλοπρόσαλλη». Από εκεί καταλαβαίνεις ότι είναι ακομπλεξάριστη και έχει το δικό της σκεπτικό για πολλά πράγματα.

Ξεκίνησε την καριέρα της πριν 10 χρόνια, έφτασε στο πικ, στην πορεία άλλαξαν πολλά, αλλά βρήκε τη δύναμη να πατήσει στα πόδια της και να βγάλει προς τα έξω τους εξαιρετικούς της στίχους, που με αυτή τη μοναδικότητά τους έχουν αγαπηθεί πολύ από το κοινό και την έχουν κατατάξει ως μία από τις πιο αγαπημένες καλλιτέχνιδες στο είδος της.

Πάμε να γνωρίσουμε σε μία πολύ ωραία συνέντευξη, τη Μάρω Μαρκέλλου, λίγο καλύτερα.

Συνέντευξη | Ηρώ Τζημίκα

Μάρω Μαρκέλλου μπροστά μου και θέλω να τα πάρουμε από την αρχή, όπως ξεκινάμε πάντα μία συνέντευξη. Οπότε να σε ρωτήσω πώς είσαι αυτό το διάστημα… 

Ηρώ, χαίρομαι που βρεθήκαμε κι είναι μεγάλη μου χαρά. Περνάμε εξαιρετικά μιας και τέλη Μαίου βρέχει έξω! (γέλια)

Σου αρέσει αυτή η περίοδος; 

Νομίζω είναι μία από τις πιο αγαπημένες μου περιόδους. Χαίρομαι που έχει ζέστη και μου θυμίζει ότι φτάνει το καλοκαίρι, αλλά έχει κι αυτές τις τρελές βροχές, που λες έχει και κάτι από χειμώνα. Είναι ωραία!

Είσαι και παιδί του χειμώνα; Σε ενοχλεί κάτι στο καλοκαίρι; 

Είμαι νομίζω μόνο παιδί του χειμώνα. Στο καλοκαίρι με ενοχλεί η ανυπόφορη ζέστη κι ο πολύς κόσμος. Στην Αθήνα δεν με ενοχλεί τόσο, αλλά στο Λουτράκι, επειδή από εκεί είμαι, σκέψου ότι από 15.000 άτομα που είμαστε, γινόμαστε 100.000 κάτοικοι.

Πώς ήταν εκείνα τα χρόνια στο Λουτράκι; 

Γενικά εγώ έχω μεγαλώσει σε δύο γειτονιές γιατί πήγαινα πολύ συχνά και στο σπίτι της θείας μου, οπότε έπαιζα με δύο «ομάδες», παρέες. Κι αυτές οι περιοχές έσφυζαν από παιδιά και όλο αυτό, το να παίζουμε ποδόσφαιρο και να χτυπάμε και να πέφτουμε κάτω στα χώματα, μου έρχεται πολύ έντονα στο μυαλό. Ξέρεις, να μας φωνάζουν οι μαμάδες και οι γιαγιάδες από τα μπαλκόνια κτλ.

Το καλύτερο καλοκαίρι που θυμάσαι; 

Νομίζω ήταν τότε με τους Ολυμπιακούς το 2004. Ακόμα τότε δούλευα σερβιτόρα! Επίσης είχα γνωρίσει τον Καταλανό! Γενικότερα την είχα καταβρεί με όλη αυτή την ιστορία (γέλια)

Νομίζω ήσουν και στην κατάλληλη ηλικία να το ζήσεις τότε…

Ακριβώς. Δεν είχα αρχίσει τότε ακόμα με τη μουσική μου, αλλά θυμάμαι ότι σαν σερβιτόρα έπαιρνα πολύ καλά χρήματα και ότι ζούσα από αυτό. Ήταν αρκετά τα χρήματα και κουραζόμουν για κάποιο λόγο. Άξιζε με λίγα λόγια. Συγκριτικά με άλλες δουλειές που είναι 400 ευρώ τώρα, αξίζει να είσαι σερβιτόρος. Ακόμα και σήμερα.

Γενικά δεν φοβάσαι να μιλάς για τις πιο παλιές που έχεις κάνει. Κάποιοι μπορεί να ντρεπόντουσαν να το αναφέρουν.

Φυσικά και όχι. Δεν έχω κάποιο κόμπλεξ, γιατί καμιά δουλειά δεν είναι ντροπή. Ό,τι κι αν έχω κάνει, Έχω δουλέψει σε εστιατόριο, έχω κάνει λάντζα. Κοίτα αν είχα μεγαλώσει στα πούπουλα και στα λεφτά, ίσως θα το σκεφτόμουν να το πω. Ας πούμε και τώρα δουλεύω κι ως DJ τα βράδια. Αλλάζω πόστα όσο μεγαλώνω! (γέλια)

Πάμε όμως να περάσουμε στο θέμα της μουσικής και με αυτό που σε γνωρίσαμε οι περισσότεροι. Όσον αφορά, λοιπόν, αυτή τη δουλειά που είναι η μουσική, με τι νιώθεις ανασφάλεια; 

Με τη φωνή μου, με τους στίχους, με τη μουσική. Νομίζω με όλα μπορώ να φάω το κόλλημα! Μακάρι να ήμουν ψώνιο και να έλεγα ότι όλα τα κάνω γαμάτα (γέλια)

Δηλαδή δεν έχει τύχει να πεις είμαι πολύ «γαμάτη» εδώ… 

Έχει τύχει ναι, αλλά έχω γράψει και καλά, έχω γράψει και χάλια. Όταν γράφω κάτι καλό πορώνομαι και ξέρω ότι αξίζει τον κόπο. Απλά αυτό το συναίσθημα περνάει και κάνει κύκλους συνέχεια. Οπότε ίσως τώρα να έχω λίγη ανασφάλεια (γέλια)

Είναι ταλέντο το να γράφεις, ή το να τραγουδάς. Πολλοί και ειδικά στην Ελλάδα, θέλουν να πιστεύουν ότι το έχουν αυτό το πράγμα και οι νέοι τραγουδιστές, είναι ατέλειωτοι. Γιατί γίνεται αυτό; 

Εννοείται πως είναι ταλέντο και μάλιστα θεόσταλτο το να δημιουργείς ή να ερμηνεύεις ένα έργο. Ο καθένας μπορεί να πιστεύει ό,τι θέλει για τον εαυτό του αλλά ποιος το έχει και ποιός όχι είναι σπάνια θέμα αυτοκριτικής. Δε ξέρω αν λόγος είναι το ανάλογο lifestyle ή απλά η έμφυτη ελληνική «καλλιτεχνία» αλλά υπάρχει πληθώρα ειδικά τραγουδιστών. Μερικοί είναι ταλαντούχοι, μερικοί απλά το ήθελαν πολύ. Γενικά ό, τι και για όποιο λόγο θέλει κανείς πολύ, λίγο πολύ το πετυχαίνει. Παρά την προώθηση ή όλο το σύστημα που αρκετές φορές βγάζει και φελλούς στον αφρό μαζί με ταλέντα, (και οι δύο επιπλέουν!) νομίζω οτι εν τέλει το κοινό έχει ένα βασικό κριτήριο να ξεχωρίζει το ταλέντο.

Στην πορεία σου έως τώρα έχεις πετύχει τέτοιους ανθρώπους θα ήθελαν να σου φουσκώσουν τα μυαλά; 

Πραγματικά θα σου πω, όχι. Δεν μπορώ να τη ψωνίσω και δεν ξέρω γιατί! (γέλια) Έχω πρόβλημα μάλλον. Αν τύχει να τη ψωνίσω, θα είναι καθαρά μόνο για τους στίχους που γράφω. Ούτε για τη μουσική, αλλά ούτε πως το τραγουδάω. Αλλά αυτό είναι καθαρά αυστηρό κριτήριο δικό μου.

Το έχεις ζήσει πολύ στο πετσί σου αυτό με την αναγνωρισημότητα και αν θες τα καλά χρόνια της δισκογραφίας και του να είσαι στο επίκεντρο. Τι χρειάζεται τώρα κάποιος ώστε να κάνει κάτι; Πιστεύεις στο άστρο; 

Πιστεύω σε αυτό από εμπειρία. Δεν το λέω σαν ταλέντο το άστρο, το εννοώ σαν να έρχονται όλες οι προϋποθέσεις στη ζωή σου και στο περιβάλλον σου, οι οποίες να σε σπρώξουν προς τα εκεί που θέλεις. Αυτό το είχα κι εγώ και ήταν πραγματικά πολύ ωραίο. Χωρίς να θέλω να ακουστεί κάπως. Κατά τα άλλα χρειάζονται τα απαραιτήτως-απαραίτητα τα οποία είναι το ταλέντο κι η σκληρή δουλειά. Τώρα τελευταία βέβαια κυκλοφορεί και μία άποψη, ίσως επειδή υπάρχουν και τόσα πολλά παιχνίδια στην τηλεόραση, ότι όλες οι φωνές πρέπει να είναι ολόσωστες κι όλες οι χροιές ίδιες. Εντάξει δε λέω να είμαστε και φάλτσοι, αλλά κυριαρχεί ένα καλούπι που προσπαθούν όλοι να μπουν σε αυτό. Νομίζω ότι αυτό που κοιτάνε αρκετά, το τεχνικό κομμάτι, μας έχει παρασύρει μακριά απ’ το συναίσθημα και δεν νομίζω ότι εξέφραζε και ποτέ την Ελλάδα εδώ που τα λέμε… Με ενοχλεί που φαίνεται το μάθημα στον τραγουδιστή! Γιατί δεν υπάρχουν χαρακτηριστικά που να τους κάνουν να ξεχωρίζουν. Θέλω να υπάρχει περιεχόμενο, νόημα, ερμηνεία.

Στο επάγγελμα σου ένα μεγάλο μέρος είναι και το να κάνεις επιτυχία. Γιατί την αναζητούν όλοι; 

Είναι έτσι φτιαγμένο το matrix να θέλουμε στα επαγγελματικά μας να πετυχαίνουμε! Πέρα από την πλάκα, αν δεν έχεις αρκετό κόσμο να σε ακολουθεί και δεν κάνεις επιτυχία, δεν μπορείς να πληρώσεις και τη μπάντα σου. Δεν μπορείς να πληρώσεις το νοίκι σου, δεν μπορείς να πάρεις τσιγάρα.

Δηλαδή η επιτυχία ισούται αποκλειστικά με χρήματα; 

Για τον καθένα είναι διαφορετικό, αλλά νομίζω η επιτυχία είναι η αναγνώριση. Και όσο πιο μεγάλη είναι η αναγνώριση, τόσο πιο μεγάλη κι η επιτυχία. Όσο καλύτερα τα χρήματα τόσο καλύτερες οι προϋποθέσεις για μελλοντική επιτυχία! Θεμιτό το βρίσκω και λογικό να θέλει κάποιος να τον ακολουθούν 100 παρά 10. Κι αυτό συμβαίνει ακόμα και από τους πόσους ακόλουθους έχεις στο instagram! Έτσι είναι όλη η εποχή και δυστυχώς δεν μπορούμε να κάνουμε πολλά για να το αλλάξουμε και να μην μας παρασύρει.

Τι δεν σου αρέσει στο χώρο τον οποίο κινείσαι; Που βέβαια είναι μουσική… 

Δεν μου αρέσει που επικρατεί γενικότερα ένα μονοπώλιο και στο χώρο που κινούμαι εγώ που είναι ο ποπ-έντεχνος, τις περισσότερες φορές επωφελούνται πολύ λίγοι, λόγω περιορισμένου κοινού. Έχουν αλλάξει πολλά και δεν υπάρχει και προώθηση. Και επίσης δεν μου αρέσει που στα ραδιόφωνα δεν υπάρχει ελευθερία στον παραγωγό και ότι όλοι δουλεύουν με λίστες! Είναι κατάντια και ειδικά στην Ελλάδα που το ραδιόφωνο πιο παλιά έχει παίξει μεγάλο ρόλο στα πάντα. Από την πολιτική μέχρι τον πολιτισμό.

Αν κάποιος δεν σε ξέρει και δεν ξέρει τι έχεις κάνει μέχρι τώρα, τι θα έλεγες ότι είναι αυτό που πρέπει να ξέρει;

Πρώτα από όλα είναι τυχερός που δεν με ξέρει (γέλια) Πέραν όμως από την πλάκα θα σου πω μία λέξη. Αλλοπρόσαλλη! Με καλύπτει σαν έννοια πιστεύω. Άμα θες να ακούσεις λίγο από όλα, αλλά καλά, άκου Μάρω Μαρκέλλου! (γέλια)

Στο ξεκίνημά σου είχες αρχίσει πολύ καλά. Είχε τύχει όμως να κλείσουν και πόρτες;

Αυτό δεν το έπαθα στο ξεκίνημα μου, το έπαθα στην πορεία μου (γέλια) Είναι αυτό που λέγαμε πριν με το «άστρο». Από εκεί που τραγουδούσα στο σπίτι μου, το πρώτο μου live ήταν στο Ζυγό με το Φοίβο Δεληβοριά, έβγαλα δίσκο εύκολα και γρήγορα. Νομίζω ότι έχω κλείσει κι εγώ πόρτες τότε! Ήμουν μικρή, δεν το είχα γενικά αυτό το θέμα.

Γιατί πήγαν όλα στραβά πιστεύεις;

Μετά ήρθαν αρκετές κακοτοπιές. Είχα έτοιμο το δεύτερο δίσκο και ακριβώς τότε έκλεισε η δισκογραφική που θα το κυκλοφορούσε. Μετά δεν μπορούσα να συνεννοηθώ με κάποια άλλη εταιρεία, δεν είχα και τα χρήματα να βγάλω κάτι μόνη μου… Δεν είχα κουράγιο κιόλας να το παλέψω όσο δεν με πήγαινε. Άλλαξε μετά από καιρό όμως, με πήγε και το προσπάθησα ξανά!

Αυτό που λες ότι δεν σε πήγε, ήταν αυτά τα 8 χρόνια που απουσίαζες;

Ναι, τόσο πήρε. Δεν ήμουν έτοιμη, ήταν και κάποιες επιλογές που έκανα. Όλα παίζουν ρόλο. Ήρθε κι η κρίση που άλλαξαν πολλά. Ήταν μεγάλη απόφαση όμως και να τα παρατήσω, αλλά και να ξεκινήσω πάλι. Γίνανε και διάφορα στη ζωή μου τα τελευταία χρόνια όμως και ήταν βαθιά η ανάγκη μου να εκφραστώ μέσα από τη μουσική, γιατί δεν είχα άλλη διέξοδο.

Δεν θα ήθελα να μου πεις πολλά, αλλά ένα κίνητρο από αυτά που είπες να το αρχίσεις ξανά, ποιο ήταν;

Ήταν ότι έχασα τον πατέρα μου. Ήταν ή θα κάνω μουσική ή αυτοκτονώ! Κάπως έτσι για να καταλάβεις. Για κάποιο διάστημα δεν έγραφα κιόλας. Αλλά αυτό ήταν το έναυσμα που με έσπρωξε κατευθείαν μπροστά και συνέχισα τη ζωή μου!

Μετά από 8 χρόνια ήρθε ο δίσκος «Υποψήφια Μάνα». Τι μπορείς να μου πεις γι’αυτόν;

Αυτός ο δίσκος είναι 100% εγώ. Ίσως ο πρώτος να μην ήταν τόσο, γιατί δεν είχα και την εμπειρία. Καλώς η κακώς όμως ο δεύτερος είναι όπως είμαι εγώ. Αυτή η επιλογή των τραγουδιών, το πώς τα παίξαμε με τη μπάντα, το πώς μπήκαν στο δίσκο. Όλα. Έλειπα 8 χρόνια, όλο και κάτι έγραψα! (γέλια) Είναι μία ιστορία, έχει και τα παιδικά τραγουδάκια του, έχει και τα πιο ώριμα. Να ευχαριστήσω και τη FeelGood , γιατί αν δεν υπήρχε, δεν νομίζω να είχα καταφέρει να βγάλω αυτό το δίσκο.

Αν πιαστούμε από τον τίτλο του πρώτου σου δίσκου «Κορίτσι για σπίτι» και το φέρουμε στο 2018, θα μπορούσες να πεις ότι είσαι τώρα;

Πάντα είμαι! (γέλια) Ήταν ειρωνικό, οπότε πάντα ήμουν. Απλά εξελίχθηκε! (γέλια) Αλλά τώρα που το σκέφτομαι πρέπει να αποφύγω την ειρωνία και να μπω στα σοβαρά (γέλια)

Περάσανε 8 χρόνια. Τι έμαθες για τη Μάρω;

Έμαθα να συνεργάζομαι, που δεν μου ήταν εύκολο. Ψιλοέμαθα να τραγουδάω (γέλια) να προοδεύω. Γενικά όταν αναπολώ σκέφτομαι, τι ωραία που περνούσα και πόσο αφελής είσαι, όταν είσαι πολύ νέος. Κι έμαθα να έχω άγχος πια, γιατί δεν είχα ποτέ στη ζωή μου, για τίποτα! Και τέλος θα σου πω ότι μαθαίνω και να ενορχηστρώνω!

Είσαι των αλλαγών στη ζωή σου;

Φοβάμαι κι είμαι πλάσμα της συνήθειας. Αν μου στερήσεις για παράδειγμα την καθημερινή μου ρουτίνα, δεν ξέρω τι θα κάνω. Παράδειγμα το πρωί να ξυπνήσω, να πιω καφέ, να χαζέψω λίγο και σιγά, σιγά να πάρω μπρος! (γέλια) Όποτε μου έχει τύχει είμαι χαμένη όλη την υπόλοιπη μέρα. Αλλά γενικότερα δεν μου αρέσουν και όσο έχω και την οικογένεια πίσω, αν μου έλεγες να τα παρατήσω όλα και να έφευγα, όχι, δεν θα το έκανα.

Έχεις μετανιώσει πράγματα στη ζωή σου που δεν έκανες;

Εννοείται. Θα μπορούσα να είχα κάνει καλύτερα τα πάντα ως τώρα. Ειδικά πιο μικρή δεν το είχα καθόλου με την επικοινωνία. Ήμουν πιο κλειστή, δεν κρατούσα επαφές με ανθρώπους που ίσως θα με είχαν βοηθήσει με το οτιδήποτε. Γενικά θα μπορούσα να είχα κερδίσει πολλά μόνο με το να τους έχω στη ζωή μου ως χαρακτήρες. Δεν το επεδίωξα. Αν μπορούσα να γυρίσω το χρόνο πίσω θα το έκανα.

Έχουν πει πολλές φορές ότι «μοιάζεις» με το Φοίβο Δεληβοριά όσον αφορά στη μουσική προσέγγιση, στο στίχο. Σου αρέσουν οι συγκρίσεις κι οι ταμπέλες;

Ναι, όντως το έχουν πει αυτό, αλλά δεν μου αρέσουν καθόλου οι ταμπέλες. Θα μας έλεγα όμως με το Φοίβο κάπως σαν «συγγενείς» (γέλια) Ακόμα δεν έχω χαρακτηρίσει εμένα, πόσο μάλλον να χαρακτηρίσω τους άλλους. Και φαίνεται όταν προσπαθείς να μοιάσεις σε κάποιον ή να γίνεις κάτι που βλέπεις. Αυτό συγκεκριμένα είναι ο εφιάλτης μου! Δηλαδή αν μου αρέσει κάποιος, δεν προσπαθώ να γίνω αυτός, γιατί τον σέβομαι. Γνωρίζω τη μοναδικότητά του.  Και δεν θα πετύχει και ποτέ αν το κάνεις.

Μου λες τη γνώμη σου αβίαστα. Δεν κομπλάρεις. Φοβάσαι τις κριτικές;

Ναι, το κάνω και πολλές φορές μου έχει βγει σε κακό, αλλά δεν με ενδιαφέρει! (γέλια) Ο επαρχιώτης μέσα μου, κάποιες φορές όταν πρόκειται για κάτι, σκέφτεται αυτό το «τι θα πει ο κόσμος», αλλά μετά βγαίνει ο καλλιτέχνης και μου λέει μη σε νοιάζει!

Πρέπει όμως να ακούμε και τους άλλους;

Νομίζω ότι όσο το χρειαζόμαστε, το ακούμε υποσυνείδητα και στο τέλος της ημέρας κρατάμε κάτι από αυτά που μας λένε, ακόμα κι αν δεν είναι κοντά μας στη δεδομένη φάση.

Τα πιο άσχημα σχόλια σε επηρεάζουν; Ή απλά είσαι το να με «κράξει» κάποιος, αλλά να ισχύει ρε παιδί μου αν κάνω βλακεία…

Ακριβώς αυτό. Τυχαίνει να διαβάζω και σχόλια στο Youtube παράδειγμα, μέχρι ένα σημείο μου αρέσει κιόλας, γελάω. Μου αρέσει να προκαλώ αντιδράσεις όμως, γιατί μουσικός είμαι και δεν θέλω να αφήνω κάποιον αδιάφορο. Δεν ξέρω, ίσως κάποτε αλλάξει αυτό, αλλά τώρα αισθάνομαι έτσι. Το να αφήσεις κάποιον αδιάφορο, είναι η πιο κοντινή έννοια και στην αποτυχία θεωρώ. Αν σου αγγίξει μία χορδή, είτε θα το βρίσεις, είτε θα εκφραστείς θετικά… Το να αγγίζουμε χορδές στους ανθρώπους, είναι η δουλειά μας. Μιλάμε στα συναισθήματα. Πολλές φορές έχει τύχει να μου στείλουν και να μου πουν «Καλά, με παρακολουθείς;»  (γέλια)

Στα τραγούδια σου πάντως μου βγάζεις και μία παιδικότητα…

Ναι, μου αρέσει γιατί δεν θέλω να σοβαρευτώ απότομα και η ψυχή του παιδιού είναι άλλο πράγμα. Κι όσο κρατάμε από αυτό μέσα μας, κέρδος είναι.

Έχεις ζήσει τη ζωή σου όπως θα ήθελες;

Μέχρι και πριν πιάσει για τα καλά, όλο αυτό με την κρίση, μπορώ να πω ότι έζησα πολύ ωραία. Δουλεύοντας μεν, αλλά έκανα πράγματα για μένα. Τώρα ας πούμε δεν έχω κάνει όσα live θα ήθελα, γιατί τις περισσότερες φορές δεν γίνεται να βγει κάτι ολοκληρωμένο σε ένα χώρο. Δεν θα αποκτήσουμε και εμπειρίες τύπου να παίζουμε 5 φορές τη βδομάδα, όπως είχαν οι παλιότεροι. Αυτό είναι κι εμπειρία ζωής και δεν την έχουμε τώρα. Όμως πάντα υπάρχουν απωθημένα σε όλους τους τομείς, αλλά ποτέ δεν είναι αργά! Αν δεν υπήρχαν αυτά, δεν θα γράφαμε και τραγούδια! (γέλια)  Γιατί τα απωθημένα υπάρχουν στα πάντα…

Σε έχουν στιγματίσει άνθρωποι αρκετά στη ζωή σου;

Δεν φαίνομαι; Στιγματισμένη είμαι! (γέλια) Υπάρχουν πολλοί!

Έρωτες…Υπάρχει αυτός ο έρωτας που θα πεις θα το θυμάμαι για πολλά, πολλά χρόνια;

Σίγουρα ο Καταλανός, που γι’αυτόν έγραψα και το “Ballada por un Catalan”. Αλλά επειδή έχουν περάσει πολλά χρόνια, το βλέπω σαν ένα παραμύθι πια. Αλλά όσο μπορώ να θυμηθώ τον τρόπο που ένιωθα, πραγματικά ήταν κάτι πολύ μεγάλο. Δεν ξέρω αν μπορείς να το ζήσεις και δύο φορές.

Πιστεύεις ότι ερωτευόμαστε μόνο μία φορά ή και περισσότερες;

Μπορεί να ερωτευτούμε και 20 φορές. Δεν ξέρω. Εμένα μου έχει τύχει 3. Αλλά πάντα υπάρχει αυτή η μία που πόνεσε λίγο παραπάνω και περισσότερο από όσο μπορούσες να αντέξεις!

Έχεις διεκδικήσει εσύ ποτέ;

Δεν έχω κυνηγήσει με την κλασική έννοια που λέμε, αλλά πάντα δείχνω πράγματα όταν με ενδιαφέρει κάποιος.

Έχεις κάνει κάποια μεγάλη τρέλα για κάποιον;

Τις προάλλες ήταν άρρωστο το αγόρι μου κι ήρθα μεσάνυχτα από το Λουτράκι στην Αθήνα, για να τον περιποιηθώ! (γέλια) Αλλά αυτό το κάνω γενικά, οπότε κάποια μεγάλη δεν έχω να σου πω με την έννοια που το ρωτάς! Πάντα βάζω και τη λογική ενδιάμεσα, όσο γίνεται…

Συγχωρείς εύκολα;

Όχι, γιατί είμαι Σκορπιός. Είμαι και λίγο εκδικητική. Αλλά και να συγχωρήσω, δεν θα το ξεχάσω ποτέ αυτό που μου έκανε κάποιος. Και φυσικά δεν θα το εμπιστευτώ ξανά σε τίποτα αυτό το άτομο.

Τελειώνουμε σιγά, σιγά και θα ήθελα να μου πεις, επειδή τα πράγματα πηγαίνουν άσχημα, τι θα άλλαζες εσύ, ώστε τα πράγματα να πάνε λίγο καλύτερα;

Το πρώτο μας πρόβλημα και κυριότερο είναι προφανώς το οικονομικό και λόγω αυτού δεν υπάρχει και χαρά και το βλέπω πολύ αυτό τριγύρω μου. Αλλά επειδή βγαίνω και πολύ βράδυ λόγω της δουλειάς, τυχαίνει να βλέπω τους ανθρώπους και στην πιο χαλαρή τους πλευρά και χαίρομαι να σου πω, γιατί δεν αντέχω και τη μίζερη πραγματικότητα. Δεν ανοίγω τηλεόραση να δω τις ειδήσεις, γιατί πριν μερικά χρόνια καθώς έβλεπα έβαλα τα κλάματα. Προτιμώ να κάνω τα πάντα και να περάσω έτσι το χρόνο μου ώστε να μην μιζεριάσω. Κι αυτή τη μιζέρια θα άλλαζα. Γιατί έχουμε ξεχάσει ότι μία ζωή έχουμε…

Αφήστε το σχόλιό σας