HIT CHANNEL ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΗ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ: Οκτώβριος 2018. Είχαμε την τιμή να μιλήσουμε μ’έναν σπουδαίο μουσικό: τον Johnny Echols. Είναι περισσότερο γνωστός ως lead κιθαρίστας και ιδρυτικό μέλος των πρωτοπόρων του ψυχεδελικού rock, Love. Το 1967, οι Love κυκλοφόρησαν το Forever Changes”, ένα από τα καλύτερα albums όλων των εποχών. Ο Johnny έχει παίξει επίσης με τους Jimi Hendrix, Miles Davis, Little Richard και Billy Preston.  Αυτή την εποχή παίζει με τους Love Revisited. Διαβάστε παρακάτω τα πολύ ενδιαφέροντα πράγματα που μας είπε:

 

Ποια είναι τα projects με τα οποία ασχολείστε αυτή την εποχή;

Δουλεύουμε τώρα πάνω σε ένα album που ονομάζεται “Gethsemane”, που είναι κάποια από τη μουσική που θα ήταν στο “Forever Changes”, αλλά δεν μπήκε ποτέ σ’αυτό και τώρα δουλεύω για να το τελειώσω και προχωράμε αρκετά καλά. Είμαστε στο studio. Θα κάνω αύριο κάποια επιπλέον δουλειά στο studio και όπως είπα, προχωράμε καλά. Προετοιμαζόμαστε επίσης για μια περιοδεία. Θα έρθουμε στην Ευρώπη κάποια στιγμή το 2019, το καλοκαίρι, τον Ιούνιο νομίζω και έτσι δουλεύουμε τις λεπτομέρειες γι’ αυτό. Είμαστε πολύ απασχολημένοι.

 

Γιατί δεν μείνατε ικανοποιημένοι με τον ήχο του πρώτου studio album των Love (“Love” -1966);

Επειδή όταν παίζαμε live, είχαμε έναν συγκεκριμένο ήχο, ήταν πραγματικά ένας ορμητικός ήχος και απλά δεν ακούγεται τόσο γεμάτος ή τόσο επαγγελματικός στην ηχογράφηση, όπως ήταν όταν παίζαμε live. Έτσι, δεν ήμασταν ευχαριστημένοι με αυτό. Δεν ήμουν ποτέ ευχαριστημένος με τον Bruce Botnick ως μηχανικό ήχου, ούτως ή άλλως. Απλά δεν τα πηγαίναμε καλά ως άτομα και ό,τι έγινε, έγινε. Πρέπει να σέβεσαι τον μηχανικό ήχου σου. Όταν δουλεύεις με κάποιον τέτοιο, πρέπει να έχετε αμοιβαίο σεβασμό και κανένας μας δεν είχε κανένα σεβασμό γι’αυτόν ως μηχανικό ήχου ή ως άτομο.

 

Είχατε συνειδητοποιήσει ότι το “7 and 7 Is” (από το “Da Capo” -1966) ήταν μπροστά από την εποχή του;

Ω ναι, το είχαμε. Όταν ξεκινήσαμε να ηχογραφούμε το “7 and 7 Is”, προσπαθούσαμε να πάμε σε μια διαφορετική κατεύθυνση, οπότε θέλαμε να έχουμε ένα είδος «live ελεγχόμενου χάους». Έτσι, όταν το ηχογραφούσαμε, αυτό ήταν ένα από τα προβλήματα που είχαμε με τον Bruce Botnick στο studio επειδή θέλαμε να το παίξουμε πολύ δυνατά, όσο δυνατά το παίζαμε επί σκηνής και αυτός ανησυχούσε για τον ήχο (σ.σ: του κάθε μουσικού) που έμπαινε στα μικρόφωνα των άλλων και του λέγαμε συνεχώς: «Δεν έχει σημασία αν μπαίνει στ’ άλλα μικρόφωνα. Απλά υποτίθεται ότι είναι ένα χαοτικό είδος ήχου και πρέπει να μπαίνει, πρέπει να έχει αυτόν τον ήχο ώστε να είναι το τραγούδι που προσπαθούμε να δημιουργήσουμε». Τέλος πάντων, είχαμε πολλές δυσκολίες και γι’ αυτό χρειάστηκαν περίπου 100 takes για να ολοκληρώσουμε το τραγούδι. Ήταν εξαιτίας των προβλημάτων μαζί του.

 

Παίζατε το “Revelation” για πολλά χρόνια πριν αυτό ηχογραφηθεί, όταν ο τίτλος του ήταν “John Lee Hooker”. Ο Mick Jagger σας παρακολούθησε να το παίζετε στο Brave New World και αργότερα οι Rolling Stones ηχογράφησαν το “Goin’ Home”. Πώς αισθανθήκατε γι’ αυτό;

Στην πραγματικότητα, ήμασταν πολύ χαρούμενοι γι’ αυτό, επειδή νομίζω ότι κυκλοφόρησαν την εκτέλεσή τους πριν από τη δική μας. Όταν πήγαμε στο studio, υποτίθεται ότι θα φέρναμε μαζί μας άλλους ανθρώπους από το Bido Lito’s και το Brave New World. Υποτίθεται ότι θα υπήρχε ένα είδος live, club ατμόσφαιρας και η Ένωση Μουσικών δεν μας επέτρεψε να το κάνουμε αυτό, γιατί θα χειροκροτούσαν και θα αποτελούσαν μέρος της ηχογράφησης, έτσι δεν μας επέτρεψαν να το κάνουμε. Συνήθως το παίζαμε live στη σκηνή σχεδόν κάθε βράδυ και επειδή παίζαμε 3 ή 4 sets κάθε βράδυ, μερικές φορές το “John Lee Hooker” ή το “Revelation” διαρκούσε ολόκληρο το set, οπότε όλοι είχαμε την ευκαιρία να παίξουμε πραγματικά μεγάλα, εκτεταμένα solos και αυτό ήταν το σήμα-κατατεθέν μας. Έτσι αναγνωριστήκαμε και μας πρόσεξαν άλλοι μουσικοί και οι οπαδοί, γιατί ερχόντουσαν εκεί και μας άκουγαν να παίζουμε αυτό το συγκεκριμένο τραγούδι για ολόκληρο το set.

 

Υπάρχει μια ενδιαφέρουσα ιστορία πίσω από τους στίχους του “Stephanie Knows Who”. Μπορείτε να την μοιραστείτε μαζί μας;

Η Stephanie Buffington ήταν μια όμορφη νεαρή κοπέλα και τόσο ο Bryan (σ.σ: MacLean -κιθάρα) όσο και ο Arthur (σ.σ: Lee -φωνητικά) ήταν ερωτευμένοι και ήθελαν και οι δύο να κάνουν σχέση μαζί της. Είχαν λοιπόν αυτό το είδος μικρού ανταγωνισμού μαζί της και πήγαμε στην παραλία και είχε αυτό το μικρό σημάδι από γρατζουνιά στο πλευρό της, επειδή φορούσε μπικίνι. Έτσι, ρωτήσαμε: «Τι συνέβη; Γιατί έχεις αυτές τις γρατζουνιές στο πλευρό σου;» και είπε ότι όταν ήταν πολύ μικρό κορίτσι, μια τίγρης την είχε γρατζουνίσει. Ήμασταν αφελή, νεαρά αγόρια, έτσι την πίστεψαμε και αργότερα διαπιστώσαμε ότι δεν συνέβη αυτό. Αυτό που συνέβη ήταν ότι ήταν έγκυος όταν ήταν έφηβη και αυτά ήταν ραγάδες. Στο τραγούδι ο Arthur λέει:  “A tiger did you said he did”, αναφερόταν στα λόγια της ότι μια τίγρης την είχε γρατζουνίσει, αλλά όπως είπα στην πραγματικότητα αυτό ήταν απλώς αποτέλεσμα μιας εφηβικής εγκυμοσύνης.

 

Είστε υπερήφανος που το “Forever Changes” (1967) θεωρείται ένα από τα καλύτερα albums όλων των εποχών;

Ω, απολύτως. Είναι εκπληκτικό ότι χρειάστηκε τόσα χρόνια για να λάβει την αναγνώριση που πίστευα ότι άξιζε το album μας. Δουλέψαμε πάρα πολύ σκληρά γι’ αυτό και αφιερώσαμε αίμα, ιδρώτα και δάκρυα για να δημιουργήσουμε αυτό το album. Έτσι, είχαμε κατά κάποιον τρόπο σοκαριστεί αρχικά όταν απλά δεν απογειώθηκε με τον τρόπο που περιμέναμε, διότι ξέραμε αμέσως ότι είχαμε κάτι ξεχωριστό. Όμως, ήταν ωραία αργότερα και βρισκόμαστε τώρα στο Grammy Hall of Fame και στη Βιβλιοθήκη του Κογκρέσου, έχουμε ένα μόνιμο έκθεμα. Έχουμε επίσης ένα μόνιμο έκθεμα στο Μουσείο Αφροαμερικανικής Ιστορίας και Πολιτισμού του Ινστιτούτου Smithsonian, οπότε πλέον έχει αναγνωριστεί. Είναι απλά λυπηρό το γεγονός ότι ο Arthur και ο Bryan φυσικά και ο Kenny (σ.σ: Forssi-bass) δεν είναι τώρα εδώ για να δουν όλα τα βραβεία που έλαβε τελικά η ηχογράφηση. Ναι, είμαι πάρα πολύ περήφανος για αυτό.

 

Ο τρόπος που ηχογραφήσατε την κιθάρα σας στο “A House Is Not a Motel” είναι πολύ μοναδικός. Τι συνέβη πραγματικά;

Αυτό συνέβη όταν βρισκόμασταν στο studio. Κάτι πήγε στραβά με τα ακουστικά. Έπαιξα δύο solo κιθάρας στο “A House Is Not a Motel”. Όταν έπαιξα το πρώτο solo, όλα ήταν εντάξει. Μπορούσα να το παίξω και μπορούσα να ακούσω τη μουσική από πίσω, έτσι ηχογράφησα το μέρος. Αλλά όταν ήρθε η ώρα να παίξω το δεύτερο solo πάνω από αυτό, δεν μπορούσα να ακούσω το πρώτο solo και συνέχισαν να παλεύουν με τ’ ακουστικά και προσπαθούσαν να τα φτιάξουν, αλλά αυτό δεν συνέβη. Έτσι, είχα την επιλογή είτε να πάω σπίτι και να επιστρέψω άλλη μέρα ή απλά να το παίξω. Έτσι, αποφάσισα να το παίξω. Ο Arthur βρισκόταν στο booth, εκεί που είναι ο μηχανικός ήχου και μπορούσαμε να τον δούμε μέσα από το γυαλί και έκανε κινήσεις και σήματα με τα χέρια του, πότε να παίξω ψηλότερα στην ταστιέρα και πότε να παίξω χαμηλότερα. Έτσι, βασικά το λύσαμε με αυτόν τον τρόπο. Προφανώς, ήταν ένα από τα πρώτα τραγούδια που ηχογραφήθηκαν όπου δεν μπορούσες ν’ακούσεις το εαυτό σου να παίζει.

 

Απογοητευτήκατε όταν ο Jac Holzman (αφεντικό της Elektra Records) έφερε session μουσικούς κατά τη διάρκεια των ηχογραφήσεων του “Forever Changes”;

Μας είχαν πει αρχικά ότι επρόκειτο να είναι ένα διπλό album και θα υπήρχε αρκετό υλικό, έτσι ώστε ο Bryan και εγώ, θα μπορούσαμε να ηχογραφήσουμε αρκετά από τα τραγούδια μας. Αλλά όταν ήρθε η ώρα να μπούμε στο studio, όλα άλλαξαν. Μας είπαν ότι θα κάνουμε μόνο ένα album και ότι θα κάναμε το άλλο μέρος του, αργότερα. Ο Bryan ήταν πραγματικά πολύ ταραγμένος και δεν έπαιζε όλα τα τραγούδια με τον σωστό τρόπο, με τον τρόπο που έπαιζε κανονικά. Έπαιζε με πολύ συναίσθημα και αρνήθηκε να το κάνει αυτό. Έτσι, όταν ήμασταν στο studio, η μουσική απλά δεν ακουγόταν σωστά. Δεν ακουγόταν πλέον σαν τους Love. Ο Jac Holzman και ο Bruce Botnick σκέφτηκαν ότι αν έφερναν studio μουσικούς και έκαναν overdub στα κομμάτια μας, αργότερα θα μπορούσαν να ολοκληρώσουν το album. Έφεραν τους τύπους από το Wrecking Crew και έπαιξαν ένα τραγούδι, που ήταν το “The Daily Planet” και αυτό απλά δεν ακουγόταν καθόλου σαν εμάς. Παρόλο που έπαιζαν στο ρυθμό μας, τα πράγματα που πρόσθεσαν, δεν έμοιαζαν με τους Love. Πήγαν σπίτι και ολοκληρώσαμε το album με τα μέλη των Love, που έπαιξαν τα πάντα. Αλλά ήμασταν αναστατωμένοι που απλά δεν μας άφηναν να λύσουμε τα προβλήματά μας και προσπάθησαν απλά να μας επιβληθούν. Δούλεψε πολύ καλά. Έτσι, τους στείλαμε σπίτι.

 

Πώς θα περιγράφατε τον Arthur Lee ως καλλιτέχνη;

Ο Arthur Lee ήταν μια ιδιοφυία στο να γράφει ποίηση. Θα έπρεπε να ήταν ποιητής. Δεν το είχε πολύ το να γίνει μουσικός. Δεν ήθελε να αφιερώσει τον απαραίτητο χρόνο για εξάσκηση ώστε να γίνει ένας πολύ καλός μουσικός, αλλά ήταν ένας εκπληκτικός τραγουδιστής και τεχνίτης του λόγου. Έγραψε υπέροχους στίχους, αλλά εμπιστεύτηκε εμένα, τον Bryan και τον Kenny για να μετατρέψουμε τα φωνητικά, τις μελωδίες και τους στίχους του σε μουσική, κάτι που κάναμε. Έτσι, κάθε τραγούδι των Love από το αρχικό συγκρότημα γράφτηκε με αυτόν τον τρόπο: ο Arthur ερχόταν, γνώριζε τις βασικές συγχορδίες στην κιθάρα και άρχιζε να γράφει ένα τραγούδι και να μας έδειχνε πώς πάει αυτό και πώς πάει το άλλο. Βασικά, την μελωδία. Προσθέταμε τις δικές μας συγχορδίες και ο Kenny πρόσθετε την μπασογραμμή και δουλεύαμε το τραγούδι με αυτόν τον τρόπο. Όλα ήταν μια συνεργατική και συλλογική προσπάθεια και όπως είπα, ο Arthur ήταν απλώς μια ιδιοφυία στο να τοποθετεί τις λέξεις με τέτοιο μαγικό τρόπο και να προκαλεί εικόνες. Ήταν ένα είδος αφηγητή όπως ο Bob Dylan. Ο Arthur δεν λαμβάνει ποτέ την αναγνώριση που του αξίζει ως ποιητής παγκόσμιας κλάσης.

 

Σας αρέσει η διασκευή των Rush στο “7 and 7 Is”;

Δεν νομίζω να την έχω ακούσει. Έχω ακούσει μερικές διαφορετικές διασκευές που έκαναν: ο Alice Cooper, οι Ramones και μερικοί άλλοι, αλλά δεν έχω ακούσει ποτέ αυτή που αναφέρεις.

 

Οι Love ζούσαν σε ένα τεράστιο σπίτι που λεγόταν «Το Κάστρο». Πώς ήταν να ζεις εκεί;

Ήταν φανταστικά! Ζούσαμε σε αυτή την τεράστια έπαυλη των 80 δωματίων, ήταν κάπως ερειπωμένο, αλλά ανήκε σε μια ηθοποιό του βωβού κινηματογράφου, την Lillian Gish, και εμείς έπρεπε μόνο να πληρώνουμε τους φόρους. Έτσι λοιπόν, ζούσαμε εκεί, απλώς πληρώναμε τους φόρους και το κόστος συντήρησης. Μας κόστισε πραγματικά πολύ λιγότερο από ό,τι θα μας κόστιζε αν είχαμε νοικιάσει ένα διαμέρισμα ο καθένας. Είχαμε αυτό το τεράστιο μέρος όπου μπορούσαμε να κάνουμε parties και όλα τα είδη ανθρώπων έρχονταν εκεί και σύχναζαν στο κάτω μέρος του. Άλλοι μουσικοί έρχονταν και έπαιζαν, έκαναν τζαμαρίσματα που κρατούσαν όλη τη νύχτα, επειδή το μέρος ήταν τόσο μεγάλο, που πραγματικά δεν ενοχλούσε τους γείτονες. Ήταν φανταστικά να ζεις εκεί. Ήταν ένα σπίτι για party. Ήμασταν νεαρά αγόρια, ήμασταν ακόμα έφηβοι. Ήμουν περίπου 18-19, όταν μετακομίσαμε και ήταν σαν να ζεις στη Disneyland. Επειδή απλά κατέβαινα κάτω και έβλεπα μια νεαρή κοπέλα, την άρπαζα από το χέρι καθώς πήγαμε πάνω στο δωμάτιό μου. Έτσι ήταν.

 

Γιατί πήρε τόσο χρόνο να επανενωθούν οι Love;

Δοκιμάσαμε αρκετές φορές, αλλά ήμασταν αναστατωμένοι με τον τρόπο που πήγε το “Forever Changes”, που πήγαν οι ηχογραφήσεις και όλες τις παρεμβάσεις που είχαμε από την δισκογραφική μας εταιρεία και έτσι δεν εμπιστευόμασταν ο ένας τον άλλο, όπως κάναμε κανονικά, όταν ήμασταν φίλοι και βλέπαμε κάθε μέρα ο ένας τον άλλον. Όλοι μας χωριστήκαμε και πήρε ο καθένας τον δικό του δρόμο. Προσπαθήσαμε αρκετές φορές να επαναφέρουμε το συγκρότημα, αλλά απλά δεν έμοιαζε το ίδιο, διότι τώρα είχαμε managers και άλλους ανθρώπους που ανακατεύονταν στη σχέση μας, κάτι που δεν ήταν έτσι όταν αρχίσαμε να παίζουμε. Ήμασταν πέντε φίλοι και μεγαλώναμε και παίζαμε μαζί τη μουσική μας. Τώρα, ξαφνικά, ήταν μια επιχείρηση με δικηγόρους, ατζέντηδες και managers ν’ανακατεύονται, οπότε ήταν πραγματικά δύσκολο. Αλλά όταν ο Arthur βγήκε από τη φυλακή και με τους τελευταίους εναπομείναντες, εμένα και τον Michael Stuart (σ.σ: drums), απλά συζητήσαμε και είπαμε ότι αν το κάνουμε ποτέ, πρέπει να το κάνουμε τώρα. Έτσι το κάναμε.

 

Πιστεύετε ότι οι Love θα έπρεπε να ήταν πιο δημοφιλείς;

Ω, απολύτως. Γιατί όταν αποφασίσαμε να φέρουμε τους Doors… Βασικά, αυτό που κάναμε ήταν να επιμένουμε στην Elektra να υπογράψει τους Doors και δεν τους άρεσαν οι Doors. Ο Jac Holzman πήγε αρκετές φορές στο Whisky για να τους δει και απλά δεν «το πιασε». Δεν του άρεσαν πραγματικά και συνεχίζαμε να τον πιέζουμε γιατί πιστεύαμε αν η Elektra υπέγραφε τους Doors, θα μας επέτρεπαν να φύγουμε και να υπογράψουμε με την MCA που μας πρόσφερε ένα τρομερό χρηματικό ποσό και θα προωθούσαν σωστά τους δίσκους μας, έτσι θα μπορούσαμε να ακουστούμε περισσότερο στο ραδιόφωνο και θα χρηματοδοτούσαν τις περιοδείες και πράγματα που η Elektra δεν είχε τα χρήματα για να κάνει εκείνη τη στιγμή. Αποδείχθηκε ότι ήμασταν απλά σε μια λάθος δισκογραφική εταιρεία, την λάθος στιγμή και γι’ αυτό το συγκρότημα σχεδόν δεν ήταν τόσο επιτυχημένο αρχικά όσο έπρεπε να ήταν. Επειδή είχαμε ένα εκπληκτικό συγκρότημα, μπορούσαμε να γεμίσουμε το Hollywood Bowl απλά από στόμα σε στόμα, οπότε δεν υπήρχε κανένας λόγος που δεν θα ‘πρεπε να είχαμε πάει στο επόμενο επίπεδο, εκτός από το γεγονός ότι δεν είχαμε την κατάλληλη προώθηση.

 

Γιατί θεωρείτε τους Doors ως ένα soft rock συγκρότημα;

Δεν είχαν μπασίστα όταν έπαιζαν στη σκηνή. Ο Ray Manzarek χρησιμοποιούσε τα πλήκτρα στο όργανο και τα πετάλια και έπαιζε τα μέρη του μπάσου με τ’ αριστερό του χέρι ή με τα πετάλια του μπάσου. Ποτέ δεν ήταν αρκετά δυναμικός (σ.σ: ο ήχος). Ένας μπασίστας σε ένα live rock συγκρότημα είναι πραγματικά δυναμικός και μπορείς να το νιώσεις στα κόκκαλά σου, κάτι που δεν μπορούσες να το κάνεις με τους Doors. Ακούγονταν περισσότερο σαν lounge καλλιτέχνες του Las Vegas παρά ως ένα hard rockin’ συγκρότημα. Είχαν αναπτύξει τον ήχο με τον Ray να παίζει εκείνα τα μέρη και αποφάσισαν να συνεχίσουν έτσι. Οι οπαδοί τους αγαπούσαν περισσότερο από το δικό μας συγκρότημα (γέλια). Έτσι, έγιναν εξαιρετικά επιτυχημένοι. Κάτι πρέπει να έκαναν σωστά.

 

Τα πηγαίνατε καλά με τον Jim Morrison;

Ω, ναι! Εμείς,ο Jim Morrison και εγώ, ήμασταν πολύ φίλοι. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο επιμέναμε να τους υπογράψει η Elektra, επειδή ήμασταν φίλοι για πολύ καιρό. Είναι παράξενο τώρα, αλλά ο David Crosby (σ.σ: The Byrds, CSNY), ο Jim Morrison και εγώ, συνηθίζαμε να κάνουμε παρέα μαζί σε όλα τα ωραία μέρη. Είχαν τσακωθεί, δεν κατάλαβα πραγματικά ποιο ήταν το πρόβλημα, αλλά κατά την εποχή που οι Doors, οι Byrds και οι Love ήταν δημοφιλείς στο Hollywood, ήμασταν απλά πολύ φίλοι. Πάντα τα πήγαινα καλά με τον Jim, πήγαμε στο τσίρκο μαζί ή πηγαίναμε σε πάρτι. Απλά βγαίναμε έξω και κάναμε παρέα μαζί. Ήταν ένας ενδιαφέρων τύπος. Πάρα πολύ ευφυής άνθρωπος και αστείος, αρκεί να μην έπινε. Μόλις άρχιζε να πίνει, τότε γινόταν μπελάς. Αλλά πραγματικά μου άρεσε ο Jim. Μου λείπει.

 

Πότε συναντήσατε για πρώτη φορά τον Jimi Hendrix και ποια ήταν η πρώτη σας εντύπωση απ’ αυτόν;

Συνάντησα πρώτη φορά τον Jimi όταν έπαιζα σε ένα μέρος που ονομάζεται The California Club στο Los Angeles. Ο Billy Preston και εγώ ήμασταν μέρος της house band και συνοδεύαμε ανθρώπους σαν τον Β. Β King ή τον John Lee Hooker –ο οποίος ποτέ δεν ήρθε να παίξει- αλλά ήμασταν μέρος της house band και τους συνοδεύαμε. Έτσι, έπρεπε να φέρουν μια ομάδα μουσικών όπου μας έδιναν την παρτιτούρα και παίζαμε το τραγούδι. Έπαιζα εκεί με τον Billy και τον Jimi Hendrix, ο οποίος τότε ονομαζόταν Jimmy James, ήρθε εκεί να περάσει από οντισιόν για μια δουλειά με τους The O’Jays. Έπαιζε με τους Isley Brothers και οι O’Jays χρειάζονταν κιθαρίστα, οπότε ήταν εκεί για να περάσει από οντισιόν γι’αυτούς. Έτσι, τότε τον γνώρισα για πρώτη φορά. Παίζαμε μαζί στη house band για μερικούς μήνες και τον γνώρισα αρκετά καλά και μου άρεσε ο Jimi ως άτομο, αλλά εκείνη την εποχή ήταν απλά ένας έτσι κι έτσι κιθαρίστας. Πραγματικά δεν ξεχώριζε με τον τρόπο που το έκανε αργότερα και πάντα αναρωτιόμουν τι συνέβη μέσα σε εκείνο τον χρόνο ή κάτι τέτοιο από την εποχή που ήταν στο California Club παίζοντας ως ένας έτσι κι έτσι μεροκαματιάρης κιθαρίστας μέχρι να γίνει αυτό το τεράστιο υπερ-ταλαντούχο άτομο που έγινε. Ήταν περίεργο. Πάντα αναρωτιόμουν αν πήγε στο Σταυροδρόμι και έκανε μια συμφωνία με τον Διάβολο (σ.σ: αναφέρεται στον γνωστό μύθο με τον Robert Johnson). Αλλά ούτως ή άλλως, απλά αστειεύομαι. Ήταν τόσο πολύ καλύτερος απ’ ότι ήταν αρχικά όταν τον πρωτογνώρισα.

 

Πώς συνέβη να παίξετε με τον Miles Davis;

Ο Miles Davis ήταν φίλος μας για χρόνια γιατί όταν παίζαμε στο Bido Lito’s, υπήρχε ένα μέρος που λεγόταν Shelly’s Manne-Hole, που ήταν ακριβώς απέναντι. Έτσι, κάθε φορά που οι jazz μουσικοί έκαναν διάλειμμα, έρχονταν  απέναντι, επειδή όλα αυτά τα νεαρά κορίτσια βρίσκονταν εκεί για να μας δουν. Είχαμε όλες αυτές τις γυναίκες και τα κορίτσια εκεί και φυσικά έτσι όλοι οι μουσικοί έρχονταν και σύχναζαν. Τότε συνάντησα τον Miles Davis και όταν μετακόμισα στη Νέα Υόρκη, συχνά έβλεπα αυτόν ή τον Sonny Rollins ή τον Charlie Mingus και άλλους jazz μουσικούς στα τοπικά jazz clubs. Άρχισα να συχνάζω όλο και περισσότερο εκεί και ο Miles και εγώ ανανεώσαμε τη φιλία μας και δουλέψαμε μαζί. Βασικά, ήμουν εκεί μαζί του όταν επέστρεφε από μια διακοπή από τη μουσική, επειδή έμεινε μακριά από τη μουσική για πολύ καιρό. Ζωγράφιζε και όλα τ’άλλα, έτσι ουσιαστικά τζαμάραμε μαζί. Δεν ήταν ότι εγώ έπαιξα live μαζί του στη σκηνή. Δεν έφτασα ποτέ τόσο μακριά μαζί του, γιατί είχα άλλα πράγματα να κάνω και είχε έναν εντελώς διαφορετικό ήχο. Τζαμάραμε πολύ και για αρκετό καιρό στο σπίτι του ή σε διαφορετικά jams σε clubs και τέτοια πράγματα.

 

Τζαμάρατε μαζί σε clubs;

Υπήρχε ένας μέρος που λεγόταν The Bottom Line. Παίξαμε εκεί. Ο Eddie Lang είχε ένα μικρό χώρο στη Νέα Υόρκη, ένα υπόγειο. Είχε ένα κατάστημα μουσικών ειδών εκεί σε ένα πολύ ωραίο χώρο στο Village, το Village Music. Είχε ένα υπόγειο και συγκροτήματα έρχονταν εκεί και απλά τζάμαραν μαζί. Όπως είπα, δεν κάναμε ηχογραφήσεις ή παίζαμε live σε μεγάλους χώρους όπως το Madison Square Garden ή οποιονδήποτε από αυτούς. Δεν έπαιξα με τον Miles κάνοντας αυτό. Τον βοήθησα βασικά να επιστρέψει στη μουσική, επειδή είχε μείνει για τόσο πολύ καιρό εκτός.

 

Είστε ο πρώτος rock μουσικός που χρησιμοποίησε double-neck κιθάρα (κιθάρα με δυο ταστιέρες);

Έτσι νομίζω. Ορισμένα από τα τραγούδια των Love ειδικά στο πρώτο album είχαν μέρη με 12-χορδη κιθάρα και έτσι ήταν μπελάς να αφήσεις την μια κιθάρα κάτω και να πιάσεις τη 12-χορδη όπως έκανες συνήθως όταν έλεγες ότι είσαι κουρασμένος και έχεις αρχίσει να είσαι λίγο ξεκούρδιστος λόγω της αλλαγής στην στάση του σώματος και όλα αυτά. Έτσι, ήθελα μια κιθάρα όπου θα έπαιζα απλά μ’αυτή όλο το βράδυ, όταν την συνέδεα και άλλαζα τις ταστιέρες, πηγαίνοντας από την 12-χορδη στην 6-χορδη, αντί να χρειαστεί να πάρω άλλη κιθάρα, να την συνδέσω και να την ξανακουρδίσω και όλα αυτά. Υπήρχε ένας τύπος, ο Semie Moseley που ήταν από τις Mosrite κιθάρες, έφτιαξε μια 12-χορδη ταστιέρα για μένα και μια 6-χορδη και άρχισα να παίζω μ’αυτή και αργότερα βρήκα μια κιθάρα που είχε κατασκευαστεί στη δεκαετία του ‘50, που λεγόταν Stratosphere και ήταν διαθέσιμη με την 12-χορδη ταστιέρα και την 6-χορδη. Άρχισα να παίζω με μία από αυτές, αλλά δεν νομίζω ότι κάποιος άλλος rock μουσικός χρησιμοποιούσε double-necks εκείνη την εποχή, εκτός από μένα, επειδή γνωρίζω κάποιους country μουσικούς όπως τον Joe Maphis. Έπαιζε με μία double-neck αλλά ήταν ένα μαντολίνο και μια κιθάρα, μια 6-χορδη, στο κάτω μέρος. Ήμουν, απ’όσο γνωρίζω, ένας από τους πρώτους rock μουσικούς που χρησιμοποίησε μια double-neck κιθάρα.

 

Πόσο σημαντική ήταν η περίοδος που παίζατε με τον Little Richard στην μετέπειτα καριέρα σας;

Με βοήθησε με την έννοια ότι μου έδωσε μια πραγματικά καλή συμβουλή για το πώς να ανταπεξέλθω στη μουσική βιομηχανία, ποιον να εμπιστεύομαι και να σιγουρεύομαι πάντα ότι έχω τα πάντα γραπτώς και να έχω την δική μου εταιρεία publishing. Ήμασταν πιθανότατα ένα από τα πρώτα συγκροτήματα -κάποιοι το έκαναν- που κατείχαν το δικό τους publishing, έτσι ώστε δεν ανήκαμε σε κάποιον άλλο όσον αφορά τη μουσική μας. Είχαμε τα δικαιώματα των τραγουδιών μας και εξακολουθώ να κατέχω τα δικαιώματα για τους δίσκους των Love και βασικά αυτό πηγάζει απλά από συνομιλίες με τον Little Richard. Συνεπώς, είμαι παντοτινά ευγνώμων σ’αυτόν, επειδή έχω μια αρκετά αξιοπρεπή διαβίωση και μας δίνει τη δυνατότητα όποτε κάποιος ηχογραφεί τα τραγούδια μας ή κάνει μια διασκευή σε κάποιο, να πληρωνόμαστε, σε αντίθεση με πολλούς ανθρώπους όπως οι Chambers Brothers και άλλοι που ποτέ δεν πληρώθηκαν για οποιαδήποτε δουλειά τους. Εμείς το κάναμε.

 

Συναντήσατε τους Beatles το 1963 όταν βρισκόσασταν στη Μεγάλη Βρετανία με τους Little Richard και Jimi Hendrix. Τι αναμνήσεις έχετε από αυτούς;

Θυμάμαι ότι οι Beatles απλά λάτρευαν τον Little Richard, τον αγαπούσαν και τον ακολουθούσαν σαν μικρά κουτάβια. Απλά ήταν πραγματικά ερωτευμένοι μαζί του. Έτσι, το θυμάμαι αυτό. Δεν έμεινα περισσότερο, γιατί υπήρξε ένας θάνατος στην οικογένεια και έπρεπε να επιστρέψω στο Los Angeles, αλλά απλά για όσο έκανα παρέα μαζί τους ήταν αστείοι τύποι και αρκετά καλοί μουσικοί και κατόρθωσα να τους δω μερικές φορές να παίζουν. Ποτέ, εκείνη την εποχή, δεν περίμενα ότι θα γίνουν το φαινόμενο που αποδείχτηκε ότι έγιναν. Ήταν ένα αξιοπρεπές συγκρότημα, αλλά ένα συγκρότημα διασκευών. Βασικά, αυτό έκαναν: Έπαιζαν διασκευές της μουσικής άλλων ανθρώπων όπως το “Twist and Shout” ή μερικά από τα τραγούδια του Little Richard.

Όταν επέστρεψα στο Los Angeles και έπαιζα με τον Billy Preston σ’ ένα club, νομίζω το Nightlife στην Καλιφόρνια και λάβαμε ένα γράμμα από τον Brian Epstein (σ.σ: ο manager των Beatles). Μας είχε στείλει backstage passes για την συναυλία στο Hollywood Bowl για να πάμε να δούμε τους Beatles. Ήμουν κάπως μπερδεμένος γιατί δεν είχα συνειδητοποιήσει ότι εκείνοι οι τύποι που είδαμε στη Γερμανία και την Αγγλία ήταν οι ίδιοι τύποι που ήταν τώρα αυτό το τεράστιο φαινόμενο που λεγόταν Beatles. Όταν πήγαμε εκεί και τους είδαμε, ήταν τρομακτική η αλλαγή που είχαν. Από ένα ωραίο συγκρότημα που έτρεχε πίσω από τον Little Richard ήταν τώρα stars από μόνοι τους. Ήταν απίστευτο να το βλέπεις αυτό: Το τεράστιο πλήθος κόσμου και όλα τα κορίτσια που ούρλιαζαν και όλα τ’άλλα. Αυτό ήταν πραγματικά κάτι ιδιαίτερο.

 

Arthur Lee, David Crosby και Johnny Echols

Έχετε πει ότι ο Jimi Hendrix και ο Sly Stone χειρίζονταν τα φυλετικά προβλήματα διαφορετικά από εσάς και τον Arthur Lee. Μπορείτε να μας το εξηγήσετε;

Όλοι τους ήταν αρκετά μεγαλύτεροι, 4-5 χρόνια μεγαλύτεροι. Είναι μεγάλη διαφορά όταν είσαι τόσο νέος. Έτσι, ήταν μεγαλύτεροι από εμάς και ο Arthur και εγώ, ήμασταν βασικά ακόμα παιδιά. Ήταν σε θέση να χειριστούν τα φυλετικά προβλήματα και να τα κατανοήσουν. Εμείς τσαντιζόμασταν και λέγαμε: «Όχι!» Όταν μας ρωτούσαν αν θα παίζαμε μπροστά σε διαχωρισμένο κοινό, όπου οι μαύροι θα ήταν επάνω και οι λευκοί κάτω. Λέγαμε: «Όχι, δεν πρόκειται να το κάνουμε αυτό!», ενώ ο Jimi Hendrix και ο Sly Stone το κατανοούσαν, μιλούσαν και έκαναν συζητήσεις και θα πετύχαιναν κάτι που θα ήταν επωφελές για τους ίδιους και το club, ενώ εμείς θα λέγαμε απλά: «Με τίποτα! Δεν πρόκειται το κάνουμε» και απλά θα αποχωρούσαμε.

Πολλές φορές μας δόθηκε η ευκαιρία να παίξουμε στο Νότο όπως στη Georgia, τη Florida και το Texas. Παίξαμε στο Texas, αλλά υπήρχαν μέρη σε αυτήν τη χώρα που μας πρότειναν συναυλίες και απλά τις απορρίπταμε, επειδή δεν θέλαμε να ανεχθούμε το φυλετικό διαχωρισμό και την έχθρα που υπήρχε ανάμεσα στους μαύρους και τους λευκούς όταν οι μαύροι προσπαθούσαν να ψηφίσουν και διεξαγόταν ένας αγώνας για πολιτικά δικαιώματα και ο πόλεμος του Βιετνάμ και όλα αυτά. Υπήρχε πολλή αναταραχή τη δεκαετία του ‘60 και έπρεπε να ήσουν ώριμος για ν’ ανταπεξέλθεις σε αυτό και όπως είπα, ο Arthur και εγώ, βασικά ήμασταν ακόμα παιδιά.

 

Όταν ήσασταν 16 ετών, ο manager του James Brown σας ζήτησε να ενταχθείτε στο συγκρότημά του! Μπορούσατε να φανταστείτε τον εαυτό σας να παίζει με τον «Νονό της Soul»;

Τότε μπορούσα! Πίστευα ότι ήταν φανταστικό γιατί ήμουν ακόμα παιδί. Ήμουν ακόμα στο λύκειο και ξαφνικά, εμφανίζεται ο James Brown να με ρωτάει να παίξω μαζί του. Ναι, είχα πραγματικά την τιμή και ήμουν κολακευμένος από αυτό, αλλά προφανώς δεν δούλεψε γιατί ήμουν ακόμα στο σχολείο και χρειαζόταν κάποιον μεγαλύτερο. Άκουσε ένα τραγούδι σε ένα juke box, στο οποίο είχα παίξει και το είχα γράψει με τίτλο “Soul Food”. Ο Arthur και εγώ, και οι δύο παίζαμε σε αυτό και ο James το άκουσε και του άρεσε το κιθαριστικό παίξιμο σε αυτό. Έτσι, έστειλε τον manager του για να με βρει. Ο manager ήρθε και μίλησε με τον πατέρα μου και ο Arthur και εγώ μπήκαμε μέσα. Έτσι ο manager ρώτησε αν θα με ενδιέφερε να παίξω με τους James Brown Revue και φυσικά είπα: «Ναι!» Αλλά δεν ήξερε ότι ήμουν μόλις 16 ετών. Έτσι, όταν το έμαθε, είπε: «Λοιπόν, πρέπει να το αφήσουμε γι’ αργότερα». Αλλά ναι, ήμουν πάρα πολύ κολακευμένος με αυτό.

 

Θα θέλατε να στείλετε ένα μήνυμα στους Ευρωπαίους οπαδούς;

Γεια σας, είμαι ο Johnny Echols από το συγκρότημα LOVE, με ένα μπράβο για όλους τους φίλους μας στο Ηνωμένο Βασίλειο και την Ευρώπη. Θα ήθελα να σας ευχαριστήσω από τα βάθη της καρδιάς μου για όλη την υποστήριξη που μας δώσατε όλα αυτά τα χρόνια. Αλλά για να παραθέσω τον George Harrison, “All things must pass”. Είμαι εδώ για να ανακοινώσω ότι το καλοκαίρι του 2019, οι LOVE θα παίξουν αυτό που μπορεί να είναι η τελευταία μας σειρά συναυλιών στο Ηνωμένο Βασίλειο και την Ευρώπη. Τους επόμενους μήνες, καθώς οι λεπτομέρειες ολοκληρώνονται, θα σας ενημερώσουμε όσον αφορά τους χρόνους, τις ημερομηνίες και τους τόπους. Το συγκρότημα θα παίξει το “Forever Changes” στο σύνολό του, καθώς επίσης και αγαπημένα τραγούδια από το “Da Capo” και το πρώτο album των Love. Ελάτε λοιπόν μαζί μας, θα θέλαμε να δούμε όλους τους παλιούς φίλους μας, όπως και τους νέους φίλους μας, γιατί αυτός μπορεί να είναι ο τελευταίος μας χορός από την δική σας πλευρά της λίμνης… Σας ευχαριστώ!

 

Ένα τεράστιο «ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ» στον κύριο Johnny Echols για τον χρόνο του.

Official Love Revisited website: http://www.love-revisited.com

Official Love Revisited Facebook page: https://www.facebook.com/LOVErevisitedband

Αφήστε το σχόλιό σας