Συνέντευξη: John Lodge (Moody Blues, solo)

-

Στηρίξτε μας με ένα like

5,988ΥποστηρικτέςΚάντε Like
69ΑκόλουθοιΑκολουθήστε
856ΑκόλουθοιΑκολουθήστε
2,000ΣυνδρομητέςΓίνετε συνδρομητής

HIT CHANNEL ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΗ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ: Νοέμβριος 2020. Είχαμε την τιμή να μιλήσουμε μ’ έναν θρυλικό μουσικό: τον John Lodge. Είναι περισσότερο γνωστός ως μπασίστας, τραγουδιστής και συνθέτης των Moody Blues, ενός από τα σπουδαιότερα συγκροτήματα όλων των εποχών. Μπήκε στο συγκρότημα το 1966 και έχει ηχογραφήσει μαζί τους μνημειώδη albums όπως τα “Days of Future Passed”, “In Search of the Lost Chord” και “To Our Children’s Children’s Children”. Επίσης έχει μια επιτυχημένη solo καριέρα. Το 2019, κυκλοφόρησε την solo συλλογή “B Yond – The Very Best of”. Η πιο πρόσφατη solo δουλειά του είναι το single “In These Crazy Times”. Διαβάστε παρακάτω τα πολύ ενδιαφέροντα πράγματα που μας είπε:

 

Είστε ικανοποιημένος με την ανταπόκριση που έχετε λάβει μέχρι τώρα για το νέο σας single “In These Crazy Times”;

Είμαι πολύ ευχαριστημένος με την ανταπόκριση. Ελπίζω όλοι στον κόσμο να μπορέσουν να το ακούσουν και ελπίζω να μπορέσουν να το ακούσουν στην Ελλάδα. Είμαι πολύ ευχαριστημένος. Έγραψα το τραγούδι, ίσως το γνωρίζεις, ενώ βρισκόμουν στην απομόνωση (σ.σ: κατά τη διάρκεια του lockdown). Ηχογράφησα τα πάντα μόνος μου στο GarageBand, έπρεπε να μάθω το GarageBand και έβαλα τον γιο μου να παίξει lead κιθάρα από το σπίτι του. Στη συνέχεια, ο Jon Davison από τους Yes από το σπίτι του τραγούδησε δεύτερα φωνητικά και η γυναίκα μου τραγούδησε δεύτερα φωνητικά κατευθείαν από το σπίτι μου.

 

Το “In These Crazy Times” είναι ένα πολύ επίκαιρο τραγούδι. Ποια είναι η ιστορία πίσω απ’ αυτό το τραγούδι;

Ήμουν στη Νάπολη της Florida. Ο γιος μου μένει εκεί και μόλις ολοκλήρωσα μια περιοδεία στις ΗΠΑ, πήγα αεροπορικώς στη Νάπολη για να είμαι με τον γιο μου, τον εγγονό μου και τη γυναίκα μου. Φτάσαμε στις 10 Μαρτίου και στις 13 Μαρτίου μας έπιασε το lockdown και κόλλησα στη Νάπολη της Florida για τέσσερις μήνες. Ενώ ήμουν εκεί αγόρασα έναν υπολογιστή και δύο ηχεία και έμαθα το GarageBand και σκέφτηκα να κάνω ένα demo τραγούδι, αλλά όταν ηχογραφούσα συνειδητοποίησα ότι το “In These Crazy Times” ακούγεται σαν πραγματικό τραγούδι. Το έπαιξα στην κόρη μου, την Emily, η οποία είναι η manager μου και είπε: «Μπαμπά, πρέπει να το κυκλοφορήσεις ως single». Δεν ήξερα πώς να το κάνω, αλλά αυτή ήξερε. Κυκλοφόρησε ως single και μπήκε στο Heritage Chart σε έναν ραδιοφωνικό σταθμό ονόματι United DJs και έφτασε στο #3. Βρίσκεται στα charts για 15 εβδομάδες.

 

Πώς σας ήρθε η ιδέα να κυκλοφορήσετε ένα μια solo συλλογή, το “B Yond – The Very Best of”;

Μιλούσα με την BMG Records και ήθελαν να κάνω κάτι μαζί τους. Δεν ήξερα τι να κάνω, αλλά κυκλοφόρησε μια ταινία το 2018 με τίτλο “Private Life” και ένα από τα τραγούδια σε αυτήν την ταινία ήταν το “Say You Love Me” από το album μου “Natural Avenue” (1977). Όταν το άκουσα, σκέφτηκα ότι σήμερα με την τεχνολογία θα ήταν υπέροχο να επιστρέψω σε κάποιο studio και να κάνω remix αυτού του δίσκου. Ενώ το σκεφτόμουν αυτό, η BMG μου ζήτησε να κάνω ένα δίσκο και σκέφτηκα ότι το καλύτερο που είχα να κάνω είναι να προσπαθήσω να κάνω τους πάντες τον κόσμο, αν είναι δυνατόν, να μάθουν ποιος είναι ο John Lodge. Επειδή είμαι μέλος των Moody Blues σ’ όλη μου τη ζωή, σκέφτηκα ότι θα ήταν καλό οι άνθρωποι να γνωρίζουν ότι έχω γράψει και άλλα τραγούδια. Έτσι, πήγα στο studio με το αρχικό μου μπάσο, επανηχογράφησα κάποια τραγούδια και στην συνέχεια κυκλοφόρησα το album “B Yond”.

 

Γιατί αποφασίσατε να επανηχογραφήσετε τρία τραγούδια (“Street Café”, “(Evening) Time to Get Away” και “Legend of a Mind”) στο “B Yond – The Very Best of”;

Λοιπόν, το “Street Café” ήταν πάντα ένα αγαπημένο μου τραγούδι και στην δισκογραφική εταιρεία άρεσε πραγματικά αυτό το τραγούδι και είπαν: «Είναι δυνατόν να ξανακάνεις το τραγούδι για το 2020»; Το οποίο και έκανα. Πήγα στο studio και ηχογραφήσαμε το τραγούδι από την αρχή και άλλαξα μερικούς από τους στίχους που πίστευα ότι δεν αντικατόπτριζαν το 2020, έτσι αυτοί άλλαξαν. Ήμουν ευχαριστημένος με αυτό. Στη συνέχεια, το “Legend of a Mind”, το ηχογράφησα επειδή ο Ray Thomas, ο φλαουτίστας των Moody Blues και εγώ, δουλεύαμε μαζί από τότε που ήμουν 15 ετών. Ο Ray δυστυχώς πέθανε και ήθελα να διατηρήσω ζωντανή τη μουσική του Ray. Όταν μέναμε μαζί στο Λονδίνο, σ’ ένα μικρό διαμέρισμα, στο Barnes, μια μέρα ο Ray μου τραγούδησε το τραγούδι. Είπε: «Έχω γράψει αυτό το τραγούδι με τίτλο “Legend of a Mind” για τον Timothy Leary». Έτσι, δούλεψα πάνω στα μέρη του μπάσου του τραγουδιού και αποτελεί έκτοτε αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής μου. Ήθελα να ηχογραφήσω αυτό το τραγούδι και το έπαιξα live στη σκηνή και η ανταπόκριση είναι υπέροχη.

 

Στο “B Yond – The Very Best of” συνεργαστήκατε ξανά με τον Roger Dean. Τι προσθέτει το artwork του στη μουσική σας;

Λατρεύω τον Roger Dean. Το πρώτο μου album ονομαζόταν “Natural Avenue” (1977) και πριν από αυτό, πάντα λάτρευα την δουλειά του Roger Dean. Ήθελα πραγματικά ο Roger Dean να κάνει ένα album των Moody Blues, γιατί νομίζω ότι τα albums των Moody Blues στις δεκαετίες του ‘80 και του ‘90 χρειάζονταν δυνατότερα εξώφυλλα και ήθελα τον Roger Dean να κάνει το artwork. Όταν έκανα το solo album μου, το “Natural Avenue”, απλώς ζήτησα από τον Roger Dean να κάνει το artwork για μένα. Φαίνεται να παρουσιάζει κάτι που για μένα δεν είναι μυστηριώδες, αλλά διαστημικό και άπειρο και έτσι θέλω να ακούγεται η μουσική μου. Ήθελα το μυαλό των ανθρώπων να είναι σε θέση να εξερευνήσει τη μουσική και να εξερευνήσει τα τραγούδια.

 

Το “Lose Your Love” από το solo album σας “10,000 Light Years Ago” (2015) είναι μια από τις καλύτερες μπαλάντες του 21ου αιώνα. Θα θέλατε να μας πείτε λίγα λόγια για αυτό το τραγούδι;

Ναι, μου αρέσει αυτό το τραγούδι. Πήγαμε στο studio και έγινε με την πρώτη. Τα φωνητικά, η κιθάρα, όλα έγιναν με το πρώτο take. Είναι για μένα το πιο ιδιαίτερο τραγούδι, το “Lose Your Love”, επειδή… αυτό το τραγούδι είναι σαν ένα «γυμνό» τραγούδι. Όταν έγραφα αυτό το τραγούδι και το τραγουδούσα ήταν σαν να στεκόμουν γυμνός. Έτσι, όλοι θα μπορούσαν να δουν μέσα μου, αν αυτό βγάζει νόημα.

 

Πόσο συναισθηματικό ήταν για εσάς να ηχογραφείτε το “Simply Magic” στο “10,000 Light Years Ago” με τους πρώην bandmates σας, Ray Thomas (φλάουτο) και Mike Pinder (mellotron);

Ήταν φανταστικό! Φανταστικό! Έγραψα αυτό το τραγούδι για τον εγγονό μου και το έπαιζα μια μέρα στον εαυτό μου σκέφτοντας πώς να το ηχογραφήσω και μετά σκέφτηκα ξεκάθαρα: «Είναι προφανές! Ακούγεται σαν τραγούδι των Moody Blues και θα ζητήσω από τον Ray Thomas να παίξει φλάουτο». Έτσι, ο Ray Thomas έμενε με τη σύζυγό του ένα μίλι από εδώ που μένω εγώ. Μέναμε πολύ κοντά. Πήγα στο σπίτι του και του έπαιξα το τραγούδι και είπα: «Πρέπει να παίξεις φλάουτο». Πήγαμε στο studio και ηχογραφήσαμε τον Ray να παίζει φλάουτο και ενώ ήμασταν στο studio, ο Ray μου είπε: «Πρέπει να ζητήσεις από τον Mike να παίξει mellotron». Τηλεφώνησα στον Mike Pinder στην Αμερική, επειδή ζει στην California και είπα: «Mike, θα σου στείλω τα αρχεία γι’ αυτό το τραγούδι μου, παρακαλώ παίξε mellotron» και του έστειλα το τραγούδι και έπαιξε mellotron. Ήταν υπέροχο για μένα γιατί πραγματικά το να επιστρέφω στο studio με τους φίλους μου Ray Thomas και Mike Pinder ήταν φανταστικό.

 

Περάσατε καλά ερμηνεύοντας το “Imagine” (John Lennon) με τους Yes κατά τη διάρκεια της Royal Affair περιοδείας πέρυσι;

Πραγματικά το απόλαυσα. Η Royal Affair Tour πέρυσι ήταν μια φανταστική περιοδεία και ελπίζουμε να μπορέσουμε να την κάνουμε σε όλο τον κόσμο. Δεν έχω παίξει ποτέ στην Ελλάδα, θα θέλαμε πολύ να έρθουμε στην Ελλάδα, αλλά εξαιτίας του κορονοϊού ξέρεις, όλα πήγαν στραβά. Ο Jon Davison, ο τραγουδιστής των Yes, με συνόδευε κάθε βράδυ όταν έκανα το encore μου, το “Ride My See-Saw” και μετά οι Yes, ο Steve Howe (κιθάρα), ο Geoff Downes (πλήκτρα) και τα υπόλοιπα παιδιά από τους Yes και ο Jon, είπαν: «Θα ερχόσουν στη σκηνή μαζί μας να τραγουδήσεις το “Imagine”;» Γνώρισα τον John Lennon το 1963, πριν πολύ καιρό και το “Imagine” είναι ένα από τα αγαπημένα μου τραγούδια όλων των εποχών από οποιονδήποτε. Είπα: «Θα το λάτρευα να το τραγουδήσω». Το τραγουδούσαμε λοιπόν κάθε βράδυ στη σκηνή ως encore και στη συνέχεια κυκλοφόρησαν το album αυτής (σ.σ: της περιοδείας), το “The Royal Affair Tour: Live from Las Vegas” και το “Imagine” νομίζω ότι είναι το πρώτο single που κυκλοφόρησαν από αυτό το album.

 

Ποια είναι τα solo σχέδια σας για το εγγύς μέλλον;

Τώρα ηχογραφώ ένα άλλο νέο τραγούδι στο οποίο κάνω το mastering αυτή την στιγμή. Έτσι, αυτό θα είναι το νέο single. Ελπίζω να το κυκλοφορήσω πριν τα Χριστούγεννα, οπότε είμαι πραγματικά ενθουσιασμένος μ’ αυτό. Επίσης, αυτή τη στιγμή, κάνω την μίξη στην περσινή Royal Affair περιοδεία μου και θα το κυκλοφορήσω το νέο έτος, τον Μάρτιο. Έτσι, είμαι ενθουσιασμένος μ’ αυτό. Προς το παρόν, με λίγη τύχη, θα παίξω στο Isle of Wight στην Αγγλία στις 5 Σεπτεμβρίου νομίζω, στην 50ή επέτειο του Isle of Wight Festival και στη συνέχεια ελπίζω να περιοδεύσω στην Μεγάλη Βρετανία τον Σεπτέμβριο και τον Οκτώβριο. Αλλά αν είναι να έρθω στην Ελλάδα, θα το λάτρευα να έρθω. Ήμουν στη Μύκονο πέρυσι για διακοπές και αγαπώ την Ελλάδα. Η Ελλάδα, ξέρεις, είναι υπέροχο μέρος. Πολύ ωραία.

 

Το “Days of Future Passed” (1967) είναι ίσως το πρώτο progressive rock album. Είχατε συνειδητοποιήσει όταν το ηχογραφήσατε ότι δημιουργήσατε ένα επαναστατικό album;

Όχι, δεν το είχαμε. Όχι, δεν το είχαμε. Ήταν κάτι που θέλαμε να κάνουμε. Όταν ηχογραφήσαμε το album και ολοκληρώσαμε το album, η δισκογραφική εταιρεία δεν ήθελε να το κυκλοφορήσει. Δεν καταλάβαιναν καθόλου τον δίσκο. Αλλά, ευτυχώς, είχαμε τον πρόεδρο της δισκογραφικής εταιρείας στη Νέα Υόρκη, αυτός τον κατάλαβε. Επίσης, ο διευθυντής του τμήματος κλασσικής μουσικής της δισκογραφικής εταιρείας στην Αγγλία, επίσης τον κατάλαβε. Ήμασταν πολύ τυχεροί, είχαμε δύο άτομα που καταλάβαιναν τη μουσική μας. Γνωρίζαμε ότι ήταν διαφορετική επειδή παίζαμε τα τραγούδια live επί σκηνής και το κοινό αντιμετώπιζε τα τραγούδια διαφορετικά από όλα τ’ άλλα τραγούδια που ήταν σαν pop τραγούδια. Κάθονταν και άκουγαν τη μουσική του συγκροτήματος, που ήταν φανταστικό.

 

Τι σας επηρέασε για να γράψετε το “Eyes of a Child” (από το “To Our Children’s Children’s Children” -1969); Είναι το αγαπημένο μου τραγούδι των Moody Blues.

Σ’ ευχαριστώ. Προσπαθούσαμε να σκεφτούμε πώς θα ήταν να είσαι αστροναύτης, να πηγαίνεις στο φεγγάρι. Πραγματικά, αυτό ήταν. Όταν βλέπεις τη ζωή μέσ’ από τα μάτια ενός παιδιού υπάρχει ένα δέος, έτσι δεν είναι; Τα παιδιά βλέπουν τον κόσμο διαφορετικά. Υπάρχουν θαύματα κάθε μέρα: Όταν βλέπεις μια πεταλούδα να πετάει ή όταν βλέπεις ένα πουλί να πετάει ή όταν βλέπεις κάτι, είναι απλώς ένας υπέροχος κόσμος που βλέπουν τα παιδιά. Σκέφτηκα ότι, καθώς μεγαλώνουμε, γινόμαστε προκατειλημμένοι και αν μπορείς να ξεφορτωθείς όποια προκατάληψη έχεις, απλώς βλέπεις τον κόσμο με αθωότητα, χωρίς κανένα περιορισμό. Είναι υπέροχο όλοι να μπορούν να βλέπουν τα πάντα στη ζωή χωρίς καμία προκατάληψη.

 

Πόσο σημαντικός ήταν ο ρόλος του παραγωγού Tony Clarke στις ηχογραφήσεις των Moody Blues;

Ήταν πολύ σημαντικός. Για μένα, αυτό που ήταν πραγματικά σημαντικό ήταν ότι έγινε φίλος μου. Για μένα, όταν έχεις ανθρώπους με τους οποίους μπορείς να σχετιστείς μουσικά και επίσης μπορείς να τους μιλήσεις ως φίλος, αυτό κάνει τεράστια διαφορά. Έτσι, όταν του μιλούσα για ένα τραγούδι, ήξερα ότι προσπαθούσε να πετύχει ακριβώς το σωστό πράγμα που ήθελα για το τραγούδι. Αλλά αν δεν γινόταν, τότε θα άλλαζε τα πάντα όπως κάνουν οι παραγωγοί σήμερα. Πολλοί παραγωγοί θέλουν απλώς να κάνουν παραγωγή στα δικά τους τραγούδια, δεν ενδιαφέρονται πολύ για το τι θέλει να κάνει ο συνθέτης. Αλλά ο Tony ήταν υπέροχος στο να βοηθάει εμένα και το υπόλοιπο συγκρότημα να δημιουργήσουμε τα τραγούδια που θέλαμε να δημιουργήσουμε. Ήταν πολύ σημαντικό να έχουμε κάποιον στο studio, στο control room που θα μπορούσε πραγματικά να οδηγήσει το διαστημόπλοιο, θα έλεγα, να μας οδηγήσει από την αρχή στη σωστή κατεύθυνση.

 

Έχετε αναμνήσεις από την εμφάνισή σας στο Isle of Wight Festival το 1970;

Ήταν απλώς μια καταπληκτική εμπειρία. Αυτή η χρονική περίοδος ήταν απλώς καταπληκτική εμπειρία, επειδή ήταν η πρώτη φορά που νέοι από όλο τον κόσμο συναντήθηκαν για ένα μόνο πράγμα και αυτό ήταν η Δυτική μουσική. Πρέπει να θυμάσαι ότι το 1970, υπήρχε ο Ψυχρός Πόλεμος, το Σιδηρούν Παραπέτασμα. Άνθρωποι από την Ανατολική Ευρώπη στερούνταν την Δυτική μουσική, αλλά το Isle of Wight τ’ άλλαξε όλα αυτά. Είχαμε τόσους πολλούς ανθρώπους να πηγαίνουν στο Isle of Wight για να ακούσουν μουσική. Ήταν η πρώτη συγκέντρωση νέων απ’ όλο τον κόσμο, όλοι ενωμένοι για ένα πράγμα: Την μουσική.

 

Στη δεκαετία του ‘80, ο Tony Visconti (David Bowie, Thin Lizzy) έκανε παραγωγή σε δύο albums (το “The Other Side Of Life” το 1986 και το “Sur la Mer” το 1988) των Moody Blues. Τι πιστεύετε σήμερα για αυτά τα albums;

Είναι ενδιαφέροντα albums για μένα επειδή ο Tony Visconti, ήταν παραγωγός, σε αντίθεση με τον Tony Clarke που ήταν φίλος και παραγωγός. Ούτως ή άλλως, έγινα πολύ καλός φίλος με τον Tony Visconti. Αλλά ήταν η εποχή των υπολογιστών και σίγουρα πιστεύω ότι ο έλεγχος των τραγουδιών πέρασε στο control room, αντί να ελέγχονται από τους καλλιτέχνες στο studio. Ήταν μια διαφορετική χρονική περίοδος αλλά έκανε υπέροχους δίσκους για εμάς. Μου έδειξε πολλά πράγματα για το πώς να δουλεύω με τους υπολογιστές και αυτό μου έμεινε. Έκανα το “In These Crazy Times” επειδή ο Tony μου έμαθε πραγματικά για τους υπολογιστές. Προέκυψε να αποτελεί μέρος της ζωής μου.

 

Ήταν ενδιαφέρουσα εμπειρία να συνοδεύετε τον Tom Jones στο τραγούδι “It’s a Hang Up Baby” στην τηλεοπτική του εκπομπή το 1969;

(Γέλια) Έκανες καλή έρευνα! Ο Tom Jones υπέγραψε μ’ έναν ατζέντη. Ήταν ο πρώτος ατζέντης τότε. Ο Tom Jones έκανε μια συναυλία στο Παρίσι, στο Olympia Theatre στο Παρίσι, και αυτό συνέβη το 1967, νομίζω. Είχε ένα τραγούδι με τίτλο “It’s Not Unusual” και έκανε τη συναυλία και ονομαζόταν The Tom Jones Show, αλλά ο Tom Jones δεν είχε ολόκληρο set, οπότε ήμασταν στο Βέλγιο κάνοντας πρόβες και μας ζήτησαν να είμαστε στη συναυλία με τον Tom Jones και στη συνέχεια γίναμε φίλοι. Μετά από αυτό, υπογράψαμε με τον ίδιο ατζέντη και όταν άρχισε η τηλεοπτική εκπομπή του Tom Jones, μας ζήτησαν να συνοδεύσουμε τον Tom Jones.

 

Τι σημαίνει για εσάς η είσοδος στο Rock and Roll Hall of Fame το 2018;

Ξέρεις, μπήκα σ’ αυτή την δουλειά, όχι για την φήμη, τα λεφτά ή ο,τιδήποτε άλλο. Απλώς λάτρευα την rock ’n’ roll μουσική, απλώς την λάτρευα. Όταν θα μπαίναμε στο Rock and Roll Hall of Fame δεν σήμαινε αρχικά πολλά πράγματα για μένα, αλλά όταν πραγματικά μπήκαμε, άλλαξε τη ζωή μου και το πώς σκεφτόμουν. Επειδή ο ήρωάς μου ήταν ο Buddy Holly. Ο απόλυτος ήρωάς μου είναι ο Buddy Holly και ξαφνικά είμαι στο Rock and Roll Hall of Fame να είμαι στο ίδιο επίπεδο με τον Buddy Holly. Για μένα, αυτό σήμαινε περίπου: «Α, προφανώς δεν θα μπορούσα να κάνω κάτι καλύτερο από αυτό». Στη συνέχεια, σε προσωπικό επίπεδο, πήγα πολλά χρόνια μπροστά και σκέφτηκα τον εγγονό μου να πηγαίνει τα παιδιά του στο Rock and Roll Hall of Fame και να λέει στα παιδιά του: «Έι, αυτός εκεί είναι ο παππούς μου». Σκέφτηκα ότι θα ήταν υπέροχο γι’αυτόν.

 

Θεωρείτε τον εαυτό σας μπασίστα ή συνθέτη;

Μπασίστα. Λατρεύω απολύτως το μπάσο, αλλά ξαφνικά συνειδητοποίησα ότι το σπουδαίο πράγμα που μπορώ να κάνω είναι να είμαι και συνθέτης και στην συνέχεια μπορώ να ενσωματώσω και τα δύο. Μου αρέσει αρκετά να συνθέτω, αλλά λατρεύω να παίζω μπάσο. Λοιπόν, τι μπορώ να πω;

 

Μπορείτε να μας περιγράψετε την αγάπη σας για το ιστορικό σας Fender Precision μπάσο;

Αυτό είναι το πιο εκπληκτικό πράγμα στον κόσμο. Ηχογραφώ με αυτό αυτή τη στιγμή. Έχω ένα studio στο σπίτι και ηχογραφώ τώρα με αυτό το μπάσο. Έχει flatwound χορδές αντί για roundwound χορδές, αλλά ακούγεται απίστευτα. Φτιάχτηκε το 1959 και το αγόρασα το 1959 ή το 1960 και έχει παίξει κάθε τραγούδι των Moody Blues που έχω ηχογραφήσει και νομίζω ότι έχω ηχογραφήσει και κάθε τραγούδι του John Lodge με αυτό το μπάσο. Είναι κάτι πολύ ξεχωριστό. Μόλις πιάνω το μπάσο, μοιάζει να ξέρει τι κάνω. Είναι απλώς καταπληκτικό. Έχει την σωστή αίσθηση. Η ισορροπία είναι τέλεια. Η ισορροπία του μπάσου είναι απολύτως τέλεια. Δεν υπήρχε μπάσο στην Αγγλία όταν μεγάλωνα. Απολύτως κανένα μπάσο. Στη συνέχεια, είδα μια ταινία με ένα συγκρότημα ονόματι The Premiers και υπήρχε ένας τύπος που νόμιζα ότι έπαιζε μια Stratocaster κιθάρα και μετά είδα ότι η κιθάρα είχε τέσσερις χορδές και συνειδητοποίησα ότι ήταν ηλεκτρικό μπάσο, όχι μια ηλεκτρική κιθάρα και αυτό ήταν που ήθελα πραγματικά. Στη συνέχεια, μια μέρα ήμουν στο Birmingham σε ένα κατάστημα που πουλούσε όλα τα μουσικά όργανα και ενώ βρισκόμουν στη βιτρίνα έγραφε: «Κατευθείαν από τις ΗΠΑ. Fender Precision Sunburst Bass» και αυτό ήταν. Ο έρωτας μου ξεκίνησε.

 

Κάνατε παραγωγή στα δύο πρώτα albums των Trapeze. Είστε περήφανος που το “Medusa” (1970) θεωρείται ένα cult album;

Μου άρεσαν πραγματικά οι Trapeze. Μου άρεσε το 5μελές συγκρότημα στο πρώτο album (σ.σ: “Trapeze” -1970) και λάτρευα το 3μελές συγκρότημα στο δεύτερο album, το “Medusa”. Για μένα, ήταν πολύ ιδιαίτερο album. Παρακολούθησα πραγματικά το πώς εξελίχθηκε η καριέρα όλων από το συγκρότημα: Από τους Whitesnake (σ.σ: ο Mel Galley -κιθάρα, φωνητικά) έως τους Deep Purple. Ο Glenn Hughes (σ.σ: Deep Purple, Gary Moore) απλώς είναι σπουδαίος τραγουδιστής, σπουδαίος συνθέτης και υπέροχος μπασίστας. Είμαι πραγματικά περήφανος για αυτό το album και είναι αστείο γιατί μόλις επανακυκλοφόρησε (γέλια)! Είμαι πραγματικά περήφανος για αυτό το album.

 

Γνωρίζω ότι είστε μεγάλος οπαδός του Buddy Holly. Τι το ξεχωριστό έχει;

Ήταν το πρώτο rock ‘n’ roll άτομο που δεν ήταν είδωλο. Αυτό που θέλω να πω είναι: Όταν σκέφτεσαι τον Elvis Presley, τον Jerry Lee Lewis, τον Little Richard, τον Gene Vincent, ήταν όλοι άνθρωποι-είδωλα. Δεν νομίζω ότι Άγγλοι θα μπορούσαν να το κάνουν αυτό. Είναι αδύνατο. Ο Buddy Holly ήρθε και ήταν συνθέτης, τραγουδιστής και κιθαρίστας και απλώς συνειδητοποίησα ότι θα μπορούσα να το κάνω αυτό. Υπήρχε αυτός ο τύπος που φορούσε γυαλιά και κοστούμι δείπνου με μαύρη γραβάτα. Δεν έμοιαζε μ’ εμβληματικό rock ‘n’ roll τραγουδιστή. Αλλά ήταν. Ήταν καταπληκτικός τραγουδιστής, συνθέτης και κιθαρίστας και συνειδητοποίησα -όσον αφορά τον εαυτό μου- ότι αυτό θα μπορούσα να κάνω: Να γράφω τραγούδια και να είμαι αληθινός στα πράγματα που παίζω στην κιθάρα, αλλά φυσικά στην περίπτωσή μου πρόκειται για μπάσο.

 

Πώς συνέβη να ηχογραφήσετε το τραγούδι “Doctor In Distress” το 1985;

Ήμασταν όλοι οπαδοί του “Doctor Who” και το έκοβαν από την τηλεόραση. Είπαν ότι ήταν παλιομοδίτικο και δεν ήθελαν πια να το μεταδώσουν. Λοιπόν, είπαμε: «Ελάτε, αυτό δεν είναι σωστό». Ο κόσμος είχε λατρεία για το “Doctor Who” και η νέα γενιά θέλει να βλέπει “Doctor Who”. Αποδειχτήκαμε σωστοί γιατί εξακολουθεί να είναι μια από τις μεγαλύτερες τηλεοπτικές σειρές όλων των εποχών. Έτσι, μπήκαμε στο studio και ηχογραφήσαμε το “Doctor In Distress”.

 

Αισθάνεστε τυχερός που γνωρίσατε τους Beatles;

Ναι, είμαι. Μιλούσες για τον Buddy Holly, ο Paul McCartney αγόρασε τα δικαιώματα της δισκογραφίας του Buddy Holly και είχα ένα γεύμα με τον Paul McCartney και μιλήσαμε για τον Buddy και τους άλλους Crickets, οπότε αυτό ήταν υπέροχο. Στην πραγματικότητα είδα τον Buddy Holly live στο Birmingham όταν ήμουν 13 ετών και ακόμα έχω το πρόγραμμα (σ.σ: της συναυλίας). Έτσι, πήγα στο γεύμα και πήρα το πρόγραμμα μαζί μου. Το γεύμα ήταν φανταστικό! Έπαιξα πριν από πολλά χρόνια στη συναυλία για την Αμερικανική Ανεξαρτησία με τον Ringo Starr και επίσης παίξαμε στο Heart Beat που ήταν μια φιλανθρωπική συναυλία και είχαμε και τον George Harrison να παίζει. Αποτελούσαμε όλοι πραγματικά μέρος της Βρετανικής μουσικής και όλα αυτά. Νομίζω ότι το αποκαλούν «η Βρετανική Εισβολή στον κόσμο μέσω της μουσικής».

 

Έχετε επίσης τη δική σας ετικέτα κρασιού, το Krisemma Wine. Πώς ξεκίνησε το ενδιαφέρον σας για την οινοποίηση;

Πάντα απολάμβανα το κρασί. Πήγα μερικές φορές στη Βουργουνδία στη Γαλλία και έγινα Ιππότης (σ.σ: Chevalier du Tastevin -σε σύλλογο οινογνευστών). Λατρεύω αυτό που κάνει αυτός που μαζεύει τα σταφύλια. Λατρεύω την Wine Country (σ.σ: περιοχή στην California) όπου φτιάχνουν κρασί, είναι τόσο ωραίο μέρος. Στην Αμερική είναι η Sonoma και η Napa Valley, είναι απλώς ωραίοι τόποι. Μ’ ενδιέφερε αυτό και μετά μια μέρα ήμουν στην Napa Valley και συνάντησα έναν οινοποιό και μιλούσαμε και είπα: «Ω, θα ήθελα πολύ να φτιάξω κρασί». Φτιάξαμε το πρώτο μας κρασί από την Napa Valley και μετά φτιάξαμε άλλο ένα κρασί από το Bordeaux. Το 2014, συνάντησα έναν οινοποιό στη Νότια Αφρική και φτιάξαμε ένα κρασί Chardonnay, το οποίο, είμαι στην ευχάριστη θέση να πω, ότι ήταν το καλύτερο διεθνές κρασί από την Αφρική το 2016. Έτσι, ήταν πάρα πολύ επιτυχημένο.

 

Απολαύσατε την εμφάνιση σας στη φιλανθρωπική συναυλία Heart Beat 86 με τους ELO, Robert Plant και George Harrison; Όλοι παίξατε το “Johnny B. Goode” στο τέλος.

Ναι φυσικά. Το να επιστρέψουμε στο Birmingham με τους Robert Plant και Bev Bevan (ELO, The Move, Black Sabbath-drums), ήταν απλώς εξαιρετικό. Ναι, παίξαμε το “Johnny B. Goode” με τον George Harrison στην κιθάρα, τον Jeff Lynne, όλους. Ήταν απλώς μια ευτυχής συγκυρία. Υπέροχοι μουσικοί. Υπέροχες στιγμές.

 

Το 1983, ο Stevie Ray Vaughan άνοιξε 17 συναυλίες για τους Moody Blues στη Βόρεια Αμερική. Περάσατε καλά περιοδεύοντας μαζί του;

Περάσαμε πολύ ωραία. Πάντα προσπαθούσαμε να βρούμε νέους καλλιτέχνες και να τους ανοίξουμε τις πόρτες, ώστε να τους προσφέρουμε ένα καλό βήμα. Πριν χρόνια, ο John Denver άνοιγε για εμάς. Είχαμε πολλούς διαφορετικούς ανθρώπους, αλλά οι Stevie Ray Vaughan & Double Trouble ήταν απλώς εξαιρετικοί. Πριν λίγα χρόνια, συναντήσαμε τον manager του και μας ευχαρίστησε που δώσαμε στον Stevie Ray Vaughan την ευκαιρία να παίξει μπροστά σε μεγάλο κοινό.

 

Πιστεύετε ότι η δημοφιλής μουσική που γράφτηκε στις δεκαετίες του ‘60 και του ‘70 είναι πολύ καλύτερη από τη σημερινή μουσική;

Ναι. Έχουμε τώρα έναν υπέροχο σταθμό. Νομίζω ότι είναι σε όλο τον κόσμο. Ονομάζεται United DJs (https://www.uniteddj.com) και προτείνω σε όλους να τον ακούσουν επειδή παίζουν τόσο φανταστική μουσική όλη την ημέρα, 24 ώρες το 24ωρο. Έχει DJs απ’ όλο τον κόσμο, την Αμερική, από παντού. Εκείνες οι εποχές ήταν πολύ ξεχωριστές για μένα, όχι μόνο επειδή αποτελούσαμε μέρος αυτού, αλλά υπήρχε κάτι πολύ ιδιαίτερο στη μουσική που έγραψαν οι καλλιτέχνες τις δεκαετίες του ‘60 και του ‘70.

 

Σας άρεσαν άλλοι μπασίστες της εποχής σας, όπως ο Jack Bruce (Cream) και ο John Entwistle (The Who);

Ναι, ήξερα τον John. Έκανα κάποιες συναυλίες με τον Jack Bruce. Στην πραγματικότητα παίξαμε στην πρώτη συναυλία που έκαναν οι Cream στο Παρίσι και παίξαμε και στην τελευταία τους συναυλία στη Βαλτιμόρη στην Αμερική. Ο Jack Bruce είχε 6-χορδο μπάσο και πήρα κι εγώ 6-χορδο μπάσο. Ήταν σπουδαίος μπασίστας. Ο John Entwistle ήταν ανέκαθεν πολύ ξεχωριστός και μπορούσες να το αισθανθείς. Λάτρευα πολύ από το παίξιμο του John στους Who. Είναι απλώς υπέροχο. Επίσης, τον Paul McCartney, άκου το παίξιμό του. Όλοι οι μπασίστες. Όλοι πειραματιζόμασταν. Η Carol Kaye (σ.σ: Frank Zappa, Frank Sinatra, The Beach Boys) στην Αμερική, ήταν απλώς σπουδαία και φυσικά ο James Jamerson από την Motown. Ήταν σημαντικός για μένα γιατί μου έδειξε πώς τα riffs του μπάσου θα μπορούσαν πραγματικά να γίνουν το ίδιο το τραγούδι. Πάντα είμαι περήφανος για αυτό. Αυτό υπάρχει σε πολλές γραμμές στο παίξιμό μου: Στο “I’m Just a Singer (In a Rock and Roll Band)”, το μέρος του μπάσου είναι περίπου όλο το τραγούδι.

 

Είναι lead μπάσο.

Είναι lead μπάσο και αυτό είναι πολύ σημαντικό για μένα. Είμαι σ’ ένα συγκρότημα, τους Moody Blues και υπάρχει μόνο μια κιθάρα και ένα μπάσο. Επομένως, είναι πολύ σημαντικό το παίξιμό μου στο μπάσο να είναι lead μπάσο. Με το live συγκρότημά μου στην Royal Affair περιοδεία ηχογραφήσαμε μια άλλη εκτέλεση του “Nights In White Satin”, με τον Jon Davison από τους Yes να τραγουδά, και εγώ έπαιζα lead μπάσο στο ρεφρέν. Και φυσικά, το “Legend of a Mind” έχει ένα μέρος με lead μπάσο. Ένα άλλο τραγούδι που δεν ηχογραφήσαμε -αλλά το ηχογραφήσαμε με τους Moodies- ήταν το “Questions” που έχει άλλο ένα μέρος με lead μπάσο. Για μένα, το lead μπάσο είναι πολύ σημαντικό και ο James Jamerson μου έδειξε πραγματικά τον δρόμο.

 

Ένα τεράστιο «ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ» στον κύριο John Lodge για τον χρόνο του.

Official John Lodge website: https://www.johnlodge.com/

Official John Lodge Facebook page: https://www.facebook.com/johnlodgemusic/

Krisemma Wine by John Lodge website: https://www.krisemmawine.com/

Γράψτε το σχόλιό σας