Αρχική Συνεντεύξεις Ξένοι καλλιτέχνες Συνέντευξη: John Greaves (Henry Cow, National Health, Peter Blegvad, Robert Wyatt)

Συνέντευξη: John Greaves (Henry Cow, National Health, Peter Blegvad, Robert Wyatt)

-

Δες και αυτά

HIT CHANNEL ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΗ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ: Γενάρης 2020. Είχαμε την μεγάλη τιμή να μιλήσουμε μ’ έναν θρυλικό μουσικό: τον John Greaves. Είναι περισσότερο γνωστός ως μπασίστας των ηρώων του avant-garde rock, Henry Cow και έχει επίσης διατελέσει μέλος των National Health, Soft Heap και The Lodge. Έχει δουλέψει σε διάφορες περιστάσεις με τον Peter Blegvad (συμπεριλαμβανομένου του εμβληματικού “Kew. Rhone.” album του 1977 μαζί με την Lisa Herman) και έχει επίσης συνεργαστεί με τους Robert Wyatt, Nick Mason, Jack Bruce, Michael Mantler, Sophia Domancich και πολλούς άλλους. Το 2019, κυκλοφόρησε το “Folly Bololey” (Dark Companion Records) με τους North Sea Radio Orchestra και την Annie Barbazza, όπου διασκευάζουν κυρίως τραγούδια του Robert Wyatt από το “Rock Bottom” album. Το πιο πρόσφατο solo album του, “Life Size” κυκλοφόρησε το 2018 από την Manticore Records. Διαβάστε παρακάτω τα πολύ ενδιαφέροντα πράγματα που μας είπε:

 

Ας ξεκινήσουμε με το album “Folly Bololey”. Πώς σας ήρθε η ιδέα να επανέρθετε στο “Rock Bottom” (1974) album του Robert Wyatt;

Εντάξει. Έτσι έχει το πράγμα: Η αλήθεια είναι ότι δεν ήταν καθόλου δική μου ιδέα. Το έκανα αργότερα για διασκέδαση. Η προοπτική του album ξεκινά από ένα μεγάλο festival στη Λυών, το Les Nuits de Fourvière από κάποιον κ. Richard Robert, ο οποίος μας ρώτησε την 40ή επέτειο της κυκλοφορίας του “Rock Bottom”. Ρώτησε εμένα, την Élise Caron και τον Silvain Vanot να σκεφτούμε το “Rock Bottom” για ένα αφιέρωμα. Αλλά μου ζήτησε να το κάνουμε με τους North Sea Radio Orchestra, τους οποίους δεν γνώριζα τότε. Όταν τους άκουσα, σκέφτηκα: «Αυτό είναι τέλειο». Αυτό είναι ένα τέλειο μέσο γι’ αυτό τον υπέροχο δίσκο και είμαι βέβαιος ότι ο Robert θα είναι περήφανος γι’ αυτό και ξέρω ότι είναι. Αυτό έγινε πριν 5 χρόνια. Αλλά τώρα ο δίσκος “Folly Bololey” προέκυψε όταν ο Max Marchini, ένας Ιταλός μουσικός παραγωγός, μας κάλεσε να το ηχογραφήσουμε στην Πιατσέντσα της Ιταλίας. Κάναμε μια συναυλία και ηχογραφήσαμε τις πρόβες και η παραγωγή του έγινε στο Studio Elfo από τον Alberto Callegari και έγινε ο δίσκος που στη συνέχεια ονομάστηκε “Folly Bololey” και αυτό απαντά στην ερώτησή σου.

 

Τι φέρνει η φωνή της Annie Barbazza στο “Folly Bololey” album;

Νομίζω ότι φέρνει μια τέλεια νέα φωνή σε αυτό. Επειδή η Annie ήταν μέλος της Ιταλικής ομάδας παραγωγής και η Annie είναι κάποια που γνωρίζω αρκετά χρόνια. Έχει μια τέλεια νεανική φωνή για ένα δίσκο που έγινε πολύ καιρό πριν γεννηθεί. Ξέρει πολύ καλά αυτό το είδος της μουσικής και το τραγουδάει τέλεια, όπως είπε και ο ίδιος ο Robert Wyatt.

 

Συμφωνείτε ότι υπάρχει μια αίσθηση από Henry Cow στο τραγούδι “Alife” από το “Folly Bololey”;

Henry Cow, εννοείς όταν γίνεται αρκετά ελεύθερο; Κανείς δεν προσπάθησε ν’ αναπαράγει το “Rock Bottom” γιατί θα ήταν αδύνατο. Αυτό που θέλαμε, ειδικά εγώ και ο Craig Fortnam (σ.σ: ο επικεφαλής των North Sea Radio Orchestra) ήταν η δική μας ερμηνεία πάνω σ’αυτό, τόσο όσον αφορά εμένα, όσο και όλους στον δίσκο. Εγώ δεν κάνω πολλά. Είμαι πολύ υπερήφανος που έπαιξα μερικές μπασογραμμές του Hugh Hopper (σ.σ: μπασίστας των Soft Machine, έπαιξε και στο “Rock Bottom”) και λάτρεψα το ότι τις έπαιξα και κάνω μια Ουαλική εκδοχή του Ivor Cutler (σ.σ: Σκωτσέζος ποιητής και συνθέτης). Το “Alife”… Νομίζω ότι η ερώτησή σου είναι πολύ ακριβής. Νομίζω ότι απλά είμαι ελεύθερος και αφέθηκα, όπως κάναμε εκείνη την εποχή. Είναι μια στιγμή ελευθερίας, ναι. Θα έλεγα: «Ναι» στην επιρροή των Henry Cow.

 

Περάσατε καλά παίζοντας τη μουσική του “Rock Bottom”;

Ναι, πολύ. Το λατρεύω αυτό από την πρώτη φορά που το κάναμε, γιατί βρήκαμε έναν τρόπο να το κάνουμε που δεν έχει καμία σχέση με τον τρόπο που ο Robert έκανε το δίσκο. Και πάλι, ο Craig Fortnam από τους North Sea Radio Orchestra δημιούργησε το τέλειο μέσο για να ξαναδημιουργήσουμε αυτό το δίσκο που ήταν πολύ αγαπημένος για μένα και για πάρα πολλούς άλλους ανθρώπους. Αυτό που κάναμε, δεν προσπάθησε να το αναπαράγει, απλά έδινε μια άλλη παρουσίαση με απόλυτο σεβασμό.

 

Πόσο δύσκολο ήταν να πείσετε τον Fred Frith (Henry Cow – κιθάρα) να συνοδέψει τους North Sea Radio Orchestra στη βιόλα στο “Little Red Robin Hood Hit the Road” στο Cafe Oto στις 27 Ιουνίου 2019;

(Γέλια) Ήταν πολύ εύκολο. Είχα δει τον Fred νομίζω περίπου μια εβδομάδα νωρίτερα. Του είπα ότι κάναμε τη συναυλία στο Cafe Oto και έπαιζε στο Cafe Oto το επόμενο βράδυ, οπότε βρισκόταν στο Λονδίνο. Στην πραγματικότητα είπε: «Λοιπόν, δεν μπορείτε να το κάνετε χωρίς εμένα».

 

Πώς ήρθατε σε επαφή με την Manticore Records για την κυκλοφορία του “Life Size” album (2018);

Ο Max Marchini είναι ένας υπέροχος τύπος που ζει στην Πιατσέντσα της Ιταλίας που αποφάσισε βλακωδώς και αισιόδοξα πριν από περίπου 5 χρόνια να δημιουργήσει μια εταιρεία που ονομάζεται Dark Companion και ο Max ήταν σε στενή επαφή με τον αγαπητό του φίλο, Greg Lake και ο Greg Lake ανέθεσε την εταιρεία του στον Max. Την εταιρεία Manticore. Είναι μόνο το όνομα, αυτό είναι όλο. Έτσι, ο Max είναι ο παραγωγός του album και θα μπορούσαμε να κυκλοφορήσουμε το “Life Size” από την Dark Companion αντί για την Manticore, αλλά νομίζω ότι ο Max ήταν ξεκάθαρος να το κυκλοφορήσουμε από την Manticore. Εσύ τι πιστεύεις;

 

Είναι ωραίο που αναβιώσατε αυτή την παλιά εταιρεία.

Ήλπιζα να κάνουμε ό,τι ο Greg Lake θα ήθελε να κάνει αυτός. Δεν αφορά παλιό υλικό, αφορά την δημιουργία νέου υλικού, το οποίο νομίζω ότι κάνει (σ.σ: ο Max Marchini). Έχει εμένα και την Annie Barbazza σε καινούργιο υλικό.

 

Το “In Te” είναι ένα πολύ εθιστικό τραγούδι και νομίζω ότι θα έπρεπε να ήταν τεράστια ραδιοφωνική επιτυχία! Συνειδητοποιήσατε όταν το ηχογραφήσατε ότι δημιουργήσατε ένα πιασάρικο τραγούδι;

Αυτό είναι ένα πολύ αντικειμενικό πράγμα, γιατί αν είναι μεγάλη επιτυχία, θα ‘πρεπε να είμαι πολύ πλούσιος άνθρωπος, που δεν είμαι. Προφανώς δεν σκέφτομαι μ’ αυτόν τον τρόπο. Ηχογράφησα το album στην Ιταλία. Ήθελα να κάνω ένα Ιταλικό τραγούδι με την σπουδαία Ιταλίδα τραγουδίστρια Annie Barbazza. Έτσι, είχα αυτό το τραγούδι, το ηχογράφησα στα Γαλλικά πριν από 25 χρόνια. Νομίζω ότι δεν το γνωρίζεις. Το “Rose C’est La Vie” (1991). Έτσι, το μεταφράσαμε και το ερμηνεύσαμε στα Ιταλικά. Είναι ένα πολύ πιασάρικο τραγούδι. Νομίζω ότι θα ‘πρεπε ν’ ακούγεται παντού στο ραδιόφωνο, σε όλο τον κόσμο και δεν θα ‘πρεπε να υπάρχει κανένας άλλος να το ξεπεράσει.

 

Μου αρέσει η μουσική και η φωνητική ερμηνεία σας ειδικότερα στο “Still Life” από το “Life Size” album. Υπάρχει κάποια επιρροή από τον Scott Walker σε αυτό;

(Γέλια) Νομίζω ότι απάντησα στην ερώτησή σου νωρίτερα. Οχι, δεν υπάρχει. Έχω να επηρεαστώ από τον Scott Walker από τη δεκαετία του 1960 όταν οι Brothers Walkers και οι Righteous Brothers έπαιζαν pop μουσική. Δεν παρακολούθησα πραγματικά την καριέρα του αργότερα. Τον άκουσα πρόσφατα και θα μπορούσα να δω γιατί ο κόσμος κάνει αυτή τη σύγκριση με αυτόν και είμαι πολύ περήφανος να δεχτώ αυτή τη σύγκριση.

 

Το “La Lune Blanche” είναι ένα πολύ αιθέριο μουσικό κομμάτι. Το γράψατε ως soundtrack μιας φανταστικής (μη υπαρκτής) ταινίας;

(Γέλια) Όπως ο Frank Zappa για παράδειγμα; Όχι, δεν το έκανα. Υπάρχουν πολύ τρελά συναισθήματα σε αυτό. Είναι ένα ποίημα του Γάλλου ποιητή Paul Verlaine. Το συνέθεσα μουσικά, το παρουσίασα. Για να κάνω τα φωνητικά, αποφάσισα ότι ήθελα κάτι διαφορετικό, έτσι ξεφορτώθηκα τη δομή των συγχορδιών και κατόρθωσα να φτάσω στο φεγγάρι μαζί του. Αυτός ήταν ο στόχος μου: Να φτάσω στο φεγγάρι. Και τα φωνητικά της Himiko Paganotti το έκαναν δυνατό.

 

Υπάρχουν πολλοί προσκεκλημένοι στο “Life Size” album. Ποια ήταν η καλλιτεχνική σας πρόθεση, προσκαλώντας όλους αυτούς τους ανθρώπους;

Είναι προνόμιο του να είμαι στην ηλικία που είμαι -και λόγω της εμπειρίας που έχω- το ότι έχω πολύ-πολύ ταλαντούχους ανθρώπους που θα με στηρίζουν σε αυτό που κάνω. Θέλω να σου πω ότι είμαι θερμά ευγνώμων σ’ εκείνους τους ανθρώπους που έκαναν αυτό το album δυνατό. Το κάναμε μέσω ηλεκτρονικού ταχυδρομείου, στην πραγματικότητα. Αυτή είναι η αλήθεια. Οι άνθρωποι συνεισέφεραν από το Λος Άντζελες, τη Λυών, το Λονδίνο, το Παρίσι, από την Ιταλία και το συναρμολόγησα στην Πιατσέντσα της Ιταλίας.

 

Πώς συνέβη να ηχογραφήσετε το τραγούδι “Sonia” από το album “Ruth Is Stranger Than Richard” του Robert Wyatt (1975);

Ο Robert μου το ζήτησε. Μου ζήτησε να παίξω μπάσο. Με πήρε τηλέφωνο μια νύχτα όταν ζούσα στο Λονδίνο, πριν από πολύ καιρό. Ήταν σε κάποιο studio στο Λονδίνο με τον Nick Mason (σσ: Pink Floyd – drums). Ήταν και οι δύο εκεί όταν μου τηλεφώνησε και μου ζήτησε να έρθω και να ηχογραφήσω δύο κομμάτια, το οποίο και έκανα. Ένα από τα τραγούδια ήταν το “Sonia” και το άλλο ήταν νομίζω το “Yesterday Man”.

 

Το “Bad Alchemy” είναι το αγαπημένο μου τραγούδι των Henry Cow και επίσης το πρώτο τραγούδι που γράψατε με τον Peter Blegvad (Slapp Happy – κιθάρα). Είχατε στο μυαλό σας τη φωνή της Dagmar Krause όταν το γράψατε;

Αυτή είναι μια πολύ καλή ερώτηση. (Παύση) Νομίζω ότι η απάντηση είναι «Όχι». Δεν ήξερα εκείνη τη στιγμή ποιος θα το τραγουδούσε, εκτός κι αν λες ότι το είχα προβλέψει. Επειδή το είχα γράψει πριν αρχίσουμε να ηχογραφούμε το “Desperate Straights” (σσ: ηχογραφήθηκε τον Νοέμβριο του 1974) και τότε ήταν όταν κατάλαβα ότι θα ήταν δυνατό να το κάνουμε. Όχι, το είχα γράψει πριν καταλάβω ότι η Dagmar ήταν πραγματικά ικανή να το κάνει. Νομίζω ότι αυτή είναι η απάντηση στην ερώτησή σου.

 

Ναι. Και τι είχατε στο μυαλό σας όταν το γράψατε;

Όταν γράφω ένα τραγούδι, δεν ακούω κανενός μέλους τη φωνή. Όταν συνοδεύω τραγούδια ή όταν ακούω τα τραγούδια μου να τραγουδιούνται από τη φωνή άλλων ανθρώπων, είναι πάντα υπέροχο να τα ακούω ν’ ακούγονται διαφορετικά. Κάνω αρκετές συναυλίες στο Παρίσι αυτή την εποχή όπου διαφορετικές φωνές τραγουδούν τα τραγούδια μου και είμαι πολύ υπερήφανος γι’ αυτό. Είναι ωραίο να τ’ ακούς να ηχούν διαφορετικά.

 

Ποιες αναμνήσεις έχετε από την περιοδεία των Henry Cow με τον Captain Beefheart τον Μάιο-Ιούνιο του 1974;

Είμαι σίγουρος ότι έχεις διαβάσει πολλά πράγματα γι’ αυτό. Λοιπόν, δεν ξέρω. Τι αναμνήσεις έχω; Θυμάμαι να συναντώ τον Don Van Vliet πολλά χρόνια αργότερα στη Νέα Υόρκη. Με είδε από το απέναντι πεζοδρόμιο ενθυμούμενος ποιος ήμουν. Είπε: «Έι, John!» Και στη συνέχεια πήγαμε σ’ ένα εξαιρετικό μέρος. Λεγόταν Gramercy Park Hotel. Αυτές είναι οι αναμνήσεις μου.

 

Πόσο συναισθηματικές ήταν οι reunion συναυλίες των Henry Cow το 2014 ως φόρος τιμής στην Lindsay Cooper (φαγκότο, όμποε);

Συναισθηματικά ήταν τεράστιο πράγμα. Ήταν τεράστιο. Ήταν πολύ δυνατό το να βρίσκεσαι εκεί και ειδικά για το tribute στην Lindsay, την οποία γνώριζα τόσο καιρό. Για μένα, η επανένωση εκείνη την ημέρα ήταν εκπληκτική με τόσους πολλούς ανθρώπους που ήταν εκεί για να μοιραστούν αυτό το συναίσθημα. Δεν νομίζω ότι ήταν μια ιδιαιτέρως σπουδαία μουσική εμφάνιση, αλλά δεν έχει σημασία. Το συναίσθημα ήταν τεράστιο.

 

Περιγράψτε μας το μουσικό όραμα που είχατε εσείς και ο Peter Blegvad όταν ηχογραφήσατε το “Kew. Rhone.” (1977);

Ήταν περισσότερο από ένα μουσικό όραμα. Ήταν ένα φαινομενολογικό όραμα για το πώς θέλαμε να βασίσουμε τα λόγια πάνω στη μουσική σε ένα… Δεν είμαι ευφραδής. Νομίζω ότι ήταν μια ντανταϊστική τρέλα. Έτσι μπορείς να το αποκαλέσεις.

 

Ξαφνιαστήκατε όταν είδατε τον Charles Mingus στο studio σας κατά τη διάρκεια των ηχογραφήσεων του “Kew. Rhone.”;

Πώς το ξέρεις αυτό; Πού το είδες; Στο βιβλίο (σ.σ: “Kew.Rhone.” -Peter Blegvad, Uniformbooks, 2014). Έμεινα έκπληκτος. Ήταν μια από τις πιο εκπληκτικές εμπειρίες της ζωής μου. Όταν συναντάς κάποιον σαν τον Charles Mingus, είναι σαν να συναντάς τον Θεό. Που αυτό ήταν.

 

Ήταν μια απαιτητική εμπειρία να παίξετε ολόκληρο το “Kew. Rhone.” για πρώτη φορά στη Γαλλία το 2008;

Και πάλι, λυπάμαι που είμαι σεμνότυφος, αλλά είναι πάντοτε συναρπαστικό. Ίσως το κάνουμε και πάλι σε διάστημα 31 ετών. Είμαστε όλοι τόσο νέοι και ωραίοι.

 

Είστε υπερήφανος που το “Kew. Rhone.” θεωρείται cult album;

Ναι. Αυτή είναι η απάντησή μου.

 

Λατρεύω πραγματικά το “Squarer for Maud” από το “Of Queues and Cures” (1978) album των National Health και ειδικότερα το σημείο της απαγγελίας του Peter Blegvad. Μπορείτε να μας πείτε λίγα λόγια για αυτό το τραγούδι;

Ονομάζεται “Squarer for Maud” επειδή η Maud -πιθανότατα το γνωρίζεις ήδη- ήταν ένας χαρακτήρας στο περιοδικό Amateur του Peter Blegvad. Η Maud ήταν ένας υπολογιστής και το “squarer” ήταν κάτι που έπρεπε να αγοράσεις για να κάνεις τη γυναίκα σου ευτυχισμένη, αλλά αυτό δεν την κάνει περισσότερη ευτυχισμένη. Είπα στον Peter: «Λυπάμαι, αλλά οι τύποι είναι όλοι απασχολημένοι με τη μουσική, γράφοντας αυτό το κομμάτι για τους National Health, μπορείς παρακαλώ να ηχογραφήσεις αυτούς τους στίχους με αυτά τα αξέχαστα λόγια;», τα οποία ο Jonathan Coe (σ.σ: Άγγλος συγγραφέας και λάτρης της σκηνής του Canterbury) πάντα αναφέρει ως τ’αγαπημένα του: “Is it ‘numinousness’, ‘numinescence’ or ‘numinosity’?” Όταν συνάντησα τον Jonathan Coe, οι πρώτες λέξεις που μου είπε ήταν: “Is it ‘numinousness’, ‘numinescence’ or ‘numinosity’?” Αυτό είπε. Και πάλι, είναι το να ταιριάξεις τις λέξεις στη μουσική. Όλα σχετίζονται με τις λέξεις και τη μουσική. Δεν τρέφομαι με κανενός είδους jazz rock τραγούδια. Έχει πάλι σχέση το Νταντά (σ.σ: Ντανταϊσμός). Πρόκειται για τη στιγμή. Ο Peter βρισκόταν εκείνη τη στιγμή για να ηχογραφήσει αυτές τις δύο γραμμές, που έκαναν το όλο πράγμα να λειτουργήσει. Κάνει ολόκληρο το κομμάτι να λειτουργήσει.

 

Περάσατε καλά παίζοντας το “The Collapso” με τους National Health στο Old Grey Whistle Test το 1979, όταν πετάξατε ένα τελάρο με μαχαιροπήρουνα στην σκηνή;

Ναι, ήταν μια σπουδαία στιγμή. Αυτή ήταν η punk στιγμή μου στην Βρετανική τηλεόραση. Την εποχή εκείνη, το ‘79 ήμασταν σε ένα jazz rock συγκρότημα που έμοιαζε ξεπερασμένο είδος μουσικής, δύο χρόνια μετά τους Sex Pistols. Απορούσα τι δουλειά είχαμε στη Βρετανική τηλεόραση. Κάνοντας αυτή τη στιγμή φάνηκε ότι θα μπορούσαμε να είμαστε ένα punk συγκρότημα αν μας άρεσε.

 

Αισθάνεστε τυχερός που συναντήσατε τον Brian Epstein (manager των Beatles) και παίξατε support στους Kinks στο Πανεπιστήμιο του Μάντσεστερ σε μικρή ηλικία;

Ναι, είμαι πολύ τυχερός όταν γεννήθηκα στο νησί της συνείδησης και ήταν σίγουρα μια πολύ τυχερή εμπειρία η στιγμή που γεννήθηκα. Έζησα με τους γονείς μου και ναι, αυτή είναι η ζωή μου και είμαι πολύ τυχερός που είμαι μουσικός από το 1961 και έπαιζα μουσική με ένα συγκρότημα στο οποίο όλοι οι άνθρωποι ήταν πολύ μεγαλύτεροι. Ήμασταν όλοι τυχεροί που ήμασταν εκεί.

 

Απολαύσατε την περιοδεία με τον Michael Mantler και μια εντυπωσιακή σύνθεση αποτελούμενη από τους Jack Bruce (Cream – μπάσο/φωνητικά), τον Nick Mason (Pink Floyd -drums), τον Don Preston (Frank Zappa -πλήκτρα) και τον Rick Fenn (10cc -κιθάρα) το 1986?

Δυστυχώς, δεν περιοδεύσαμε μαζί του. Κάναμε μία συναυλία και ήταν υπέροχη. Μακάρι να μπορούσαμε να κάνουμε περισσότερα.

 

Πώς ήταν το να βρίσκεσαι στη σκηνή με τον Jack Bruce; Ξέρω ότι τον θαυμάζατε.

Πάρα πολύ. Ήταν τρομερό. Τρομερό.

 

Το punk rock είχε οποιαδήποτε σχέση με τη μουσική ή ήταν απλώς μια εφεύρεση του marketing; Ο Chris Cutler (Henry Cow -drums) αποκάλεσε punk rock συγκροτήματα όπως οι Sex Pistols ως “money hoovers” (ηλεκτρικές σκούπες που ρουφάνε λεφτά).

Δεν θέλω να πω ότι ήταν υποκριτές. Ξέρω ότι ο Chris έχει μια πολύ ισχυρή γνώμη όσον αφορά αυτό. Νομίζω ότι τα πράγματα πρέπει να ταρακουνιούνται συνεχώς. Είμαι πολύ χαρούμενος που βγήκαν οι Sex Pistols, παρόλο που η μουσική τους δεν σημαίνει τίποτα για μένα. Ούτε οι Clash, στην πραγματικότητα. Αλλά είναι σημαντικό να ταρακουνάς τα πράγματα. Νομίζω ότι πολλά πράγματα συνέβησαν εξαιτίας του punk. Ξεφορτώθηκε πολλά παλιά πράγματα, όπως τα παλιά progressive rock συγκροτήματα. Πιθανόν όχι τους Henry Cow, επειδή δεν υπήρχαν εκείνη τη στιγμή μαζί με τα punk συγκροτήματα. Ταρακούνησε τα πράγματα. Πρέπει πάντα να ταρακουνάς τα πράγματα.

 

Τι το ιδιαίτερο έχει ο Paul Verlaine (Γάλλος ποιητής);

Τίποτα, εκτός από το ότι είναι σπουδαίος ποιητής και υπάρχουν πολλοί άλλοι ποιητές. Λατρεύω τη Γαλλική ποίηση. Είμαι ειδικός στη Γαλλική ποίηση. Ξέρω πολλά γι’ αυτήν. Αυτό που είναι ιδιαίτερο σ’ αυτόν είναι ότι είναι πολύ εύκολο να τραγουδηθεί. Η ποίηση του Paul Verlaine ταιριάζει με τη μουσική. Τα ποιήματά του είναι τραγούδια.

 

Πόση επίδραση είχε το “Revolver” (1966) album των Beatles σε σας ως νεαρό μουσικό;

Τεράστια. Έχω όλα τα albums τους από το πρώτο, το “Please, Please Me” (1963), από τη στιγμή που τους έμαθα. Τους αγόρασα την ημέρα που βγήκαν.

 

Ποια είναι η σημασία του Rock In Opposition το 2020;

Δεν έχω ιδέα. Δεν έχει καμία σχέση με αυτό που ο Chris Cutler ίδρυσε το 1978. Δεν έχει καμία σχέση με αυτό. Έχει γίνει ένα ακόμα prog rock γεγονός, το οποίο δεν καταλαβαίνω. Δεν ξέρω τι σημαίνει το “In Opposition”. Θα ‘πρεπε να φοράνε πάντα τα Gilets jaunes (σ.σ: το κίνημα των κίτρινων γιλέκων στη Γαλλία).

 

Τι είναι χειρότερο για εσάς: Όταν οι άνθρωποι σας αποκαλούν progressive rock μουσικό ή Άγγλο (είναι Ουαλός);

Και τα δύο είναι πολύ προσβλητικά.

 

Πόσο συναρπαστικό είναι να κάνετε σπικάζ για διαφημίσεις;

Το λατρεύω! Το λατρεύω! Προσποιούμαι ότι είμαι ο Richard Burton.

 

Έχετε δουλέψει ποτέ σε διαφήμιση με τον Mike Ratledge (Soft Machine -πλήκτρα); Ξέρω ότι έχει κάνει χιλιάδες.

Όχι, δεν έχω. Δεν κάνω αυτό που κάνει αυτός. Δεν κάνω μουσική για διαφημίσεις. Χρησιμοποιώ τη φωνή μου. Γίνομαι ηθοποιός, γίνομαι κάποιος άλλος. Γίνομαι αυτό που λέει το σενάριο.

 

Ποιο είναι το μυστικό της μακροχρόνιας φιλίας και μουσικής συνεργασίας σας με τον Peter Blegvad;

Καθαρή αγάπη (γέλια). Καθαρή αγάπη και αμοιβαίος και αιώνιος σεβασμός.

 

Γιατί αποφασίσατε να μετακομίσετε στη Γαλλία το 1984;

Δεν αποφάσισα να μετακομίσω εδώ. Ήμουν εδώ για πολύ καιρό. Δούλευα πολύ εδώ και αποφάσισα να μην γυρίσω σπίτι. Βρήκα τη μουσική χαρά μου. Έχω υποβάλλει αίτηση για να πάρω τη Γαλλική υπηκοότητα και θα την έχω πολύ σύντομα. Όταν θες να πάρεις τη Γαλλική υπηκοότητα, πρέπει να περάσεις από συνέντευξη. Το πρωί που έκανα τη συνέντευξη, οι άνθρωποι μου έκαναν ερωτήσεις όπως: «Ποιος είναι ο Πρόεδρος της Γαλλίας;», «Ποιος είναι ο Πρωθυπουργός»; και όλα τα άλλα. Και μια από τις ερωτήσεις ήταν: «Γιατί θέλετε να αποκτήσετε τη Γαλλική υπηκοότητα;» και απάντησα: «Πέρασα από την Pont Neuf σήμερα το πρωί και κοιτάζεις προς τ’ αριστερά και κοιτάζεις προς τα δεξιά και δεν χρειάζεται να απαντήσεις γιατί θες να ζήσεις στο Παρίσι». Υπάρχει ένα καλό τραγούδι που έγραψα το οποίο ονομάζεται: “The Same Thing” το οποίο είναι στο “Life Size”.

 

Σας ευχαριστώ πολύ! Ήθελα πολύ καιρό να κάνω αυτή τη συνέντευξη.

Θα παίξουμε στην Αθήνα με τον Fred και τον Chris τον Μάϊο (σ.σ: Στις 24 Μαϊου 2020 στο Underflow Record Store & Art Gallery, Καλλιρρόης 39. Δεν είχα ιδέα όταν μου το ανέφερε! Δεν γνώριζε εκείνη την στιγμή ακριβή ημερομηνία και χώρο διεξαγωγής).

 

Ένα τεράστιο «ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ» στον κύριο John Greaves για τον χρόνο του.

Official John Greaves website: https://www.johngreaves.org.uk/

Official Dark Companion Records website: https://www.darkcompanion.com/

Official Manticore Records website: https://www.manticorerecords.com/

Αφήστε το σχόλιό σας