Συνέντευξη: Joe Konas (The Gods, Jimi Hendrix)

-

Στηρίξτε μας με ένα like

5,990ΥποστηρικτέςΚάντε Like
69ΑκόλουθοιΑκολουθήστε
851ΑκόλουθοιΑκολουθήστε
2,000ΣυνδρομητέςΓίνετε συνδρομητής

HIT CHANNEL ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΗ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ: Μάρτιος 2020. Είχαμε την τιμή να μιλήσουμε μ’ έναν ταλαντούχο κιθαρίστα: τον Joe Konas. Ήταν ιδρυτικό μέλος των The Gods, ένα από τα πρώτα progressive rock συγκροτήματα. Ηχογράφησαν δύο αξιόλογα albums και πολλά μέλη των Gods αργότερα εντάχθηκαν σε άλλα διάσημα συγκροτήματα: Ο Ken Hensley (πλήκτρα/φωνητικά) και ο Lee Kerslake (drums) έγιναν μέλη των Uriah Heep, ο Mick Taylor (κιθάρα) έγινε μέλος των John Mayall’s Bluesbreakers και των Rolling Stones, ο John Glascock (μπάσο) των Jethro Tull και ο Greg Lake (μπάσο) ίδρυσε τους King Crimson και τους Emerson, Lake & Palmer. Ο Joe είχε επίσης την ευκαιρία να παίξει με τους Jimi Hendrix και Wild Child Butler. Από το 1970 ζει στον Καναδά και λατρεύει ακόμα την blues μουσική. Διαβάστε παρακάτω τα όσα πολύ ενδιαφέροντα μας είπε:

 

Ποια είναι τα projects με τα οποία ασχολείστε αυτή την στιγμή;

Διδάσκω. Ξέρεις, το κάνω για 5 ημέρες την εβδομάδα και παίζω συνήθως το καλοκαίρι ή οποιαδήποτε άλλη προτιμώμενη στιγμή. Αλλά γράφω πρωτότυπα τραγούδια με τους μαθητές και τους φίλους μου και τους βοηθώ να τα ηχογραφήσουν. Η κόρη μου παίζει μπάσο, έτσι κάνουμε τέτοιου είδους πράγματα. Αλλά αυτό είναι όλο. Δεν τρέχω. Αποφάσισα να μην ζω με βαλίτσες στα 73 και να γυρίζω τον μισό κόσμο, οπότε αποσύρθηκα πριν από 20 χρόνια όταν ήμουν 50. Πήρα αυτή την απόφαση. Ψιλοασχολούμαι με τη μουσική, όλη την ώρα. Δεν βιάζομαι. Όποτε τύχει. Γράφω πρωτότυπο υλικό και το ηχογραφώ. Φυσικά, παίζω κιθάρα.

 

Οι Gods είχαν φανταστικές φωνητικές αρμονίες στα τραγούδια τους. Σας έπαιρνε πολύ χρόνο για να επιτύχετε αυτό το αποτέλεσμα;

Όχι, νομίζω ότι απλώς είχαμε χημεία εκείνη την εποχή και ταιριάζαμε ο Ken Hensley, εγώ και ο Lee Kerslake, όταν τραγουδούσαμε εναλλάξ lead φωνητικά και κάναμε δεύτερα. Ο μπασίστας ποτέ δεν τραγουδούσε, οπότε είχαμε πάντα τρία μέρη φωνητικών αρμονιών: τον Ken στα πλήκτρα, εμένα στην κιθάρα και τον Lee στα drums. Απλώς συνέβη να έχουμε όλοι πολύ καλό αυτί στην αρμονία. Απλώς έγινε. Είχαμε χημεία και αν δούλευε, ήταν υπέροχο, αν όχι, καλύτερα να μην γίνει καθόλου. Η αρμονία ερχόταν εύκολα σε εμάς. Ποτέ δεν ήταν πρόβλημα. Κάναμε διαφορετικά πράγματα από ό,τι έκαναν άλλοι άνθρωποι στο Λονδίνο εκείνη την εποχή.

 

Λατρεύω το κιθαριστικό solo σας στο “I Never Know” από το “Genesis” (1968) album. Μπορείτε να μας πείτε λίγα λόγια για αυτό το τραγούδι;

Έχει πλάκα γιατί ποτέ δεν άκουσα σωστά αυτό το τραγούδι για πολλά από αυτά τα 50 χρόνια. Το έβαλα σήμερα το πρωί, επειδή τηλεφώνησες, το άκουσα και είπα: «Ω ρε φίλε, ήμουν πιθανώς 19 χρόνων!», επειδή ήταν το 1966 ή το ‘67 και ακούγεται αρκετά καλό. Περιόδευα όταν ήμουν 16 παίζοντας στην Ελβετία, τη Σουηδία και όλη την Αγγλία στα 17, 18, 19, όταν έπαιζα με τους Gods και τον Ken Hensley. Έτσι, είχα αρκετή γνώση πίσω από το παίξιμό μου. Δεν ήταν άσχημο για ένα 19χρονο παιδί να πάει στο Abbey Road και να ηχογραφήσει το κομμάτι. Ξέρεις τι εννοώ; Μου άρεσε. Ακουγόμουν σαν να έπαιζα σε γκαράζ ή κάτι τέτοιο. Ναι, ήταν ωραίο.

 

Ήταν ενδιαφέρουσα εμπειρία να ηχογραφείτε και τα δύο albums των Gods στα Abbey Road Studios;

Είχε πλάκα. Κάναμε οντισιόν στο Marquee Club και ο Roy Featherstone ήρθε με τ’ άλλα στελέχη του από την EMI και λάτρεψαν το συγκρότημα και μας έδωσαν 4ετές συμβόλαιο. Έτσι, πήγαμε εκεί, απλώς μπήκαμε μέσα και υπήρχαν κάποιοι σεκιουριτάδες στα σκαλιά, μέσα στο Studio One. Ήταν υπέροχα. Υπήρχαν πάντα τόσοι πολλοί άνθρωποι που ηχογραφούσαν εκεί. Ήταν απλώς μια σπουδαία εμπειρία. Ήταν συγκινητικό. Τρομακτικό κατά έναν τρόπο, είχες τους Beatles στον κάτω όροφο.

 

Ο Ken Hensley είπε ότι είδε τους The Beatles μια-δύο φορές στο Abbey Road. Είχατε κι εσείς αυτή την ευκαιρία;

Αυτό που συνέβη ήταν: Εάν μπεις Abbey Road, στο κτήριο ηχογράφησης, ήμασταν στ’ αριστερά, τα γραφεία ήταν στα δεξιά και πιο κάτω, το Studio Two και οι τουαλέτες ήταν εκεί και μετά υπήρχε μια σκάλα που πήγαινε κάτω στο Studio Three. Επίσης, είχαν ένα εστιατόριο που ήταν κάτω. Οι Beatles κάθονταν πάντα εκεί. Αλλά αν ήθελες να χαζέψεις στο διάδρομο, η αίθουσα ηχογράφησης ήταν πάνω και αν κοίταζες μέσα από το plexiglass -κάτι που υποτίθεται ότι δεν έπρεπε να κάνεις- το οποίο έκανα, ίσως περίπου τρεις φορές. Μπορούσα να δω τους The Beatles εκεί, τον John Lennon. Έπαιζε πάντα την ανοιχτόχρωμη Epiphone κιθάρα του και την περισσότερη ώρα ήταν ξαπλωμένος στο πάτωμα παίζοντας 12-μετρα πράγματα όπως Chuck Berry. Κοίταξα για περίπου 5 δευτερόλεπτα ή κάτι τέτοιο. Υποτίθεται ότι δεν έπρεπε να το κάνεις αυτό, θα μπορούσες να χάσεις το συμβόλαιό σου.

Αλλά η άλλη φορά ήταν όταν ο John Glascock (μπάσο) και εγώ τελειώσαμε μια ηχογράφηση εκεί στο Studio One και είπα: «Θέλω να πάω να κατουρήσω τώρα. Λοιπόν, θα επιστρέψω σε λίγα λεπτά» και ο John είπε: «Ω, θέλω κι εγώ! Πρέπει να πάω». Μπήκα μέσα, έκανα ό,τι είχα να κάνω, ο John ήταν πίσω μου και όταν άνοιξα την πόρτα να φύγω από το μπάνιο, να σου ο Paul McCartney! Είπα: «Paul! Paul»! ή κάτι τέτοιο και είπε: «Γεια σου φίλε, πώς είσαι»; Είπα: «Υπέροχα. Τα πράγματα πάνε καλά. Ναι, πραγματικά καλά!» και πήγε να κατουρήσει και επέστρεψα στο Studio One και σκέφτηκα: «Αναρωτιέμαι αν θα ‘πρεπε να πάω πίσω, να ξανακατουρήσω και να πω “κατουρούσα με τον Paul McCartney”. Αυτό θα ήταν τρομερό». Δεν το έκανα ποτέ επειδή σκέφτηκα ότι θα τους ξαναέβλεπα, αλλά ποτέ δεν τους ξαναέβλεπες. Πολύ σπάνια. Πολύ σπάνια.

 

Γιατί αποφασίσατε να διασκευάσετε το “Hey Bulldog” (The Beatles – 1969); Μόλις είχε κυκλοφορήσει!

Κυκλοφόρησε επειδή ο παραγωγός μας ήταν ο David Paramor και νομίζω ότι ήταν ανιψιός ή γιος -δεν είμαι σίγουρος, νομίζω ότι ήταν ανιψιός- του Norrie Paramor. Ο Norrie Paramor ήταν σπουδαίος παραγωγός τις δεκαετίες του ‘50, ‘60, ‘70. Είχε τον Cliff Richard, τους Shadows και όλους αυτούς του τύπους. Είχαμε τον David και δεν μας επιτρεπόταν να επιλέξουμε πραγματικά τι θέλαμε να κάνουμε. Αυτό ήταν το πρόβλημα. Ήθελαν να είμαστε ένα pop συγκρότημα όπως οι Herman’s Hermits και να φοράμε μαύρα κοστούμια, λευκά πουκάμισα και μαύρες γραβάτες και δεν το ‘χα, ούτε ο Ken Hensley το ‘χε. Δεν το ‘χαμε. Ήμασταν θορυβώδεις, άξεστοι και αντιπαθητικοί στη σκηνή. Κάναμε πάντα το αντίθετο. Δεν μπορούσαμε να το κάνουμε. Παίζαμε δυνατά και είχαμε φωνητικές αρμονίες, αλλά ήθελαν στις ηχογραφήσεις να κάνουμε pop πράγματα, γι’ αυτό πρότειναν να κάνουμε το “Hey Bulldog”, αλλά το κάναμε λίγο βαρύτερο. Αυτά είναι όλα όσα ξέρω. Θέλω να πω, λατρεύω τους Beatles. Οι Stones πρόκειται να παίξουν εδώ σε μερικούς μήνες, στο Detroit. Μου αρέσει το “Hey Bulldog”. Μου αρέσει αυτό και μου αρέσει το τραγούδι που έγραψα και στο οποίο ο Ken βοήθησε λίγο που λέγεται “Baby’s Rich”. Το “Baby’s Rich” σχεδόν μπήκε στα charts και είναι στο Youtube. Μας κινηματογράφησαν να κάνουμε αυτό το τραγούδι σε ασπρόμαυρο και έγχρωμο φιλμ, στον κάτω όροφο στο Studio Three, όπου οι Beatles συνήθιζαν να ηχογραφούν. Παραλίγο να τα καταφέρουμε και να μπούμε στα charts, αλλά δεν μπήκαμε ποτέ εκεί, ίσως επειδή δεν ήταν αρκετά pop, ποιος ξέρει…

 

Το αγαπημένο μου τραγούδι από το “To Samuel a Son” (1969) είναι το “Long Time, Sad Time, Bad Time”, όπου ο John Glascock παίζει εκπληκτικό μπάσο. Υπάρχει κάποια ιστορία γι’ αυτό το τραγούδι που θα θέλατε να μοιραστείτε μαζί μας;

Δεν ξέρω πολλά γι’ αυτό το τραγούδι. Είναι καλό τραγούδι. Μου αρέσει. Ο Ken έγραφε πραγματικά υπέροχα πράγματα. Ναι, ο John Glascock ήταν υπέροχος μπασίστας. Έκανε ό,τι έκανε ο Paul McCartney. Λάτρευε τον τρόπο που έπαιζε ο Paul. Έτσι, μου θύμιζε λίγο τον Paul όταν έπαιζε και στον τρόπο που συμπεριφερόταν. Αλλά δεν ξέρω πάρα πολλά για το “Long Time, Sad Time, Bad Time”.

 

Σας λείπει ο John Glascock (πέθανε το 1979);

Ναι, ήταν τόσο υπέροχος τύπος. Ήταν μαζί μας για ένα-δυο χρόνια, στο τέλος, προτού διαλυθούμε και ο καθένας πάρει τον δρόμο του, κλπ. Ναι, ήταν τόσο σπουδαίος τύπος! Ο αδελφός του, ο Brian, ήταν στην πραγματικότητα ο drummer όταν ξεκινήσαμε τους Gods γύρω στο 1965. Την τελευταία φορά που άκουσα γι’ αυτόν, ήταν στο San Francisco. Ο John ήταν σπουδαίος τύπος. Ένα απολύτως θαυμάσιο άτομο.

 

Οι Gods έπαιξαν πολλές συναυλίες στο Marquee Club. Πόσο σημαντικές ήταν αυτές οι συναυλίες στην καριέρα των Gods;

Έπαιξα πιθανώς ήδη από το 1966 για τον John Gee, ο οποίος ήταν ο διευθυντής του Marquee Club. Έπαιξα αρκετές συναυλίες εκεί μ’ ένα από τα συγκροτήματά μου που ήταν οι The Mark Barry Band. Όταν μπήκα στους Gods, καταλήξαμε να παίζουμε εκεί ως opening act για τον Peter Frampton, τους The Herd και όλα τ’ άλλα συγκροτήματα. Στη συνέχεια, γίναμε το βασικό συγκρότημα τις Τετάρτες, ξέρεις, τα βράδια της Τετάρτης . Ήμασταν πολύ δημοφιλείς στα clubs του Λονδίνου και σε όλες αυτές τις περιοχές: το Manchester, το Birmingham. Στο ίδιο το Λονδίνο, κάναμε πολλές συναυλίες. Μας αγαπούσαν πολύ επειδή ήμασταν διαφορετικοί. Όπως είπα, δεν θέλαμε να φοράμε μαύρα κοστούμια, πουκάμισα και γραβάτες. Κάποιοι το έκαναν. Ήμασταν -όπως είπα- θορυβώδεις, άξεστοι και αντιπαθητικοί. Ήμασταν διαφορετικοί. Έτσι, ίσως ήμασταν περισσότερο σαν ένα είδος underground συγκροτήματος. Για το Marquee Club, αρέσαμε στον John Gee και μας ταίριαζε όταν παίζαμε εκεί και παίξαμε αρκετά εκεί. Ήταν καλό. Ήταν σημαντικό να παίζεις εκεί.

 

Πιστεύετε ότι οι Gods θα έπρεπε να ήταν περισσότερο δημοφιλείς;

Αν μπαίναμε στα charts, θα ήμασταν, ναι. Επειδή παίζαμε στο Βέλγιο κατά καιρούς με άλλα συγκροτήματα. Παίξαμε στο Παρίσι εκατομμύρια φορές, στην Ελβετία. Ήμουν περίπου στον μισό κόσμο πολλές φορές στα νιάτα μου, όταν ήμουν 16, 17, 18, 19, ίσως περίπου 20 ετών. Τέτοιου είδους πράγματα έκανα. Το μόνο single που θα μπορούσε να μπει ήταν το “Baby’s Rich” και όλοι πίστευαν ότι αυτό θα έκανε τη διαφορά, γιατί όπως είπα, ήρθαν στο Abbey Road και μας κινηματογράφησαν σε ασπρόμαυρο και έγχρωμο φιλμ. Θα μπορούσαμε να μπει στα charts, γιατί θα ήταν μια αρχή αλλά ποτέ δεν μπήκαμε στο Top30. Ίσως ήμασταν στο Top40, δεν ξέρω (γέλια).

 

Γιατί δεν επανενώθηκαν ποτέ οι The Gods;

Στα τέλη του έτους 1970, κατά τη διάρκεια εκείνης της εποχής, όλοι πήραν τον δρόμο τους, κάνοντας τα δικά τους πράγματα και πήγαν και σχημάτισαν τους Toe Fat. Μπορούσες να το καταλάβεις. Ήμασταν μαζί για τέσσερα χρόνια και όταν διαλυθήκαμε, ήμασταν πολύ καλοί φίλοι, δεν υπήρχαν τσακωμοί, όλα ήταν πολύ ωραία. Φερόμασταν πολύ όμορφα ο ένας στον άλλο. Ήμασταν καλά, δεν υπήρχαν τσακωμοί, τίποτα… Αλλά μπορούσες να αισθανθείς και να καταλάβεις ότι κάτι έπαιρνε την κάτω βόλτα, κλπ. Ήταν σαν να είσαι με τη φίλη σου και δεν σου λέει ούτε καλημέρα. Ξέρεις ότι κάτι πάει στραβά. Έτσι, η μητέρα μου με παρακαλούσε επειδή πήγαν στον Καναδά, όταν έφυγαν το 1966. Ήμουν 19. Ίσως ήταν η ώρα για μένα να την κάνω γιατί μπορούσες να καταλάβεις ότι κάτι συμβαίνει. Φυσικά, δεν έπαιξα ποτέ στους Toe Fat. Έφυγα, πήγαν στους Toe Fat και ο Ken έφυγε και είδα τους Toe Fat δύο φορές σ’ ένα club στο Detroit που λεγόταν The Eastown Theater. Ο Cliff Bennett ήταν ο τραγουδιστής και είχαν έναν κιθαρίστα ονόματι Alan (σ.σ: Kendall – Bee Gees). Ω, σπουδαίος κιθαρίστας! Υπέροχος τύπος. Νομίζω ότι ο John Glascock ήταν μαζί τους την πρώτη φορά που τους είδα, αλλά δεν θυμάμαι τη δεύτερη. Αλλά τότε, ο Ken έφυγε για να κάνει κάτι άλλο, επειδή ο Ken πάντα μετακινούταν πολύ: Ερχόταν, την έκανε, ερχόταν, την έκανε. Τα μόνα δύο συγκροτήματα στα οποία έμεινε αρκετά ήταν οι Gods, 4 χρόνια και μετά ίσως 6 ή 7 χρόνια με τους Uriah Heep. Σπουδαίο συγκρότημα, ήμουν οπαδός.

 

Γιατί αποφασίσατε να μετακομίσετε στο Windsor του Ontario το 1970;

Οι γονείς μου μετακόμισαν στο Windsor περίπου δύο χρόνια πριν από μένα. Για να είμαι ειλικρινής μαζί σου, τίποτα δεν υπήρχε εκεί (σ.σ: στην Αγγλία), γιατί δεν είμαι καθόλου ερωτευμένος με την Αγγλία. Απλώς ήμασταν εκεί. Το μόνο πράγμα που συνέβαινε ήταν ότι μου είπαν ότι οι Hollies έψαχναν έναν τραγουδιστή με ψηλή φωνή, την οποία έχω, αλλά δεν ήθελαν κιθάρα. Οι Crosby, ο Stills & Nash ήταν στις ΗΠΑ κάνοντας τα folk τους πράγματα. Έτσι, πήγα στην οντισιόν τους στο Abbey Road. Αναρωτιόμουν αν θα έπρεπε να το κάνω. Θα ‘πρεπε να τραγουδάω αρκετά ψηλά και να παίζω ρυθμική κιθάρα με την αρμονία; Δεν ξέρω. Έπειτα, θα ‘πρεπε να φοράω κοστούμι και άσπρο πουκάμισο και μαύρη γραβάτα. Δεν ξέρω. Η μητέρα μου και ο πατριός μου έλεγαν συνέχεια: «Γιατί δεν έρχεσαι; Έλα στο Windsor, ακριβώς απέναντι από το Detroit και αν σου αρέσει, μπορείς πάντα να παίζεις στο Windsor και στο Detroit, πήγαινελα». Σκέφτηκα: «Μπορώ πάντα να γυρίσω αν δεν μου αρέσει». Είχα την κιθάρα μου, πούλησα όλα τ’ άλλα και πέταξα εκεί για να δω τι συμβαίνει. Έμεινα με τους γονείς μου και άρχισα να τζαμάρω και να παίζω. Μέσα σε δύο εβδομάδες έπαιζα Τετάρτη, Πέμπτη, Παρασκευή, Σάββατο απόγευμα, Σάββατο βράδυ για περίπου 400 δολάρια την εβδομάδα. Είπα: «Ω, Θεέ μου!» και στη συνέχεια έπαιξα κάπου αλλού και ο Jack Collins από το Καναδικό Μουσικό Ωδείο μου είπε: «Θέλω να διδάξεις για μένα. Έχω 6 studios. Θα σε πληρώσω αυτό το ποσό» και είπα: «Πω, Χριστέ μου!» Σε μόλις 2-3 μήνες έβγαλα 6-7.000 δολάρια και το 1970-71 ήταν πολλά λεφτά. Τελικά, κατέληξα να αγοράσω τα δικά μου πράγματα. Έχω το δικό μου studio. Επειδή είμαι λίγο απογοητευμένος, το σπίτι που είμαι τώρα, είναι το εξωτερικό οίκημά μου. Αγόρασα το πρώτο, το δεύτερο, το τρίτο, το τέταρτο, προσδοκώντας 5, 6, 7, 8, 9. Έτσι, ήταν καλά. Είχες τρομερές ευκαιρίες στο Windsor του Καναδά. Είπα: «Μπορείς πάντα να επιστρέψεις για διακοπές στην Αγγλία για να δεις τι συμβαίνει» (γέλια). Αλλά ήταν καλά. Το απολαμβάνω εδώ. Είναι πολύ καλά.

 

Τι αναμνήσεις έχετε από το τζαμάρισμά σας με τον Jimi Hendrix στο Speakeasy στις 24 Φεβρουαρίου 1969; Ποια τραγούδια παίξατε;

Ω, δεν μπορώ να θυμηθώ τα τραγούδια. Μπορεί να είχαμε παίξει πολύ σε 12 μέτρα και ξέρω ότι λάτρευε τον Bob Dylan. Μιλήσαμε για αυτό νωρίτερα και παίξαμε το “Like a Rolling Stone”. Ξέρεις, παίξαμε περίπου μία ώρα. Τον συνάντησα προηγουμένως μερικές φορές στα clubs που παίζαμε με τους Gods, στο Revolution, το Bag O’Nails, το Marquee Club, όλα αυτά τα clubs. Έπαιζα εκεί για 5-6 χρόνια, έτσι γνώριζα τους ιδιοκτήτες κλπ. Μετά, έτυχε να δω τον Jimi. Τέλος πάντων, εκείνο το συγκεκριμένο βράδυ, ήρθε λίγο μαστουρωμένος και είπε: «Μπορώ να τζαμάρω μαζί σου;» Είπα: «Ναι! Θα ήταν τιμή μου. Είναι πάντοτε τιμή μου. Ο μάστορας της Stratocaster!» Κάναμε πολλά πράγματα. Είπε: «Θέλω να σ’ ακούσω να παίζεις». Έτσι, κάθισε. Είχε μια μεγάλη καρέκλα, κάθισε και είπε: «Παίξε». Ω, Χριστέ μου! Είχα τρομοκρατηθεί, όμως. Αυτός ο ιδιοφυής μουσικός, ο θεός, βρίσκεται δίπλα μου. Αλλά έπαιξα στο Λονδίνο και περάσαμε υπέροχα. Ο John Glascock δεν ήταν εκεί, ένας άλλος μπασίστας ήταν στην θέση του και είχε πολύ πλάκα. Παίξαμε πολλές φορές εκεί, στο Speakeasy Club. Ο Keith Moon (σ.σ: The Who – drums) ήταν πάντα εκεί. Ο Paul McCartney εμφανίστηκε δυο φορές στο πίσω μέρος του εστιατορίου. Πολλοί άνθρωποι… Ο Ginger Baker (σ.σ: Cream, Blind Faith -drums)… Πολλοί άνθρωποι έρχονταν. Τους άρεσε αυτό που κάναμε.

 

Πώς ήταν ο Jimi Hendrix ως άτομο;

Ήταν ο απόλυτος τζέντλεμαν. Δεν μπορώ να δω κάτι στραβό. Θέλω να πω, ποτέ δεν βγήκαμε για δείπνο ή για Κυριακάτικο brunch ή δείπνα. Αλλά τον συναντούσα εκεί, ειδικά την τελευταία νύχτα που τον είδα πριν πετάξει (σ.σ: για τις ΗΠΑ) και λίγους μήνες αργότερα πέθανε επάνω στο διαμέρισμα που μοιραζόταν με τη φίλη του. Ως άνθρωπος, ήταν υπέροχος, ήταν τζέντλεμαν, ήταν ήσυχος. Είναι αστείο γιατί ήταν άγριος επί σκηνής και ήταν τόσο ήσυχος εκτός σκηνής. Ήταν ένας τζέντλεμαν. Ένας φίλος μου που ζει στην Ουαλία πήγε στο διαμέρισμα όπου ζούσε ο Jimi και η φίλη του και καθώς ανέβαινε τα σκαλιά στο διαμέρισμα του Jimi, το πρώτο πράγμα που είδε -και δεν το ήξερα καθόλου- ήταν μια φωτογραφία μ’ εμένα και τον Jimi Hendrix, ακριβώς μπροστά. Είπα: «Τι;! Αυτό είναι τρελό! Αυτό είναι τρελό!» και να ‘τη εκεί! Εγώ έχω φωτογραφίες του και αυτός είχε τη δική μου φωτογραφία. Απ’ όσο γνωρίζω, ήταν ωραίος. Ήταν θαυμάσιο άτομο.

 

Είστε ευγνώμων στον φωτογράφο που τράβηξε την εμβληματική φωτογραφία σας με τον Jimi πάνω στη σκηνή;

Λοιπόν, θα σου πω. Θα βρισκόμουν ακόμα στα πράγματα, επειδή υπήρχαν τέσσερις άνθρωποι που ακολούθησαν τον Jimi και εκείνο το βράδυ μου είπαν ότι υπήρχαν δύο και ένας από αυτούς -που δεν μπορώ να θυμηθώ τ’ όνομά του, θα μπορούσε να έρχεται στο μυαλό μου το “Mike”- μου έδωσε μερικές φωτογραφίες και υπάρχουν και άλλες στο Διαδίκτυο -αποθηκεύω πολλές φωτογραφίες- και ναι, ήταν απλά εκπληκτικό να την έχεις. Μου είπαν επίσης ότι κινηματογράφησαν κάτι και το Ίδρυμα Hendrix των γονιών του, γνωρίζω ότι μπορεί να έχουν κάτι, ίσως ένα λεπτό ή κάτι τέτοιο ή δύο λεπτά του Jimi να παίζει στο Speakeasy εκείνο το βράδυ. Έτσι, θα είμαστε σε θέση να δούμε αν είμαι σ’ αυτό. Αυτό θα ήταν υπέροχο. Έχω κάνει πολλές συνεντεύξεις. Ο τύπος από τη Νέα Υόρκη ήρθε αεροπορικώς, πριν από περίπου δύο χρόνια, ο Eddie Kramer (σ.σ: μηχανικός ήχου και παραγωγός του Jimi) και γύρισαν μια συνέντευξη που ήταν τόσο εκπληκτική. Ήρθαν αεροπορικώς, έχω ένα σωρό συνεντεύξεις και πράγματα στο σπίτι μου, στην πίσω αυλή και συναντηθήκαμε για μεσημεριανό και τέτοια πράγματα. Έκαναν όλο αυτό το πράγμα με τον Eric Burdon (σ.σ: The Animals – φωνητικά), εμένα και ένα σωρό άλλους ανθρώπους και όλο αυτό το ανέκδοτο υλικό που βρήκε για τον Jimi και έκανε ένα DVD μ’αυτό, αλλά δεν έχει κυκλοφορήσει ακόμα. Έχουν περάσει δύο χρόνια. Προσπαθεί να το πουλήσει 8 εκατομμύρια δολάρια. Θα δούμε τι θα συμβεί (γέλια). Θα σ’ενημερώσω.

 

Έτυχε να τζαμάρετε με άλλους διάσημους μουσικούς στο Λονδίνο εκείνη την εποχή;

Ναι, γιατί έμενα με τον Lee Kerslake και τη μητέρα και τον πατέρα του, τον Eric και την Doris, στο Bournemouth και έπαιξα πολύ στο Pavilion του Bournemouth όπου οι Pink Floyd και οι πάντες έπαιζαν. Φίλος του Ken Hensley ήταν ο Mick Taylor (κιθάρα) και όταν ο Mick Taylor έφυγε, έγινα μέλος των Gods, γιατί πήγε με τον John Mayall. Μέναμε στην 44 Dukes Avenue στο Chiswick του Λονδίνου. Έτσι, συνήθιζαν να έρχονται τις Κυριακές όταν όλοι είχαμε ρεπό, άτομα όπως ο Robert Fripp από τους King Crimson που ήταν καλός φίλός με τον Greg Lake . Συνήθιζα να μοιράζομαι ένα υπνοδωμάτιο με τον Greg Lake, υπήρχε ένα μεγάλο δωμάτιο εκεί, έρχονταν όλοι ανά ένας ή δύο. Έτσι είχε το δωμάτιό του, που ήταν και δικό μου. Μέναμε εκεί επειδή το υπνοδωμάτιο ήταν πραγματικά μεγάλο, ίσως ήταν σαλόνι, δεν ξέρω. Ο Robert Fripp ερχόταν και τζαμάραμε μαζί, ο Mick Taylor, άνθρωποι όλων των ειδών πηγαινοέρχονταν. Κάποιοι άνθρωποι που ποτέ δεν έκαναν μεγάλη επιτυχία, τέτοιου είδους πράγματα. Έχω δει πολύ, τρομερά ταλαντούχο κόσμο ακόμη και στις νεότερες μέρες μου στην Αγγλία στο Jazz and Blues Festival. Ξέρεις, τους Small Faces… Οι Cream ήταν εκεί, αλλά δεν ονομαζόταν Cream γιατί τότε δεν είχαν όνομα. Ονομάζονταν “Featuring Eric Clapton, Jack Bruce and Ginger Baker”, αλλά δεν υπήρχε όνομα για το συγκρότημα (γέλια). Αλλά υπήρχε μια μεγάλη μαρκίζα εκεί, μια μεγάλη τέντα. Ήταν περιφραγμένη, υπήρχαν σεκιουριτάδες και όλοι πήγαιναν εκεί, στην τέντα, γύριζαν από την άλλη και άλλαζαν για ν’ ανεβαίνουν και να παίζουν στη σκηνή και μετά κατέβαιναν, άλλαζαν κι έφευγαν. Νομίζω ότι όλοι έπαιξαν εκεί. Είδα τους Who και τους πάντες και άνοιξα για τους Who αρκετές φορές. Αυτά τα clubs ονομάζονταν The Ricky Tick clubs.

 

Πώς συνέβη να παίξετε με τον Wild Child Butler (blues παίχτης φυσαρμόνικας και τραγουδιστής);

Ήταν άγριος αδερφός. Ήταν ένας μικρόσωμος κοντός μαύρος. Ήταν καλός φίλος ενός φίλου μου, που είναι μπλουζίστας. Ζει στο Carmel της California και το όνομά του είναι Stu Heydon. Είναι μπλουζίστας, πάντα ήταν μπλουζίστας και έχει επίσης το δικό του blues συγκρότημα. Όπως είπα, ζει στο Carmel και έχει τύχει να τον δω εκεί. Ο Stu και εγώ, ανέκαθεν παίζαμε μαζί και κάθε δύο χρόνια παίζει εδώ στο Windsor και κάνει μια blues συναυλία. Είναι καλός μου φίλος. Συναντήθηκα με τον Wild Child και ήρθε να με ακούσει να παίζω, με απόλαυσε και καταλήξαμε να παίζουμε solo συναυλίες όλη την χρονιά, όποια χρονιά κι αν ήταν αυτή, επειδή πέθανε το 2005. Ήταν σπουδαίος τύπος. Ήταν με την σύζυγό του. Ήταν υπέροχο. Ήταν ένας υπέροχος, σπουδαίος παίκτης φυσαρμόνικας. Έτσι, ήταν ο Stu Heydon, εγώ και μετά όποιοι άλλοι έφερνε στα clubs και τους χώρους. Ήταν καλά.

 

Ως νεαρός μουσικός παίζατε στο Windsor Jazz και Blues Festival (στην Βρετανία). Περνούσατε καλά όταν μοιραζόσασταν την ίδια σκηνή με συγκροτήματα όπως οι Who, οι Cream, οι Yardbirds, οι Spencer Davis Group και οι Small Faces;

Και σε άλλα μέρη, επίσης. Ναι, ήταν υπέροχα. Πρέπει να θυμάσαι ότι ήμασταν όλοι 19, 18 τότε, ίσως 17. Εννοώ, ο Stevie Winwood από τους Spencer Davis Group ήταν 16 χρόνων. Ήμουν 16, 17, 18, 19. Έφυγα όταν ήμουν σχεδόν 19 ετών. Υπήρχαν σπουδαία συγκροτήματα εκείνη την εποχή. Ήταν μια υπέροχη εποχή: η δεκαετία του ‘60 και ίσως μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του ‘70. Και στην συνέχεια, όταν η Madonna βγήκε τραγουδώντας το “Like a Virgin”, νομίζω ότι όλα πήγαν στραβά (γέλια).

 

Πιστεύετε ότι η δημοφιλής μουσική που γράφτηκε στη δεκαετία του ‘60 και του ‘70 ήταν πολύ καλύτερη από τη σημερινή μουσική;

Δεν θα ‘βλεπες ποτέ τους Who στη σημερινή μουσική. Όταν οι Who βγήκαν και όλα αυτά τα συγκροτήματα, ο Rory Gallagher όταν βγήκε με τους Taste και όλοι οι άλλοι, οι Beatles, οι Stones.. Αυτοί είναι ακόμα μαζί, δόξα τω Θεώ. Ο McCartney παίζει εδώ στο Detroit, έρχεται περίπου δύο φορές το χρόνο. Βρίσκονται τώρα στο τέλος της ζωής τους. Είμαι 73, οπότε όταν είσαι 75, 76 και πατάς τα 80 σου, είσαι στο τέλος του δρόμου τώρα. Το να βλέπεις αυτούς τους τύπους να εξακολουθούν να κυκλοφορούν τριγύρω είναι υπέροχο. Εκείνη την εποχή, υπήρχαν τόσοι φοβεροί μουσικοί και συγκροτήματα όπως οι Yes και τόσοι και τόσοι. Δεν θα το δεις ποτέ αυτό σήμερα. Τι έχουμε σήμερα; Έχουμε τη Beyoncé, την Britney Spears, έχουμε την Ariana Grande με την αλογοουρά, πολλή rap μουσική. Θέλω να πω, η κιθάρα δυστυχώς εξαφανίζεται, γίνεται σαν τον δεινόσαυρο.

 

Μετανιώνετε για ο,τιδήποτε στη ζωή σας;

Ω Θεέ, όχι! Θα έκανα πάλι τα ίδια. Θα έκανα πάλι τα ίδια, σου λέω τώρα. Σίγουρα θα τα έκανα πάλι. Επειδή… τι εποχή! Δεν έχουν τα πάντα σχέση με τα χρήματα. Αν ήξερα τότε, αυτά που ξέρω τώρα, θα ήμουν δύο φορές πλουσιότερος (γέλια). Επειδή όταν είσαι 19 ετών και ο παραγωγός σου που είναι 30, 40, 50 σου λέει: «Αυτό κάνεις. Αυτό πρέπει να κάνεις. Αυτό θέλω να κάνεις». Στα 18 ή 19 δεν θα ‘θελες να τσακωθείς μαζί τους, είσαι τυχερός που κάνεις αυτό που κάνεις. Ο Ken ήταν θαυμάσιος τύπος, τον λατρεύω. Μιλάω ακόμα με τον Lee Kerslake. Του μίλησα πριν από περίπου ένα μήνα για να δω πώς είναι η υγεία του. Μιλώ με τον Paul Newton Jr (σ.σ: The Gods, Uriah Heep -μπάσο), επειδή είμαστε ακόμα ζωντανοί. Όλοι οι Gods είναι ακόμα ζωντανοί. Ορισμένα συγκροτήματα έχουν μόνο ένα ή δύο μέλη. Εμείς είμαστε ακόμα μαζί (γέλια), όπως ήδη ανέφερα. Είναι πολύ ωραία. Πάντα ήμασταν φίλοι. Ποτέ δεν είχαμε πρόβλημα με κανέναν. Αλλά να μετανιώσω; Ω όχι, έχω μια όμορφη ζωή. Έχω μια σπουδαία ζωή. Η κόρη μου παίζει μπάσο, είναι 24 ετών. Ο γιος μου παίζει κιθάρα. Έχω αποσυρθεί. Θα αγόραζα 7 όργανα. Απλώς χαζολογώ και διδάσκω, διδάσκω. Μου αρέσει να βλέπω τους νέους να ακούν την ιστορία του πώς έπαιζε ο Hendrix, ο Jimmy Page, ο Gary Moore, όλοι αυτοί οι τύποι την παλιά εποχή. Παρακολουθώντας ένα παιδί ηλικίας 15 ή 18 ετών ή 14 ετών να παίζει πραγματικά υπέροχα και να τραγουδά, είναι θαυμάσιο να το βλέπεις. Δεν μετανιώνω για τίποτα απολύτως. Είναι υπέροχα.

 

Θα ήθελα να ρωτήσω τη γνώμη σας για δύο κιθαρίστες από εκείνη την εποχή: Σας αρέσει το στυλ του Alvin Lee και του Ritchie Blackmore;

Μέναμε στη 44 Dukes Avenue στην περιοχή Chiswick, στο Λονδίνο. Μπορείς να απομακρυνθείς περίπου δύο μίλια, τότε έχεις μια άλλη μικρή περιοχή που ονομάζεται Ealing και στο Ealing έμεναν οι Deep Purple και ο Rod Evans ήταν ο τραγουδιστής για τους Deep Purple. Τραγουδούσε το: “Hush, hush/ I thought I heard hear calling my name now”. Τέλος πάντων, έτσι αυτός έμενε εκεί. Πηγαίναμε μαζί σχολείο. Έτσι, ήξερα ότι ήταν σε αυτό το συγκρότημα επειδή ακόμα προβάραμε στο κοινοτικό μας κέντρο. Έτσι, φυσικά πήγαινα και έβλεπα τους Deep Purple στο διαμέρισμά τους και ο Ritchie Blackmore ήταν εκεί και όλοι οι τύποι, ο Jon Lord και ο Ian Paice. Ήταν όλοι υπέροχοι. Λοιπόν, ο Ritchie Blackmore ήταν εκπληκτικός. Ο αγαπημένος μου ήταν ανέκαθεν ο Jeff Beck. Λάτρευα τον Jeff Beck όταν έπαιζε! Είδα τον Alvin Lee στο Marquee Club το 1966. Αχ, απλώς άφησε τους πάντες άφωνους!! Και γύρισα σπίτι και άρχισα την εξάσκηση (γέλια). Γιατί αυτό κάνεις. Έχεις αυτά τα ινδάλματα, δεν μπορείς να αγοράσεις αυτό το χάρισμα που είχαν. Ήταν διαφορετικοί από οποιονδήποτε άλλο. Ήταν απλά εκπληκτικοί μουσικοί όπως ο Eric Clapton και οι Yardbirds. Υπήρχαν τόσο σπουδαίοι μουσικοί εκεί έξω. Επίσης, κομμάτι αυτής της εποχής ήταν οι Gods και ο Ken. Ο Ken κι εγώ, γράφαμε πάντα μαζί, πηγαίναμε για πρωινό μαζί τότε, παίζαμε μαζί. Ήμασταν μαζί για σχεδόν τέσσερα χρόνια. Ποτέ δεν τσακωθήκαμε, ήμασταν πραγματικά καλοί φίλοι με τον Lee και τον Paul Newton Jr. Είμαστε όλοι φιλαράκια. Ήταν τέλεια. Είχε πολύ πλάκα επειδή μέναμε στο Andover για μια ολόκληρη χρονιά. Οι Troggs έμεναν εκεί.

 

Ένα τεράστιο «ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ» στον κύριο Joe Konas για τον χρόνο του.

Joe Konas Facebook page: https://www.facebook.com/joe.konas

Αφήστε το σχόλιό σας