Με τη Γιάννα Βασιλείου γνωριστήκαμε πριν από ένα χρόνο… περίπου. 

Από τότε την έχω πετύχει πολλές φορές σε live γνωστών και φίλων μουσικών και τραγουδιστών και πάντα τα λέγαμε πολύ όμορφα.

Έτσι απλά μία μέρα είπαμε να κάνουμε και μία συνέντευξη, γιατί σε γενικό πλαίσιο όποιος μου «αρέσει» πρώτα από όλα σε χαρακτήρα και ταιριάζει κάπως μαζί μου, του το προτείνω αμέσως, πάνω από όλα για να παρουσιάσω αυτή την προσωπικότητα και έπειτα έρχονται όλα που έχουν να κάνουν με το μουσικό κομμάτι και τον μουσικό τομέα.

Η Γιάννα είναι όντως μία ενδιαφέρουσα προσωπικότητα, που μακάρι να υπήρχε πιο πολύς χρόνος για ακόμα περισσότερες ερωτήσεις.

Εξαιρετική μουσικός, ανήκει στη νέα γενιά και με χαροποιεί ιδιαίτερα που επιτέλους έρχονται τέτοια άτομα στο προσκήνιο με σταθερά βήματα και που ξέρουν τι ακριβώς θέλουν να κάνουν, αλλά και να παρουσιάσουν κάτι «διαφορετικό» στο κοινό.

Συνέντευξη | Ηρώ Τζημίκα

Γιάννα! Καταρχάς γίνεται επιτέλους αυτή η συνέντευξη… Πες μου πώς περνάς;

Μου αρέσει η ζωή μου αυτό το διάστημα. Έχω πολλή δουλειά και πράγματα να ετοιμάσω και όσο φτιάχνει ο καιρός έχω όλο και περισσότερη διάθεση να βγω έξω να δω φίλους, να κάνω βόλτες.

Πέρασαν κι οι γιορτές… Γενικότερα σου αρέσουν οι γιορτές; Ξέρεις αυτή η μάζωξη κόσμου, το σόι κτλ…

Ναι, είναι όμορφη ευκαιρία κάθε γιορτή για να μαζευόμαστε. Τα έθιμα της Κυριακής του Πάσχα όμως με βρίσκουν άκρως αντίθετη οπότε λίγο απομονώνομαι. Τα Χριστούγεννα τα προτιμώ.

Ποιες είναι οι καλύτερες γιορτές που θυμάσαι;

Από τις καλύτερές μου εορταστικές μέρες ήταν πάντα η 7 Ιανουαρίου που γιορτάζαμε μαζί με τον αγαπημένο μου παππού, τον Γιάννη Βασιλείου.

Μιας και πήγαμε λίγο πιο παλιά και στις αναμνήσεις, θα ήθελα να μάθω αρκετά πράγματα για σένα. Οπότε πάμε από εκεί που μεγάλωσες, στην Αθήνα. Πώς θυμάσαι την εποχή σου ως παιδί;

Μεγάλωσα και παραμένω στα νότια προάστια της Αθήνας. Δύσκολο παιδί λένε. Γκρινιάρικο. Μεγάλωσα όμως με πολλή αγάπη και δόθηκα από τα πρώτα μου χρόνια στη μουσική.

Έζησες αυτό που λέμε αλάνα ή δεν ήσουν τέτοιος τύπος;

Δυστυχώς είχε ήδη εξαφανιστεί η έννοια και η ευχαρίστηση της αλάνας. Αλλά ούτως ή άλλως ήμουν λίγο πιο κλειστό παιδί. Ό,τι έκανα εκτός σχολείου θα ήταν κυρίως με τη μεγαλύτερή μου αδερφή.

Σκανταλιές έκανες πιο μεγάλη; Ας πούμε από το λύκειο και στην ηλικία του Πανεπιστημίου… Και θέλω να μου πεις μία που θα θυμάσαι ακόμα και σήμερα.

Εξακολουθώ να κάνω σκανταλιές. Δίνουν λίγη νοστιμιά στη ζωή μας όπως λέω εγώ. Θυμάμαι κάποια στιγμή, έκανα μία πλάκα στη μαμά μου, η οποία είχε διαρκέσει μάλιστα πολύ καιρό. Της τηλεφωνούσα σαν κάποιος θαυμαστής και της έβαζα το ίδιο τραγούδι κάθε φορά. Την είχα εξαντλήσει.

Αφού είπα πανεπιστήμιο… Οι σπουδές σου είναι πάνω στη μουσική. Οπότε η μουσική υπήρχε από πάντα ή ήρθε στην πορεία; Πες μου όλη τη διαδρομή σου και φυσικά ποια μουσικά όργανα παίζεις.

Από τα πέντε μου χρόνια περίπου υπάρχει η μουσική στη ζωή μου. Ξεκίνησα με το πιάνο και τα θεωρητικά της μουσικής. Αργότερα ήρθε η κιθάρα και το τσέλο. Η νεότερη προσθήκη είναι τα drums.

Καθώς μεγαλώνεις, έρχονται όλα και περισσότερα πράγματα και καταπιάνεσαι με πολλά. Θέλω να πιαστώ από το πιο πρόσφατο όσον αφορά την απόδοση των στίχων στο μιούζιΚαλ “hair”. πώς μπλέχτηκες με αυτού του είδους τη δουλειά; Νομίζω είναι αρκετά απαιτητική έως ένα βαθμό.

Η ενασχόλησή μου με το μουσικό θέατρο επαγγελματικά έχει ξεκινήσει από το 2014 με το “Rocky Horror Show” σε σκηνοθεσία του Κωνσταντίνου Ρήγου. Εκεί έκανα και την απόδοση στίχων και τη μουσική διδασκαλία. Ήρθαν έπειτα κι άλλες παραγωγές στις οποίες είχα αντίστοιχους ρόλους. Για το φετινό μου εγχείρημα το “Hair” είμαι πάρα πολύ χαρούμενη και περήφανη για όλα τα ταλαντούχα παιδιά που συμμετείχαν και τραγούδησαν τόσο όμορφα τους στίχους μου. Ευχαριστώ πολύ το σκηνοθέτη μας Δημήτρη Μαλισσόβα που με εμπιστεύτηκε γιατί όντως ήταν κάτι πολύ απαιτητικό γλωσσολογικά και μουσικά.

Πάνω όμως στο καθαρά μουσικό κομμάτι κι αν θες τη δισκογραφία, έχεις κυκλοφορήσει δύο άλμπουμ. Θα ήθελα τη γνώμη σου για τη δισκογραφία του σήμερα και πόσο δύσκολα τα βλέπεις τα πράγματα στη χώρα μας.

Είναι σαφές πια ότι ο κάθε καλλιτέχνης στηρίζεται στις δικές του δυνάμεις και ξεφεύγει αναγκαστικά από το καθαρά καλλιτεχνικό του ιδίωμα. Περνάνε τα πάντα από εμάς, επειδή απλώς δε γίνεται διαφορετικά. Εξακολουθώ όμως να πιστεύω στη δύναμη των ομάδων, οπότε είτε αυτή λέγεται δισκογραφική είτε όχι, είναι σημαντικό να υπάρχει.

Βλέπουμε ότι η φάση αυτή έχει περάσει καθαρά στο digital κομμάτι… Γιατί, λοιπόν, ένας νέος καλλιτέχνης να βγάλει ένα δίσκο; Γιατί στο μυαλό μας έχουμε το δίσκο ως «υλικό». Να το πιάνουμε στα χέρια μας ας πούμε…

Είναι ένα βήμα πιο ολοκληρωμένο από το να κυκλοφορείς μεμονωμένα τραγούδια. Εξελίσσεσαι και το αποτυπώνεις. Και με τον ήχο αλλά και στο χαρτί. Φτιάχνεις το προσωπικό σου δημιούργημα. Και σαν ακροατή με ευχαριστεί διαφορετικά να έχω το cd στα χέρια μου και να διαβάζω τους στίχους και τους συντελεστές ενός δίσκου.

Γενικά η δισκογραφία ήταν κάποτε ένα ρομαντικό κομμάτι, για μένα… Εσύ είσαι ρομαντική στη δουλειά σου; Γιατί είναι μία δύσκολη δουλειά και υπάρχουν πολλοί εκεί έξω.

Στην καθημερινότητα του μουσικού επαγγέλματος χάνεται ο ρομαντισμός. Κι αυτό επειδή, όπως είπαμε πιο πριν, δεν έχουμε την πολυτέλεια να ασχολούμαστε αμιγώς με την τέχνη μας. Παρ’ όλα αυτά την ώρα του live νομίζω πως επανέρχεται η ρομαντική και αγνή μου διάθεση. Συγκινούμαι και χαίρομαι πάρα πολύ που γιορτάζω τη μουσική μου με τον κόσμο που έρχεται να περάσουμε μαζί το βράδυ μας.

Είσαι νέα, ωραία, με ταλέντο σε αρκετά πράγματα. Για σένα τι χρειάζεται κάποιος για να μπορέσει να τα καταφέρει στο χώρο;

Δουλειά, υπομονή, επιμονή, μόρφωση και καλούς συνεργάτες.

Να περάσουμε λίγο στον πρώτο δίσκο που έχει τίτλο «Όλα όσα αγαπώ» θέλω να πιαστώ λοιπόν από τον τίτλο και να μου πεις τι υπάρχει στη ζωή που αγαπάς και γιατί. Ονόμασε μου 5 βασικά πράγματα για σένα.

Οικογένεια, φίλοι, τα ζωάκια μου, το τραγούδι και η μουσική. Γιατί ο συνδυασμός αυτών είναι ο μόνος που θα με κάνει ευτυχισμένη.

Σε πάω τώρα στο «γυάλινο κόσμο». Μίλησε μου γι’αυτό το δίσκο και το τι κρύβει μέσα…

Η ουσία του είναι μάλλον το οτι δεν κρύβει τίποτα, αλλά αποκαλύπτει πολλά. Και ξετυλίγει απόλυτα τον κυκλοθυμικό ψυχικό και μουσικό μου κόσμο.

Γιατί πιστεύεις κάποιος πρέπει να ακούσει τη μουσική που κάνεις; Πώς θα χαρακτήριζες αυτό που βγαίνει προς τα έξω;

Οι άλλοι προσπαθούν να το χαρακτηρίσουν και να βάλουν μια ταμπέλα. Εγώ κάνω απλώς αυτό που νιώθω την εκάστοτε στιγμή. Πιστεύω πως γράφω αρκετά απλά τραγούδια και στίχους που μπορούν να αγγίξουν τον καθένα σε αυτά που απασχολούν όλους μας.

Κάνεις και live όμως και πηγαίνουν αρκετά καλά… Πες μου ένα live που είχε γίνει ένα ευτράπελο ή κάτι που γέλασες πάρα πολύ.

Η πρώτη φορά που θα ανέβαινα στη σκηνή του κήπου του Μεγάρου πριν δύο χρόνια. Λίγο πριν ξεκινήσω, βλέπω την αδερφή μου να τρέχει πανικοβλημένη προς τα εμένα και να με φωνάζει. Τρόμαξα πολύ, μέχρι που την πλησιάζω, έχοντας αφήσεις τους μουσικούς μου επί σκηνής, όπου απλώς μου ζήτησε μια παραμάνα για μια φίλη της που τη συνόδευε.

Νομίζω ότι είσαι η «ειδική» για να ρωτήσω κάτι πάνω στο μιούζικαλ. Πιστεύεις ότι υπάρχουν άνθρωποι στην Ελλάδα για να στηρίξουν αυτό το είδος; Γιατί βλέπουμε σε όλα όσα γίνονται, τους ίδιους και τους ίδιους. Δεν φαίνεται λίγο κάπως αυτό; Μία ανακύκλωση αν θες…

Ξέρω από πρώτο χέρι ότι ναι έχουμε ανθρώπους ταλαντούχους που είναι φτιαγμένοι για να κάνουν αυτό. Έχουν γίνει και πολλές λάθος επιλογές μέχρι σήμερα, αλλά το επίπεδο έχει ανέβει σημαντικά. Άνθρωποι όπως ο Αιμιλιανός Σταματάκης και η Κατερίνα Σούσουλα ανεβάζουν τον πήχη πολύ υψηλά. Για να μην παρεξηγηθώ, αναφέρω τους συγκεκριμένους δύο μόνο, καθώς συνεργαστήκαμε πρόσφατα μαζί στο Hair και έχω τη χαρά να είναι και καλοί μου φίλοι.

Τι σε ενοχλεί εσένα περισσότερο στη χώρα μας και τι θα άλλαζες αν μπορούσες, που πιστεύεις ότι από εκεί ξεκινάει ένα μεγάλο πρόβλημα και φτάσαμε, εδώ που φτάσαμε…

Ίσως δεν έχει να κάνει με τη χώρα μας μόνο, αλλά με την ανθρωπότητα. Περιμένουμε την αλλαγή πάντα από άλλους χωρίς να διορθώνουμε πρώτα τους ίδιους μας τους εαυτούς.

Αλλάζω τώρα κλίμα και προς το τέλος θέλω να επικεντρωθώ λίγο σε εσένα. Τι σου αρέσει να κάνεις στον ελεύθερο σου χρόνο; Χόμπι;

Βιβλία, τηλεοπτικές σειρές, χορός και φαγητό.

Τι είναι αυτό που θα σε κεντρίσει στον άνθρωπο σου και θα πεις, «ώπα, εδώ είμαστε;” (γέλια)

Να με κάνει ήρεμη, να θέλω να γίνομαι καλύτερος άνθρωπος, να νιώθω ασφάλεια και να ονειρεύομαι μαζί του.

Έχεις ερωτευτεί πολύ στη ζωή σου; Ο έρωτας είναι κύριο στοιχείο για την έμπνευσή σου;

Για όλους είναι ο έρωτας στοιχείο έμπνευσης. Φυσικά και έχω ερωτευτεί, καλλιτέχνης είμαι και μάλιστα ρομαντική όπως είπαμε. Μεγαλώνοντας βιώνεις τον έρωτα διαφορετικά. Δε σου κλέβει τη ζωή, αλλά σου τη χαρίζει. Μόνο έτσι είναι υγιής και θεμιτός πια για μένα.

Πιστεύεις στους ανθρώπους; ή είσαι επιφυλακτική; Ανοίγεσαι εύκολα ή δεν σου παίρνει κανείς λέξη;

Ανοίγομαι πάρα πολύ και δε θα σταματήσω να το κάνω όσες φορές κι αν έχω απογοητευτεί πάνω στο συγκεκριμένο ζήτημα. Έτσι μου αρέσει να ζω.

Με τι θα στεναχωρηθείς;

Στεναχωριέμαι καθημερινά με τη βαρβαρότητα των ανθρώπων.

Μουσικές επιρροές; Είσαι της ξένης μουσικής; Θα ψαχτείς και σε κάτι εντελώς αλλού εκτός από τα κλασικά αγγλικά για παράδειγμα;

Έχω ακούσει στη ζωή μου τα πάντα. Έχω μια ιδιαίτερη αγάπη στην ελληνική μουσική, αλλά ακούω και ξένη μουσική, και κλασική, μέχρι και παιδικά τραγούδια.

Και τέλος θέλω να μου πεις τα επόμενα σχέδια σου και φυσικά τι άλλο έπεται….

Την Παρασκευή 11 Μαίου κλείνουμε τον κύκλο των φετινών χειμερινών μας εμφανίσεων με ένα live στο χώρο που ξεκινήσαμε, στο club του Σταυρού του Νότου. Ανυπομονώ για αυτό το live. Θα έχω καλεσμένο μου το Στάθη Δρογώση, αγαπημένος μου τραγουδοποιός και τη βραδιά θα ανοίξει ένα από τα πιο ταλαντούχα άτομα που έχω γνωρίσει μέχρι σήμερα, ο Αντώνης Βλάχος ο οποίος θα παρουσιάσει κάτι πολύ ξεχωριστό. Τα υπόλοιπα από κοντά..

Αφήστε το σχόλιό σας