Αρχική Συνεντεύξεις Ξένοι καλλιτέχνες Συνέντευξη: Frank Marino (Mahogany Rush, solo)

Συνέντευξη: Frank Marino (Mahogany Rush, solo)

-

Δες και αυτά

HIT CHANNEL ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ: Σεπτέμβριος 2019. Είχαμε την χαρά να ξαναμιλήσουμε με έναν θρυλικό κιθαρίστα: τον Frank Marino.  Μόλις κυκλοφόρησε το πολυαναμενόμενο Live at the Agora Theatre”  DVD (δείτε το επίσημο τρέιλερ),  που περιλαμβάνει 1 Blu-Ray Disk, 3 DVD’s κι ένα βιβλίο 180 σελίδων. Μπορείτε επίσης να διαβάσετε τις προηγούμενες, μεγάλες σε έκταση, συνεντεύξεις που έδωσε στο Hit Channel το 2012 και το 2014. Διαβάστε παρακάτω τα όσα πολύ ενδιαφέροντα μας είπε ο Frank:

 

Είστε ικανοποιημένος με την ανταπόκριση που έχετε λάβει μέχρι τώρα για το “Live at the Theatre AgoraDVD;

Ναι, ήταν καλύτερη από όσο νόμιζα! Είμαι πολύ χαρούμενος με αυτό. Ναι, η ανταπόκριση ήταν πολύ καλή. Έχω πολλά μηνύματα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου και κόσμος με παίρνει τηλέφωνο και τέτοια πράγματα… Δεν μπορώ να είμαι πιο ευτυχής. Είναι πραγματικά καλή.

 

Περάσατε 8 χρόνια επιδιορθώνοντας τον ήχο των drums του DVD. Πώς νιώθετε σήμερα για το τελικό αποτέλεσμα;

Νομίζω ότι βγήκε πραγματικά καλό. Όχι μόνο επειδή είναι δικό μου, νομίζω ότι πραγματικά ακούγεται αρκετά καλό, πραγματικά ρεαλιστικό, πραγματικά φυσικό, με πάρα πολύ καλό ήχο. Πολλοί άνθρωποι έχουν ήδη επισημάνει ότι ο ήχος αυτού του συγκεκριμένου DVD είναι καλύτερος από οποιοδήποτε άλλο ήχο είχα ποτέ και κάποιοι λένε ότι είναι καλύτερος από οποιοδήποτε DVD έχουν ακούσει ποτέ, έτσι ναι, βγήκε πραγματικά καλό.

 

Ήταν γενναία απόφαση να το κυκλοφορήσετε χωρίς δισκογραφικό συμβόλαιο;

Απλά σκέφτομαι: «Πρέπει να αναρωτηθείς γιατί θα έκανες σήμερα ο,τιδήποτε με μια δισκογραφική εταιρεία;» γιατί πραγματικά δεν κάνουν πολλά για έναν καλλιτέχνη. Απλά πιστεύω ότι οι καλλιτέχνες έχουν τη δυνατότητα να συνδεθούν άμεσα με τους οπαδούς τους. Ένα από τα προβλήματα να κυκλοφορήσεις με μια δισκογραφική εταιρία είναι ότι θα πάρουν μια δουλειά και θα πουν: «Εντάξει, εδώ είναι η μεγάλη κυκλοφορία» και λίγους μήνες αργότερα λένε: «Εντάξει, τώρα τελειώσαμε με αυτό. Ας κάνουμε κάτι διαφορετικό», ενώ όταν το κάνεις μόνος σου δεν υπάρχει χρονικό όριο σε αυτό. Αλληλεπιδράς άμεσα με τους οπαδούς -που νομίζω είναι το πιο σημαντικό πράγμα- και δεν έχει ζωή μόνο δύο ή τριών ή τεσσάρων μηνών. Θα μπορούσες να το κάνεις για αρκετό διάστημα, γι’ αυτό πιστεύω ότι είναι πολύ καλή ιδέα να μην χρησιμοποιήσεις μια δισκογραφική εταιρεία.

 

Είστε διαθέσιμος για συναυλίες;

Θέλω να περιοδεύσω… αλλά γενικά δεν επιλέγουν τα συγκροτήματα το αν θα περιοδεύσουν. Αυτό που συμβαίνει είναι ότι οι διοργανωτές κάνουν προσφορές σε συγκροτήματα για να έρθουν σε μια πόλη ή να πάνε σε μια περιοδεία και μετά αν το κάνουν εφικτό, τότε πηγαίνεις. Εάν οι διοργανωτές μου τηλεφωνήσουν και πουν: «Θες να περιοδεύσεις;», φυσικά θα πω: «Ναι». Αλλά πρέπει πάντα να περιμένεις μέχρι να συμβεί αυτό. Κανένα συγκρότημα δεν έχει τον έλεγχο πού πηγαίνει ή πότε θα πάει ή για πόσο καιρό θα πάει. Πάντα θα εξαρτάται από τους διοργανωτές. Έτσι, ελπίζουμε ότι το DVD θα φτάσει στα αυτιά κάποιων ανθρώπων και αν αρέσει αρκετά στο κοινό, αυτοί οι διοργανωτές πρόκειται να πουν: «Έϊ, ας βγάλουμε αυτόν τον τύπο σε περιοδεία» και θα μας τηλεφωνήσουν και θα μας πουν: «Θέλετε να βγείτε σε περιοδεία;» και θα πούμε: «Ναι». Αν δεν το κάνουν, το μόνο που μπορείς να κάνεις είναι να ελπίζεις ότι μπορεί να πουλήσεις αρκετά DVD’s και να μπορέσεις να την κάνεις μόνος σου, όπως ακριβώς κάναμε με το DVD και αν αυτό συμβεί, αν πρόκειται να πουλήσω αρκετά DVD’s και να βγάλω αρκετά χρήματα για να βγω σε περιοδεία, επειδή είναι πολύ ακριβό, τότε σίγουρα θα το κάνω. Αλλά ο χρόνος θα μας δείξει αν θα μπορέσουμε να το κάνουμε. Έτσι, ελπίζω ο κόσμος να το αγοράσει και με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, εάν είναι επιτυχημένο είτε θ’αρέσουμε σ’ ένα διοργανωτή και θα μας πει: «Ελάτε να παίξετε» ή θα έχουμε τα χρήματα για να το κάνουμε μόνοι μας.

 

Ο Zakk Wylde σας έκανε ένα φανταστικό δώρο τον Αύγουστο του 2018! Εκπλαγήκατε;

Ουάου! Αν έμεινα έκπληκτος; Ναι, απίστευτα έκπληκτος! Είναι τόσο ωραίο, η κιθάρα είναι τόσο όμορφη και ο Zakk ήταν τόσο καλός που το έκανε αυτό. Χρησιμοποίησε ένα από τα εξώφυλλα των albums μου, το τρίτο μου album (“Strange Universe” – 1975) ως την ζωγραφιά στην κιθάρα. Είναι μια πολύ όμορφη δουλειά. Είναι μια όμορφη κιθάρα από έναν πολύ ωραίο τύπο. Δεν μπορώ να είμαι πιο ευγνώμων. Στην πραγματικότητα, χρησιμοποίησα μια φωτογραφία της ως φόντο στο μενού του DVD! Έτσι, χρειάζεσαι ένα φόντο για τα κουμπιά και χρησιμοποίησα μια φωτογραφία αυτής της κιθάρας.

 

Μπορείτε να μας πείτε λίγα λόγια για το τραγούδι “Land of 1000 Nights” (από το “Strange Universe” -1975);

Το “Land of 1000 Nights” ήταν ένα τραγούδι πολύ νωρίς στην καριέρα μου, όταν προσπαθούσα να περιγράψω μια πολύ άσχημη εμπειρία που είχα και με οδήγησε στο νοσοκομείο και με έκανε να γίνω μουσικός, να κάνω την ψυχεδελική εμπειρία. Αυτό είναι όλο βασικά. Αφορά περίπου ένα όνειρο ή έναν εφιάλτη.

 

Έχετε καθόλου αναμνήσεις από τη κιθαριστική μάχη (guitar battle) με τον Ted Nugent μια νύχτα στο Detroit;

Ω! ναι. Την θυμάμαι πάρα πολύ καλά. Ήμουν πολύ νέος και έπαιζα μία από τις πρώτες μου συναυλίες στην Αμερική. Δεν είχα παίξει και πολλές, νομίζω ότι ήταν ίσως η δεύτερη ή η τρίτη συναυλία μου, αλλά για κάποιο λόγο μας συμπαθούσαν στο Detroit του Michigan και πήγαμε να παίξουμε και υπήρχε ένα συγκρότημα που άνοιγε για μας, το οποίο ήταν ο Ted Nugent και είχε ζητήσει από τους managers μου αν θα μπορούσε να έρθει και να κάνει μια κιθαριστική μάχη και είπα: «Όχι, δεν πρόκειται να κάνω κάτι τέτοιο. Δεν βλέπω τη μουσική μ’αυτό τον τρόπο». Δεν την βλέπω σαν άθλημα. Εν πάση περιπτώσει, το ξέχασα αυτό και στη συνέχεια, ενώ παίζαμε, το crew του έσπρωξε έξω τους ενισχυτές του και άρχισε να την κάνει, ούτως ή άλλως. Δεν ήξερα πραγματικά τι να κάνω εκείνη την στιγμή, ήμουν πολύ καινούργιος γι’αυτού του είδους τα πράγματα. Ήμουν πολύ νέος. Πρέπει να ήμουν 16 ή 17 ετών, ίσως 18 -δεν θυμάμαι- νομίζω 17 και αυτός ο τύπος βγήκε στη σκηνή και προσπαθούσε να παίξει σαν να μονομαχούσαμε με κιθάρες. Έτσι, ήμουν πολύ έκπληκτος αλλά δεν ήθελα να του πω: «Φύγε από τη σκηνή», επειδή υπήρχαν 5.000 άνθρωποι εκεί και θα ήταν ριψοκίνδυνο πράγμα, γι’ αυτό και συμμετείχα σ’αυτό όσο μπορούσα και βγήκε πολύ καλό στο τέλος. Νομίζω ότι έκανε κάτι που συνειδητοποίησε αργότερα ότι ίσως δεν θα ‘πρεπε να κάνει, γιατί δεν φαίνονταν καλά τα πράγματα γι’αυτόν όταν τελείωσε.

 

Απολαύσατε την εμφάνισή σας στην εκπομπή Midnight Special TV (1978) και την εισαγωγή από τον Dickey Betts (Allman Brothers);

Την απόλαυσα. Θέλω να πω, δεν απόλαυσα πραγματικά την εμπειρία, γιατί όταν παίζεις στην τηλεόραση, το κοινό το βλέπει πολύ διαφορετικά. Αυτό που βλέπεις στην τηλεόραση, βλέπεις μια σκοτεινή σκηνή και φωτισμούς και μοιάζει με πραγματική συναυλία, αλλά όταν βρίσκεσαι στο τηλεοπτικό studio, όλα είναι ψεύτικα. Έτσι, πραγματικά στο studio έχεις λίγους ανθρώπους που κάθονται τριγύρω σ’ ένα πάτωμα, τα φώτα είναι πολύ έντονα και ο ήχος δεν είναι πολύ δυνατός. Είναι πολύ διαφορετική εμπειρία. Έτσι, από παιχτικής άποψης είναι πολύ δύσκολο να αισθανθείς σαν να είναι μια πραγματική συναυλία. Έτσι, δεν απόλαυσα πραγματικά την εμπειρία κάνοντάς το, αλλά μου άρεσε η ιδέα ότι θα βρισκόμουν στο ίδιο μέρος με τον Dickey Betts και ανθρώπους σαν κι αυτόν. Για μένα, ήταν πραγματικά σπουδαίο πράγμα γιατί μου αρέσει πραγματικά ο Dickey Betts (γέλια).

 

Δεν υπάρχει άνθρωπος εν ζωή που να παίζει τα τραγούδια του Hendrix καλύτερα από εσάς! Νιώθετε μεγάλη ευθύνη όταν μεταδίδεται το αληθινό πνεύμα της μουσικής του Hendrix στον 21ο αιώνα;

Δεν το νιώθω πραγματικά αυτό, αλλά νομίζω ότι αν πρόκειται να παίξεις τη μουσική οποιουδήποτε, όχι μόνο του Hendrix, αλλά οποιουδήποτε, ειδικά ενός καλλιτέχνη που είναι τόσο πρωτοπόρος για τους μουσικούς, πρέπει να βεβαιωθείς ότι δεν κάνεις ο,τιδήποτε σ’ αυτή τη μουσική που να μην έχει την μεγαλύτερη εντιμότητα και σεβασμό που θα ‘πρεπε να έχει. Νομίζω ότι ο τρόπος για να το κάνεις αυτό δεν είναι να προσπαθήσεις να είσαι καλύτερος, να μην προσπαθήσεις να το κάνεις σαν να είσαι εσύ καλύτερος από αυτό, αλλά απλώς να το παρουσιάσεις στον κόσμο με τον τρόπο που νομίζεις ότι θα μπορούσε να του αρέσει να παρουσιαστεί και ότι θα ήταν ευτυχής να το ακούσει να παρουσιάζεται με αυτόν τον τρόπο. Νομίζω ότι αν το κάνεις αυτό, όχι μόνο με τον Jimi, αλλά ακόμα κι αν το κάνεις με τους Beatles ή με άλλους σπουδαίους πρωτοπόρους, τον Bob Dylan ή όποιον άλλο θες, πρέπει να το κάνεις αυτό. Πρέπει να το κάνεις με τρόπο που το τιμά και το σέβεται και το αντιμετωπίζει με τον τρόπο που θα έκανες με μια σπουδαία ζωγραφιά του Μιχαήλ Άγγελου ή οποιουδήποτε άλλου σπουδαίου ζωγράφου.

 

Παρακολούθησα ένα video με σας  στο Youtube να παίζετε το “Strawberry Fields Forever” στο home studio σας. Είναι πιθανόν να το παίξετε ζωντανά ή να το ηχηγραφήσετε όπως κάνατε με το “Norwegian Wood” στο “Tales of the Unexpected” (1979);

Κοίτα, είναι πολύ πιθανό. Θα σου πω αυτό: Όταν βρισκόμαστε σε περιοδεία, ένα από τα πράγματα που μου αρέσει στην περιοδεία είναι ότι την μέρα κάθε συναυλίας, κάνουμε ένα πολύ μεγάλο σε διάρκεια soundcheck. Δεν πηγαίνουμε μόνο για 5 λεπτά, τσεκάρουμε και μετά φεύγουμε. Μερικές φορές παίζουμε το απόγευμα για 3 ή 4 ώρες όταν ο κόσμος δεν βρίσκεται εκεί και κατά τη διάρκεια αυτών των soundchecks περνάμε πολύ καλά επειδή παίζουμε αυτά τα τραγούδια. Παίζουμε τραγούδια των Beatles και το “Strawberry Fields” και το “Penny Lane” και όλα τα πράγματα που αγάπησα μεγαλώνοντας και ναι, είναι εντελώς πιθανό να ηχογραφήσω κάτι τέτοιο. Και πάλι, αν το κάνω, πρέπει να το κάνω με τρόπο που να σέβεται το τραγούδι και δεν το γελοιοποιεί, γιατί μερικές φορές οι άνθρωποι διασκευάζουν τραγούδια και δεν τα σέβονται πολύ. Αυτό που έκανα με το “Norwegian Wood” είναι διαφορετικό από το αρχικό “Norwegian Wood”, αλλά νομίζω ότι σέβεται το συναίσθημα του τραγουδιού και τους ίδιους τους Beatles.

 

Το περιοδικό Guitar World έκανε μια συνέντευξη με σας το 2015. Βοήθησε αυτό νεότερους ακροατές να μάθουν για τη μουσική σας;

Δεν ξέρω. Θέλω να πω, το ελπίζω. Έχω κάποιους νεότερους ακροατές που μου γράφουν γράμματα, που έρχονται στο www.mahoganyrush.com  και μου μιλούν στην ιστοσελίδα μου, γιατί στην ιστοσελίδα μου αλληλεπιδρώ με τον κόσμο. Δεν το κάνω στο Facebook, δεν μιλώ πολύ στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, αλλά στην δική μου ιστοσελίδα έχω ένα χώρο όπου συζητώ με ανθρώπους, μιλώ, απαντώ σε ερωτήσεις και είναι πολύ προσωπικό. Σε αυτό το χώρο, ναι, έχουμε μερικούς νεότερους ανθρώπους, μερικές φορές είναι τα παιδιά των μεγαλύτερων σε ηλικία που ήταν ήδη οπαδοί και μερικές φορές ήρθαν επειδή διάβασαν ένα άρθρο κάπου όπως το Guitar World ή Guitar Player. Έτσι, πάντοτε είμαι ευτυχής να τα λέμε. Νομίζω ότι ένα από τα λάθη που κάνουν οι εταιρείες (σ.σ: μουσικού) εξοπλισμού είναι ότι κατασκευάζουν πραγματικά καλό εξοπλισμό και στη συνέχεια το καθιστούν πολύ ακριβό για τους νέους και με αυτόν τον τρόπο παίρνουμε τον καλύτερο εξοπλισμό από τα χέρια αυτών που θα δημιουργήσουν την επόμενη γενιά μουσικής, γιατί δεν έχουν τα χρήματα γι’αυτό. Λοιπόν, λέω συνέχεια στους φίλους μου που το κάνουν, που πωλούν ενισχυτές και πετάλια: «Πραγματικά δεν πρέπει να τους πουλάτε τόσο ακριβά επειδή οι νέοι δεν έχουν τα χρήματα γι’αυτά, και ότι οι μόνοι άνθρωποι που τα χρησιμοποιούν είναι οι άνθρωποι που πραγματικά δεν πρόκειται να δημιουργήσουν οποιαδήποτε νέα μουσική μ’αυτά». Έτσι το βλέπω. Νομίζω ότι οι νέοι είναι η καρδιά και η ψυχή του rock ‘n’ roll, πάντα ήταν, πάντα θα είναι και απλά θα ήθελα να έχουμε περισσότερους απ’αυτούς.

 

Περάσατε καλά στην εμφάνισή σας στο Rock ‘n’ Roll Marathon στο Long Beach Arena το 1980 με τους Humble Pie, Mother’s Finest και Angel;

Πέρασα υπέροχα σε αυτή την περιοδεία. Πρώτα απ’ όλα, ήμουν πολύ καλός φίλος με όλα τα συγκροτήματα. Ο Steve Marriott (Small Faces, Humble Pie) και εγώ κάναμε πολύ παρέα, για μεγάλο χρονικό διάστημα και περάσαμε πολύ καλά. Αγαπούσα όλους τους ανθρώπους που έπαιζαν σε όλα τα συγκροτήματα. Περάσαμε πολύ καλά σε όλη την περιοδεία, συμπεριλαμβανομένης της συναυλίας στο Long Beach. Ναι, την θυμάμαι πολύ καλά. Ήταν πολύ ωραία ανάμνηση για μένα.

 

Έχω δει μια φωτογραφία σας με τον Rick Derringer και έναν οπαδό. Καταφέρατε να τον γνωρίσατε; Μιλήσατε για τα τζαμαρίσματά του με τον Jimi Hendrix;

Ποτέ δεν μίλησα με τον Rick γι’ αυτό, αλλά μιλήσαμε για άλλα πράγματα. Γίναμε φίλοι, κάναμε κάποιες συναυλίες μαζί κατά καιρούς και πάντα μ’άρεσε η ιδέα ότι είχε παίξει με τον άλλο αγαπημένο μου κιθαρίστα που ήταν ο Johnny Winter. Νομίζω ότι ρώτησα τον Rick περισσότερα για τον Johnny Winter απ’ ο,τιδήποτε άλλο.

 

Ο Keith Emerson μου είπε ότι υπήρχε τεράστια συζήτηση όταν οι Beatles κυκλοφορούσαν ένα νέο album. Έπρεπε ν’ακούσεις την κιθάρα του George Harrison, έπρεπε να ακούσεις το μπάσο του Paul McCartney και τους στίχους που είχε γράψει ο John Lennon. Σήμερα, δεν συμβαίνει καθόλου αυτό. Κανένας δεν νοιάζεται για το ποιος παίζει ένα κιθαριστικό solo σε ένα album της Lady Gaga. Κανένας δεν δίνει δεκάρα! Συμφωνείτε με αυτή τη δήλωση;

Κοίτα, δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η μουσική έχει αλλάξει. Ο τρόπος με τον οποίο οι άνθρωποι αντιμετωπίζουν τη μουσική έχει αλλάξει εντελώς, ειδικά οι νέοι που ακούν τραγούδια για 30 δευτερόλεπτα σε ένα τηλέφωνο, οπότε το επίπεδο εκτίμησης δεν είναι ακριβώς ίδιο και τόσο εκτεταμένο. Όπως είπα προηγουμένως, πάντα θα υπάρχουν και πάντα υπήρχαν ορισμένοι μουσικοί που εμφανίζονται και κάνουν πραγματικά μεγάλη διαφορά στη μουσική. Όχι μόνο σε ό,τι αφορά τη φήμη ή τις πωλήσεις. Στη μουσική. Έχουν επηρεάσει γενιές ανθρώπων που δημιουργούν πραγματικά πολλή μουσική μετά από αυτό. Έτσι, μερικά από τα ονόματα που αναφέρεις, αυτοί οι τύποι, το κάνουν αυτό. Δεν είναι πολλοί, αλλά εμφανίζονται και τα πράγματα έχουν αλλάξει πραγματικά τώρα το 2019. Δεν είναι σίγουρα το ίδιο.

 

Παίξατε στο Heavy Metal Holocaust Festival στο Port Vale του Ηνωμένου Βασιλείου το ‘81 με τους Motorhead, Ozzy, Riot, Vardis και Triumph. Νιώθατε άνετα παίζοντας μπροστά σε ένα heavy metal κοινό;

Πάντα ένιωθα άνετα μ’ ένα heavy metal κοινό και παρόλο που δεν παίζω κατά κύριο λόγο heavy metal μουσική, μερικοί από τους καλύτερους οπαδούς μου είναι οπαδοί του heavy metal. Νομίζω ότι ο λόγος γι’ αυτό δεν είναι τόσο λόγω της μουσικής, αλλά επειδή απ’όλα των είδη οπαδών της rock μουσικής, τα heavy metal συγκροτήματα και οι heavy metal οπαδοί είναι πολύ φυσιολογικοί άνθρωποι. Είναι πολύ προσγειωμένοι. Μοιάζω πολύ μ’αυτούς. Είμαι κανονικός άνθρωπος, μιλάμε για κανονικά πράγματα. Δεν είναι ένα μεγάλο show γι’ αυτούς, είναι μόνο άνθρωποι που περνάνε καλά. Μου αρέσουν οι heavy metal οπαδοί και μου αρέσουν τα heavy metal συγκροτήματα, όχι για τη μουσική, αλλά για τις προσωπικότητες που είναι. Είναι απλά πραγματικά ρεαλιστικοί, τίμιοι άνθρωποι.

 

Έχετε κάποια μελλοντικά σχέδια;

Σίγουρα, θα ήθελα να έρθω και να παίξω μια συναυλία εκεί που είσαι. Ο χρόνος θα δείξει.

 

Ένα τεράστιο «ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ» στον κύριο Frank Marino για τον χρόνο του!

Παραγγείλτε το “Live at the Agora Theatre” DVD από εδώ: https://www.mahoganyrush.net/dvd/

Δείτε το επίσημο τρέιλερ του “Live at the Agora Theatre” DVD: https://www.youtube.com/watch?v=wVt0i_3sp-I&feature=youtu.be 

Official Frank Marino & Mahogany Rush website: https://www.mahoganyrush.com/

Official Frank Marino Facebook page: https://www.facebook.com/OfficialFrankMarino/

Αφήστε το σχόλιό σας