Συνέντευξη | Φώτης Σπύρος «Για να ζήσεις, πρέπει να έχεις πεθάνει λίγο»

Ο Φώτης Σπύρος είναι ένας από τους πιο ταλαντούχους κωμικούς ηθοποιούς της γενιάς του. Έχει συμμετάσχει στις πιο μεγάλες και επιτυχημένες παραγωγές όλα αυτά τα χρόνια που είναι στο χώρο αυτό με «ορόσημα» τις σειρές «Δύο Ξένοι», «Μαρία η άσχημη» και «Κόκκινο Δωμάτιο». Το κοινό τον έχει αγαπήσει πολύ, γιατί όταν κάποιος μπορεί να σε κάνει να γελάσεις με τη ψυχή σου και έχει χιούμορ, σίγουρα τον έχεις κατατάξει αρκετά ψηλά.

Έχει ζήσει πολλά, έχει περάσει πολύ όμορφα, αλλά και πολύ άσχημα, όπως χαρακτηριστικά μου εκμυστηρεύεται σε αυτό το χρόνο που είχαμε για τη συνέντευξή μας.

Πριν από μερικά χρόνια κάποιες δηλώσεις του, τον έφεραν με όχι τόσο «σωστό» τρόπο στο προσκήνιο και δέχτηκε πολλές κριτικές για τα πιστεύω του, αλλά και γι’αυτό που είναι ως άνθρωπος… Πολύ ειλικρινής, πολύ αληθινός, ο Φώτης Σπύρος, είναι ένας άνθρωπος που μπορεί να έχει άποψη και να μιλάει για όλους και για όλα, με εμπεριστατωμένες απόψεις που η βάση τους είναι η αλήθεια!

Αυτό το διάστημα θα βρείτε το Φώτη Σπύρο και την παρέα του, η οποία συγκαταλέγεται από νέους και ταλαντούχους ηθοποιούς, κάπου κοντά στο σπίτι σας, διότι «οργώνουν» όλη την Ελλάδα με περιοδεία, παίζοντας στο «Μυστικό Κλειδί» της Πηνελόπης Δέλτα.

Περισσότερες πληροφορίες στη σελίδα τους στο facebook : «Το μυστικό κλειδί» 

Συνέντευξη | Ηρώ Τζημίκα 

Φώτη! Βρεθήκαμε για μία συνέντευξη και νιώθω ότι θα είναι πολύ ωραία η κουβέντα μας… 

Ηρώ κι εγώ έτσι πιστεύω…

Δεν ξέρω δηλαδή αν το νιώθεις κι εσύ αυτό, αλλά το vibe είναι πολύ όμορφο…

Έτσι ακριβώς νιώθω κι εγώ κι έτσι ακριβώς λειτουργώ. Νομίζω ότι το συναίσθημα είναι η πιο σοφή μου λειτουργία, δεν με έχει προδώσει έως τώρα και φυσικά την εμπιστεύομαι περισσότερο από τις υπόλοιπες. Σε σχέση με το μυαλό μου δηλαδή, το συναίσθημα το εμπιστεύομαι περισσότερο (γέλια)

Για αρχή θέλω να μου πεις τι κάνεις αυτό το καλοκαίρι…

Θα σου πω πρώτα το σίγουρο κι αυτό που δεν κάνω κι είναι οι διακοπές (γέλια) Δηλαδή αυτό που λένε όταν κάνεις περιοδεία, κάνεις και διακοπές, δεν ισχύει, στο λέω ξεκάθαρα. Είναι fabrica. Είναι δύσκολη δουλειά και έχει πολλές απαιτήσεις. Παίζει με τις αντοχές σου. Παρόλα αυτά είμαι πολύ καλά και μπαίνω «στρωτά» σε όλο αυτό. Έχω βάλει πρόγραμμα που πριν δεν είχα κι η ζωή μου άλλαξε ριζικά.

Όταν εννοείς ριζικά εννοείς να φανταστώ αυτό το πρόβλημα υγείας που είχες; 

Ναι, είχα ένα πρόβλημα υγείας, επέστρεψα κι εδώ κι ένα χρόνο τη ζωή μου τη στήνω ξανά από την αρχή. Είναι πάρα πολύ σημαντικό αυτό, γιατί τη φτιάχνω όπως θέλω κι όπως την είχα ονειρευτεί. Επίσης να σου πω ότι «ξεβόλεψα» και κάποιους ανθρώπους από τη παλιά μου ζωή. Έκανα το δικό μου ξεσκαρτάρισμα, γιατί έτσι έπρεπε κιόλας. Υπήρχαν πολλοί άνθρωποι που «ζούσαν» εις βάρος μου.

Αυτό που λες είναι βαριά κουβέντα όμως… 

Είναι όντως και μπορεί να το συνειδητοποίησα στα 43 μου, αλλά είναι έτσι.

Κάνεις μία νέα αρχή στη ζωή σου. Πέρασες δύσκολα όπως μου λες, αν και δεν θέλω να σταθούμε τόσο εκεί και να το επεκτείνουμε, γιατί είναι αρκετά προσωπικό σου, αλλά πόσο εύκολο θα μου έλεγες, είναι το να τα αφήσεις όλα πίσω σου και να κάνεις νέα αρχή; 

Για να ζήσεις, πρέπει να έχεις πεθάνει λίγο… Κι αυτό που σου λέω είναι αρκετά αισιόδοξο! Αν έχεις καταφέρει και δεις λίγο τον γκρεμό, χωρίς να πέσεις φυσικά, θα έχεις καταφέρει τη θέαση κι αυτό είναι πολύ σημαντικό. Είναι σημαντικό να έχεις καταφέρει να δεις και την άλλη πλευρά κι αυτό σίγουρα σε κάνει να αναθεωρήσεις πάρα πολλά πράγματα. Φαντάζεσαι καλύτερα! (γέλια) Έχεις περισσότερο χιούμορ, αγαπάς περισσότερο, αφήνεις τα μικρά καθημερινά πράγματα πίσω.

Ζεις την κάθε στιγμή, λοιπόν…

Ξέρεις, είμαστε και λίγο «ηλίθιοι» εμείς οι άνθρωποι, γιατί πιστεύουμε ότι είμαστε αθάνατοι. Ξεχνάμε ότι θα τελειώσουμε. Δηλαδή μην αφήνουμε κάτι που μπορούμε να το κάνουμε τώρα, για αύριο. Πήγαινε παράδειγμα διακοπές φέτος, γιατί του χρόνου δεν ξέρεις αν θα πας. (γέλια) Οπουδήποτε! Πρέπει να ζεις το σήμερα και το βράδυ που θα πας στο σπίτι σου, να πεις: «Είμαι ευτυχισμένος». Αν μπορείς να το πεις αυτό, είναι το πιο σημαντικό.

Μου τα λες τόσο όμορφα, που πραγματικά πιστεύω, θα μπορούσαμε να μιλάμε ώρες ατέλειωτες γι’αυτό… Όμως λέγαμε πριν και για την πολλή δουλειά. Φέτος θα έχεις περιοδεία με έναν εξαιρετικό θίασο στο «Μυστικό κλειδί» της Π. Δέλτα.

Ακριβώς και είναι μία διασκευή δική μου και του Νίκου Χρηστίδη, το οποίο δεν το ήξερα και ο Νίκος μου το πρότεινε. Είναι ένα διήγημα που λέγεται «η καρδιά της βασιλοπούλας» και μου άρεσε πάρα πολύ. Είναι διαχρονικό, κλασικό και παραμυθένιο μπορώ να σου πω, αλλά ταυτόχρονα και πολύ σύγχρονο, γιατί θίγει το θέμα της συναισθηματικής ανημποριάς. Κι εγώ έχω μεγάλο θέμα με αυτό που επικρατεί τόσο και στη δική μας εποχή. Είμαι από αυτούς που στεναχωριούνται αρκετά και το να βλέπω «αναπηρία» και πολλές φορές ηθελημένα όσον αφορά το συναίσθημα από ανθρώπους γύρω μου. Είναι μία κοπέλα που δεν μπορεί να νιώσει γιατί της έχουν πάρει την καρδιά. Βέβαια είναι για καλό σκοπό της την πήρε η μοίρα, ώστε να μη νιώσει τις λύπες της ζωής. Κι εδώ έρχεται το θέμα της παράστασης. Αξίζει να μπορέσεις να νιώσεις και τα άσχημα συναισθήματα; Ως Φώτης θα σου πω, φυσικά και αξίζει, γιατί είσαι και τα καλοκαίρια σου σε αυτή τη ζωή, όπως είσαι κι οι χειμώνες σου. Άμα δεν πονέσεις, δεν θα μάθεις κιόλας.

Σε ενοχλεί πολύ από όσο καταλαβαίνω…

Με πειράζει, ναι. Όσοι δειλιάζουν, όσοι κοιτιούνται στα μάτια και δεν αγαπιούνται, όσοι είναι στα social media όλη την ώρα και δεν ασχολούνται με αυτό που συμβαίνει πραγματικά γύρω τους, όσοι είναι κολλημένοι με το πόσα «like» θα πάρουν. Πραγματικά λυπάμαι πολύ αυτούς τους ανθρώπους. Είναι αδιανόητο και στεναχωριέμαι.

Ο Νίκος είναι ένας νέος ηθοποιός, ένα νέο παιδί, όπως όλοι στο θίασο αυτό. Γενικά από ότι έχω δει, συνεργάζεσαι με πολλούς νέους.

Μου αρέσει πάρα πολύ να συνεργάζομαι με νέους και θαυμάζω πολλούς από αυτούς. Μου αρέσει πολύ το θέατρο κι είχα και την τύχη να συνεργαστώ με τους σημαντικότερους ανθρώπους στην Ελλάδα όλα αυτά τα χρόνια. Οφείλω κατά τη γνώμη μου, αν έχω καταλάβει κάτι από όλο αυτό, να το δείχνω και στους άλλους. Έχω δει ένα ωραίο λουλούδι; Θέλω να το δεις κι εσύ! Αυτό, λοιπόν, και μπορείς να με πεις ρομαντικό δεν με πειράζει, (γέλια) το σκέφτομαι έτσι και θέλω το «γνωρίσω» σε μερικούς ανθρώπους. Να το συστήσω.

Υπάρχουν πολλοί νέοι ηθοποιοί εκεί έξω και γίνονται αρκετές δουλειές, αλλά στην ουσία δεν ξέρεις τι είναι καλό και τι κακό. Τι θα άλλαζες εσύ στο θέατρο που βλέπεις ότι δεν πάει καλά;

Ηρώ, είμαι πολύ αυστηρός. Και περισσότερο με τον εαυτό μου και κατ’επέκταση με τους άλλους. Είναι ψευδαίσθηση ότι υπάρχουν πολλοί ηθοποιοί εκεί έξω. Ηθοποιός δεν θεωρείται ένας που βγαίνει από τη σχολή. Ηθοποιός δεν θεωρείται κάποιος που έχει παίξει σε μια παράσταση και έχουν μαζευτεί φίλοι και γνωστοί. Όπως επίσης δεν θεωρείται ηθοποιός κάποιος που έχει κάνει ένα σήριαλ. Αν το πάρουμε έτσι έχουμε 15.000. Δεν είναι όλοι τους. Ηθοποιός λέγεται κάποιος μετά από 20 χρόνια και τότε μπορεί να κριθεί κιόλας. Στα 20 χρόνια παρουσίας, εμπειρίας και να έχει αλλάξει 150 συνεργάτες. Πρέπει να υπάρχει μία γνώμη για σένα. Δυστυχώς ή ευτυχώς αυτή η διαδικασία σε κάνει ηθοποιό.

Πραγματικά σε μία απάντηση σου, Φώτη, θα μπορούσα να σε ρωτήσω 15 πράγματα, αλλά δεν θα προλάβουμε! Μιας και μιλάμε για συνεργάτες, στην παράσταση είστε μαζί και με μία παλιά συνεργάτιδα, τη Φιλίτσια Καλογεράκου. Κι αν δεν κάνω λάθος έχετε να «συνυπάρξετε» από το σήριαλ «Μαρία η άσχημη».

(γέλια) Απόλαυσε το, χαλαρά, γιατί εγώ το απολαμβάνω! Θα μας περιμένουν! Κοίτα να δεις, με τη Φιλίτσα είναι και κάπως περίεργο, γιατί παρόλα που ήμασταν στο ίδιο σήριαλ, δεν είχαμε μαζί πολλά γυρίσματα, προς το τέλος μόνο. Ουσιαστικά δεν αισθάνομαι ότι έχω δουλέψει μαζί της έτσι όπως το αναφέρεις. Την εκτιμώ πολύ ως άνθρωπο όμως και ως συνάδελφο, αλλά δεν είχαμε δουλέψει μαζί. Τώρα είναι μία ευκαιρία! Την εκτιμώ. Έχει κάτι δικό της και αυτό το κάτι μου αρέσει!

Ας περάσουμε όμως λίγο και στην πορεία σου εξ’ολοκλήρου… Πες μου, πώς ξεκίνησες;

Έχω μεγαλώσει στο Περιστέρι. Ήμουν από πολύ φτωχή οικογένεια. Μικρός δεν είχα καθόλου αυτοπεποίθηση, παρότι ήμουν πολύ καλός μαθητής στο σχολείο. Το θέατρο το αγάπησα μέσα από κάτι επιθεωρήσεις που είχα δει και στη συνέχεια, επειδή ήξερα μόνο μία σχολή θεάτρου, αυτή του Θεάτρου Τέχνης, πήγα εκεί. Έδωσα, πέρασα, που δεν περίμενα ότι θα περνούσα και αρίστευσα. Βγήκα πρώτος. Εκεί είχα την τύχη να μάθω θέατρο από ανθρώπους που το ήξεραν όλη τη σημασία της λέξεως. Στη συνέχεια της πορείας μου και στον κινηματογράφο έχω κάνει 19 ταινίες και στην τηλεόραση 19 ολόκληρα σήριαλ! (γέλια)

Πω, αυτό πάει να πει πολλές ώρες γυρισμάτων. (γέλια)

(γέλια) Σκέψου, έκατσα μια φορά για πλάκα και σκεφτόμουν πόσες ώρες γυρισμάτων είναι όλα αυτά μαζί. Κι είναι πάνω από 50.000 ώρες. Τουλάχιστον…

Οι «Δύο ξένοι» πώς προέκυψαν; Δεν θυμάμαι να έχω δει κάπου την ιστορία, οπότε θα σε ρωτήσω ξανά! 

Εκείνη την περίοδο, το 1997, κάναμε ένα μιούζικαλ που λεγόταν «Happy End» και εκεί είχα πρώτο ρόλο και μπορώ να σου πω με σιγουριά ότι ήμουν πάρα πολύ καλός. Είχε περάσει να μας δει όλη η Αθήνα. Και το λέω ότι ήμουν καλός, γιατί έχουν υπάρξει παραστάσεις, που ήμουν «σκατά» (γέλια) και μπορώ να στις πω κιόλας! Εκεί με είχε δει ο Αλέξανδρος Ρήγας. Μετά από αυτό θυμάμαι όμως ότι ήμουν στη Ρόδο και καθόμουν χαρακτηριστικά κάτω από μία καμάρα, όπου χτυπάει το κινητό. Μόλις είχαν πρωτοβγεί τα κινητά να σου πω (γέλια) Ήταν ο συνεργάτης του Αλέξανδρου και μου είπε: «Έχουμε γράψει ένα μικρό ρόλο για σένα, λέγεται Φώτης, έχει λίγες ατάκες, αλλά θέλουμε να τον κάνεις εσύ». Εγώ δεν είχα κάνει ξανά τηλεόραση, αλλά είπα αμέσως ναι. Δεν ξέραμε τι θα γίνει, γιατί μόλις τότε άρχισε να «γίνεται» η ιδιωτική τηλεόραση. Κι ήταν οι «Δύο Ξένοι».

Έχεις πολλά να διηγείσαι, έτσι;

Έχω κάνει πολλά σήριαλ, έχω περάσει όμορφες στιγμές, κακές στιγμές, περάσαν πολλά χρήματα από τα χέρια μας. Υπήρχε αγάπη, σεβασμός, πρωτοτυπία, φαντασία. Πλέον δεν υπάρχει τίποτα από όλα αυτά κι είναι κρίμα μία τηλεόραση που αγαπήσαμε και στηρίξαμε, να έχει καταλήξει στο Game Of Love και το Power Of Love αντίστοιχα.

Τι έχεις να μου πεις για την τηλεόραση του σήμερα; 

Έχω να σου πω ότι όλα αυτά που βλέπεις σήμερα στην τηλεόραση τα παίρνεις και μαζί σου. Στη ζωή σου. Βλέπεις τη μία να ερωτοτροπεί με τον άλλον, βλέπεις να τους άλλους να τρέχουν στα αγωνίσματα, αυτό γίνεται όμως κι η δική σου συμπεριφορά. Όλο αυτό το «ξεφτιλίκι» το φέρεις πάνω σου μετά. Το κάνεις καθημερινότητα σου. Γίνεται το ίδιο με αυτό.

Γιατί εγίναν έτσι τα πράγματα; 

Έγιναν έτσι, γιατί μια χαρά βολεύει κιόλας. Όταν κρατάνε το επίπεδό μας εκεί, λογικό και επόμενο να είμαστε «δούλοι». Υπάρχει καμία εκπομπή για την ποίηση στην τηλεόραση; Δεν έχει χώρο για τέτοιες εκπομπές. Η ποίηση καλλιεργεί το συναίσθημά σου, το συναίσθημά σου, τη φαντασία σου και τότε γίνεσαι άνθρωπος.

Πόσα χρόνια έχεις να κάνεις τηλεόραση; Αν σου γινόταν μία καλή πρόταση, για ένα σήριαλ καλοδουλεμένο, θα το έκανες;

Η τελευταία μου δουλειά, ήταν στη «Μαρία την άσχημη». Πέρασα τη φάση με την αρρώστια μου, αποτραβήχτηκα. Έτσι έπρεπε να γίνει, γιατί δεν ήθελα να βγαίνω στην κατάσταση που ήμουν στην τηλεόραση. Τώρα όμως που είμαι καλά, συζητάω αρκετά πράγματα! Την αγαπάω τη δουλειά μου, αλλά έτσι όπως την ξέρω και την έχω γνωρίσει.

Πώς επιλέγεις τις δουλειές σου; 

Θέλω να καταλάβω ότι υπάρχει χημεία. Με τους συνεργάτες, με το κείμενο. Με όλα.

Θα ελαφρύνω την κουβέντα μας και θα σε ρωτήσω, αν βαριέσαι να βλέπεις τον εαυτό σου συνέχεια μέσα από τις επαναλήψεις;

Καταρχάς δεν είμαι εγώ, είναι άλλος (γέλια) Είναι μικρός και αδύνατος αυτός! (γέλια) Να σου πω την αλήθεια, δεν τα έχω δει. Ελάχιστα πράγματα. Αν τα δω, θα τα δω μαζί με φίλους επειδή θέλουν εκείνοι να με δουν ή αν κάτσω να δω μία σκηνή και το πως την έχω κάνει. Έχει τύχει να πέσω «πάνω» μου, αλλά με αλλάζω! (γέλια) Βαριέμαι κιόλας να με βλέπω.

Τι ήταν αυτό που είχαν εκείνες οι σειρές που έμειναν ανεξίτηλες στο χρόνο; 

Μία είναι η λέξη. Αθωότητα. Οι προθέσεις τους ήταν αθώες και γίνονταν με αγάπη και έπαιζαν καλοί ηθοποιοί, σε καλά σενάρια. Ήταν ακριβώς μέσα στον κόσμο. Δεν είναι τυχαίο που τα τελευταία 10 χρόνια που ζούμε όλο αυτό με τα social media, έχει παραγκονιστεί η τηλεόραση. Σκέψου ότι η επιθεώρηση πέθανε από την τηλεόραση κι η τηλεόραση πέθανε μέσα από τις ατάκες στο facebook. Τώρα ό,τι ειπωθεί υπάρχει κατευθείαν στο διαδίκτυο.

Θα ήθελες να γυρίσεις το χρόνο πίσω ώστε να τα ζήσεις ξανά ή λες ότι αφού τα έζησα τα αφήνω και πίσω μου; 

Μου αρέσω τώρα εδώ που είμαι,όπως μου άρεσα και τότε. Το να είχα το τωρινό μυαλό όμως να ζήσω και τότε, δεν ξέρω αν θα το ήθελα. Σίγουρα όμως θα είχε ενδιαφέρον! Κάθε ηλικία έχει τα δικά της…

Ποια είναι η γνώμη σου για την επιτυχία; Πώς τη βλέπεις;

Η επιτυχία είναι μία και μόνο κι εγώ από μικρός, ήθελα να κάνω καριέρα ανθρώπου. Όχι ηθοποιού. Δεν είμαι καριερίστας και δεν με ψαρώνει καμία επιτυχία. Η μόνη επιτυχία είναι να είμαι καλός άνθρωπος, ένα καλό φίλτρο για τους άλλους και να καλυτερεύω όσο μπορώ τη ψυχή μου. Η αναγνωρισημότητα είναι μία επιτυχία στη δουλειά σου, όπως και το να βγάλεις και κάποια χρήματα μέσα από αυτό. Είναι φυσικό επακόλουθο.

Υπήρχαν στιγμές που ξέφυγες στο παρελθόν όμως και τώρα να έχεις μετανιώσει;

Από όσους ανθρώπους με τους οποίους έχεις μιλήσει, εγώ ξέφυγα περισσότερο από όλους. Είμαι από αυτούς που έχουν ξεφύγει πολύ,ναι. Αυτό που λάτρευα και θαύμαζα πάντα ήταν η κατάρα. Έτσι γεννήθηκα. Τους καταραμένους θαύμαζα. Δεν μου αρέσουν οι ιμάντες ασφαλείας και θέλω να βλέπω τον αετό να πετάει ελεύθερος. Ακόμα κι αν κινδυνεύει να τον πυροβολήσουν. Ήθελα να ζήσω στην κόψη του ξυραφιού και να τα γνωρίσω όλα. Γι’αυτό κι οι αγαπημένες μου προσωπικότητες, ήταν πάντα αυτοί που έφυγαν νωρίς.

Μεγάλο αυτό που μόλις είπες και δεν νομίζω ότι έχεις και απωθημένα στη ζωή σου…

Όχι, καθόλου. Έπαιρνα τα ρίσκα μου, τολμούσα εκεί που θα φοβόμουν. Ήθελα να ζήσω τα πάντα. Δεν έχω κάνει κακό σε κανέναν άνθρωπο ηθελημένα. Μόνο στον εαυτό μου.

Κάποιες δηλώσεις που έκανες στο παρελθόν, όσον αφορά την προσωπική σου ζωή, πιστεύεις ότι έκαναν κακό στην πορεία σου και τη δουλειά σου;

Δεν με νοιάζει καθόλου το τι έκαναν στη δουλειά μου, ωστόσο για να σου απαντήσω, μάλλον, ναι, έκαναν, αλλά έκαναν και σε εμένα προσωπικά κακό. Αυτό με νοιάζει. Το πόσο ταρακουνήθηκε η ψυχή μου κι η προσωπικότητά μου. Ήταν μία στιγμή που σίγουρα δεν έπρεπε να γίνει όπως έγινε, γιατί πήρε μεγάλη έκταση, έγινε θέμα κι εγώ έπρεπε να το κόψω και δεν το έκοψα. Έκανα λάθος και το μετάνιωσα. Αυτό είμαι όμως κι είμαι περήφανος.

Τι θα συμβούλευες σε ένα νέο παιδί που δεν έχει κάνει ακόμα το come out του; Γιατί στην Ελλάδα είναι ένα θέμα που τρομοκρατεί κόσμο και προσωπικά να σου πω την αλήθεια, δεν ξέρω και το λόγο.

Ο μόνος που πρέπει να φοβόμαστε είναι ο εαυτός μας. Δεν υπάρχει κανείς να σε τρομοκρατήσει αν είσαι αξιοπρεπής και δεν βλάπτεις κανέναν. Έτσι και κανένας δεν θα έχει πρόβλημα με το κρεβάτι σου. Ό,τι θέλεις κάνε το εκεί και τελειώνει εκεί. Αν δεν σου κάνω κακό, δεν σε ενοχλώ. Πρέπει να είμαστε ο εαυτός μας και θα σου πω και σίγουρα κάτι, ότι όποιος νομίζει ότι ο περίγυρος του δεν το γνωρίζει, είναι γελασμένος! Το ξέρουν όλοι κι αυτοί που κρύβονται, ζουν μία αυταπάτη. Δεν αξίζει, λοιπόν, για κανέναν να καταπιέζονται. Πρέπει να είναι αυτοί που πραγματικά είναι.

Απλά νομίζω ότι πέραν του ότι ο κόσμος είναι καταπιεσμένος, δεν μπορεί να «ξεγλιστρήσει» κι εύκολα, λόγω της κρίσης που αναμασάμε κι όλη την ώρα.

Θα σου πω ότι όλο αυτό το παραμύθι της κρίσης, είναι τρελή ευκαιρία για καινούργια πράγματα. Γίνεται ένα μεγάλο ξεσκαρτάρισμα και όποιος έχει μάτια να δει, θα δει και θα πάει παρακάτω. Και στα προσωπικά του, αλλά και σε όλους τους άλλους τομείς.

Αγαπάς την Ελλάδα; 

Την αγαπώ πολύ και είμαι περήφανος που είμαι Έλληνας. Η χώρα μας είναι πανέμορφη και το μόνο της ελάττωμα, είναι ότι έχει Έλληνες (γέλια) Εμείς είμαστε το πρόβλημα!

Τι είναι αυτό που θα άλλαζες για να έρθουν τα καλύτερα για τη χώρα μας; 

Τους πολιτικούς της, ξεκάθαρα. Κανένας από αυτούς να μην ξαναπάρει χρίσμα. Ποιος φταίει για την κρίση; Έχουμε και εμείς μερίδιο ευθύνης σε αυτό, που να το παραδεχτούμε, αλλά στο ταμείο πρέπει να μπει μπροστά και να πληρώσει άλλος. Δεν έχουμε να πληρώσουμε άλλο εμείς. 40 χρόνια ληστείας. Δεν γίνεται άλλο, μας έχουν καταστρέψει. Εμείς είδαμε και μία άσπρη μέρα, οι επόμενοι τι θα δουν;

Επειδή το κλίμα είναι αρκετά φορτισμένο και μετά από μία τόσο ωραία κουβέντα, δεν θέλω να έχουμε πικρή γεύση, θα ήθελα να μου πεις κάτι που δεν σε ρώτησα πριν και έχει να κάνει με μία ιστορία, είτε από γύρισμα, είτε στο θέατρο, που θα τη θυμάσαι για όλη σου τη ζωή και σε κάνει να γελάς…

Θα σου πω κάτι, που δεν το έχω πει ποτέ, παρά μόνο σε κάποιους φίλους. Είναι πολύ αστείο, αλλά τώρα πια έχει πλάκα και πρέπει να το μάθει ο κόσμος. Είμαστε «Δύο ξένους» κι έχουμε το διπλό επεισόδιο με τη Ρίτα Σακελλαρίου. Η Ρίτα Σακελλαρίου ήταν μία απίστευτη προσωπικότητα, πληθωρική, «αντράκι» και τα έλεγε στα ίσα. Εγώ τότε ήμουν πιτσιρικάς 19 χρονών. Ήμασταν που λες στο γύρισμα που κάναμε το πάρτι της Μαρκορά. Αυτό κράτησε γύρω στις 15 μέρες. Ήμασταν όλοι εκεί μεταξύ μας και με είχε συμπαθήσει η Ρίτα. Κάποια στιγμή, έρχεται και με πιάνει και μου λέει: «Αγοράκι μου, έλα να σου πω κάτι στο αυτί». Εγώ λέω αμέσως: «Μάλιστα κ. Σκελλαρίου, πείτε μου». Και τι μου λέει; «Μην κουνιέσαι τόσο, θα σε περάσουν για π@στη». (γέλια) Μιλάμε πάγωσα. (γέλια) Κρύος ιδρώτας γιατί ήμουν 19 χρονών, δεν ήξερα τίποτα, δεν είχα συνειδητοποιήσει τίποτα. Ήταν πολύ σκληρό για μένα τότε. Γι’αυτό και μπορώ να το πω τώρα που ήρθε η ώρα…

(γέλια) Δεν το πιστεύω πραγματικά! Και μεγάλη μου τιμή που μου το εκμυστηρεύτηκες και είσαι τόσο ειλικρινής μαζί μου. Για κλείσιμο κάνε μου μία ανασκόπηση για το τι να περιμένουμε από εσένα… 

Έχουμε όπως είπαμε την περιοδεία μας που έχει ήδη ξεκινήσει με το «Μυστικό Κλειδί» της Πηνελόπης Δέλτα, θα έρθει τηλεόραση καλώς εχόντων των πραγμάτων και έχω και πολύ ωραίες προτάσεις για το θέατρο. Είμαι πραγματικά καλά και είμαι εδώ που θέλω να είμαι τώρα!

Φώτη, σε ευχαριστώ από καρδιάς!

Ηρώ, εγώ σε ευχαριστώ πάρα πολύ!

Αφήστε το σχόλιό σας