HIT CHANNEL ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΗ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ: Σεπτέμβριος 2018. Είχαμε την μεγάλη τιμή να μιλήσουμε μ’έναν εξαιρετικά ταλαντούχο μουσικό: τον Edgar Winter. Κάνει φωνητικά και επίσης παίζει πλήκτρα, σαξόφωνο και κρουστά. Έχει μια πολύ επιτυχημένη καριέρα ως solo καλλιτέχνης, καθώς επίσης και με τους Edgar Winter’s White Trash και τους The Edgar Winter Group. Το instrumental τραγούδι του, “Frankenstein” έφτασε στο No.1 του Billboard Hot 100 το 1973. Ακόμα, έχει παίξει με τον θρυλικό αδερφό του, Johnny Winter και τον Ringo Starr. Το πιο πρόσφατο studio album του είναι το Rebel Road”, που κυκλοφόρησε 2008. Διαβάστε παρακάτω τα πολύ ενδιαφέροντα πράγματα που μας είπε ο Edgar:

 

Έχετε κάνει πολλές συναυλίες φέτος μέχρι στιγμής. Είστε ικανοποιημένος με την ανταπόκριση που έχετε από τους οπαδούς σας;

Ναι, παίζουμε λίγο-πολύ συνέχεια. Παίζουμε κυρίως τα Σαββατοκύριακα. Κάνουμε περίπου 50-100 συναυλίες ετησίως. Το κάνω επειδή μ’αρέσει να παίζω. Ανέκαθεν παίζω, από τότε που ήμουν παιδί. Ξεκίνησα να παίζω όταν ήμουν 4 χρονών και ο αδερφός μου κι εγώ, παίζαμε μαζί ukulele και τραγουδούσαμε τραγούδια των Everly Brothers. Όταν ο Johnny ξεχώρισε στην κιθάρα, αποφάσισα ότι θα έπαιζα ο,τιδήποτε άλλο! Έτσι, έπαιξα μπάσο για λίγο, drums και μετά πλήκτρα. Στη συνέχεια, άρχισα το σαξόφωνο. Έγινε η πρώτη μου αγάπη. Μου αρέσει πραγματικά να παίζω σαξόφωνο, είναι το αγαπημένο μου όργανο. Εξακολουθώ ν’απολαμβάνω να παίζω κάθε μέρα, όσο κι όταν πρωτοξεκίνησα. Έτσι, δεν θα ακούσετε ποτέ τον Edgar Winter να μιλάει για αποχαιρετιστήρια περιοδεία. Σκοπεύω να παίζω μέχρι την ημέρα που θα πεθάνω. Είναι τόσο ωραίο το ενδιαφέρον για τη μουσική της δεκαετίας του ‘70. Ποιος θα μπορούσε να προβλέψει ότι θα υπήρχε ένα classic rock είδος και ότι αυτό το ενδιαφέρον θα συνεχιζόταν μέχρι σήμερα; Είναι μια υπέροχη εμπειρία για μένα και είμαι πολύ ευγνώμων σε όλους τους οπαδούς. Νομίζω ότι θα έρθουν και θα δουν τις συναυλίες μας και θα περάσουν πολύ καλά!

 

Ασχολείστε αυτή τη στιγμή με άλλα projects;

Ναι, ασχολούμαι. Ξεκινάω να δουλεύω πάνω σ’ένα tribute album για τον αδερφό μου, Johnny Winter. Είναι ο μεγαλύτερος μουσικός μου ήρωας. Εκείνος και εγώ, αρχίσαμε να παίζουμε μαζί και αν δεν ήταν αυτός, αμφιβάλλω ότι θα είχα κάνει ποτέ αυτό που έκανα. Ίσως να ήμουν jazz μουσικός ή να ήμουν μηχανικός ήχου. Θα ήμουν στην μουσική με κάποιο τρόπο, αλλά αμφιβάλλω ότι αυτό θα συνέβαινε με τον ίδιο τρόπο. Η αιτία εν μέρει που θέλω να κάνω αυτό το tribute album για τον Johnny, είναι από αγάπη και σεβασμό γι’αυτόν για όλα όσα μου είχε δώσει και για όλα όσα είχε δώσει στον κόσμο. Νομίζω ότι θα είναι μια ωραία εμπειρία και είναι κάτι που αισθάνομαι ότι θέλω να κάνω. Έτσι, ανυπομονώ πολύ να το κάνω και αυτό είναι το σχέδιό μου. Θα καλέσω μερικούς από τους κιθαρίστες φίλους μου: τον Joe Walsh φυσικά, από τους James Gang και τους Eagles, τον Billy Gibbons με τους ZZ Top, κάποιους από τους καλύτερους μουσικούς. Τον Kenny Wayne Shepherd και τον Joe Bonamassa. Όλοι θέλουν να το κάνουν. Όλοι τους είπαν ότι θα ήθελαν ν’ αποτελέσουν μέρος του. Ο Slash έπαιξε στον τελευταίο δίσκο μου, τον “Rebel Road” (2008) δίσκο. Έτσι, σκοπεύω να τον ρωτήσω. Κι ο Ringo Starr, φυσικά, ο drummer των Beatles. Έχω παίξει με τον Ringo στους All-Starr Band του και είπε ότι θα ήθελε πολύ να κάνει ένα τραγούδι. Έχουμε μια καλή αρχή από εκεί.

 

Ανυπομονείτε να κάνετε την Rock Legends Cruise VII τον Φεβρουάριο του 2019;

Μ’ αρέσει να κάνω αυτή την κρουαζιέρα. Την έχω κάνει αρκετές φορές, είναι πάντα πολύ διασκεδαστικό και μου θυμίζει τα festival όπως το Woodstock, όπου έχεις την ευκαιρία να δεις πολλούς αγαπημένους φίλους που είναι στην δουλειά από τις παλιές μέρες. Υπάρχει πάντα η ευκαιρία να τζαμάρεις με διαφορετικούς ανθρώπους. Θα είναι πολύ διασκεδαστικό. Θα υπάρχουν πολλοί σπουδαίοι νεοεισερχόμενοι και θα δούμε νέους γνωστούς μαζί με πολλούς παλιούς φίλους.

 

Έχουν περάσει 10 χρόνια από το τελευταίο σας studio studio, “Rebel Road”. Ποια είναι τα συναισθήματά σας σήμερα σχετικά με αυτό το album; Μ’αρέσει το “Texas Tornado”!

Προσπάθησα να κάνω ένα album με τον ίδιο τρόπο που ηχογραφούσαμε στο παρελθόν. Την εποχή που μεγαλώσαμε, το να βγαίνουμε έξω και να παίζουμε μουσική ήταν κάτι τόσο ξεχωριστό, αλλά πραγματικά πιστεύω ότι υπάρχουν δύο χρυσές εποχές στη μουσική: Οι δεκαετίες του ‘40 και του ‘50 για την jazz με τις Big Band και το swing και οι δεκαετίες του ‘60 και ‘70 για το rock. Νομίζω ότι ήταν πραγματικά απαράμιλλες. Πιστεύω ότι ο λόγος που η μουσική ήταν τόσο σπουδαία τότε, ήταν επειδή υπήρχε τόσο πλήρης ελευθερία. Δεν υπήρχε παρέμβαση από τις δισκογραφικές εταιρείες. Δεν υπήρχε κανένας πάνω από το κεφάλι σου. Τα συγκροτήματα έμπαιναν στο studio με 3 ή 4 τραγούδια και στην πραγματικότητα δημιουργούσαν την μουσική στο studio. Νομίζω ότι η μαγεία αυτής της εποχής ήταν η αμεσότητα αυτής της ιδέας, αντί να χρειάζεται να υποβάλεις demos και να πάρεις έγκριση από τις εταιρείες για τα τραγούδια.

Έτσι προσπαθήσαμε να κάνουμε αυτό το album, το “Rebel Road” όπως το κάναμε εκείνη την εποχή. Είχα συναντήσει τον Slash στο Λευκό Οίκο όταν κάναμε την συναυλία για την νέα χιλιετία. Όταν μπήκε το 2000, έφτιαξαν ένα συγκρότημα γεμάτο stars και υπήρχαν πολλοί άνθρωποι που έπαιζαν: ο Quincy Jones με 100-μελή χορωδία… Ήταν ένα τεράστιο γεγονός και τότε γνώρισα τον Slash και σκέφτηκα είναι ο τέλειος άνθρωπος για να παίξει στο ομώνυμο κομμάτι, το “Rebel Road”. Είναι ένα αρκετά άγριο και τρελό τραγούδι και το έκανε. Αυτός ήταν το τέλειο μουσικό συμπλήρωμα γι’ αυτό. Προσκάλεσα επίσης τον Clint Black, ο οποίος είναι ένας σπουδαίος  καλλιτέχνης της country και συμπατριώτης Τεξανός, από το Τέξας, την πατρίδα μου. Δεν είναι μόνο σπουδαίος συνθέτης και καλλιτέχνης της country, αλλά παίζει και υπέροχη φυσαρμόνικα. Είχα ένα τραγούδι που ονομάζεται “The Power of Positive Drinking” και ήθελα πραγματικά το κάτι σαν country μέρος σ’ αυτό το τραγούδι. Έτσι, ήταν αρκετά ευγενικός ώστε να συμφωνήσει και να παίξει σ’ αυτό. Περάσαμε υπέροχα κάνοντας αυτό το δίσκο και σε κάθε συναυλία που κάνω, παίζω  2 ή 3 τραγούδια από το “Rebel Road”.

 

Περιμένατε την τεράστια εμπορική επιτυχία του τραγουδιού σας “Frankenstein” (1972);

Όχι (γέλια). Σχεδόν δεν το βάλαμε το τραγούδι. Δεν είχαμε καμία πρόθεση να ηχογραφήσουμε το “Frankenstein”. Ήταν ένα τραγούδι που έγραψα χρόνια νωρίτερα, όταν έπαιζα με τον αδερφό μου Johnny και βρήκα αυτό το riff (σ.σ: τραγουδάει το riff του “Frankenstein”) και ήταν ένα είδος bluesy riff που κατορθώσαμε να παίξουμε. Έπαιζα Hammond και alto σαξόφωνο και στη συνέχεια κάναμε το διπλό drum solo, είχαμε δύο drum sets στη σκηνή. Έκανα το διπλό drum solo με τον drummer του Johnny, τον “Red” Turner. Το αποκαλούσαμε “The Double Drum Song” λόγω του δίδυμου drum solo. Χρόνια αργότερα, όταν βγήκε το synthesizer, έτυχε να είμαι ο πρώτος που είχε την ιδέα να βάλει μια ζώνη στα πλήκτρα. Ήμουν πραγματικά απογοητευμένος που ήμουν κολλημένος πίσω από τα τεράστια πλήκτρα. Ήταν μια απλή και προφανής ιδέα που θα σκεφτόσουν ότι κάποιος θα το ξεκίναγε. Τα περισσότερα πλήκτρα, πριν τα synthesizers, ήταν πολύ βαριά για να το κάνεις αυτό. Αποφάσισα να μπω σ’ ένα κατάστημα μουσικών ειδών και πήγα να δω το synthesizer και είπα: «Πω! Θα ‘πρεπε να βάλω μια ζώνη σ’ αυτό και να το παίξω όπως την κιθάρα».

Έτσι, σ’εκείνο σημείο έψαχνα ένα τραγούδι που ν’ αναδεικνύει το synthesizer και σκέφτηκα: «Πω πω! Σίγουρα αυτό το παλιό “Double Drum Song” θα ακούγεται πολύ καλά μ’ αυτό το υποηχητικό βάθος του synth» . Δουλέψαμε πάνω σε μια βερσιόν αυτού και αρχίσαμε το να παίζουμε live και σκότωνε! Είχαμε εκπληκτική ανταπόκριση. Κανείς δεν είχε δει ποτέ κάποιον με πλήκτρα γύρω από το λαιμό του. Αυτό ήταν το ένα πράγμα και το τραγούδι αυτό καθαυτό είχε εκπληκτική ανταπόκριση. Αλλά ακόμα δεν σκεφτόμασταν να το ηχογραφήσουμε, γιατί ήταν πολύ μεγάλο. Το live μας τραγούδι ήταν σχεδόν 20 λεπτά. Αρχίσαμε να ηχογραφούμε, αλλά στην ταινία της ηχογράφησης απλά συνέβη τυχαία να έχουμε δύο ή τρεις εκδοχές του. Ήταν ένα τόσο διασκεδαστικό τραγούδι να το παίζεις. Ένα live τραγούδι που όλοι θέλαμε να παίζουμε. Ήμασταν ερωτευμένοι μ’ αυτό το τραγούδι. Εκείνη την εποχή, ο μόνος τρόπος για να επεξεργαστείς κάτι ήταν να κόψεις κυριολεκτικά το master tape. Ήταν σαν να κόβεις ένα διαμάντι, αν τα έκανες θάλασσα, τότε είχε χαθεί. Ο Rick (σ.σ: Derringer -κιθάρα, παραγωγός) και εγώ, ήμασταν στην ηχογράφηση και είπε ότι θα μπορούσαμε να το επεξεργαστούμε σε κάτι που θα ήταν μικρότερο σε διάρκεια για να συμπεριληφθεί στο album. Πίστευα ότι ήταν μια τρελή ιδέα, αλλά μου αρέσουν οι τρελές ιδέες.

Στο τέλος της ηχογράφησης, βρισκόμασταν στο studio και υπήρχαν παντού κομμάτια αραδιασμένα στην πλάτη των καρεκλών, πάνω στις κονσόλες και προσπαθούσαμε να βγάλουμε άκρη για το ποιο μέρος θα χρησιμοποιούσαμε και πώς θα τα ενώναμε. Ο drummer, ο Chuck Ruff, ψέλλισε τ’ αθάνατα λόγια: «Πω πω, είναι σαν τον Frankenstein». Έκανε την αντιστοιχία, με το ένα χέρι από ‘δω και το ένα πόδι από κει και να προσπαθείς να τα ενώσεις. Είπε: «Πω πω, είναι σαν τον Frankenstein», αλλά ακούγεται και σαν τον Frankenstein. Μας άρεσε το τέλειο όνομα. Ακόμη και αφού το βάλαμε στο album, το “Free Ride” ήταν το τραγούδι στο οποίο πιστεύαμε και νομίζαμε ότι θα έκανε επιτυχία. Το κυκλοφορήσαμε ως πρώτο single και δεν έκανε τίποτα. Έτσι, συνεχίσαμε να κυκλοφορούμε τραγούδια από το album (σ.σ: “They Only Come Out at Night” -1972) και ήταν περίπου τρία ή τέσσερα singles αργότερα όταν τo βάλαμε στη β’ πλευρά.

Νομίζω ότι το “Hangin’ Around” κυκλοφόρησε στην α’ πλευρά. Ξεκίνησε να παίζεται στους underground κολλεγιακούς σταθμούς στα FM. Έτσι, ήταν καθαρά ένα τυχαίο πράγμα που κανείς δεν περίμενε. Νομίζω ότι είναι ένα καλό παράδειγμα κάθε φορά που οι άνθρωποι με ρωτούν: «Έχεις κάποια συμβουλή προς τους νέους που ξεκινούν;» Πάντα τους λέω: «Παίξτε τη μουσική που αγαπάτε περισσότερο, τη μουσική που πραγματικά σας αρέσει και μην ανησυχείτε προσπαθώντας να πουλήσετε δίσκους και προσπαθώντας να φανταστείτε τι θέλει ν’ακούσει ο κόσμος. Απλά παίξτε τη μουσική που βρίσκεται στην καρδιά σας». Νομίζω ότι το γεγονός ότι το “Frankenstein” βγήκε εντελώς τυχαία, συνέβη επειδή προέκυψε από ένα τραγούδι που παίζαμε πραγματικά από αγάπη για το τραγούδι και μας άρεσε να το παίζουμε. Αυτή είναι η ιστορία του “Frankenstein”.

 

Πιστεύω ότι η live εκτέλεση του “Tobacco Road” από το “Roadwork” (1972) album είναι μία από τις καλύτερες διασκευές όλων των εποχών! Είστε περήφανος για αυτή την διασκευή;

Ναι. Για άλλη μια φορά, είμαι πολύ περήφανος γι’ αυτό το τραγούδι και το παίζω ακόμα σε κάθε συναυλία και αυτό ήταν ένα ακόμα πράγμα που συνέβη λίγο-πολύ κατά τύχη. Δεν θεωρούσα πραγματικά τον εαυτό μου, τραγουδιστή. Μου άρεσε περισσότερο η jazz και η κλασσική μουσική και έπαιζα με τον αδερφό μου, Johnny και ένα βράδυ μου είπε: «Έι Edgar, γιατί δεν τραγουδάς ένα τραγούδι;» Μου άρεσε πάντα το “Tobacco Road” λόγω του θετικού μηνύματος , με άλλα λόγια, ένα άτομο που γεννήθηκε σε δύσκολες συνθήκες, πρέπει να ξεπεράσει τα εμπόδια. Υπάρχει πολύς πόνος στα blues τραγούδια: «Το μωρό μου με άφησε» και «Έχασα τη δουλειά μου και έχασα το σπίτι μου». Μου αρέσει το γεγονός ότι το “Tobacco Road” έχει ευτυχισμένο τέλος. Κάποιος με ρώτησε κάποτε για το ποιος είναι ο ορισμός μου για τα blues. Το καλύτερο που μου ‘ρθε είναι: «Τα μπλουζ είναι το να μεταμορφώνεις τον πόνο σε χαρά». Υπάρχει κάτι πραγματικά χαρούμενο σ’αυτό. Ακόμα κι αν υπάρχουν πολλά βάσανα και προβλήματα στα blues, στους στίχους, είναι κάπως ανεβαστικό και νιώθεις: «Ω, τα πράγματα μπορούν πάντα να είναι μελαγχολικά, αλλά υπάρχει κάτι πολύ χαρούμενο στο νόημα» και το νιώθω ιδιαίτερα αυτό στο “Road Tobacco”.

 

Θυμάστε την εκπληκτική εμφάνιση σας στο Concert 10 Festival στο Pocono International Raceway το 1972 με τους Emerson, Lake & Palmer, Faces και Humble Pie;

Θυμάμαι τη συγκεκριμένη συναυλία. Αυτό που λατρεύω σ’ όλα τα festival εκείνης της εποχής ήταν ότι υπήρχε τόσο μεγάλη ποικιλία στη μουσική και μπορούσες να έχεις τους πάντες από τον Jimi Hendrix, τους Country Joe and the Fish, τους Vanilla Fudge και την Janis Joplin. Το Woodstock ήταν το βασικό festival που άλλαξε πραγματικά τη ζωή μου, γιατί μέχρι εκείνο το σημείο, θεωρούσα τον εαυτό μου περισσότερο ως ένα σοβαρό μουσικό. Ευτυχώς, το έχω ξεπεράσει αυτό. Όταν παίζω μπροστά σ’ ένα κοινό, η μουσική με βγάζει από τον εαυτό μου. Με ανυψώνει σε ένα σημείο πέρα ​​απ’ αυτό. Με κάνει να αισθάνομαι ότι είμαι μέρος σε κάτι μεγαλύτερο από τον εαυτό μου. Είναι ένα πολύ πνευματικό συναίσθημα. Εκείνη την στιγμή, ό,τι έννοιες ή ανησυχίες ή προβλήματα έχεις, μένουν στο βάθος και αναδύονται μόνο στη στιγμή που παίζεις. Νομίζω ότι αυτό συνέβη με το κοινό. Εκείνη τη στιγμή, είστε ενωμένοι και είστε ένα. Είναι ένα θαυμάσιο και απερίγραπτο συναίσθημα και αυτό το νιώθω κάθε φορά που παίζω για οποιοδήποτε κοινό, ιδιαίτερα όταν παίζω σε μεγάλα festival. Σημαίνει τα πάντα και σημαίνει αυτό που αγαπώ περισσότερο και τους βλέπω όλους να διασκεδάζουν, να rock-άρουν και να περνούν ωραία!

 

Τι αναμνήσεις έχετε από το Woodstock ειδικότερα; Παίξατε εκεί με το συγκρότημα του Johnny Winter.

Όπως είπα, άλλαξε πραγματικά τη ζωή μου επειδή το όλο πράγμα ήταν ενταγμένο στο κοινωνικό υπόβαθρο των πολιτικών δικαιωμάτων και του κινήματος ειρήνης. Υπήρχαν άνθρωποι που έγραφαν και τραγουδούσαν τραγούδια που πίστευαν πραγματικά. Μια στιγμή που δεν θα ξεχάσω ποτέ: Να είμαι στη σκηνή και να κοιτάζω πάνω απ’ αυτή την ατελείωτη ανθρώπινη θάλασσα και να βλέπω όλους αυτούς τους ανθρώπους ενωμένους και συνασπισμένους μ’ αυτόν τον μοναδικό τρόπο. Αυτό σε ξεπερνούσε. Μεγάλωσα παίζοντας μουσική στον δικό μου, προσωπικό, ιδιωτικό κόσμο για να ξεφύγω. Ποτέ δεν είχα καμία επιθυμία να γίνω διάσημος. Αγαπούσα μόνο τη μουσική αυτή καθαυτή. Λατρεύω την ομορφιά της αρμονίας και του ρυθμού. Όταν έπαιξα στο Woodstock και είδα όλους αυτούς τους ανθρώπους, άλλαξε όλη μου τη σκέψη για τη μουσική και με έκανε να συνειδητοποιήσω ότι η μουσική δεν ήταν μόνο ο δικός μου προσωπικός κόσμος, αλλά έχει τη δύναμη να φτάσει έξω, να ξεπεράσει τα όρια και να ενώσει τους ανθρώπους. Τότε ήταν που αποφάσισα ότι ήθελα να γίνω καλλιτέχνης και ν’αρχίσω να γράφω μουσική και ν’ αρχίσω να τραγουδάω. Σκέφτηκα ότι έπρεπε να βρω έναν τρόπο να το κάνω αυτό να έχει νόημα, να επιστρέψω κάτι στον κόσμο, γι’ αυτό που είναι και αυτό που θα γίνει. Αυτό ήταν το συναίσθημά μου. Επίσης, έτυχε να νιώσω το Woodstock επειδή κανείς δεν ήξερε ότι ο Johnny είχε έναν αδελφό. Πήγα κάτω στο κοινό, απλά για να βάλω τον εαυτό μου στη θέση των οπαδών και να προσπαθήσω να μάθω. Κατόρθωσα να το δω και από την πλευρά του κοινού και από την πλευρά του καλλιτέχνη. Θυμάμαι ότι υπήρχε επίσης ένα αναρρωτήριο εκεί για πολύ κόσμο που είχε πάρει πολλά ναρκωτικά και είχε μπελάδες με το τριπάρισμα. Θυμάμαι να μιλάω με πολλούς απ’αυτούς τους ανθρώπους, προσπαθώντας να τους ενθαρρύνω και να τους δώσω κάποια παρηγοριά και υποστήριξη. Ήταν μια τόσο αξέχαστη εμπειρία. Για όλους αυτούς τους λόγους ήταν κάτι που δεν θα ξεχάσω ποτέ και πάντα θα το θεωρώ ως την αρχή της καριέρας μου, το Woodstock.

 

Ήταν μια ενδιαφέρουσα εμπειρία να παρακολουθείτε τον αδερφό σας Johnny να τζαμάρει με τον Jimi Hendrix;

Τους είδα να τζαμάρουν μαζί σε ένα night club στη Νέα Υόρκη, που λεγόταν The Scene. Ο Johnny και οι περισσότεροι από εμάς, λατρεύαμε το παίξιμο του Jimi Hendrix και ξέραμε ότι είναι ένας εκπληκτικός μουσικός. Ποτέ δεν κατάφερα πραγματικά να μιλήσω πολύ με τον Jimi, αλλά ο Johnny το έκανε. Ο Johnny τον γνώριζε πολύ καλύτερα. Υπήρχαν τόσοι πολλοί μεγάλοι καλλιτέχνες εκείνη την εποχή. Σίγουρα, νομίζω ότι ο Jimi Hendrix άλλαξε πραγματικά την όλη προσέγγιση στην κιθάρα. Ο Jeff Beck ήταν άλλος ένας πρωτοπόρος. Υπάρχουν πολύ λίγοι άνθρωποι σε αυτό το επίπεδο και σίγουρα ο Jimi έσπαγε πλάκα με το θέμα. Νομίζω ότι ενέπνευσε τον Johnny και μπορώ να ακούσω πολλά απ’ αυτά στο παίξιμο του Johnny. Όλοι οι σπουδαίοι κιθαρίστες, οι πάντες, είχαν μια καταπληκτική επιρροή σε αυτά που έκανε ο Johnny. Όλοι το ξέρουν.

 

Πώς ήταν το να είσαι μέλος του συγκροτήματος του Ringo Starr για τέσσερα χρόνια;

Ήταν τιμή και ευχαρίστηση. Ο Ringo είναι απλά ένας εκπληκτικός άνθρωπος, σίγουρα ως μουσικός, αλλά είναι επίσης ένας ειλικρινής υπερασπιστής και κήρυκας της ειρήνης και της αγάπης, κάτι που είναι τόσο απαραίτητο στον κόσμο. Έχοντας παίξει στο Woodstock και όντας παλιός hippie, αυτό το μήνυμα μού είναι πολύ αγαπητό. Αισθάνομαι ότι οι Beatles ήταν μεγαλύτεροι από τη μουσική. Αλλάξαν τη νοοτροπία μιας ολόκληρης γενιάς και πραγματοποίησαν μια επανάσταση χωρίς να ρίξουν ούτε μια σφαίρα. Όλα ήταν ζήτημα ελευθερίας: ελευθερίας της σκέψης, ελευθερίας της ύπαρξης και ελευθερίας της μουσικής. Υπερέβαιναν τη μουσική. Ήταν ίσως η πιο εκπληκτική ομάδα μουσικών και τα τραγούδια τους ήταν υπέροχα. Η εντονότερη μου ανάμνηση από εκείνη την εποχή ήταν στα 70ά γενέθλια του Ringo. Παίζαμε στο Radio City Music Hall και υπήρχε μια έκπληξη που ο Ringo δεν γνώριζε. Στο τέλος της συναυλίας, ο Paul McCartney βγήκε στη σκηνή και ο Joe Walsh ήταν εκεί, στήνοντας το μπάσο του Paul και παίξαμε το “Tatatatata/ta-tata / This is your birthday (σ.σ: το τραγούδι των Beatles “Birthday”). Δεν μπορούσα να το πιστέψω. Απλά βγήκα και ήμουν στη σκηνή με δύο από τους Beatles και τον Joe Walsh. Ήταν απλά μια εκπληκτική εμπειρία και μια ανάμνηση που δεν θα ξεχάσω ποτέ. Μίλησα πρόσφατα με τον Ringo και πρόκειται να παίξει στο tribute album για τον Johnny. Για την ακρίβεια, είπε: «Θέλω να παίξω drums σ’ ένα κομμάτι». Έτσι, ανυπομονώ γι’ αυτό και είναι ένας σπουδαίος άνθρωπος.

 

Ποιο είναι το μυστικό της μακροχρόνιας φιλίας και συνεργασίας σας με τον Rick Derringer (κιθάρα); Ήσασταν μαζί ακόμα και στο συγκρότημα του Ringo!

Ναι, παίξαμε στο συγκρότημα του Ringo και συνήθως κάνουμε μαζί 10 ή 20 συναυλίες το χρόνο. Είμαι βέβαιος ότι θα είναι και στο tribute album για τον Johnny. Είναι φίλος και πιστεύω ότι είναι ένας σπουδαίος καλλιτέχνης. Έκανε παραγωγή σ’όλους τους πρώτους δίσκους μου. Έπαιξε στους White Trash και τους Edgar Winter Group. Ο Ronnie Montrose ήταν ο αρχικός κιθαρίστας των Edgar Winter Group και ο Rick επέστρεψε στην πορεία. Στο τέλος, ο Rick έπαιξε και στα δύο αυτά συγκροτήματα, ήταν στο “Roadwork”. Νομίζω ότι είναι εκπληκτικός κιθαρίστας, σπουδαίος συνθέτης και είναι πάντα τιμή να παίζεις μαζί του και να μοιράζεσαι τη σκηνή και είμαι βέβαιος ότι θα συνεχίσουμε να δημιουργούμε μαζί μουσική για όσο καιρό θα ζούμε και οι δύο.

 

Ο Walter Trout λέει ότι παίζετε μπαλάντες, παίζετε hard rock, παίζετε jazzy πράγματα, παίζετε R & B, παίζετε όλα τα είδη.

Λατρεύω όλα τα είδη της μουσική και ποτέ δεν κατάλαβα γιατί οι άνθρωποι έπρεπε να χωρίζουν τη μουσική σε κατηγορίες. Νομίζω ότι οι δισκογραφικές εταιρείες έχουν μεγάλη σχέση μ’ αυτό. Πολλές φορές, θέλουν να παίζεις ένα συγκεκριμένο είδος μουσικής επειδή προσπαθούν να στοχεύσουν ένα κοινό. Είναι περισσότερο θέμα marketing. Λατρεύω την jazz, την κλασσική, την country, την blues και το rock. Σκοπεύω να συνεχίσω να παίζω όλα τα είδη της μουσικής και νομίζω ότι εν μέρει αυτός είναι ο λόγος που εξακολουθώ να είμαι τόσο βαριά ερωτευμένος με τη μουσική, όντας σε θέση να πηγαίνω σ’ένα είδος, μπρος-πίσω, που να την διατηρεί νέα, φρέσκια ​​και ενδιαφέρουσα. Επίσης, το να παίζεις διαφορετικά όργανα, είναι το ίδιο πράγμα. Εάν αισθανθείς ποτέ ότι είσαι κουρασμένος ή ρουτινιάζεις, το μόνο που πρέπει να κάνεις, είναι να πιάσεις ένα διαφορετικό όργανο και έχεις επανέλθει και είσαι πολύ καλά. Μου θυμίζει τότε που πρωτοξεκίνησα να παίζω.

Όταν μεγαλώσαμε στο Τέξας, υπήρχαν πραγματικοί καουμπόηδες που έπαιζαν country, υπήρχαν πραγματικοί αυθεντικοί μαύροι τύποι που έπαιζαν blues. Ήταν στα σύνορα με την Louisiana, έτσι υπήρχε όλη η μουσική της Νέας Ορλεάνης: ο Dr. John και ο Allen Toussaint και αυτή η zydeco μουσική των Γάλλων της Νέας Ορλεάνης. Ήταν κοντά στο Μεξικό, όπου υπήρχαν καυτοί μουσικοί latin ρυθμών και υπάρχει μια σπουδαία μουσική σχολή, το North Texas, το οποίο είναι ειδικότερα για την jazz. Έτσι, υπήρχαν πραγματικά διανοούμενοι jazz μουσικοί. Έτσι, ήταν μια μεγάλη περιοχή με μεγάλη μουσική κληρονομιά όπου η μουσική περνούσε από τον πατέρα στον γιο. Όλοι στην οικογένειά μου ήταν μουσικοί: Ο μπαμπάς μου έπαιξε κιθάρα, banjo και στα νιάτα του έπαιζε alto σαξόφωνο σ’ένα swing συγκρότημα. Είχε ένα κουαρτέτο ανδρών που τραγουδούσαν ακαπέλα (σ.σ: barbershop quartet) και τραγουδούσε σε χορωδία. Η μητέρα μου έπαιζε υπέροχο κλασικό πιάνο, όχι επαγγελματικά, αλλά έπαιζε πολύ καλά. Έτσι, η μουσική ήταν πάντα μέρος της οικογένειάς μας και χαίρομαι που μπορώ να συνεχίζω και να παίζω τη μουσική που αγαπώ και θα συνεχίσω να παίζω όλα τα είδη της μουσικής.

 

Μπορείτε να μας πείτε λίγα λόγια για μια άλλη σημαντική μουσική επιρροή σας: τον Ray Charles;

Ω, ο Ray; Ναι, απολύτως! Αν με ρωτούσες ποιο άτομο είναι η πιο ουσιαστική μουσική μου επιρροή, θα ήταν ο Ray Charles. Έπαιξε και τραγούδησε μια μεγάλη ποικιλία ειδών. Μπορούσε να παίξει jazz, ήταν ένας σπουδαίος μουσικός της gospel. Νομίζω ότι η gospel είναι ίσως το λιγότερο κατανοητό και το πιο παραμελημένο είδος μουσικής. Παίζοντας τα blues του, έλαβε την αναγνώριση που τόσο άξιζε, αλλά η gospel, είναι πραγματικά η άλλη πλευρά αυτού του νομίσματος. Ο Ray επίσης έπαιξε country. Ήταν απλωμένος παντού και έπαιξε όλα τα είδη, αλλά το βασικό πράγμα ήταν η ειλικρίνεια, η τιμιότητα. Ο τρόπος που τραγουδούσε ήταν απλά τόσο ειλικρινής και παθιασμένος. Είναι ο άνθρωπος που με έκανε πραγματικά να βγω και να τραγουδήσω, πέρα από το να παίζω. Στο ύφος του στο πιάνο, είχε λίγο απ’ όλα αυτά τα είδη: jazz, country, gospel και R&B. Σε μεγάλο βαθμό, τα έκανε όλα και τα έκανε μ’ έναν τόσο μοναδικό τρόπο. Πιστεύω ότι ακόμα και άνθρωποι που δεν αισθάνονται το συναίσθημα που έβγαζε όταν τραγουδούσε, ανεξάρτητα από το αν υπήρχε κάποιος που θα προσπαθούσε να αντιγράψει το στυλ του, η όλη του εμφάνιση είχε τέτοιο αντίκτυπο, που πραγματικά είχε έντονη επίδραση στην pop και την rock και σε ο,τιδήποτε είναι προσανατολισμένο στα blues, που τραγουδιστές απ’όλο τον κόσμο θα μπορούσαν να πουν πόσο μεγάλη επιρροή ήταν ο Ray.

 

Είχατε συναντήσει ποτέ τον Stevie Ray Vaughan;

Νομίζω ότι ο Steve Ray ήταν ένας καταπληκτικός κιθαρίστας και άκουγε όλους τους σπουδαίους blues μουσικούς. Είχε το δικό του μοναδικό ύφος, ήταν πιο βαρύ. Έτσι, υπήρξε και αυτή η επιρροή, αλλά ήταν σίγουρα ένας από τους αγαπημένους μου κιθαρίστες.

 

Είχε μουσικούς από το συγκρότημα του Johnny Winter, όπως τον Tommy Shannon (μπάσο -έπαιξε στο Woodstock με τον Johnny) .

Ναι. Μ’αρέσει το γεγονός ότι ο Tommy πήγε και έπαιξε με τον Stevie Ray. Συνάντησα τον Stevie, απλά ήξερα τον αδελφό του, κανείς δεν ήξερε ποιος ήταν. Τον συνάντησα μια φορά σε ένα πάρτι και ο ίδιος συστήθηκε και ο Tommy μου είπε πόσο πολύ του άρεσε να παίζει. Ποτέ δεν είχα ακούσει γι’αυτόν νωρίτερα, τότε, αλλά θυμάμαι πάντα ότι τον συνάντησα τότε και σκεφτόμουν πόσο ωραίος τύπος και πόσο ενθουσιώδης ήταν για τα πάντα. Βεβαίως, συνέχισε και έκανε σπουδαία πράγματα.

 

Σας ευχαριστώ πολύ για τη συνέντευξη.

Παρακαλώ. Ήταν χαρά να μιλάω μαζί σου και ελπίζω ότι κάποια στιγμή θα καταφέρω να έρθω στην Ελλάδα. Λατρεύω την Ελλάδα λόγω της τέχνης και του πολιτισμού σας, της ιδέας της πόλης-κράτους και της δημοκρατικής διακυβέρνησης. Έχετε δώσει τόσα πολλά στον κόσμο. Ελπίζω να πάω εκεί και να συναντήσω μερικούς ανθρώπους και να σας δω όλους.

 

Ένα τεράστιο «ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ» στον κύριο Edgar Winter για τον χρόνο του.

Official Edgar Winter website: http://edgarwinter.com/

Official Edgar Winter Facebook page: https://www.facebook.com/officialedgarwinter

Αφήστε το σχόλιό σας