Συνέντευξη: Dave Wyndorf (Monster Magnet)

HIT CHANNEL ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΗ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ: Οκτώβριος 2021. Είχαμε την μεγάλη τιμή να μιλήσουμε μ’ έναν θρυλικό μουσικό: τον Dave Wyndorf. Είναι περισσότερο γνωστός ως τραγουδιστής, ρυθμικός κιθαρίστας και ιδρυτής των Monster Magnet, ένα από τα καλύτερα rock συγκροτήματα των τελευταίων 30 ετών. Τον περασμένο Μάιο, οι Monster Magnet κυκλοφόρησαν ένα album διασκευών, τοA Better Dystopia”, ως φόρο τιμής σε άγνωστα ψυχεδελικά/heavy/garage συγκροτήματα κυρίως από την δεκαετία του ‘60 και του ‘70. Διαβάστε παρακάτω τα πολύ ενδιαφέροντα πράγματα που μας είπε:

 

Πώς σας ήρθε η ιδέα να κάνετε ένα album διασκευών;

Ακριβώς επειδή είχα πολλά τραγούδια που πάντα ήθελα να τραγουδήσω. Ξέρεις, πάντα ήθελα να τραγουδήσω αυτά τα τραγούδια. Γιατί τα κυκλοφόρησα; Σκέφτηκα ότι εν μέσω του Covid ήταν μια καλή στιγμή να το κάνω επειδή δεν έκανα περιοδείες. Είχα το χρόνο να το κάνω.

 

Γιατί επιλέξατε το “Mr. Destroyer” ως πρώτο single του album;

Επειδή νομίζω ότι είναι το αγαπημένο μου τραγούδι στο album. Είναι ένα δολοφονικό τραγούδι. Αυτό το τραγούδι είναι πολύ ωραίο. Αν αυτό το τραγούδι είχε ερμηνευτεί από τους Black Sabbath ή κάποιο άλλον πιο δημοφιλή τότε, θα ήταν all-time classic. Απλώς λατρεύω αυτό το τραγούδι.

 

Το εξώφυλλο του “A Better Dystopia” είναι φανταστικό. Ποιο είναι το concept πίσω από αυτό;

Υπάρχει ένα ολόκληρο concept. Ξεκίνησε  με μερικές ιδέες μου, στοιχεία που ήθελα να συμπληρώσω εκεί. Κάλεσα αυτόν τον τύπο που μόλις είχα γνωρίσει -το όνομά του είναι Joe Tait, από το Cleveland του Ohio, ο οποίος είναι ιδιοφυΐα, απλώς ένας τρελός καλλιτέχνης- και συζητήσαμε μερικά από τα πράγματα που ήθελα να έχω στα στοιχεία του artwork. Δεν με ένοιαζε πώς τοποθετήθηκαν, απλώς ήθελα να είναι εκεί. Αυτό είναι ένα album από μια εποχή όπου ο κόσμος ήταν πραγματικά τόσο τρελός όσο είναι και τώρα. Τότε, στα τέλη της δεκαετίας του ‘60 και στις αρχές της δεκαετίας του ‘70 από όπου προέρχονται τα τραγούδια, ο κόσμος ήταν πραγματικά-πραγματικά τρελός. Αν απλώς κοιτάξεις στα βιβλία ιστορίας σου, ήταν τρελά. Σε μεγάλο βαθμό όπως και τώρα. Τρελή πολιτική, ταραχές εκτός ελέγχου, συν ναρκωτικά και rock, που σημαίνει ότι ήταν καλύτερα. Έτσι, συζήτησα μαζί του για ταραχές, ένα συγκρότημα που έπαιζε σε ένα γιγαντιαίο παλιομοδίτικο festival σαν το Woodstock, ο άνθρωπος-ταύρος που ερχόταν από μια άλλη διάσταση για να τους καταστρέψει και να ενωθεί μαζί τους και είπε: «Μην μου πεις άλλο, θα τα βάλω όλα μέσα!» και απλώς έφτιαξε αυτά τα πράγματα: Αυτές τις μικροσκοπικές φιγούρες μέσα σε αυτήν την γιγαντιαία όμορφη ζωγραφιά που μπορείς να συνεχίσεις να κοιτάζεις για πάντα. Τότε είπα: «Ουάου, με όλα αυτά τα πράγματα μπορούμε να κάνουμε lyric videos. Μπορούμε να τα βάλουμε σε μικρά videos και να τα έχουμε τριγύρω. Κάπως έτσι ξεκίνησαν όλα: Είναι πραγματικά μερικές ιδέες από εμένα και πολλές ιδέες από έναν άντρα ονόματι Joe Tait.

 

Όλα αυτά τα συγκροτήματα που διασκευάσατε στο “A Better Dystopia” (εκτός από τους Hawkwind) δεν έκαναν ποτέ επιτυχία. Ήταν ελκυστικό για εσάς το status τους ως αουτσάιντερ;

Ναι, ήταν πολύ ελκυστικοί γιατί πρώτα τα τραγούδια ήταν ελκυστικά. Το γεγονός ότι δεν έκαναν ποτέ επιτυχία, πολύς κόσμος. Θέλω να πω, τραγούδια ή albums της δεκαετίας του ‘70 δεν υπάρχουν καν στο Spotify. Είναι πραγματικά μακριά από τους προβολείς. Και το αξίζουν! Αξίζουν να ακουστούν. Είναι υπέροχο για μένα να κάνω τραγούδια ηλικίας 50 ετών που πιθανότατα ούτε 5.000 άνθρωποι δεν τα άκουσαν αρχικά.

 

Πιστεύετε ότι το  “A Better Dystopia” είναι επίσης μια καλή ευκαιρία να μάθουν οι νεότεροι την μουσική των Josefus, Morgen, Pretty Things και άλλων;

Σίγουρα, αν τα ακούσουν και τους αρέσουν, ναι είμαι σίγουρος ότι θα ακολουθήσουν τις οδηγίες. Μπορούν να πουν: «Από πού είναι αυτό; Από πού είναι εκείνο;» Όπως είπα, η μουσική είναι παλιά τώρα. Είναι περίπου 50 ετών. 50 χρόνια είναι πολλά στον σημερινό κόσμο! Είμαι πολύ χαρούμενος για τον τρόπο που τα τραγούδια αντέχουν 50 χρόνια αργότερα. Απλώς πολύ ωραίο πράγμα.

 

Υπάρχουν τραγούδια που θα θέλατε να διασκευάσετε στο μέλλον;

Πάρα πολλά. Υπάρχουν πολλά τραγούδια, φίλε. Δεν μπορώ καν να αρχίσω να σκέφτομαι. Υποτίθεται ότι σκέφτομαι να γράψω έναν νέο δίσκο Monster Magnet τώρα και δεν μπορώ να βγάλω αυτά τα άλλα τραγούδια από το μυαλό μου. Υπάρχουν πολλά άλλα συγκροτήματα εκεί έξω που πολλοί δεν έχουν ακούσει. Ίσως, λοιπόν, να το ξανακάνω κάποια στιγμή στα επόμενα δύο χρόνια.

 

Πιστεύετε ότι η δημοφιλής μουσική που γράφτηκε τη δεκαετία του ‘60 και του ‘70 είναι πολύ καλύτερη από τη σημερινή μουσική;

Η χρήση λέξεων όπως «καλύτερη» είναι δύσκολη. Προσωπικά, για μένα, πίστευα ότι ήταν πιο εφευρετικοί. Πίστευα ότι ήταν πιο spacey, πίστευα ότι ήταν πιο ενδιαφέροντες, ατομικά ενδιαφέροντες. Νομίζω ότι αν ακούσεις ακόμη και αυτό το σύνολο τραγουδιών, που είναι αρκετά παρόμοια, τότε τα τραγούδια -ως επί το πλείστον- είχαν περισσότερη ατομική ταυτότητα από κάθε συγκρότημα, γιατί το heavy rock μόλις ξεκινούσε τότε. Ήταν ολοκαίνουργιο. Το heavy rock ξεκίνησε το 1967 με τον Jimi Hendrix και τους Iron Butterfly. Έτσι, αυτά τα τραγούδια ξεκινούν το ‘68 -’69 όταν μόλις γεννήθηκαν το hard rock και η heavy μουσική. Έπαιρναν κάθε είδους ρίσκα. Στο σημείο που είμαστε τώρα το hard rock είναι ζωντανό εδώ και 50-60 χρόνια και δεν ακούω καμία μεγάλη διαφορά στο μοντέρνο metal και το hard rock. Αν έπρεπε να διαλέξω κάποιο έναντι του άλλου, ναι, θα έλεγα ότι η μουσική από εκείνη την εποχή ήταν πιο ενδιαφέρουσα συνολικά. Επειδή υπήρχε μια έκπληξη του τύπου: «Τι είναι αυτό; Τι είναι αυτό;»

 

Φαίνεται ότι είστε πολύ ευχαριστημένος με την σημερινή σύνθεση των Monster Magnet, έτσι δεν είναι;

Ναι, απολύτως. Αυτοί οι τύποι είναι τόσο υπέροχοι και περάσαμε τόσο καλά κάνοντας αυτόν τον δίσκο. Όλοι είναι χωμένοι στο rock. Όλοι στους Monster Magnet αυτή την στιγμή είναι πραγματικοί λάτρεις της μουσικής. Είμαστε σαν σπασίκλες. Μπαίνουμε στο λεωφορείο για περιοδεία και παίζουμε όλη τη νύχτα και γράφουμε όλη τη νύχτα και ακούμε μουσική όλη τη νύχτα. Έτσι, είναι αυτό που πάντα ήθελα, είναι ένα μάτσο τύποι που είναι αστείοι και ήξεραν ποια ήταν η καλή και διασκεδαστική μουσική. Το καλό με το rock είναι ότι μπορεί να είναι ταυτόχρονα και γελοίο και γαμάτο. Υπάρχει μια αίσθηση του χιούμορ σε αυτό. Υπήρχε ένα ολόκληρο πράγμα στο παλιό rock, που έχει όλα αυτά τα μικρά μυστικά μηνύματα και τέτοια πράγματα και είναι πραγματικά υπέροχο. Σε αντίθεση με πολλά σύγχρονα πράγματα: Είναι σοβαρό μέχρι θανάτου και με απωθεί. Οι άνθρωποι στα συγκροτήματα είναι επίσης πολύ σοβαροί και δεν μπορούσα να το αντέξω αυτό. Φίλε, μην είσαι τόσο σοβαρός.

 

Περιμένατε την εμπορική επιτυχία του singleSpace Lord” (1998);

Οχι, όχι!  Ήμουν πραγματικά έκπληκτος. Πάρα πολύ έκπληκτος και χαρούμενος.

 

Πάνε 30 χρόνια από την κυκλοφορία του “Spine of God”. Ποιο ήταν το μουσικό όραμα που είχατε σε εκείνο το album;

Αυτό που προσπαθούσα να κάνω ήταν να έχω ένα σωρό τραγούδια που ήμουν απασχολημένος στιχουργικά να γράφω σχετικά με την εφηβεία μου. Έγραψα το “Spine of God” και τους στίχους σε όλα αυτά τα πράγματα όταν ήμουν περίπου 27 ετών και αυτό έγινε τη δεκαετία του ‘80. Όλα αυτά τα τραγούδια γράφτηκαν για την εποχή που ήμουν 15 ή 16 ετών. Οι εμπειρίες που είχα μεγαλώνοντας στο New Jersey στα τέλη της δεκαετίας του ’60, αρχές της δεκαετίας του ‘70 ακούγοντας αυτά τα συγκροτήματα για πρώτη φορά: ακούγοντας τους Black Sabbath, τους Led Zeppelin και τους Deep Purple όταν πρωτοβγήκαν, ήταν όλα καινούργια. Υπήρχε μια κουλτούρα ναρκωτικών, μια stoner κουλτούρα που υπήρχε γύρω που ήταν η αρχική stoner κουλτούρα: Black light αφίσες, όλες τους πολύ περίεργες, κανένας μεγάλος δεν το καταλάβαινε καθόλου γιατί όπως λέω, σε αντίθεση με τώρα, δεν υπήρχαν μεγάλοι που ασχολούνταν με το rock το 1970. Κανένας. Ήταν όλοι παιδιά. Κανείς άνω των 25 δεν ασχολούταν με το rock ‘n’ rock, εκτός ίσως από τον διοργανωτή συναυλιών. Ήταν λοιπόν μια μυστική γλώσσα και γι’ αυτό έγραφα στο “Spine of God” και έλεγα ιστορίες από τότε όχι μόνο από την εμπειρία μου με άλλα παιδιά, αλλά και από τη φαντασία μου γι’ αυτό που θεωρούσα ότι θα ήταν μια ψυχεδελική εμπειρία. Τα πράγματα που με ενδιέφεραν όταν ήμουν παιδί: Ποια ήταν η σχέση μεταξύ του LSD και του Σατανά, όλα τα παιδικά πράγματα, πράγματα που αγαπούσες όταν ήσουν παιδί, του τύπου: «Τι είναι αυτό;» και για αυτό μιλούσε το “Spine of God”.

 

Υπάρχει ένας στίχος στο “Nod Sense” από το “Spine of God” που λέει: “Bought another copy of ‘Fragile’”. Πιστεύετε ότι ο μέσος stoner οπαδός ακούει albums όπως το “Fragile” των Yes;

Τότε το έκαναν, σίγουρα. Σήμερα, δεν ξέρω. Ίσως οι stoner-άδες να είναι διαφορετικοί σήμερα. Δεν ξέρω αν οι stoner μουσικοί σήμερα θα άκουγαν Yes ή απλώς θα άκουγαν πιο stoner μουσική. Αλλά όταν ήμουν 15 ή 16 ετών ήταν απολύτως αποδεκτό να υπάρχουν διαφορετικοί δίσκοι στη συλλογή σου όπως: Μπορείς να έχεις Yes, Uriah Heep, Sly and the Family Stone, Alice Cooper, Miles Davis και ίσως έναν Cat Stevens μαζί με τους Black Sabbath σου και άλλα. Όλα ήταν rock. Δεν το είχαν βάλει ακόμα σε κατηγορίες.

 

Το “Third Alternative” από το “Dopes to Infinity” είναι ένα από τα πιο αγαπημένα μου τραγούδια. Θα θέλατε να μας πείτε λίγα λόγια για αυτό το υπέροχο τραγούδι;

Το “Dopes to Infinity” γράφτηκε για το συναυλιακό κοινό που βγήκα και είδα κατά τους δύο πρώτους δίσκους. Ήμουν σε ένα punk συγκρότημα τη δεκαετία του ‘70, αλλά δεν είχα κάνει ποτέ περιοδεία στην Ευρώπη προηγουμένως. Μετά το “Spine of God” και το “Superjudge” (1993) κάναμε πολλές περιοδείες και σκεφτόμουν συνέχεια: «Θέλω να γράψω ένα τραγούδι για αυτό», για το τι βλέπω και πώς αισθάνομαι όταν βγαίνω έξω και βλέπω ανθρώπους που έρχονται πραγματικά να δουν το συγκρότημα στο οποίο είμαι. Ήταν μια τόσο νέα εμπειρία και σκεφτόμουν: «Ουάου, ο κόσμος πραγματικά έρχεται να δει το συγκρότημά μας! Είναι φοβερό!» και σκεφτόμουν συνέχεια: «Θα έχουμε ένα τραγούδι που θα είναι σαν το πρώτο τραγούδι στο set. Κάτι μεγαλειώδες του τύπου «NA-NA-NA» (σ.σ: Μιμείται έναν heavy ήχο κιθάρας) και έτσι το έγραψα και γι’ αυτό υπήρχαν στίχοι όπως: “We are all here, my friends, alive” (σ.σ: από το τραγούδι “Dopes to Infinity”). Είναι σαν ένα καλωσόρισμα στον κόσμο.

 

Υπάρχουν σχέδια για ένα album με νέο υλικό;

Ναι, πάντα υπάρχουν σχέδια, ποτέ δεν τελειώνουν. Μόλις συζήτησα να ξεκινήσω να το γράφω. Έτσι πρέπει να αρχίσω να το γράφω τώρα. Θα κάνουμε μερικές συναυλίες του χρόνου, οπότε μεταξύ αυτών των περιοδειών, θα κάνουμε μια περιοδεία στην Ευρώπη τον ερχόμενο Ιούνιο και θα κάνουμε το Desertfest στη Νέα Υόρκη τον Μάιο και στη συνέχεια ένα πράγμα που ονομάζεται Psycho Las Vegas του χρόνου τον Αύγουστο. Ανάμεσα σε όλα αυτά τα πράγματα θα πρέπει να γράψω το επόμενο album.

 

Κατά τη γνώμη σας, ποιο είναι το πιο αδύναμο album των Monster Magnet;

Για μένα, ήταν αυτό στο οποίο δεν είχα κανέναν έλεγχο ή είχα λιγότερο έλεγχο επειδή ήμουν χάλια. Είχα ένα overdose από τα ναρκωτικά. Ήταν ένα album που ονομάζεται… (παύση) Τι στο καλό, δεν μπορώ να θυμηθώ το όνομα το album μου. “4-Way Diablo” (2007). Είχα ένα πρόβλημα με αυτό επειδή τα τραγούδια γράφτηκαν σε διαφορετικούς χρόνους και έπρεπε να κολλήσω ένα σωρό τραγούδια για να κάνω ένα album. Έτσι, έμοιαζε περισσότερο με μια συλλογή τραγουδιών που δεν γράφτηκαν ειδικά για αυτό το album. Συνήθως γράφω τραγούδια για ένα album, για να φτιάξω ένα ολόκληρο album, τραγούδια που συμπληρώνουν το ένα το άλλο. Αυτό δεν ήταν τέτοιο. Αλλά, ξέρεις, συμβαίνει. Μετά από τόσο καιρό που κάνω albums, άλλοτε κερδίζεις και άλλοτε χάνεις.

 

Περάσατε καλά περιοδεύοντας με τους Metallica το 1999, όταν παίξατε στην Ελλάδα για πρώτη φορά;

Ήταν απίστευτα. Ήταν καταπληκτικά. Θέλω να πω, οι Metallica; Περιόδευες με τους Metallica και υπάρχει ένα αυτόματο κοινό χιλιάδων και χιλιάδων και χιλιάδων ατόμων. Έτσι, αυτόματα έχεις μια τόσο μεγάλη ευκαιρία. Ήταν επίσης η πρώτη μου φορά στην Ελλάδα. Δεν θα ξεχάσω ποτέ εκείνη την συναυλία όχι λόγω των Metallica και όχι λόγω της συναυλίας, αλλά λόγω του φαγητού. Ήταν το καλύτερο φαγητό που έχω φάει στη ζωή μου! Φίλε, δεν μπορούσα να πιστέψω πόσο καλή γεύση έχει το αληθινό ελληνικό φαγητό. Απλώς τα ‘παιξα. Σκέφτηκα: «Πού ήμουν όλη μου τη ζωή; Γιατί δεν ήμουν εδώ;»

 

Παρακολουθήσατε τους Kiss ζωντανά στο Academy of Music  στο Manhattan όταν άνοιγαν για τους Blue Oyster Cult και τους Iggy and the Stooges. Πόσο αντίκτυπο είχε σε εσάς αυτή η συναυλία;

Ένιωθα: «Πόσα μπορείς να αντέξεις;» Ήμουν 16, 15. Ακόμα και τώρα που το σκέφτομαι: «Τι είδες μόλις;» Βγήκα από εκείνο το μέρος ως ένας έφηβος που πήγε. Δεν μπορώ να επεξεργαστώ το πόσα είδα εκείνο το βράδυ. Ήταν τόσο πολλή, καλή μουσική και ο Iggy έμοιαζε με κάποιον από άλλο πλανήτη: Είχε βαμμένα πλατινέ μαλλιά και πλατινέ παντελόνι. Οι rock stars συχνά δεν δείχνουν τόσο καλοί. Ξέρεις τι εννοώ; Έμοιαζε πραγματικά-πραγματικά σαν γαμημένος rock star. Έμοιαζε σαν να ήταν από άλλο πλανήτη. Ως παιδί σκέφτηκα: «Ποιος είναι αυτός ο άνθρωπος;» και η μουσική ήταν τρελή, απλώς ήταν οι Stooges και επίσης άνοιξε την συναυλία αυτό το νέο συγκρότημα για το οποίο δεν είχε ακούσει κανένας ποτέ που λεγόταν Kiss και απλώς μας πήρε τα μυαλά. Θέλω να πω, υπήρχε τότε ο Alice Cooper, αλλά κανείς δεν είχε ολόκληρος make-up και ήταν όλοι σαν τον Alice Cooper και το έκαναν με έναν τόσο φανερό τρόπο και βαρούσαν άγρια. Τραγούδια όπως το “Deuce” και το “Firehouse” έχουν “dang-dang” (σ.σ: μιμείται έναν heavy ήχο από drums) και απλώς φρικάραμε. Και φυσικά οι Blue Oyster Cult στο τέλος, ήταν εκπληκτικοί γιατί οι Blue Oyster Cult είχαν εκείνη την εποχή τρία από τα ωραιότερα hard rock albums που έχουν γίνει ποτέ. Ξέρεις, τα τρία πρώτα albums των Blue Oyster Cult. Κάθε τραγούδι στο set τους ήταν καλό. Με άλλαξε σε σημαντικό βαθμό: Το να πιστεύω ότι μια νύχτα θα μπορούσε να είναι τόσο γεμάτη με καλά πράγματα.

 

Ξέρω ότι σας αρέσουν οι Doors. Θα μπορούσατε να μας εξηγήσετε γιατί συγκροτήματα όπως οι Doors και οι Soft Machine θεωρούνται uncool στις μέρες μας;

Δεν ξέρω. Είναι; Ποιος θεωρεί τι; Παιδιά; Στα παιδιά μπορεί να μην αρέσουν. Δεν ξέρω αν θεωρούνται uncool, αλλά υποθέτω ότι θεωρούνται παλιοί. Έτσι, το να είσαι παλιός είναι αυτομάτως uncool για λίγο.

 

Αλλά κάποιοι άλλοι θεωρούνται cool. Υπάρχουν κάποιες κατηγορίες. Δεν ξέρω στην Αμερική, αλλά στην Ελλάδα είναι uncool να πεις: «Μου αρέσουν οι Soft Machine ή οι Incredible String Band ή οι Fairport Convention».

Τους λατρεύω όλους. Ξέρεις και ξέρω ότι μάλλον μεγαλώσαμε και οι δύο ακούγοντας δίσκους. Συνειδητοποιείς ότι μερικοί άνθρωποι έχουν μια νοοτροπία απέναντι στη μουσική που μοιάζει περισσότερο με λυκειόπαιδο: «Ω, ακούω μόνο ό, τι είναι cool. Επομένως, αυτό είναι uncool». Αλλά σε ένα σημείο της ζωής σου πρέπει να πάρεις μια απόφαση: Θα γίνω cool ή θα απολαμβάνω τα πράγματα για αυτό που είναι; Επιλέγω να απολαμβάνω τα πράγματα για αυτό που είναι. Έτσι, μπορώ να ακούσω τους Fairport Convention και να πω: «Τώρα, αυτό είναι καλό», αλλά είναι σαν ιστορικά αντικείμενα από άλλη εποχή και μου αρέσει για την ιστορική, αρχαιολογική του αξία. Είναι ένα ημερολόγιο μιας άλλης εποχής όταν η αγγλική folk μουσική ήταν δημοφιλής. Δεν ξοδεύω πλέον τόσο πολύ χρόνο λέγοντας τι είναι cool και τι δεν είναι cool, όχι όπως όταν ήμουν παιδί.

 

Δεν μου αρέσει να λέω «Αυτό είναι uncool», αλλά νευριάζω. Νομίζω ότι κάποια παλαιότερα πράγματα μοιάζουν νεότερα από κάποια μεταγενέστερα. Νομίζω ότι οι King Crimson είναι νεότεροι από τους Saxon, αλλά οι Saxon βγήκαν αργότερα από τους King Crimson. Νομίζω ότι οι King Crimson ήταν πολύ μπροστά από την εποχή τους.

Φίλε, αυτοί οι τύποι ήταν 20 χρόνια μπροστά από την εποχή τους.

 

Αυτός είναι ο λόγος που μερικές φορές θυμώνω επειδή δεν κοιτάζω την ημερομηνία κυκλοφορίας, ακούω την μουσική. Διασκευάσατε Grand Funk Railroad, νομίζω ότι ήταν πολύ πιο μπροστά από την εποχή τους απ’ ότι οι Manowar. Αλλά αν κοιτάξετε την ημερομηνία κυκλοφορίας ήταν 10 χρόνια πριν.

Ω, ναι. Δηλαδή, συμφωνώ. Και πάλι, δεν μπορώ παρά να τονίσω το πόσο ερωτευμένος είμαι με τη μουσική εκείνης της περιόδου. Υπάρχει ένας λόγος που υπάρχουν τόσο ενδιαφέροντα πράγματα στη heavy μουσική, ας πούμε από το ‘67 έως το ‘75. Η δυνατή μουσική και ο τρόπος παρουσίασης της δυνατής μουσικής ήταν καινούργιος. Οι ενισχυτές δεν ήταν ποτέ τόσο δυνατοί, ο κόσμος δεν ήξερε καν το concept του παίζω βαριά. Δεν μπορούσαν. Οι ενισχυτές δεν ήταν τόσο μεγάλοι. Οι μεγάλοι ενισχυτές εφευρέθηκαν μόνο και μόνο για τον Jimi Hendrix το ‘67 και τα συστήματα PA δεν ήταν δυνατά. Όλο το concept του “dan-dan-dan” (σ.σ: μιμείται έναν heavy ήχο κιθάρας) δεν είχε εφευρεθεί ακόμη. Ήταν ολοκαίνουργιο. Έτσι, εκείνη την εποχή υπήρχε σχεδόν μια καλλιτεχνική αναγέννηση. Τα περισσότερα από αυτά που έχουμε δει έκτοτε δημιουργήθηκαν με κάποιο τρόπο αυτά τα 5 ή 10 χρόνια.

Όλα όσα έχουμε δει από τότε ήταν απλώς παραλλαγές αυτού που εφηύραν αυτοί οι τύποι. Είναι απλώς παραλλαγές του. Είναι ακριβώς σαν την ζωγραφική. Αυτοί οι τύποι τους έμαθαν να κρατούν έτσι το πινέλο και οι Manowar είπαν: «Ω, εντάξει. Θα το πάρουμε για την συναυλία μας να κάνουμε “dan-dan-dan” όπως ακριβώς οι Grand Funk, μόνο που θα το κάνουμε ακόμα πιο δυνατά», αλλά είναι τόσο διαφορετικό; Επινόησαν κάτι πραγματικά καινούργιο; Όχι, δεν το έκαναν. Δεν είναι ότι διαμαρτύρομαι ότι όλοι πρέπει να φτιάχνουν ολοκαίνουργια μουσική συνεχώς, αλλά δεν έχουμε καλλιτεχνική αναγέννηση και αυτό είχαμε την δεκαετία του ‘60 και του ’70. Είναι λογικό ότι οι περισσότεροι άνθρωποι πήγαιναν και έκαναν παραλλαγές αυτού από τότε και αυτό είναι. Μου αρέσει να κοιτάζω πίσω και να βλέπω από πού ξεκίνησαν τα πράγματα. Εννοώ, μπορείς να μιλήσεις για τους Black Sabbath ότι ξεκίνησαν σοβαρά το heavy κίνημα και τους Led Zeppelin και μπορείς να τα δεις όλα εκεί.

 

Αλλά μετά, ακούς τους Cream και το “The Nile Song” των Pink Floyd και βλέπεις ότι βγήκαν πριν τους Black Sabbath.

Ναι (σ.σ: κάνει thumps up στο Skype), αλλά μόνο ένα χρόνο νωρίτερα. Ήταν όλοι εκεί. Μιλάμε για τους Black Sabbath και όλα αυτά, όλα αυτά τα συγκροτήματα ζούσαν στην ίδια μικρή χώρα. Όλοι παρακολουθούσαν ο ένας τον άλλον. Μιλάμε μόνο για 6 μήνες εδώ, 7 μήνες. Καταπληκτική εποχή! Αν κοιτάξεις τους Cream και πριν από αυτούς, είμαι σίγουρος ότι κάποιος θα έλεγε: «Πώς έβγαλαν αυτόν τον ήχο σε αυτά τα albums των Kinks ένα χρόνο νωρίτερα;» Ακούγονταν λίγο πιο heavy (σ.σ: μιμείται ένα κιθαριστικό riff) και μπορείς να πας πίσω και ίσως πεις: «Ω, στην Αμερική υπάρχει ένας Link Wray. Ω, ακούγεται λίγο heavy». Ήταν άνθρωποι που παρακολουθούσαν ο ένας τον άλλον και άρχισαν να χτίζουν πάνω σε αυτό και στη συνέχεια παρακολούθησαν την τεχνολογία που βγήκε και τους μεγάλους ενισχυτές. Ο ήχος έχει αλλάξει. Οι Cream σχηματίστηκαν ακριβώς την εποχή που ο Hendrix ήταν εκεί. Νομίζω ότι οι Cream σχηματίστηκαν περίπου την ίδια εποχή με τον Hendrix.

 

Λίγο νωρίτερα. Οι Cream κυκλοφόρησαν το πρώτο τους album (“Fresh Cream”) το ‘66.

Χαίρομαι που ανέφερες το “The Nile Song” (1969), επειδή το “The Nile Song” δεν αναφέρεται ποτέ στις κριτικές των ανθρώπων ως ένα από τα πρώτα μεγάλα, heavy τραγούδια.

 

Επειδή καταστρέφει τον μύθο ότι οι Black Sabbath δημιούργησαν τα πάντα. Λατρεύετε τους Blue Cheer, αυτά είναι πριν τους Black Sabbath.

Ναι. Έχεις απόλυτο δίκιο. Και φυσικά, οι Zeppelin που ήταν κατάλοιπα των Yardbirds. Οι Zeppelin προηγήθηκαν των Black Sabbath για περίπου 6 μήνες. Νομίζω ότι ο λόγος που οι άνθρωποι αναφέρονται στους Sabbath τόσο πολύ είναι ότι ήταν τόσο αφοσιωμένοι στη συνέπεια του βαρύ ήχου, ενώ αυτά τα άλλα συγκροτήματα έκαναν συχνά blues jams και ήπια πράγματα. Οι Black Sabbath ήταν εντελώς heavy σχεδόν σε κάθε τραγούδι και χρησιμοποιούσαν μινόρε συγχορδίες και νομίζω ότι αυτός είναι ο λόγος που τους θυμούνται, επειδή ήταν σταθερά ακραίοι. Δεν διαφοροποιούνταν στους δίσκους τους όπως έκαναν κάποιοι από τους άλλους τύπους. Αλλά ναι, μπορώ απλώς να φανταστώ ότι αν ήμουν ενήλικας εκείνη την εποχή, ας πούμε 24-25 δεν θα μπορούσα να συμβαδίσω με όλα αυτά τα συγκροτήματα. Υπήρχαν πολλά καλά συγκροτήματα που ξεκινούσαν. «Ποιος είναι αυτός;»

Νομίζω ότι από τη χρονιά που οι Beatles έγιναν πραγματικά πολύ μεγάλοι και ενέπνευσαν τους ανθρώπους να ξεκινήσουν συγκροτήματα. Οι Beatles ήταν πραγματικά πολύ σημαντικοί. Οι Beatles ενέπνευσαν τους ανθρώπους να είναι σε συγκροτήματα. Πριν από αυτό, δεν υπήρχε η όρεξη να είσαι σε συγκρότημα, υπήρχε όρεξη να είσαι star. Ήθελες να γίνεις ο Elvis ή ο Eddie Cochran ή ο Duane Eddy, αλλά δεν ήθελες να είσαι σε συγκρότημα. Ήθελες να γίνεις star. Οι Beatles είπαν σε όλους ότι είναι cool να είσαι σε συγκρότημα και είναι cool να γράφεις τα δικά σου τραγούδια. Τότε, όλα αυτά τα συγκροτήματα μαζεύτηκαν και είπαν: «Σκατά! Πόσο δίκιο!» Από το ‘64 έως το 1970 θα νόμιζες ότι ζούσες σε διαφορετικό πλανήτη. Μέχρι να έρθει το ‘69 ή το ‘70, όλοι αυτοί οι ήχοι, μεγάλοι, heavy ήχοι. Ωραία εποχή.

 

Είστε απογοητευμένος που όλοι πιστεύουν ότι είστε ένας τρελός αλήτης (crazy badass) ; Νομίζω ότι είστε πολύ ψαγμένο άτομο.

(Γέλια) Όχι, δεν με ενοχλεί. Δεν το σκέφτομαι πια τόσο πολύ, το τι πιστεύουν οι περισσότεροι για μένα. Είναι ένας διαφορετικός κόσμος, όσον αφορά τον Τύπο και νομίζω ότι μιλάω αρκετά. Έτσι, αν κάποιος θέλει να μάθει πραγματικά τι ήμουν, μπορεί να το ψάξει στο Youtube. Όταν παίζω live, κάτι μου συμβαίνει. Είμαι “Argghh!!” (σ.σ: βγάζει μια τρελή κραυγή), πραγματικά-πραγματικά χωμένος σε όλο αυτό το πράγμα. Μάλλον από εκεί απέκτησα την φήμη του αλήτη.

 

Γνωρίσατε τον Lemmy και τον Wayne Kramer (MC5 -κιθάρα) το 1978. Θα θέλατε να μας πείτε για αυτήν την ενδιαφέρουσα ιστορία;

Ήταν εκπληκτικό και νομίζω ότι ήμουν ίσως 20κάτι, λίγο μετά τα 20, 19 ή 20. Ήμουν απλώς ένα μικρό παιδί. Βασικά, ένιωθα σαν μικρό παιδί. Στο πρώτο μου συγκρότημα, τους Shrapnel, ψάχναμε κάποιον να κάνει παραγωγή στο πρώτο μας single και κάποιος πρότεινε τον Lemmy. Κάποιοι φίλοι μας στη Νέα Υόρκη. Έτσι, πήγα στη Νέα Υόρκη για να μείνω σε μια φίλη μου και γνώριζε τον Lemmy και είπε: «Εντάξει, θα σε πάω». Ήταν μεγαλύτερη από μένα. Φυσικά, ήταν 30 ετών ή κάτι τέτοιο και είπε: «Θα σε πάω στο Max’s Kansas City» -το Max’s Kansas City ήταν ακόμα ανοιχτό- «και θα κάνεις παρέα με τον Lemmy και θα τα πούμε αργότερα. Εδώ είναι το κλειδί του διαμερίσματός μου». Δεν επέστρεψα για περίπου 12 ώρες επειδή έκανα παρέα και γνώρισα τον Lemmy και αυτός έκανε παρέα με τον Wayne Kramer από τους MC5 που μόλις είχε βγει από τη φυλακή. Ήταν στη φυλακή από τις αρχές της δεκαετίας του ‘70 ή τα μέσα της δεκαετίας του ‘70 όταν συνελήφθη. Έκανα παρέα μαζί τους στο Max’s και καπνίσαμε χόρτο και κάναμε κρυσταλλική μεθαμφεταμίνη.

Γαμήθηκαν τα πάντα! Επειδή αυτοί οι τύποι επέμεναν: «Πρέπει να το κάνεις». Έτσι ήταν τότε. Δεν υπήρχε επιλογή: «Κάνεις παρέα μαζί μας, κάνεις τα ναρκωτικά μας» … και πολλές μπύρες. Όταν έκλεισε το Max’s που ήταν περίπου στις 4:00 το πρωί -τότε κλείνουν τα πράγματα- περπατήσαμε σε ένα άδειο Manhattan με τους Lemmy και Wayne Kramer να μιλούν για τα τραγούδια των MC5. Ο Lemmy έλεγε: «Τι είδους κιθάρα έπαιξες σε αυτό;» και ο Wayne απαντούσε: «Ω, έπαιξα αυτό» και δεν μπορούσα να πιστέψω ότι ήμουν εκεί. Ήμουν απλώς ένα πουλάκι που τους ακολουθούσε καθώς μιλούσαν. Πήγαμε στο διαμέρισμα του Lemmy στο Chelsea Hotel, το μέρος όπου πέθανε η φίλη του Sid Vicious, η Nancy Spungen, αράζοντας για ατελείωτες ώρες και τελικά αυτοί οι τύποι συνέχιζαν, αλλά έπρεπε να φύγω. Είχα καεί, ήταν πολύ πιο επαγγελματίες από εμένα στο να παίρνουν τα ναρκωτικά τους. Θα συνέχιζαν για πάντα. Είχαν ένα σωρό κουτιά και άκουγαν τη νέα τεχνολογία της εποχής, που ήταν το walkman. Ήταν ολοκαίνουργιο. Έλεγαν: «Κοίτα, είναι ένα cassette walkman». Τι νύχτα! Με ενέπνευσε απόλυτα.

 

Έχετε ακόμα μουσικές φιλοδοξίες που δεν έχετε πραγματοποιήσει;

Ναι, νομίζω ότι έχω. Μερικές από αυτές δεν νομίζω ότι θα εκτιμούνταν πολύ αν έβγαιναν με το όνομα των Monster Magnet. Ίσως είναι τόσο ήπιες και αλλόκοτες, αλλά σε αυτό το σημείο δεν ξέρω ακριβώς τι να κάνω. Ποτέ δεν σχεδίαζα να είμαι σε ένα συγκρότημα για περίπου 30 χρόνια. Είναι εκπληκτικό. Νομίζω ότι αυτό που θα κάνω είναι απλώς να συνεχίσω να κάνω αυτό που πιστεύω ότι είναι σωστό μουσικά για τους Monster Magnet και για τον εαυτό μου και να δω πώς θα λειτουργήσει. Προσπαθώ να μην ανησυχώ πολύ για το τι πρέπει να κάνεις όσον αφορά τους οπαδούς. Προσπαθώ να συγκεντρωθώ σε αυτό που θα ήθελα να κάνω, γιατί ελπίζω ότι στο τέλος αυτό θέλουν οι οπαδοί, ούτως ή άλλως.

 

Τι το ιδιαίτερο υπάρχει στην σχέση σας με την Ελλάδα;

Κάποιοι από τους πιο παθιασμένους ανθρώπους που έχω γνωρίσει στη ζωή μου είναι από την Ελλάδα. Στην Ελλάδα, είναι ο κόσμος. Από την στιγμή που πήγα εκεί, ήταν κάποιοι από τους ωραιότερους ανθρώπους που έχω γνωρίσει. Γνώρισα πολλούς ωραίους, καλούς ανθρώπους. Ήμουν τυχερός. Αυτό ήταν προσωπικά. Στη συνέχεια, παίξαμε μπροστά στο κοινό και είχαν ένα βλέμμα στο πρόσωπό τους που είχα όταν ήμουν 14 ετών, μόνο που αυτοί ήταν στα 20 τους. Είπα: «Αυτό είναι ένα καλό μέρος. Αυτό είναι ένα μέρος όπου οι άνθρωποι ακούν». Ακούνε με την καρδιά και την ψυχή τους και το γούσταρα. Στη συνέχεια, πρέπει να πω ότι υπήρχε αρκετό φαγητό. Το φαγητό ήταν τόσο καλό, σαν να το είχα στερηθεί σε όλη μου τη ζωή. Έτσι, είναι αρκετά μαγικό. Επιπλέον, η Ελλάδα είναι αρκετά ενδιαφέρουσα επειδή είναι δύσκολα εκεί. Οι άνθρωποι ζουν δύσκολη ζωή στην Ελλάδα. Από τότε που πηγαίνω εκεί, έχουν γαμημένους μπελάδες κάθε χρόνο. Υπάρχουν επεισόδια ή πυρκαγιές. Δεν είμαι από ένα τέτοιο μέρος. Είμαι από ένα μέρος όπου όλα στην μικρή γωνιά μου είναι σχεδόν τα ίδια και πηγαίνω στην Ελλάδα και μιλάω με έναν φίλο μου: «Γεια, πώς είσαι;» και λέει: «Ω, μόλις κάηκαν 68.000 στρέμματα!» Γαμώτο! Ή «Οι Γερμανοί μας παίρνουν τα λεφτά μας» ή «Έχουμε επεισόδια στην γαμημένη Αθήνα». Λέω: «Ω, γαμώτο. Πώς επιβιώνετε;» και λέει: «Λοιπόν, θα επιβιώσουμε».

 

Ο Keith Emerson μου είπε: «Ήταν ένα τεράστιο γεγονός όταν οι Beatles κυκλοφορούσαν ένα νέο album: Έπρεπε να ακούσεις τους στίχους του John Lennon, έπρεπε να ακούσεις το μπάσο του Paul McCartney, έπρεπε να ακούσεις την κιθάρα του George Harrison. Στις μέρες μας, κανείς δεν δίνει δεκάρα για το ποιος είναι παίζει ένα solo κιθάρας σε ένα album της Lady Gaga». Συμφωνείτε με αυτό;

Συμφωνώ απολύτως με αυτό. Βασικά, η mainstream μουσική ως επί το πλείστον είναι εντελώς pop. Και pop σημαίνει ένας star, μια εστίαση. Αφορά πρώτα την προσωπικότητα και κατά δεύτερον το τραγούδι. Δεν υπάρχει χώρος για κανέναν άλλο σε αυτήν την εξίσωση. Δεν είναι rock. Έτσι ορίζω το rock σε σχέση με οτιδήποτε άλλο: Δεν είναι ένας ήχος. Το rock είναι ένα πράγμα που εκτιμούν οι άνθρωποι, τα μεμονωμένα μέλη, στα συγκροτήματα και τον συνδυασμό των ανθρώπων που δημιούργησαν τη μουσική. Η pop αφορά ένα νικηφόρο τραγούδι και μια νικήτρια προσωπικότητα. Και αυτό είναι, τώρα. Κανείς δεν δίνει δεκάρα για το ποιος παίζει κιθάρα ή αν τα drums είναι αληθινά. Είναι τελείως διαφορετικό πράγμα. Είναι πολύ λιγότερο ψαγμένο. Το rock είναι αρκετά ψαγμένο κατ’ αυτόν τον τρόπο. Τώρα, το rock αποτελεί μόνο το 15% της παγκόσμιας αγοράς μουσικής. Το 15%! Είναι πραγματικά χαμηλό! Έτσι, για άλλη μια φορά, το rock είναι μια αουτσάιντερ μουσική. Είναι σχεδόν σαν την jazz στα τέλη της δεκαετίας του 1960. Η jazz ήταν δημοφιλής τις δεκαετίες του ‘30, του ‘40, του ‘50, στις αρχές της δεκαετίας του ‘60. Η jazz ήταν βασιλιάς. Και μετά έπεσε. Πήρε τη θέση της το rock. Τώρα το ροκ έχει χτυπηθεί από την pop, αλλά το rock δεν απομακρύνεται. Θα έχει αυτή η ιδιαίτερη θέση, όπως έχει η jazz. Το οποίο δεν είναι ιδιαίτερα κακό. Ελπίζω μόνο να φέρει αρκετούς νέους ανθρώπους σε αυτό. Αυτή είναι η μόνη μου ανησυχία.

 

Ένα τεράστιο «ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ» στον Dave Wyndorf για τον χρόνο του.

Official Monster Magnet Facebook page: https://www.facebook.com/monstermagnet/

Παραγγείλτε το “A Better Dystopia” εδώ: https://napalmrecords.com/english/a-better-dystopia-digipak-cd.html

Ακολουθήστε το Hit Channel στο Google News για να μαθαίνετε πρώτοι τα τελευταία νέα από την Ελληνική και Ξένη μουσική.

Δες και αυτά