Αρχική Συνεντεύξεις Ξένοι καλλιτέχνες Συνέντευξη: Dave Stewart (Stewart/Gaskin, Egg, National Health, Bruford)

Συνέντευξη: Dave Stewart (Stewart/Gaskin, Egg, National Health, Bruford)

-

Δες και αυτά

HIT CHANNEL ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΗ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ: Σεπτέμβριος 2019. Είχαμε την τεράστια τιμή να μιλήσουμε μ’έναν θρυλικό μουσικό και συνθέτη: τον Dave Stewart. Είναι ένας από τους σπουδαιότερους πληκτράδες του progressive rock της δεκαετίας του ’70 παίζοντας σε συγκροτήματα όπως οι Uriel (Arzachel), Egg, Khan, Hatfield and the North, National Health και οι Bruford. Έχει επίσης συνεργαστεί με τους Robert Wyatt (Soft Machine, Matching Mole) και Colin Blunstone (The Zombies). Από το 1981, δουλεύει με την τραγουδίστρια Barbara Gaskin, κυκλοφορώντας υψηλής ποιότητας intelligent pop μουσική ως Stewart/Gaskin. Το 2018, οι Stewart/Gaskin κυκλοφόρησαν το τελευταίο τους album με τίτλο ‘Star Clocks’ . Διαβάστε παρακάτω τα πολύ ενδιαφέροντα πράγματα που μας είπε:

 

Αφιερώσατε πολλά χρόνια δουλεύοντας πάνω στο “Star Clocks” album. Είστε ικανοποιημένος με την ανταπόκριση που λάβατε μέχρι τώρα γι’ αυτό το album;

Ναι, είχαμε πολύ ωραία ανταπόκριση. Έχουμε μια mailing list με άτομα που τους αρέσει η μουσική μας και οι περισσότεροι από αυτούς αγοράζουν ένα CD και είπαν κάποια ωραία λόγια. Κάποιοι είπαν ότι πιστεύουν ότι είχαμε σημειώσει πρόοδο στη μουσική μας όπως αυτή αναπτύχθηκε. Στην πραγματικότητα είναι δύσκολο να πω αν συμβαίνει αυτό. Αλλά σίγουρα είμαστε πολύ χαρούμενοι με αυτό και νομίζω ότι ο κόσμος το απολάμβανει πραγματικά. Κάνουμε τη μουσική που απολαμβάνουμε και αν και άλλοι άνθρωποι την απολαμβάνουν, αυτό είναι υπέροχο. Δεν μπορείς πραγματικά να κάνεις κάτι περισσότερο από αυτό.

 

Θεωρείτε το “Star Clocks” ένα concept album;

Όχι, όχι για μένα. Για μένα, είναι μια συλλογή από τραγούδια που έγραψα μέσα σ’ένα πολύ μεγάλο χρονικό διάστημα. Έχουν κάποιου είδους χαλαρή σχέση και μερικά από τα τραγούδια είναι πολύ διαφορετικά από άλλα τραγούδια. Αν πάρεις για παράδειγμα το “Everything Sings”, είναι μια πολύ ήσυχη, ευαίσθητη μπαλάντα και από την άλλη μεριά, έχεις το “Afraid of Clowns”  που είναι σχεδόν σαν heavy rock. Έτσι, είναι πολύ διαφορετικά και δεν αποτελούν μέρος του ίδιου concept. Κάθε τραγούδι στέκεται μόνο του ως κάτι ξεχωριστό.

 

Παρόλο που είστε οπαδός της Τσέλσι, γράψατε ένα τραγούδι στο “Star Clocks” για έναν παλιό τερματοφύλακα της  Γουέστ Χαμ (“The Arms of Miklosko”). Είναι μια ασυνήθιστη επιλογή, έτσι δεν είναι;

(Γέλια) Ναι, ξέρω, είναι περίεργο πράγμα. Η οικογένειά μου μεγάλωσε στο Λονδίνο και η μητέρα και ο πατέρας υποστήριζαν την Τσέλσι, έτσι είναι σαν οικογενειακό πράγμα. Πήγαινα στην Τσέλσι όταν ήμουν μικρό παιδί, όταν ήμουν 9 ή 10 ετών, ο πατέρας μου με έπαιρνε. Δεν είμαι το είδος του ποδοσφαιρόφιλου που μισεί τις άλλες ομάδες. Δεν είναι στο χαρακτήρα μου. Επειδή εχοντας παίξει ποδόσφαιρο, ξέρω ότι χρειάζονται δύο ομάδες για να γίνει ένας καλός αγώνας. Έτσι, δεν μπορείς πραγματικά να μισείς την άλλη ομάδα, γιατί αν δεν κατέβουν ν’αγωνιστούν, δεν θα υπάρξει αγώνας. Πάντα έχω την τάση να υποστηρίζω τους συλλόγους του Λονδίνου: Αν η Άρσεναλ παίζει στην Μάντσεστερ Σίτι, θέλω να κερδίσει η Άρσεναλ, επειδή είναι από το Λονδίνο όπως είμαι κι εγώ. Η Γουέστ Χαμ, ένας άλλος καλός σύλλογος του Λονδίνου, πάντα έπαιζε πολύ καλό ποδόσφαιρο και συνεισέφερε αρκετούς παίκτες στη νίκη στο Μουντιάλ του 1966, που είναι η τελευταία φορά που η Αγγλία κέρδισε το Παγκόσμιο Κύπελλο. Έτσι, παρακολουθούσα τηλεόραση ένα βράδυ κι είχε έναν ποδοσφαιρικό αγώνα και θα έπαιζε η West Ham. Σε κάποιο σημείο του αγώνα ο σχολιαστής φώναξε (σ.σ: μιμείται τον ενθουσιώδη σχολιαστή) «Και η μπάλα προσγειώνεται… και είναι ασφαλής στην αγκαλιά του Miklosko!» Και σκέφτηκα ότι είναι πολύ καλός τίτλος: «Η αγκαλιά του Miklosko». Έτσι, άρχισα να γράφω ένα τραγούδι γι’ αυτό.

 

Είναι παράδοση για τους Stewart/Gaskin να διασκευάζουν παλιές επιτυχίες. Στο “Star Clocks”  κάνατε το “Summer In the City” (The Lovin’ Spoonful). Πόσο δύσκολο είναι να βρείτε το κατάλληλο τραγούδι για να διασκευάσετε;

Συνήθως σκέφτομαι ένα τραγούδι που θα ήθελα πολύ να κάνω, αν και όλα αυτά τα χρόνια έχουμε κάνει τόσες πολλές διασκευές. Όταν ξεκινήσαμε, κάναμε πολλές διασκευές και όλα τα singles μας ήταν διασκευές, αλλά σταδιακά άρχισα να γράφω όλο και περισσότερα δικά μου τραγούδια και τώρα είναι πολύ σπάνιο να θέλω μια διασκευή. Αλλά μπορώ να σκεφτώ μία ή δύο που θα ήθελα να κάνω και ίσως θα τις κάνω, κάποια στιγμή, μιας και δεν υπάρχει κάποιο συγκεκριμένο χρονοδιάγραμμα. Αλλά είναι κάτι που μου αρέσει να κάνω, έτσι είναι πάντα μια πιθανότητα και δεν έχει ποτέ δυσκολία. Εννοώ, ξυπνάω μια μέρα και με κάποιο τρόπο σκέφτομαι αυτό το τραγούδι: «Πω πω, αυτό είναι υπέροχο!» Είναι πάντα σαν κάτι εορταστικό όταν το κάνουμε.

 

Ποιο είναι το μυστικό της μακρόχρονης φιλίας και συνεργασίας σας με τον Gavin Harrison  (Porcupine Tree, King Crimson –drums), ο οποίος επίσης παίζει στο “Star Clocks” album.

Ο Gavin κι εγώ πάντα τα πηγαίναμε καλά και γίναμε στενοί φίλοι με τα χρόνια. Τον συνάντησα για πρώτη φορά όταν ήταν 18 ετών, ένας πολύ νεαρός τύπος και ένας κοινός φίλος, ο Jakko (σ.σ: Jakszyk – τωρινός τραγουδιστής των King Crimson) μας σύστησε, στην πραγματικότητα μας έβαλε μια κασέτα με τον Gavin να παίζει. Ήταν τεχνικά καταπληκτικό να κάνει αυτό το πραγματικά συναρπαστικό, γρήγορο πράγμα στα hi-hats. Έτσι, συνειδητοποιήσαμε ότι ήταν ένας εκπληκτικός drummer και αρχίσαμε να του ζητάμε να παίξει σε τραγούδια των Stewart/Gaskin και έπειτα πάντα απολάμβανα την συντροφιά του. Είναι πολύ μελετημένος μουσικός και έχει επίσης καλή αίσθηση του χιούμορ. Λοιπόν, απλώς με τα χρόνια κάνουμε πολύ παρέα και επίσης πηγαίνω και τον επισκέπτομαι. Στην πραγματικότητα, τώρα ζούμε μακρυά από το Λονδίνο, αλλά εξακολουθώ να προσπαθώ να βλέπω τον Gavin κάθε τόσο γιατί είναι καλός φίλος. Είναι πάντα ενδιαφέρον να μιλάς μαζί του για τις ιδέες του σχετικά με τη μουσική. Έτσι, η σχέση μαζί του πηγαίνει πολύ πιο βαθιά απ’ ότι κάνω κανονικά. Δεν είναι απλά session μουσικός, είναι στην πραγματικότητα φίλος της Barbara και δικός μου.

 

Πώς ανακαλύψατε τον Beren Matthews (κιθάρα);

Α ο Beren, ενδιαφέρων τύπος. Λοιπόν, μερικοί φίλοι διοργάνωναν ένα mini-festival και ήθελαν κάποια συγκροτήματα. Πάντα κοιτάζω στο Διαδίκτυο για μερικά συγκροτήματα στη Νοτιοδυτική Αγγλία (West Country) που πίστευα ότι θα ήταν κατάλληλα για το festival. Στη Νοτιοδυτική Αγγλία, υπάρχουν πολλά συγκροτήματα διασκευών που παίζουν live τραγούδια των AC/DC ή της Adele ή ο,τιδήποτε άλλο. Ήθελα κάποιον που θα μπορούσε να προσελκύσει νεότερο κόσμο και να είναι λίγο πρωτότυπος, γιατί πιστεύω ότι η πρωτοτυπία στη μουσική είναι πραγματικά σημαντική και βρήκα το συγκρότημα του Beren, τους Grip-Like Vice. Έκαναν ένα video για ένα τραγούδι με τίτλο “With the Band” και σκέφτηκα ότι ήταν ένα υπέροχο τραγούδι. Μπορούσα να δω ότι ήταν αστείοι τύποι, το video ήταν πολύ διασκεδαστικό. Του τηλεφώνησα και του ζήτησα να παίξει σ’ αυτή  την συναυλία (σ.σ: το festival). Όταν το συγκρότημα είχε να δώσει μια συναυλία, πήγα εκεί και ήταν πάρα πολύ καλοί και συνειδητοποίησα ότι ήταν πραγματικά ένας πολύ καλός μουσικός.

Έτσι, του έδωσα ένα από τα CD. Του έδωσα ένα αντίτυπο του “Broken Records -The Singles” και ήμουν έκπληκτος που έδειξε ενδιαφέρον για τη μουσική γιατί είναι πολύ νεότερος από εμάς. Δεν περίμενα να τον ενδιαφέρει. Του άρεσε πραγματικά ένα από τα τραγούδια, ήταν το “The Emperor’s New Guitar”. Είπε: «Μου αρέσει πολύ αυτό» και τον ρώτησα: «Πότε μπορώ να έρθω και να σου μάθω τα κιθαριστικά μέρη;» Έτσι, πήγα στο studio του και έπαιξε ολόκληρο το “The Emperor’s New Guitar”. Δεν υπάρχει στην πραγματικότητα κιθάρα (σ.σ: στο πρωτότυπο) και δημιούργησε ένα πολύ καλό μέρος. Έπαιξε όλες τις γραμμές στα πλήκτρα και όλα τα κιθαριστικά μέρη και έπαιξε τη μουσική μου σαν να υπήρχαν 10.000 άνθρωποι. Έδωσε πραγματικά τα πάντα σε αυτό. Στο τέλος, έδωσε τόσα πολλά πράγματα για να παίξει το τραγούδι, που έτρεμε πραγματικά και σκέφτηκα: «Αυτός ο τύπος έχει πραγματικά κάτι». Επέστρεψα στο studio του, λίγο αργότερα και άρχισα να του παίζω. Είπα: «Έτσι, αυτή είναι η μουσική που σκεφτόμασταν να ηχογραφήσουμε. Απλώς πες πώς θα μπορούσαμε να κάνουμε κάτι όταν μπορέσεις». Τα πήγε πραγματικά καλά. Μπορεί να παίξει όλες τις φαντεζί συγχορδίες μου. Είναι καλός στο τραγούδι και στις διαφορετικές μελωδίες που παίζει στην κιθάρα. Βασικά, συνειδητοποίησα ότι ήταν πραγματικά πολύ ωραίος τύπος και όντως έγινε μέλος τους συγκροτήματος. Έπαιξε σε όλα τα τραγούδια του “Star Clocks” και έχει επίσης παίξει live μαζί μας.

 

Υπάρχει ακόμα χώρος για πειραματισμό στην intelligent pop;

Ναι ναι! Κανένα πρόβλημα. Φυσικά, υπάρχει πάντα χώρος για πειραματισμό σ’ όλα τα είδη της μουσικής. Εναπόκειται στους μουσικούς να το κάνουν, αλλά αν το κάνουν, θα βρουν πιθανώς μερικούς ακροατές που το εκτιμούν. Μπορεί να μην είναι τόσο μεγάλο κοινό, όπως αν κάνεις τραγούδια που όλοι γνωρίζουν και τα κάνεις μ’ έναν οικείο τρόπο, τότε προφανώς θα έχεις μεγάλο κοινό. Είναι μάλλον ευκολότερο να βγάλεις λεφτά με αυτόν τον τρόπο. Αλλά αν κάνεις πειραματική μουσική, το ξέρω από πρώτο χέρι, υπάρχουν πολλοί άνθρωποι που θέλουν να την ακούσουν.

 

Τι θα πρέπει να περιμένουν οι οπαδοί από τις επερχόμενες συναυλίες στην Ιαπωνία τον Νοέμβριο;

Σκοπεύουμε να παίξουμε ένα μείγμα μουσικής που καλύπτει ολόκληρη την δισκογραφία μας από το 1981 μέχρι σήμερα. Θα παίξουμε τραγούδια από το “Star Clocks”, τραγούδια από το “Green and Blue” (2009) -στην πραγματικότητα ένα μόνο τραγούδι από το “Green and Blue”. Τραγούδια από τα περισσότερα albums μας. Αλλά επίσης έχω γράψει πέντε νέα τραγούδια που θα τα πρωτοπαρουσιάσουμε στους Ιάπωνες ακροατές.

 

Περιμένατε ότι το “It’s My Party” (1981) θα γίνει #1 επιτυχία;

Με τίποτα! Με τίποτα! Ήμουν τελείως σοκαρισμένος που ήταν τόσο δημοφιλές. Όταν κάναμε ένα δίσκο, τον κάναμε για να περάσουμε καλά, τον κάναμε για ευχαρίστηση. Πιστεύαμε ότι θα ήταν αστείο να ηχογραφήσουμε αυτό το τραγούδι. Η Barbara έκανε πολύ ωραία φωνητικά και απλά μου έδωσε ώθηση να το κάνω. Ήταν πολύ διαφορετικό από αυτό που έκανα. Πριν από αυτό το κομμάτι, έκανα ένα τραγούδι με τον Colin Blunstone (σ.σ: The Zombies -φωνητικά), ήταν μια διασκευή του “What Becomes of the Broken Hearted” (1980) και αυτό έγινε hit single κι ήταν επίσης ένα μεγάλο σοκ. Μετά απ’ αυτό, έκανα το “It’s My Party” με τη Barbara και όταν πήγε στο # 1, απλά δεν μπορούσαμε να το πιστέψουμε. Λέγαμε «Ουάου»! Πρέπει να πω ότι πολλοί άνθρωποι υποθέτουν ότι έκανα αυτούς τους δίσκους για να βγάλω λεφτά, επειδή ήταν επιτυχίες. Νομίζουν: «Ναι, ο Dave απλά ήθελε να βγάλει λεφτά» αλλά για να είμαι πραγματικά ειλικρινής, δεν σκέφτηκα το να βγάλω λεφτά. Κάναμε αγώνα για να κυκλοφορήσουν. Οι πάντες απέρριψαν το “What Becomes of the Broken Hearted”, οι περισσότερες εταιρείες απέρριψαν το “It’s My Party” και ήμασταν τυχεροί που τα βρήκαμε με την Stiff Records, που πίστευε ότι τα singles άξιζαν να κυλοφορήσουν και τα έβγαλαν. Νομίζω ότι η Stiff μπορούσε να αναγνωρίσει συγκροτήματα που ήταν λίγο διαφορετικά. Δεν αναζητούσαν μόνο τον επόμενο τεράστιο pop θρίαμβο. Ήθελαν συγκροτήματα που να έχουν κάποιο χαρακτήρα, κάποια πρωτοτυπία, αν και δεν ταιριάζαμε πραγματικά με τους υπόλοιπους καλλιτέχνες της Stiff. Το αφεντικό της Stiff πίστευε ότι τα singles ήταν καλά, μας έδωσε ό,τι θέλαμε και έπαιξε το ρόλο του στο να πάει το “It’s My Party” στο #1. Έτσι ναι, ήταν εκπληκτικό, ακόμα δεν μπορώ να πιστέψω ότι συνέβη.

 

Πώς σας ήρθε την ιδέα να φορέσετε αμφίεση μποξέρ στο εξώφυλλο του “It’s My Party” (1981) single;

Το να κάνω singles ήταν κάτι το εντελώς νέο για μένα και την Barbara και πιστεύαμε ότι θα ήταν αστείο να μεταμφιεζόμασταν λίγο για τη φωτογράφηση. Βρισκόμουν στο West End του Λονδίνου, περιπλανιόμουν και δεν είχα ιδέα τι να κάνω και ξαφνικά είδα αυτή την περίεργη στολή σ’ ένα κατάστημα, αυτή την αμφίεση. Κοίταξα το κράνος και είπα: «Μπορώ να το δοκιμάσω αυτό;» και στη συνέχεια δοκίμασα τα γάντια. Νομίζω ότι φαίνεται αστείο και η Barbara έκανε το ίδιο με εκείνα τα μακριά νύχια. Νομίζω ότι είναι από την Ταϊλάνδη. Απλά μας έκανε να φαινόμαστε λίγο ηλίθιοι, πιστεύαμε ότι θα ήταν αστείο. Προφανώς, δεν ήταν ένα σοβαρό πράγμα.

 

Μου αρέσει πολύ το τραγούδι “Lucky Star” από το album “Spin” (1991), το οποίο είναι φόρος τιμής (tribute) στον παραγωγό, Joe Meek. Αργότερα, διασκευάσατε το πιο διάσημο τραγούδι του, το “Telstar”.

Ναι, το κάναμε. Νομίζω ότι ήταν η 40ή επέτειος του “Telstar” και είχα τη διάθεση να κάνω τη δική μου εκδοχή ως φόρο τιμής. Ο Joe Meek ήταν πολύ ενδιαφέρων παραγωγός. Απλά έκανε τα πράγματα με τον δικό του τρόπο. Δεν ταίριαζε με την υπόλοιπη δισκογραφική βιομηχανία. Στην πραγματικότητα ήταν λίγο σαν κι εμένα (γέλια). Είμαι λίγο μοναχικός. Είχε μια πολύ ταραγμένη ζωή, δυστυχώς, την οποία δεν είχα εγώ -είμαι τυχερός που έχω μια αρκετά ευτυχισμένη ζωή. Αλλά ο κακόμοιρος ο Joe Meek κατέληξε ν’αυτοκτονήσει. Ήταν δυστυχισμένος, ήταν ομοφυλόφιλος σε μια εποχή που ήταν πραγματικά παράνομο να είσαι ομοφυλόφιλος, οπότε τα πράγματα ήταν σκληρά γι’ αυτόν, αλλά είχε έναν καταπληκτικό ήχο που δημιούργησε στο μικρό του studio. Έτσι, σκέφτηκα ότι θα ήταν ενδιαφέρον να γράψω κάτι γι’ αυτόν. Αυτό το τραγούδι (σ.σ: “Lucky Star”), είναι για μένα ένα από τα πιο αγαπημένα που κάναμε ποτέ.

 

Είστε επίσης το αφεντικό της Broken Records. Η επιχειρηματική πλευρά σάς αποσπά από το να δημιουργήσετε περισσότερη μουσική;

Δεν βοηθάει. Δεν βοηθάει στην παραγωγή περισσότερης μουσικής. Απλά βοηθάει στο να πραγματοποιηθούν πράγματα. Πρέπει να οργανώσεις τις κυκλοφορίες των δίσκων σου και να σκεφτείς τα επιχειρηματικά πράγματα, τα ποσοστά και την κατασκευή (σ.σ: των CD’s), αλλά σήμερα στην πραγματικότητα είναι πολύ εύκολο για μένα επειδή έχω τρομερή σχέση με την Burning Shed, μια πραγματικά καλή Αγγλική εταιρεία. Είναι χαρά να συνεργαζόμαστε, είναι πολύ γενναιόδωροι, έκαναν πραγματικά δίκαιες προτάσεις. Δεν τους αρέσει η ιδέα να παίρνουν πάρα πολλά χρήματα από τους μουσικούς. Πιστεύουν ότι οι μουσικοί πρέπει να παίρνουν τα περισσότερα χρήματα, αυτοί παίρνουν προμήθεια για ό, τι κάνουν, αλλά ο μουσικός παίρνει τα περισσότερα χρήματα. Μπορώ πάντοτε  να μιλήσω μαζί τους, μπορώ να τους τηλεφωνήσω οποτεδήποτε για να συζητήσουμε πράγματα, γι’ αυτό είναι ένα όνειρο να συνεργάζομαι μαζί τους. Την συστήνω πραγματικά σε άλλα συγκροτήματα την Burning Shed.

 

Κάνατε τις ενορχηστρώσεις για τα έγχορδα στο νέο album των Opeth, “In Cauda Venenum”. Πόση καλλιτεχνική ελευθερία έχετε όταν εργάζεστε πάνω στη μουσική άλλων;

Εξαρτάται από τον καλλιτέχνη. Ο Mikael Akerfeldt μου έδωσε μεγάλη ελευθερία στα τραγούδια των Opeth. Έχω δουλέψει μαζί του παλιότερα και μου είπε: «Δοκιμάστε μερικά πράγματα» αλλά μου έστειλε επίσης σε demo τις δικές του ενορχηστρώσεις εγχόρδων που είχε κάνει, έτσι είχα μια ιδέα για το είδος του πράγματος που ήθελε να ακούσει. Λοιπόν, είχα στο νου μου αυτό που ήθελε εξαρχής να ακούσει ο Mikael. Πραγματικά προσπάθησα να κάνω ένα είδος συμβιβασμού. Έπρεπε να σκεφτώ πολλές προσεγγίσεις σε ό,τι είχε κάνει. Όταν δουλεύω με άλλα συγκροτήματα, μερικοί από αυτούς δεν μου στέλνουν demo, απλά λένε: «Κάνε ό,τι θες, δεν μας νοιάζει». Αν δουλεύω με τον Steven Wilson ,έχει πάντα ένα demo και μερικές φορές μου λέει: «Μην το αλλάξεις, μ’αρέσει πραγματικά. Απλώς ενορχήστρωσέ το για τους μουσικούς της ορχήστρας». Έτσι, το μόνο που έχω να κάνω είναι να δουλέψω στο πώς θα διανείμω τα μέρη. Στην πραγματικότητα ακόμα και τότε, βρίσκω μερικές μικρές ιδέες, γνωρίζω ότι ο Steven ποτέ δεν ήθελε δραστικές αλλαγές. Σε μερικά πράγματα που έχω κάνει γι’ αυτόν, έχω δοκιμάσει πράγματα από μόνος μου, ίσως μερικά σημεία (σ.σ: passages) στη μουσική για τα οποία δεν έκανε demo για έγχορδα. Θα τα δοκιμάσω. Μερικές φορές, λέει: «Ω ναι, αυτό είναι υπέροχο! Θα το χρησιμοποιήσουμε». Άλλες φορές λέει: «Δεν νομίζω ότι λειτουργεί». Κάνω ενορχηστρώσεις. Ξέρεις, προσλαμβάνεσαι για να κάνεις αυτό που θέλουν οι καλλιτέχνες. Όλοι μας βρίσκουμε έναν ευτυχισμένο συμβιβασμό όταν κάνουμε αυτές τις δουλειές.

 

Ήταν μια φυσική απόφαση να αλλάξετε τη μουσική σας κατεύθυνση το 1981;

Ναι, ήταν απολύτως φυσική. Ήταν απλά κάτι που ήθελα πραγματικά να κάνω. Όταν άρχισα να παίζω μουσική, έπαιζα παλιές pop διασκευές σε ένα pop συγκρότημα, όταν ήμουν περίπου 15. Πάντα σκεφτόμουν τα σπουδαία παλιά τραγούδια και σκέφτηκα ότι θα ήταν πολύ ωραίο να παίξω μερικά από αυτά. Άρχισα να παίζω το “What Becomes of the Broken Hearted” και είναι ένα υπέροχο παλιό τραγούδι. Είχα ένα καινούργιο synthesizer κατάλληλου μεγέθους και απλά δημιουργούσε κάποιους ήχους. Έπαιξα αυτό το μεγάλο βαρύ riff στην εισαγωγή και έφτιαξα μια ενορχήστρωση και το βρήκα τόσο ικανοποιητικό να το κάνω αυτό. Και μετά από λίγο, αυτό ήταν μόνο που ήθελα να κάνω: Απλά να συνεχίσω να κάνω αυτό. Φυσικά, κάνοντας επιτυχία με τα δύο μου πρώτα singles, με έκανε να σκεφτώ ότι δεν άρεσε μόνο σε μένα, αλλά άρεσε επίσης και σ’άλλους. Έτσι, επιβεβαίωσε την πεποίθησή μου ότι ήταν ένα πράγμα που άξιζε να κάνω. Αλλά στην πραγματικότητα, πρέπει να πω ότι ήταν τελείως ενστικτώδες. Βγήκε από μέσα μου, ποτέ δεν σκέφτηκα διανοητικά: «Ω, πρέπει να αλλάξεις ύφος». Απλά ήθελα πραγματικά να παίξω μερικά από αυτά τα παλιά ωραία τραγούδια. Αυτό ήταν όλο.

 

Πόση επίδραση είχαν οι συναυλίες των Nice στο The Marquee Club σε σας ως μαθητή;

Ναι, τότε ήμουν στο λύκειο, ήμουν στο Σχολείο του Πόλης του Λονδίνου (City of London School). Αυτό είχε τεράστιο αντίκτυπο πάνω μου. Ο Keith Emerson ήταν απλά καταπληκτικός και μπορούσα να κάτσω και να τον παρακολουθήσω να παίζει ίσως από δύο μέτρα απόσταση. Συνηθίζαμε να πηγαίνουμε εκεί και περιμέναμε στην ουρά μετά το σχολείο. Φτάναμε στο club περίπου στις 5.00 και περιμέναμε μέχρι τις 7.00. Περιμέναμε  δύο ώρες ώστε να πιάσουμε την πρώτη σειρά. Λοιπόν, ήταν ένα φανταστικό συγκρότημα. Μου άρεσε το παίξιμό του, μου άρεσε ο ήχος του και πραγματικά μου άρεσαν τα τραγούδια τους. Ήταν μεγάλη επιρροή για το υπόλοιπο της ζωής μου.

 

Είναι εκνευριστικό όταν μερικές φορές σας μπερδεύουν με τον Dave Stewart από τους Eurythmics;

Είναι πολύ αστείο. Στην πραγματικότητα, ο άλλος Dave Stewart από τους Eurythmics έχει προτείνει να κάνουμε μαζί ένα δίσκο (γέλια).

 

Νομίζω ότι και οι δύο έχετε παίξει μαζί σε ένα album του Steve Hillage  (solo, Gong, Khan, Uriel, System 7 – κιθάρα);

Ω, αυτός είναι άλλος Dave Stewart. Υπάρχει και τρίτος Dave Stewart. Είναι ένα πολύ κοινό όνομα. Έτσι, αναπόφευκτα υπάρχουν διάφοροι Dave Stewarts που περιφέρονται. Κυρίως, πρέπει απλά να θυμάμαι ποιος είμαι εγώ και τότε είμαι εντάξει.

 

Υπάρχουν πολύ λίγες συνεντεύξεις σας στο Διαδίκτυο. Αυτό συμβαίνει επειδή είστε μεγάλος οπαδός του Mike Ratledge (Soft Machine-πλήκτρα);

Τώρα καταλαβαίνω τι εννοείς. Ναι, νομίζω ότι δεν ενδιαφέρεται. Δεν  κάνω συνεντεύξεις κυρίως επειδή οι άνθρωποι σήμερα δεν μου ζητάνε, έτσι δεν κάνω.

 

Έτυχε να γνωρίσετε τα μέλη των Pink Floyd όταν ο Clive Brooks (Egg –drums) εργαζόταν ως τεχνικός για τα drums (drum tech) του Nick Mason;

Όχι, όχι πραγματικά, αν και είχα συνεργαστεί με τον Nick Mason σε προηγούμενη περίσταση. Υπήρχε μια συναυλία του Robert Wyatt. Γνωρίζεις το album (σ.σ: “Theatre Royal Drury Lane 8 September 1974) ;  Έτυχε και συνάντησα τον Nick τότε και είναι πολύ ωραίος τύπος. Στη συνέχεια, όταν ο Clive άρχισε να εργάζεται για τους Pink Floyd και για τον Nick-είχε προσληφθεί κυρίως από τον Nick- έπεσα ξανά πάνω στον Nick. Βγήκα για να δω τον Clive στο σπίτι του Nick και ο Nick ήταν εκεί, έτσι είπα: «Γεια σου» και τέτοια πράγματα. Και δυστυχώς, την τελευταία φορά που τον είδα ήταν στην κηδεία του Clive, που ήταν μια πολύ θλιβερή μέρα. Αλλά ο Nick ήταν πολύ γενναιόδωρος προς τον Clive και την οικογένειά του και πάντα πίστευα ότι ήταν καλός τύπος. Επίσης, ήταν σε ένα συγκρότημα που πίστευα ότι ήταν φανταστικό, τους πρώιμους Pink Floyd με τον Syd Barrett, μια άλλη μεγάλη επιρροή μου όταν ήμουν νέος. Λατρεύω ακόμα το πρώτο album που έκαναν. Ήταν σπουδαίο, ήταν φανταστικό. Θέλω να πω, αυτό το album το “The Piper at the Gates of Dawn” (1967), είναι τόσο πρωτότυπο. Δεν υπάρχει τίποτα σαν κι αυτό. Ήταν μοναδικό. Ο Syd Barrett ήταν μορφή. Ήταν οραματιστής μουσικός.

 

Νομίζω ότι έχετε πάει στους Λειψούς, το Ελληνικό νησί. Απολαύσατε τη διαμονή σας εκεί;

Ναι, πάρα πολύ. Επίσης, έχουμε πάει στην Χάλκη πολλές φορές. Αγαπάμε τα Δωδεκάνησα, αγαπάμε τη θάλασσα, αγαπάμε τα νησιά, αγαπάμε το φαγητό και τον φιλικό, πολύ πολιτισμένο και καλλιεργημένο Ελληνικό λαό. Είναι το αγαπημένο μέρος στο οποίο πηγαίνω. Αν μπορούμε να βρούμε λίγο ελεύθερο χρόνο, το καλοκαίρι, λατρεύουμε να πηγαίνουμε στην Ελλάδα.

 

Έχω δει μια φωτογραφία από το 2006 με εσάς και τον Dave Sinclair (Caravan -πλήκτρα ). Σας αρέσει το στυλ του ως πληκτράς;

Ναι. Είναι ένας θαυμάσιος πληκτράς. Στην πραγματικότητα, άλλη μία επιρροή μου,. Όταν έπαιζε με τους Caravan, λάτρευα το παίξιμό στο Hammond. Ήταν πραγματικά εξαιρετικό.

 

Η τελευταία ερώτηση δεν είναι για ένα παλιό συγκρότημα. Πρόκειται για μια live guest συμμετοχή. Πώς ήταν να παίζετε στη σκηνή με τον ήρωα μου, Robert Wyatt, στο Royal Theatre, Drury Lane;

Ήταν υπέροχο, ήταν πραγματικά καλό. Στην πραγματικότητα, υπάρχει μια αστεία ιστορία πίσω από αυτό. Ξέρεις ότι ο Robert είχε ένα ατύχημα και είναι σε αναπηρικό καροτσάκι. Έτσι, μου είπε ότι πραγματικά δεν ήθελε να κάνει συναυλίες μετά το ατύχημα, αλλά ο Richard Branson της Virgin Records μας τηλεφώνησε και είπε: «Γεια σου, απλά μιλούσα με τον Robert και θέλει πραγματικά να κάνει μια συναυλία». Είπα: «Ω ναι, αλήθεια; Επειδή σ’εμένα είπε ότι δεν ήθελε». «Α, όχι! Θέλει πραγματικά να την κάνει και θέλει να παίξεις εσύ τα πλήκτρα επειδή είσαι ο αγαπημένος του πληκτράς!» Και είπα: «Εντάξει, ωραία». Αυτό που έκανε ο Branson ήταν ότι τηλεφώνησε σε όλους τους άλλους μουσικούς: τον Nick Mason, τον Mike Oldfield και τους είπε ότι ο Robert ήθελε πραγματικά να κάνει μια συναυλία, που στην πραγματικότητα δεν ήθελε (γέλια). Όταν πήγαμε στην πρώτη πρόβα, όλοι συνειδητοποιήσαμε ότι ο Branson μας είχε χειραγωγήσει για να το κάνουμε, αλλά σ’εκείνο το στάδιο ο Robert ήταν πολύ χαρούμενος που ήμασταν όλοι εκεί και λάτρεψα το να δουλεύω μαζί του. Είναι υπέροχος, είναι πολύ αστείος. Έχει πραγματικά μια πολύ καλή, αναζωογονητική, απλή προσέγγιση στη μουσική. Ήταν τέλεια. Όλοι περάσαμε πραγματικά καλά.

 

Υπάρχει μια φωτογραφία όλων σας σε αναπηρικά καροτσάκια.

(Γέλια) Ναι, ιδέα του Richard Branson.

 

Ένα τεράστιο «ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ» στο κύριο Dave Stewart για τον χρόνο του.

Παραγγείλτε το “Star Clocks” album εδώ: https://burningshed.com/store/davebarb

Official Dave Stewart and Barbara Gaskin website: https://www.davebarb.com/

Official Dave Stewart and Barbara Gaskin Facebook page: https://www.facebook.com/Dave-Stewart-Barbara-Gaskin-171696959516360/

Αφήστε το σχόλιό σας