Αρχική Συνεντεύξεις Ξένοι καλλιτέχνες Συνέντευξη: Colin Blunstone (The Zombies, solo)

Συνέντευξη: Colin Blunstone (The Zombies, solo)

-

Δες και αυτά

HIT CHANNEL ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΗ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ: Οκτώβριος 2019. Είχαμε την μεγάλη τιμή να μιλήσουμε μ’έναν θρυλικό τραγουδιστή: τον Colin Blunstone. Είναι περισσότερο γνωστός ως ιδρυτικό μέλος και τραγουδιστής των The Zombies, ένα από τα πιο επιδραστικά συγκροτήματα της δεκαετίας του ‘60. Από τις αρχές της δεκαετίας του 70, ο Colin έχει μια επιτυχημένη solo καριέρα και έχει επίσης συνεργαστεί με τους Alan Parsons Project και Dave Stewart . Το 2015, οι Zombies κυκλοφόρησαν το πιο πρόσφατο studio album τους με τίτλο “Still Got That Hunger” και φέτος (2019) μπήκαν στο Rock and Rock Hall of Fame. Το Νοέμβριο του 2019, ο Colin ξεκινά μία ακόμα solo περιοδεία. Διαβάστε παρακάτω τα πολύ ενδιαφέροντα πράγματα που μας είπε:

 

Τι πρέπει να περιμένουν οι οπαδοί από τις επερχόμενες solo συναυλίες στην Ολλανδία και το Βέλγιο;

Φυσικά, είναι αρκετά διαφορετικό να κάνεις αυτές τις συναυλίες. Στις συναυλίες μου προσπαθώ να αποκλείσω το υλικό των Zombies για να τις κάνω πολύ διαφορετικές από αυτές που κάνω με τους Zombies. Έτσι, θα υπάρχουν μερικά τραγούδια των Zombies, αλλά διαφορετικά θα είμαι συγκεντρωμένος σε νεώτερα κομμάτια που ηχογραφώ ως solo καλλιτέχνης. Έτσι, θα υπάρχουν κάποια νέα πράγματα και κάποιοι από τους δίσκους μου με τα χρόνια έκαναν επιτυχία στην Ολλανδία και επίσης ίσως τραγούδια από τους Alan Parsons Project και μερικά τραγούδια που δεν έχω εκτελέσει ποτέ. Ελπίζω να κάνω μόνο δύο ή τρία τραγούδια που δεν έχω παρουσιάσει ποτέ δημόσια προηγουμένως. Έτσι, νομίζω ότι υπάρχει κάτι για όλους: παλιά κλασικά και μερικά τραγούδια που δεν έχω ηχογραφήσει ποτέ προηγουμένως, κάποια αρκετά άγνωστα πράγματα με τα οποία δεν θα είναι εξοικειωμένοι πολλοί άνθρωποι.

 

Μπορείτε να μας εξηγήσετε γιατί είστε τόσο δημοφιλής στην Ολλανδία ως solo καλλιτέχνης;

Λοιπόν, νομίζω ότι η Ολλανδία είναι ένα μέρος που πάντα ήθελα να περιοδεύσω, οπότε ευτυχώς οι άνθρωποι με πλησίασαν για να πάω εκεί και απολαμβάνουν τη μουσική που παίζω με το solo συγκρότημά μου. Είναι πολύ ενδιαφέρον, παίζω εκεί συχνότερα απ’ όσο παίζω οπουδήποτε αλλού, πιθανότατα επειδή έχω περισσότερες επιτυχίες όλα αυτά τα χρόνια. Είναι πάντα ενδιαφέρον το γιατί είσαι δημοφιλής σε μία χώρα και όχι σε μία άλλη και δεν είμαι μόνο εγώ, όλοι είμαστε ακριβώς έτσι. Με τους Zombies, για παράδειγμα, είμαστε πιθανώς πιο δημοφιλείς στην Αμερική από ό, τι είμαστε οπουδήποτε αλλού. Αλλά κανείς δεν μπορεί να εξηγήσει το γιατί. Απλά συμβαίνει και φυσικά θα πρέπει να είσαι πραγματικά ευγνώμων όταν έχεις κάποια μικρή επιτυχία σε μια συγκεκριμένη χώρα και αυτό σου δίνει την ευκαιρία να επιστρέψεις εκεί και να παίζεις σε τακτική βάση.

 

Είστε ικανοποιημένος με την ανταπόκριση που είχατε για το τελευταίο σας solo album “On the Air Tonight” (2012);

Ναι, θέλω να πω ότι πήγε πολύ καλά. Σε όλο τον κόσμο, έπαιξε πολύ στο ραδιόφωνο και κατόρθωσε να μπει σε μερικά charts. Φυσικά, έχει περάσει κάποιος καιρός και στην πραγματικότητα ηχογραφώ κομμάτια για το επόμενο solo album. Συνεπώς, η πρόθεσή μου είναι πάντοτε, σε όλα τα projects, να κοιτάζω περισσότερο το μέλλον παρά το παρελθόν. Ναι, νομίζω ότι ήταν πολύ επιτυχημένο και τώρα δουλεύω πάνω στα βασικά για το επόμενο album.

 

Είχατε κάποιους μπελάδες με τις ταμπλόιντ εφημερίδες όταν κυκλοφορήσατε το τραγούδι “Caroline Goodbye” από το solo album “One Year” (1971). Τι συνέβη πραγματικά;

Όταν αρχίζω να γράφω τραγούδια αυτά μπορεί να είναι αρκετά κυριολεκτικά. Χρησιμοποιείς μια ιδέα απ’ ό,τι μπορεί να συμβαίνει στη ζωή σου για να ξεκινήσεις με μια ιδέα για ένα τραγούδι. Ήταν κάτι που μου συνέβη όταν ήμουν λίγο μετά τα 20 μου και πραγματικά ήθελα να χρησιμοποιήσω ένα άλλο όνομα, επειδή το όνομα της κοπέλας ήταν Caroline. Ήταν ένα υπέροχο κορίτσι, πολύ όμορφο και πολύ αξιαγάπητο άτομο. Ήθελα να χρησιμοποιήσω ένα άλλο όνομα, αλλά σκέφτηκα ότι ήταν το όνομα που ταίριαζε στο τραγούδι και τότε σκέφτηκα ότι κανένας άλλος δεν θα το ξέρει, μόνο οι στενοί μου φίλοι θα ήξεραν ότι αυτό συνέβη πραγματικά. Αλλά στη συνέχεια πήρε μεγάλη δημοσιότητα, ειδικά στην Αγγλία, στο Ηνωμένο Βασίλειο, πήρε μεγάλη δημοσιότητα στα μέσα ενημέρωσης, επειδή αυτή η κοπέλα ήταν αρκετά διάσημη. Ήταν ένα διάσημο μοντέλο και πήρε μέρος και σε ταινίες (σημ: ήταν Bond girl μεταξύ άλλων). Πήρε αρκετά μεγάλη δημοσιότητα, έτσι ώστε όλοι έμαθαν την αλήθεια για την ιστορία, ότι είχα μια ερωτική σχέση με μια κοπέλα που ονομάζεται Caroline και αυτή τελείωσε και αυτό έδωσε την ιδέα στο μυαλό μου που έγινε τραγούδι. Με κάποιους τρόπους, εύχομαι να μπορούσα να βρω ένα άλλο όνομα γιατί 45 χρόνια μετά άνθρωποι εξακολουθούν να μιλάνε για μια στεναχώρια που είχα όταν ήμουν λίγο μετά τα 20 και αν είχα χρησιμοποιήσει ένα άλλο όνομα, φυσικά δεν θα το περνούσα όλο αυτό (γελάει) με εξηγήσεις, ξανά και ξανά. Αλλά ούτως ή άλλως, έτσι συνέβη και είναι αστείο το τι πραγματικά συνέβη σε μένα και στην εν λόγω κοπέλα που λεγόταν Caroline.

 

Πόση καλλιτεχνική ελευθερία είχατε όταν κυκλοφορούσατε albums για την Rocket Record Company του Elton John;

Είχα πλήρη καλλιτεχνική ελευθερία. Οι Rocket Records ήταν πολύ καλή. Υποστήριζαν όλους τους καλλιτέχνες τους και επέτρεπαν την ανάπτυξη της καλλιτεχνικής τους ελευθερίας. Δεν ήμουν μόνο εγώ, νομίζω ότι ήταν όλοι οι καλλιτέχνες που είχαν τότε. Ήταν μια θαυμάσια εταιρεία και πολύ υποστηρικτική και σ’άφηναν εντελώς ελεύθερο να πάρεις το μονοπάτι που ήθελες να φτιάξεις με τα albums σου.

 

Ήταν μια ενδιαφέρουσα εμπειρία να κάνετε το “What Becomes of the Broken Hearted” (1980) με τον Dave Stewart που έφθασε στο # 13 στα βρετανικά charts; Είναι πολύ εθιστικό τραγούδι!

Ναι, ήταν πολύ ενδιαφέρον. Πρέπει να παραδεχτώ ότι ολόκληρο το κομμάτι -οι ιδέες του τραγουδιού, η όλη ενορχήστρωση, τα πάντα- είχαν ηχογραφηθεί πριν εμπλακώ εγώ. Και μετά, όταν άκουσα το κομμάτι, το λάτρεψα και ήταν υπέροχο να βάλω φωνητικά σε αυτό και ήμουν απολύτως ενθουσιασμένος μ’ αυτό. Πίστευα ότι ήταν ένα πολύ ενδιαφέρον κομμάτι, έτσι έκανα φωνητικά σ’ αυτό. Νομίζω ότι ήταν περίπου ένα χρόνο αργότερα -δεν συνέβη τίποτα αμέσως, υπήρξε αρκετή καθυστέρηση μέχρι να γίνει επιτυχία- που άρχισε να παίζει στα ραδιόφωνα και τελικά έγινε μεγάλη επιτυχία. Έτσι, αυτό ήταν ένα πολύ επιτυχημένο project και είμαι πραγματικά ευτυχής που ασχολήθηκα με αυτό.

 

Κάνατε τρία solo Peel sessions και επίσης ο John Peel παρουσίασε το 1981 το Χριστουγεννιάτικο επεισόδιο του Top of The Pops όπου παίξατε το “What Becomes of the Broken Hearted” με τον Dave Stewart. Τι αναμνήσεις έχετε από τον John Peel;

Λοιπόν, δεν νομίζω ότι του μίλησα κατά τη διάρκεια της τηλεοπτικής εκπομπής, αλλά είχα μιλήσει μαζί του όλα αυτά τα χρόνια και τον θαύμαζα πραγματικά γιατί ήταν κάποιος που ήταν τόσο αφοσιωμένος στην αγάπη του και στο ενδιαφέρον του για τη μουσική. Έγινε DJ για το σωστό λόγο επειδή αγαπούσε τη μουσική. Μερικές φορές οι DJ’s δεν έχουν ιδιαίτερη γνώση της μουσικής ή ακόμα δεν ενδιαφέρονται καν για τη μουσική, αλλά ήταν σίγουρα ένας από εκείνους τους τύπους από τους πρώτους ραδιοφωνικούς σταθμούς, που ενδιαφερόταν πραγματικά στο ν’ ακούει μουσική και είχε πολλές γνώσεις. Ενδιαφερόταν επίσης πολύ για νέα συγκροτήματα που μόλις ξεκινούσαν. Του άρεσε πραγματικά και κατάφερε ν’ ανακαλύψει συγκροτήματα που δεν είχαν καμιά επιτυχία εκείνη την εποχή και γι’ αυτό ήταν πολύ σπουδαίο που τα έβαλε στη συνείδηση των ανθρώπων και τελικά τα βοήθησε να μπουν στα charts. Υπάρχουν πολλά συγκροτήματα που τα βοήθησε στο δρόμο τους. Έτσι, ήμουν μεγάλος θαυμαστής του.

 

Πώς συνέβη να ηχογραφήσετε το τραγούδι “Old and Wise” (1982) για τους Alan Parsons Project;

Στην πραγματικότητα, όταν η αρχική σύνθεση των Zombies ηχογραφούσε το τελευταίο albums τους, “Odessey and Oracle” (1968) στο Abbey Road, ο Alan ήταν μηχανικός ήχου στο Abbey Road εκείνη την εποχή και τότε ήταν που τον γνώρισα. Και στη συνέχεια, αργότερα, συνειδητοποιήσαμε ότι ζούσαμε στην ίδια περιοχή του Λονδίνου και συνηθίζαμε να βλέπουμε ο ένας τον άλλο περιστασιακά και έτσι, συναντιόμασταν και μιλούσαμε για το τι θα συμβεί στο μέλλον και του ήρθε αυτή η ιδέα για τη δημιουργία ενός album όπου ο παραγωγός ήταν ο βασικός πρωταγωνιστής. Έφερνε έναν καλεσμένο καλλιτέχνη να τραγουδήσει σε κάθε κομμάτι και ήταν πολύ φυσικό, καθώς γνωρίζαμε ο ένας τον άλλο, να μου ζητήσει να συμμετέχω στο album. Το συγκεκριμένο album ήταν το πρώτο τους album, με τίτλο “Tales of Mystery and Imagination” (1976), αλλά ζούσα στην Αμερική εκείνη την εποχή, οπότε δεν μπορούσα να το κάνω. Αλλά μετά, ηχογράφησα στο τρίτο, όταν επέστρεψα στο Ηνωμένο Βασίλειο. Το τρίτο album λεγόταν “Pyramid” (1978) και έκανα ένα υπέροχο τραγούδι με τίτλο “The Eagle Will Rise Again”. Στη συνέχεια, ηχογράφησα στο album “Eye in the Sky” (1982). Πιθανώς το καλύτερο κύριο κομμάτι είναι το “Old and Wise” και έλαβα μια κλήση από τον Alan ότι έπρεπε να πάει στο studio και ν’ ακούσω το τραγούδι. Προφανώς, ήταν ένα πραγματικά όμορφο τραγούδι και είμαι ακόμα περήφανος που το έκανα. Είναι ένα από τα πιο αγαπημένα τραγούδια που έχω ηχογραφήσει ποτέ.

 

Νομίζω ότι ο Eric Woolfson (συνθέτης, στιχουργός, πιανίστας και τραγουδιστής των Alan Parsons Project) σας έπαιξε αυτό το τραγούδι στο Studio Three του Abbey Road.

Έχεις απόλυτο δίκιο. Οι δυο μας μόνο πήγαμε στο Studio Three, όπου ηχογραφήσαμε με τους Zombies και επίσης ηχογράφησα τα τρία πρώτα solo albums μου, σ’ αυτό το συγκεκριμένο studio. Ο Alan Parsons συνήθιζε να ηχογραφεί στο Studio Two, το οποίο είναι το studio που χρησιμοποιούσαν συχνότερα οι Beatles. Αλλά πήγαμε στο Studio Three και ο Eric Woolfson, ήταν ο κύριος συνθέτης, ο αφανής συνεργάτης στους Alan Parsons Project, μερικοί άνθρωποι δεν γνωρίζουν το όνομα του Eric, αλλά ήταν στην πραγματικότητα ο κύριος συνθέτης των Project, κι έκατσε στο πιάνο και έπαιξε και τραγούδησε εκείνο το τραγούδι σε μένα και αμέσως μαγεύτηκα. Πίστευα ότι ήταν απολύτως υπέροχο και ήμουν πραγματικά ευτυχής που μου ζήτησε να το τραγουδήσω.

 

Περάσατε καλά στην πρόσφατη “Something Great from ‘68” περιοδεία των Zombies με τον Brian Wilson (The Beach Boys);

Ήταν καταπληκτικά. Θέλω να πω, μόλις γυρίσαμε σπίτι απ’αυτήν. Νομίζω ότι είμαστε σπίτι για περίπου τρεις εβδομάδες, αλλά συνολικά η τωρινή σύνθεση των Zombies ήταν στις ΗΠΑ για σχεδόν τρεις μήνες και τουλάχιστον το μισό διάστημα, ήμασταν σε περιοδεία με τον Brian Wilson. Είχε ένα θαυμάσιο συγκρότημα και ήταν τόσο υπέροχο που κάθε βράδυ έπαιζε τόσο μαγικά κομμάτια των Beach Boys. Ξέρεις, τα “God Only Knows”, “Wouldn’t It Be Nice” και “Good Vibrations”, τόσα πολλά υπέροχα τραγούδια και είχα την ευκαιρία να τα ακούω κάθε βράδυ για πέντε ή έξι εβδομάδες. Ήταν μεγάλη επιρροή στη μουσική μας. Είναι ένας από τους σημαντικότερους ανθρώπους στο rock ‘n’ roll και έχει γράψει μερικά από τα ωραιότερα τραγούδια που έχουν γραφτεί τον τελευταίο μισό αιώνα.

 

Φαίνεται ότι το διασκεδάστε όταν ηχογραφούσατε το “Still Got That Hunger” album (2015). Ποια ήταν η διαφορά στο “Still Got That Hunger” σε σύγκριση με τα προηγούμενα albums των Zombies;

Σκεφτήκαμε να έχουμε έναν εξωτερικό παραγωγό (σημ: Chris Potter -The Verve, The Rolling Stones) να δουλέψει μαζί μας και μας ώθησε να το παίξουμε, λίγο-πολύ, live. Πήγαμε στο studio που ήταν πραγματικά προσαρμοσμένο με τέτοιο τρόπο ώστε να είναι εύκολο να παίξεις live. Απλά κάτσαμε στην άκρη και παρόλο που υπήρχαν εμπόδια, μπορούσαμε να δούμε ο ένας τον άλλον. Έτσι, αυτό το album ηχογραφήθηκε ως επί το πλείστον, live. Τα κομμάτια-οδηγοί (σημ: backing tracks), τα κύρια φωνητικά και τα solos, όλα ηχογραφήθηκαν live. Μόνο οι φωνητικές αρμονίες προστέθηκαν αργότερα. Νομίζω ότι υπάρχει μια ιδιαίτερη ενέργεια που προκύπτει σε ένα έργο όταν όλοι βρίσκονται ταυτόχρονα στο studio. Πολύ συχνά, σήμερα οι μουσικοί μπαίνουν στο studio, ένας την φορά, δεν είναι εκεί ταυτόχρονα. Υπάρχει τόσο πολύ ενέργεια στο studio όταν παίζουν όλοι μαζί. Νομίζω ότι όλοι μας το απολαύσαμε αυτό: Να παίζουμε μαζί και να εκτελούμε τα τραγούδια που έχουν γραφτεί κυρίως από τον Rod Argent (σημ: πλήκτρα). Ήταν ένα πολύ ευχάριστο album να το ηχογραφήσουμε. Έγινε πολύ γρήγορα και ήταν πραγματικά σαν να ηχογραφούσες στη δεκαετία του ‘60. Για παράδειγμα, κάναμε αρκετά εκτεταμένες πρόβες πριν όλοι μας μπούμε στο studio, ακριβώς όπως κάναμε με το τελευταίο μας album στη δεκαετία του ‘60 και στη συνέχεια το παίξαμε live, όπως ακριβώς κάναμε στη δεκαετία του ‘60. Το κάναμε επίτηδες. Ήταν ένα σκόπιμο σχέδιο να ηχογραφήσουμε αυτό το album με διαφορετικό τρόπο. Έχουμε ξεκινήσει την ηχογράφηση του επόμενου album μας και νομίζω ότι θα επιστρέψουμε και θα προσπαθήσουμε να ηχογραφήσουμε με τον ίδιο τρόπο, να είμαστε όλοι ταυτόχρονα στο studio και να μπορέσουμε να ξαναδημιουργήσουμε την ίδια ιδιαίτερη ενέργεια ενώ ηχογραφούμε.

 

Είναι το τραγούδι “New York” από το “Still Got That Hunger” είναι ένα είδος φόρου τιμής στους Αμερικανούς σας μουσικούς ήρωες και επίσης τους οπαδούς που αγκάλιασαν το συγκρότημα από την πρώτη σας αμερικανική περιοδεία;

Λοιπόν, απολύτως. Νομίζω ότι είναι λέξη προς λέξη το τι συνέβη σε εμάς στην Αμερική όταν παίξαμε στο The Brooklyn Fox κατά τα Χριστούγεννα του 1964 και την Πρωτοχρονιά του 1965. Λεγόταν Murray the K’s Christmas Show at The Brooklyn Fox και υπήρχαν τόσοι πολλοί υπέροχοι καλλιτέχνες σε αυτό: Οι Shangri-Las, ο Ben E. King, η Patti LaBelle. Υπήρχαν περίπου 15 ή 16 καλλιτέχνες στο πρόγραμμα τότε. Οι Shirelles … Πάρα πολλοί υπέροχοι καλλιτέχνες και φυσικά ήταν η πρώτη μας φορά στην Αμερική και ήμασταν 19χρονα αγόρια. Για όλους μας, ήταν η πρώτη φορά που βγαίναμε έξω από το Ηνωμένο Βασίλειο. Νομίζω ότι είχαμε πάει στη Νορβηγία και στη συνέχεια επιστρέψαμε και πήγαμε στην Αμερική. Ήταν πολύ συναρπαστικό για εμάς, γιατί η Αμερική είναι προφανώς η πατρίδα του rock ‘n’ roll. Από εκεί προήλθε ο Elvis. Ο Chuck Berry και ο Little Richard, όλοι προέρχονταν από την Αμερική. Τόσο πολλοί από τους μουσικούς μας ήρωες προέρχονταν από την Αμερική. Ήταν πολύ συναρπαστικό για μας να πάμε και να παίξουμε εκεί, αλλά και λίγο τρομακτικό. Δεν ήμασταν σίγουροι πώς θα αντιδρούσε ο κόσμος σε μας, επειδή όλοι οι μουσικοί μας ήρωες ήταν Αμερικανοί και νά, ένα αγγλικό συγκρότημα πηγαίνει στην Αμερική και παίζει στους Αμερικανούς. Δεν ήμασταν σίγουροι πως θα αντιδρούσαν σε εμάς, αλλά είχαμε απίστευτη ανταπόκριση από τους οπαδούς αλλά και από τους συναδέλφους μας. Ήταν μια πολύ ξεχωριστή εποχή, επειδή όλοι οι καλλιτέχνες ήταν μακριά από τα σπίτια τους κατά τη διάρκεια των Χριστουγέννων, οπότε υπήρξε συντροφικότητα στα παρασκήνια, κάτι που ήταν πραγματικά θαυμάσιο. Φυσικά, ήμασταν μακριά από το σπίτι, ήμασταν ακόμη μακριά και από τη χώρα μας κατά τη διάρκεια των Χριστουγέννων. Ξεκινήσαμε την Ημέρα των Χριστουγέννων και παίξαμε για 10 ημέρες μετά απ’αυτήν και ήταν ένα πολύ ιδιαίτερο show για εμάς. Ήταν η πρώτη φορά που ήμασταν μακριά από το σπίτι κατά τη διάρκεια των Χριστουγέννων και ήταν υπέροχο να πλαισιωνόμαστε από όλους τους θαυμάσιους Αμερικανούς καλλιτέχνες που ήταν σε εκείνο το show.

 

Ξαφνιαστήκατε όταν το πρώτο single των Zombies, “She’s Not There” (1964) έφτασε στο #2 στα charts του Billboard;

Είναι απίστευτο. Με την ευκαιρία, έγινε #1 στο Cashbox. Σίγουρα, οι Zombies πάντα πήγαιναν καλύτερα στο Cashbox απ’ ό, τι στο Billboard. Δεν έφτασε στην κορυφή του Billboard. Με κάποιο τρόπο, νομίζω ότι μας εξέπληξε. Είναι περίεργο: όταν το ηχογραφήσαμε αυτό, νομίζω ότι ήμουν 18 ετών, οι περισσότεροι από εμάς ήταν 18, ο κιθαρίστας μας (σημ: Paul Atkinson) ήταν 17. Ήμασταν τόσο νέοι. Δεν νομίζω ότι συνειδητοποιήσαμε το πόσο δύσκολο ήταν να κάνεις έναν επιτυχημένο δίσκο και αυτό απλά συνέβη τόσο γρήγορα. Φαινόταν σχεδόν φυσικό για εμάς. Δεν είχαμε συνειδητοποιήσει πόσες παγίδες υπάρχουν σε όλη τη διαδικασία της ηχογράφησης δίσκων. Αλλά εκείνη την εποχή, φαινόταν αρκετά φυσικό. Αν και, πρέπει να ομολογήσω, ήμουν λίγο ξαφνιασμένος όταν έγινε επιτυχία στην Αμερική και σε όλο τον κόσμο. Δεν νομίζω ότι το περίμενα αυτό. Έτσι, ήταν μια υπέροχη έκπληξη από τη μία πλευρά, αλλά πρέπει να πω ότι όταν είσαι 18 ή 19, κατά κάποιον τρόπο περιμένεις πράγματα να συμβούν. Απλά τα καταφέραμε και μόνο αργότερα συνειδητοποιήσαμε το πόσο δύσκολο είναι να έχεις έναν επιτυχημένο δίσκο. Έτσι, ήταν μια θαυμάσια έκπληξη και νομίζω ότι το απολαύσαμε πραγματικά. Θέλω να πω, το εκτιμήσαμε πραγματικά. Αλλά είχαμε αυτή την ευκαιρία να πάμε και να παίξουμε τη μουσική που αγαπούσαμε σε όλο τον κόσμο και να έχω αυτήν την υπέροχη περιπέτεια με τους καλύτερούς μου φίλους.

 

Πως ήταν να ηχογραφείτε το “Odessey and Oracle” (1968) στα Abbey Road Studios αμέσως μετά τις ηχογραφήσεις των Beatles για το “Sgt. Pepper’s” ;

Νομίζω ότι ήμασταν πολύ τυχεροί που ήμασταν εκεί τότε, επειδή υπήρξε αρκετή τεχνική πρόοδος ενώ οι Beatles ηχογραφούσαν το “Sgt. Pepper”. Στο Ηνωμένο Βασίλειο δεν υπήρχε 8-κάναλο μηχάνημα ηχογράφησης, πάντα ηχογραφούσαν σε 4-κάναλο, αλλά στο Abbey Road κατά τη διάρκεια του “Sgt. Pepper” κατάφεραν να ενώσουν δύο 4-κάναλα μηχανήματα, τα οποία στην πραγματικότητα, όταν ήταν σε λειτουργία, έδιναν 7 κανάλια. Με αυτές τις εξελίξεις, ωφεληθήκαμε πραγματικά μπαίνοντας στο studio μετά τους The Beatles και χρησιμοποιήσαμε επίσης τους ίδιους μηχανικούς ήχου με τους Beatles. Χρησιμοποιούσαν ως επί το πλείστον τον Geoff Emerick και επίσης έναν μηχανικό ήχου ονόματι Peter Vince. Συνήθως εμείς χρησιμοποιούσαμε τον Peter Vince, αλλά περιστασιακά χρησιμοποιούσαμε και τον Geoff Emerick. Νομίζω ότι αυτοί οι δύο ήταν οι καλύτεροι μηχανικοί ήχου στον κόσμο εκείνη την εποχή και ήμασταν πολύ τυχεροί που ηχογραφήσαμε τότε με αυτούς τους μηχανικούς ήχου στο Abbey Road.

 

Ήταν σοφή η απόφαση της διάλυσης των Zombies μετά την κυκλοφορία του “Odessey and Oracle”;

Θέλω να πω, δεν είμαι πολύ σίγουρος γι’ αυτό. Νομίζω ότι τα περισσότερα άτομα από το συγκρότημα ήταν πάντα σίγουροι ότι ήταν κάτι σωστό. Στην πραγματικότητα, πρέπει να πω ότι εκείνη την εποχή η μουσική βιομηχανία εξακολουθούσε να εξαρτάται πολύ από την αγορά των singles. Στο τέλος της δεκαετίας του ‘60, όλοι έκαναν αγαπημένα albums, αλλά εκείνη την εποχή τα singles ήταν πραγματικά κυρίαρχα στη σκέψη όλων και κυκλοφορήσαμε ως πρώτο single του album ένα τραγούδι με τίτλο “Care of Cell 44” στο Ηνωμένο Βασίλειο και δεν είχε εμπορική επιτυχία. Αυτό έκανε όλους να αισθανθούν ότι ήρθε η ώρα να προχωρήσουμε και ν’ ασχοληθούμε με άλλα projects. Έτσι λοιπόν, είχαμε σταματήσει το συγκρότημα πριν καν κυκλοφορήσει το “Odessey and Oracle”. Αυτό είχε πολύ να κάνει, όπως είπα προηγουμένως, επειδή εκείνη την εποχή έδιναν μεγάλη έμφαση στα singles και ίσως το συγκρότημα είχε κάνει τον κύκλο του. Ίσως ήταν η ώρα να προχωρήσουμε. Φυσικά, κοιτάζοντας πίσω, μπορείς επίσης να πεις ότι θα ήταν ενδιαφέρον να δούμε τι θα μπορούσε να συμβεί στη συνέχεια αν είχαμε κατορθώσει να κρατήσουμε το συγκρότημα ενωμένο. Νομίζω ότι τα άλλα άτομα του συγκροτήματος πάντα πίστευαν ότι ήταν η κατάλληλη στιγμή να τελειώσουμε, αλλά από τη δική μου άποψη, είμαι απλά περίεργος για το τι θα μπορούσαμε να κάνουμε στη συνέχεια αν είχαμε μείνει μαζί.

 

Είστε υπερήφανος που το “Odessey and Oracle” θεωρείται τώρα ένα από τα σπουδαιότερα albums όλων των εποχών;

Είμαι απίστευτα περήφανος που έλαβε την αναγνώριση που έχει και ότι το Rolling Stone το ονόμασε ως ένα από τα 100 κορυφαία albums όλων των εποχών. Φυσικά, αυτή είναι μια υπέροχη αναγνώριση. Μου αιτιολογούσε και μου προκαλούσε απορία που δεν είχε αναγνώριση εκείνη την εποχή και όμως μετά από μια χρονική περίοδο, αυτό το album φαίνεται να έχει μια δική του ζωή. Κανένας δεν το προωθούσε, κανένας δεν το διαφήμιζε, και όμως έχει γίνει ένα αρκετά εμβληματικό album και φαίνεται ότι το έκανε από μόνο του. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι αυτό το album είναι ένα ζωντανό πράγμα, γιατί κανένας δεν εργαζόταν για το album, αλλά αυτό συνέβη εντελώς από μόνο του. Πιθανώς αυτό συνέβη από στόμα σε στόμα, υποθέτω. Αλλά τώρα, σε όλο τον κόσμο οι άνθρωποι γνωρίζουν αυτό το album. Φυσικά, είμαι πολύ περήφανος για τη συμβολή μου στο album και για λογαριασμό των άλλων ατόμων του συγκροτήματος, είμαι περήφανος και για αυτούς.

 

Τι σημαίνει για εσάς η πρόσφατη είσοδος των Zombies στο Rock and Roll Hall of Fame;

Είναι ένα από τα υψηλότερα επίπεδα στη βιομηχανία του rock ‘n’ roll. Υπάρχουν μόνο 300 καλλιτέχνες που έχουν μπει στο Rock and Roll Hall of Fame, και το να είσαι ένας από αυτούς, μου φαίνεται αρκετά μεγάλο επίτευγμα. Κατά κάποιον τρόπο, στις μέρες μας όλα γίνονται. Όταν το αρχικό συγκρότημα σταμάτησε στη δεκαετία του ‘60, σταματήσαμε γιατί θεωρούσαμε ότι μας θεωρούσουν αποτυχημένους. Έτσι, αυτή την περίοδο στη ζωή μας το να μπούμε στο Rock and Roll Hall of Fame, αυτό επιβεβαιώνει ό,τι κάναμε και μας κάνει να νιώθουμε ότι δεν ήμασταν τόσο αποτυχημένοι στο τέλος της δεκαετίας του ‘60, αλλά εξακολουθούσαμε να δημιουργούμε πολύ υπερήφανα έργα, πολύ υπερήφανα προϊόντα, και αυτό έχει πλέον αναγνωριστεί, κάτι που είναι απίστευτο. Είναι υπέροχο πράγμα ότι ως επαγγελματίας έχω κάνει κάτι στη ζωή μου.

 

Είναι κολακευτικό ότι οι Zombies επηρέασαν μουσικούς όπως ο Paul Weller και ο Tom Petty;

Φυσικά και είναι. Είναι ιδιαίτερα ευχάριστο, αλλά πρόσφατα μου είπαν καινούργια, πολύ προχωρημένα συγκροτήματα ότι τους επηρεάσαμε και νομίζω ότι ένα από τα σπουδαιότερα πράγματα που μπορούν να πουν σε κάποιο καλλιτέχνη είναι ότι η εμφάνισή του ήταν ένα κίνητρο σ’αυτό που κάνουν άλλοι άνθρωποι και ότι έχουν επηρεαστεί από τη δουλειά του. Φυσικά, δείχνει ότι άξιζε τον κόπο όταν ακούς ανθρώπους να λένε τέτοια πράγματα.

 

Ποιο είναι το μυστικό της μακρόχρονης φιλίας και συνεργασίας σας με τον Rod Argent;

Είμαστε πολύ καλοί φίλοι και πιστεύω ότι αρχικά θαύμαζαμε ο ένας τον άλλο και είναι καλός επαγγελματίας. Είμαστε και οι δύο εργάτες. Νομίζω ότι πιθανώς ο Rod περισσότερο από μένα. Και οι δύο θέλουμε να δουλεύουμε σε ένα project και είμαστε απορροφημένοι μ’ αυτό. Απλά πιστεύω ότι δουλεύουμε καλά μαζί. Θυμάμαι τον Rod να λέει μία φορά ότι -ακόμα κι αν δεν δούλευαμε πάντα μαζί- υποσυνείδητα έγραφε πάντα για τη φωνή μου και μπορεί πάντα να γράφει τραγούδια για τη φωνή μου και έμαθα να τραγουδώ επαγγελματικά πάνω στα τραγούδια του. Δεν θα ξεχάσω ποτέ κάτι τέτοιο εξαιτίας της κοινής μας ιστορίας και νομίζω ότι δουλεύουμε πολύ καλά μαζί και μακάρι να διαρκέσει για πολύ.

 

Ζηλέψατε λίγο όταν ο Rod Argent εντάχθηκε στην All-Starr Band του Ringo Starr;

Οχι, φυσικά όχι. Πραγματικά, τον ενθάρρυνα να το κάνει. Δεν είναι γενικά γνωστό, αλλά σε κάποιο σημείο μου ζητήθηκε επίσης να το κάνω, αλλά μου το ζήτησαν σκεφτόμενοι ότι ήμουν καλύτερος κιθαρίστας απ’ότι ήμουν. Θέλω να πω, γράφω τραγούδια στην κιθάρα, αλλά δεν είμαι πραγματικά κάποιος που μπορεί να εμφανιστεί σε ένα rock συγκρότημα αυτής της ποιότητας στην κιθάρα. Με προσέγγισαν πραγματικά να το κάνω αυτό ταυτόχρονα, αλλά αρνήθηκα γιατί δεν ήμουν καλός κιθαρίστας. Αλλά ήξερα ότι ο Rod το έκανε και πάντα τον ενθάρρυνα να κάνει άλλα πράγματα. Νομίζω ότι είναι καλό για τον ίδιο και καλό για το project των Zombies ότι κάνει άλλα πράγματα και φυσικά μπορεί πάντα να επιστρέψει και να δημιουργήσει στο project των Zombies, αλλά πιστεύω ότι είναι υπέροχος όταν κάνει άλλα πράγματα.

 

Πόση επίδραση είχε η συναυλία των Rolling Stones στο Studio 51 τον Απρίλιο του 1963 σε σας ως νεαρός μουσικός;

Ήταν μια από τις καλύτερες συναυλίες που έχω δει ποτέ. Το Studio 51 ήταν ένα πολύ μικρό club. Δεν υπάρχει τώρα. Ξέρω ακριβώς πού είναι. Μπορώ να δω την πόρτα του. Είναι πιθανώς περίπου 50m2 ή κάτι τέτοιο και ήταν εντελώς φίσκα. Ίσως να υπήρχαν 300-400 άνθρωποι εκεί και οι Rolling Stones κάθονταν όλοι τους σε σκαμπό. Δεν έτρεχαν καθόλου γύρω-γύρω. Νομίζω ότι θεωρούσαν τους εαυτούς τους ως σοβαρούς μουσικούς του rhythm ‘n’ blues και ήταν απολύτως υπέροχοι. Ήταν πολύ εμψυχωτικό. Νομίζω ότι είχαν μόνο ένα δίσκο στην Αγγλία, πραγματικά πολύ καλό. Απόλυτα υπέροχο και ναι, είχε μεγάλη επίδραση σε μένα. Είναι μία από τις καλύτερες συναυλίες που έχω δει ποτέ, παρόλο που ήταν σε ένα πολύ μικρό club, αλλά ήταν πιθανότατα εξοικειωμένοι με αυτό γιατί βρισκόμασταν σωματικά πολύ κοντά σ’ αυτούς.

 

Πιστεύετε ότι η δημοφιλής μουσική που γράφτηκε στη δεκαετία του ‘60 και του ‘70 ήταν πολύ καλύτερη από τη σημερινή μουσική;

Έχω μια θεωρία ότι έχεις μια εμπλοκή με τη μουσική στα χρόνια της διαμόρφωσής σου, από τα μέσα της εφηβείας μέχρι τα μέσα της τρίτης δεκαετίας σου. Έχεις μια δέσμευση, μια σχέση με αυτή τη μουσική, που για μένα ήταν η μουσική από τα μέσα της δεκαετίας του ‘60 έως τα μέσα της δεκαετίας του ‘70. Πάντα σε ελκύει η μουσική εκείνης της περιόδου και συμβαίνει το ίδιο με τους ανθρώπους που θέλουν να το κάνουν τώρα, οι άνθρωποι που είναι τώρα 15 έως 25. Η μουσική του σήμερα, αυτή είναι η μουσική τους και πάντοτε θα είναι. Αυτή είναι η θεωρία μου. Δεν λέω ότι η μουσική από τη δεκαετία του ‘60 και του ‘70 είναι καλύτερη από τη σημερινή μουσική -ήταν διαφορετική- αλλά νομίζω ότι εάν βρισκόσουν στα χρόνια της διαμόρφωσής σου κατά την δεκαετία του ‘60 και του ‘70, αυτή η μουσική θα σε ακολουθεί για πάντα. Θα είναι πάντα ξεχωριστή για σένα.

 

Ποια ήταν η αντίδρασή σας όταν είδατε τον ηθοποιό Billy Murray στα παρασκήνια μετά τη συναυλία των Zombies στο Stubb’s κατά το South By Southwest Festival του 2015;

Ήρθε στα παρασκήνια και κάναμε μια κουβέντα μαζί του. Ήταν μεγάλη έκπληξη, δεν ήξερα ότι ήταν εκεί και είναι ένας υπέροχος τύπος. Ενδιαφέρεται πάρα πολύ για τη μουσική. Νομίζω ότι πήγε σε πολλές συναυλίες. Ήταν συναρπαστικό που ήρθε για να δει την συναυλία μας και στη συνέχεια πήγε στα παρασκήνια μέχρι τη στιγμή που επιστρεψαμε και είχαμε μια συνομιλία μαζί του. Υπέροχος τύπος! Απολύτως σπουδαίος άνθρωπος!

 

Υπάρχει κάποια τρελή ιστορία με τον Keith Moon που θα θέλατε να μοιραστείτε μαζί μας;

Παίξαμε με τους The Who μερικές φορές στη δεκαετία του ‘60 και μία φορά παίζαμε στο Πανεπιστήμιο του Southampton. Λίγο πριν βγούμε στη σκηνή, μας έριξε μια βόμβα δακρυγόνου, όταν κυριολεκτικά πηγαίναμε στη σκηνή και πέταξε μια βόμβα και έπρεπε να βγούμε στη σκηνή με τα μάτια μας να στάζουν. Μοιραζόμασταν τα καμαρίνια με τους Who και ολόκληρο το δωμάτιο ήταν γεμάτο καπνό. Δεν μπορούσα να δω τίποτα. Δεν μπορούσαμε να παίξουμε για λίγο. Χρειάστηκε λίγος χρόνος για να δούμε πραγματικά τι κάνουμε, αλλά ξέρεις, το show πρέπει να συνεχιστεί, οπότε έπρεπε απλά να βγούμε και να το κάνουμε. Αυτή είναι η ανάμνησή μου από τον Keith Moon.

 

Πιστεύετε ότι οι σελίδες κοινωνικής δικτύωσης όπως το Youtube και το Facebook έχουν βοηθήσει νεαρούς ακροατές να μάθουν για τη μουσική σας;

Νομίζω ότι είναι ωραίο. Υπάρχει το καλό και το κακό με τις σελίδες κοινωνικής δικτύωσης, αλλά η πολύ καλή πλευρά του είναι ότι όλη η μουσική είναι διαθέσιμη σε όλους. Έτσι, όποιος μπορεί να μπει on line, θα μπορούσε να ανακαλύψει ό,τι μουσική τον ενδιαφέρει και νομίζω ότι είναι ένα θαυμάσιο πράγμα. Νομίζω ότι το άλλο ενδιαφέρον πράγμα είναι ότι κανείς δεν συνειδητοποιεί ότι δεν χρειάζεται πια να σε παίζουν οι μεγάλοι ραδιοφωνικοί σταθμοί και δεν χρειάζεται να είσαι στα charts, όσο ο κόσμος μπορεί να σε βρεί στο διαδίκτυο. Αν μπορούν να ακούσουν ενδιαφέροντα πράγματα στη μουσική σου και αν τους εκλύει, θα έρθουν και θα σε δουν όταν παίζεις live, ανεξάρτητα από το τι παίζεται στους μεγάλους ραδιοφωνικούς σταθμούς και το αν βρίσκεσαι στα charts. Άνοιξε έναν εντελώς νέο τρόπο όπου ο κόσμος ανακαλύπτει τη μουσική και από αυτή την άποψη, νομίζω ότι είναι ένα θαυμάσιο πράγμα.

 

Ένα τεράστιο «ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ» στον κύριο Colin Blunstone για τον χρόνο του.

Official Colin Blunstone website: https://www.colinblunstone.net

Offical Colin Blunstone Facebook page: https://www.facebook.com/colinblunstone

Official The Zombies website: https://www.thezombiesmusic.com

Official The Zombies Facebook page: https://www.facebook.com/thezombiesmusic

Αφήστε το σχόλιό σας