HIT CHANNEL ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΗ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ: Οκτώβριος 2018. Είχαμε την μεγάλη τιμή να μιλήσουμε μ’έναν θρυλικό drummer: τον Carl Palmer. Είναι περισσότερο γνωστός ως ιδρυτικό μέλος των πρωτοπόρων του progressive rock, Emerson, Lake and Palmer. Έχει διατελέσει επίσης μέλος των Asia, Atomic Rooster και των Crazy World of Arthur Brown. Ο Carl περιοδεύει σ’όλο τον κόσμο με το συγκρότημά του, τους Carl Palmer’s ELP Legacy παρουσιάζοντας την μουσική των ELP στην νεότερη γενιά. Τον Ιούνιο του 2018, κυκλοφόρησαν ένα νέο live CD/DVD με τίτλο Live”. Διαβάστε παρακάτω τα πολύ ενδιαφέροντα πράγματα που μας είπε:

 

Ανυπομονείτε να ξεκινήσετε την Αμερικανική περιοδεία με τους Carl Palmer’s ELP Legacy;

Ναι, προετοιμάζουμε τώρα τις συνεντεύξεις για την περιοδεία και έχω επίσης δύο εικαστικές εκδηλώσεις, όπου παρουσιάζω τα έργα μου. Μία από τις εκδηλώσεις θα είναι στο Rochester, στα βόρεια της Νέας Υόρκης, έτσι πρόκειται να είναι πολύ ενδιαφέρον. Υπάρχουν πολλές συναυλίες. Παίζουμε στη Νέα Υόρκη για τρεις βραδιές. Θα υπάρχουν αρκετές συναυλίες μέχρι να τελειώσει η περιοδεία. Υπάρχουν περίπου 24 συναυλίες. Οι περισσότεροι από τους χώρους είναι μικρά θέατρα ή κέντρα τέχνης. Υπάρχουν ένα-δύο rock clubs. Έτσι ναι, ανυπομονούμε πραγματικά να την κάνουμε. Παίζουμε μουσική από το νέο album με τίτλο “Live”. Επομένως, είμαι πολύ ευχαριστημένος μ’αυτό.

 

Είστε ικανοποιημένος με την ανταπόκριση που έχετε λάβει μέχρι τώρα από τους οπαδούς και τον Τύπο για το νέο “Live” CD/DVD των Carl Palmer’s ELP Legacy;

Σε γενικές γραμμές, η ανταπόκριση ήταν πολύ καλή. Δεν υπήρξαν πολλά κακά σχόλια. Είναι ένα τα παρακάτω πράγματα: είτε σου αρέσει είτε δεν σου αρέσει, επειδή δεν προσπαθώ να αντιγράψω τους ELP. Δεν έχουμε πλήκτρα, δεν έχουμε τραγουδιστή, είμαστε ένα instrumental συγκρότημα που παίζει κλασικές διασκευές, ένα instrumental prog rock συγκρότημα, είναι ελαφρώς βαρύτερο από τους ELP. Το DVD με τον Mark Stein (σ.σ: φωνητικά, πλήκτρα) από τους Vanilla Fudge και τον κιθαρίστα που είχαμε από τους Genesis, τον Steve Hackett και μια χορωδία, νομίζω ότι όλα αυτά δούλεψαν πολύ καλά. Είμαι πολύ χαρούμενος με το DVD και προφανώς στο CD, υπάρχουν διαφορετικά κομμάτια μέσα. Πρέπει να καταλάβεις ότι οι ημέρες του prog rock δεν είναι πλέον δυνατές. Ξέρεις, δεν είναι τόσο μεγάλο όσο ήταν. Νομίζω ότι θα υπάρχει πάντα εκεί, επειδή είναι μια πραγματική μορφή τέχνης. Σε γενικές γραμμές, ναι είμαι ευχαριστημένος με ό,τι συνέβη και είμαι πολύ ευτυχής που είμαι στην BMG.

 

Το DVD της “Live” κυκλοφορίας είναι από το “Pictures at an Exhibition”, μια συναυλία που κάνατε ως φόρο τιμής στον Keith Emerson στο Μαϊάμι το 2016. Πόσο συναισθηματικό ήταν για σας να οργανώσετε και να παίξετε αυτή την συγκεκριμένη συναυλία;

Ήταν πολύ δύσκολο γιατί η συναυλία έγινε ως φόρος τιμής στον Keith Emerson, αλλά για να είμαι ειλικρινής μαζί σου, τον ίδιο χρόνο πέθανε ο Greg Lake, οπότε η συναυλία αφιερώθηκε πραγματικά στον Keith και τον Greg, όπως και το album είναι αφιερωμένο και στους δύο. Έχω φωτογραφίες τους μέσα στο CD μαζί μου, παλιές φωτογραφίες από το παρελθόν. Χρειάστηκε πολλή οργάνωση και φυσικά δεν πίστευα ότι ο Greg θα πεθάνει εκείνη τη χρονιά. Έτσι, όταν επρόκειτο να κυκλοφορήσει το CD/DVD, αποφάσισα ότι έπρεπε να αλλάξουμε το artwork. Όταν άκουσα ότι πέθανε ο Greg, είχαμε ήδη ημερομηνία κυκλοφορίας για να βγει και την ανέβαλα, την πήγα αργότερα, ώστε να μπορέσω ν’ αλλάξω το artwork και να έχω φωτογραφίες από τον Greg και τον Keith εκεί μέσα, έτσι θα μπορούσα να τιμήσω τις ζωές και των δύο με το DVD και το CD. Έτσι, γι’ αυτό μας πήρε λίγο παραπάνω να κυκλοφορήσει.

 

Πόσο απαιτητικό είναι να παίζετε τη μουσική των ELP χωρίς πλήκτρα;

Λοιπόν, για μένα είναι ένας νέος τρόπος. Έχουμε μια νέα γενιά. Βγαίνω από το 2001 και παίζω σε πολλούς ανθρώπους σε όλο τον κόσμο και απλά ήθελα να δείξω πόσο ευέλικτη ήταν η μουσική των ELP. Η μουσική των ELP έχει παιχτεί από jazz ορχήστρες, κλασσικές ορχήστρες, συγκροτήματα διασκευών και τους ELP. Έτσι, το μόνο που κάνω είναι να μεταφέρω τη μουσική σε μια διαφορετική περιοχή με βιρτουόζους κιθαρίστες. Έχουμε μια 6-χορδη κιθάρα, ένα 6-χορδο μπάσο και χρησιμοποιούμε ένα 10-χορδο Chapman Stick και μπορούμε να δημιουργήσουμε όλους αυτούς τους ήχους του Moog και τους ήχους των πλήκτρων. Το μόνο που προσπαθώ να κάνω είναι να μεταφέρω τη μουσική σε μια νέα γενιά οπαδών των ELP. Άνθρωποι μεταξύ 30-40 ετών, μπορούν τώρα ν’ ακούσουν την μουσική των ELP και μπορούν να την κάνουν δική τους. Προφανώς, μπορούν να ακούσουν την πρωτότυπη μουσική και αυτό είναι υπέροχο. Αλλά είναι και πάλι εδώ, εμφανίζεται σε ένα διαφορετικό πεδίο και παίζεται και παρουσιάζεται σε μια νέα γενιά.

 

Έχετε καθόλου αναμνήσεις από την εμφάνιση των ELP στο Isle of Wight Festival το 1970;

Οι μόνες πραγματικές αναμνήσεις που έχω από αυτό, που μπορώ να σου δώσω είναι πολύ απλές: Δεν είδαμε κανένα συγκρότημα να παίζει, μας παρέλαβε ελικόπτερο, προσγειωθήκαμε στο πίσω μέρος της σκηνής, βγήκαμε, παίξαμε ακριβώς 47 λεπτά, κατεβήκαμε από τη σκηνή και επιστρέψαμε στο ελικόπτερο και μας άφησε στο ξενοδοχείο μας, το οποίο βρισκόταν στο νησί, αλλά βρισκόταν στην άλλη πλευρά του νησιού, επειδή ήταν πολύ δύσκολο να να κυκλοφορήσεις με όλη εκείνη την κίνηση και οι δρόμοι δεν ήταν πολύ καλοί. Έτσι, αποφασίσαμε να πάμε και να έρθουμε με ελικόπτερο την ίδια μέρα. Δεν έμεινα ποτέ για να δω κάποιον όπως τον Jimi Hendrix, την Janis Joplin, τους Who. Πήγαμε και φύγαμε.

 

Είστε υπεύθυνος για το riff του “Tarkus” το οποίο και δείξατε στον Keith Emerson.

Άρχισα να παίζω το riff που ήταν σε 10/8 ή 5/4, το μετράς όπως θες και το έδωσα στον Keith και είπα: «Ας γράψουμε κάποια μουσική σε σχέση μ’αυτό» και έτσι ξεκινήσαμε να το κάνουμε. Έτσι, το “Tarkus” ξεκίνησε από εμένα και ο Keith Emerson έγραψε τη μελωδία με βάση το ρυθμικό μοτίβο με τους τόνους που του έδωσα, κάτι που νομίζω ότι θα δούλευε με μια μελωδία. Βρήκε τη μελωδία και αυτό ήταν το “Tarkus”.

 

Υπάρχει μια φωτογραφία των ELP με τον Miles Davis στο σπίτι του το 1971. Πώς συναντήσατε τον Miles Davis;

Όταν περιοδεύαμε στην Αμερική, είχα έναν φίλο που δούλευε για μένα, στην πραγματικότητα δούλευε για το συγκρότημα. Ήταν υπεύθυνος για τις αποσκευές και ήταν ένας μαύρος κύριος και πολύ ωραίος άνθρωπος. Μια μέρα του είπα: «Τι άλλο έκανες στο παρελθόν; Με ποιον δούλευες;» γιατί ήταν πολύ μεγαλύτερος από μας. Είπε: «Ω, έχω δουλέψει με κάποιον του οποίου είσαι μεγάλος οπαδός. Κάποιος που ξέρω ότι σ’ αρέσει πολύ». Έτσι, είπα: «Ποιος ήταν αυτός;»  Μου το είπε αυτό, γιατί την προηγούμενη ημέρα μιλούσαμε για την jazz και του είπα ότι υπάρχουν jazz καλλιτέχνες που μου αρέσουν. Στη συνέχεια ανέφερε, την ίδια συγκεκριμένη μέρα: «Δούλευα για κάποιον που σ’ αρέσει πολύ, τον Miles Davis». Είπα: «Αυτό είναι φανταστικό!» Και μου είπε: «Θα ‘θελες να τον συναντήσεις;» Είπα: «Πάρα πολύ» και στη συνέχεια μίλησα με τον Keith και του είπα: «Θα ‘θελες να τον συναντήσεις;» και στον Keith κι σε εμένα άρεσε η jazz. Στον Greg δεν άρεσε ποτέ τόσο πολύ η jazz, αλλά ο Keith και εγώ απολαμβάναμε πραγματικά την ιστορία των διαφόρων συνθετών και των σπουδαίων μουσικών. Έτσι, αποφασίσαμε να πάμε στο σπίτι του. Στο τέλος της ημέρας, ήταν μια σπουδαία στιγμή και ήρθε κι ο Greg μαζί μας εκεί. Δεν μιλήσαμε πάρα πολύ με τον Miles Davis, επειδή δεν μιλούσε, αλλά βασικά κανονίστηκε μέσω ενός φίλου που δούλευε για μας.

 

Απογοητευτήκατε όταν το BBC απαγόρευσε την ραδιοφωνική μετάδοση του “Jerusalem” (από το “Brain Salad Surgery” -1973);

Στην Αγγλία την εποχή εκείνη, είχαμε μια επιτροπή, που ήταν ίσως από 4-6 άτομα που στην πραγματικότητα έλεγαν τι παίζεται στο ραδιόφωνο και τι θα μπορούσες να παρακολουθήσεις στην τηλεόραση. Αυτή η επιτροπή δεν υπάρχει πλέον με τον ίδιο τρόπο και οι κύριοι που ήταν στην επιτροπή ήταν αρκετά ηλικιωμένοι τότε. Νομίζω ότι ανησυχούσαν λίγο που το “Jerusalem” ήταν τόσο δυνατό μουσικό κομμάτι που το τραγουδούσαν σε εκκλησίες σε όλη την Αγγλία, τα περισσότερα Σαββατοκύριακα. Υπήρξε μεγάλη ανησυχία ότι αν έπαιζε στο ραδιόφωνο, θα μπορούσε να στείλει το λάθος μήνυμα στον κόσμο, επειδή ήταν ένα τόσο θρησκευτικό τραγούδι. Όπως ξέρεις, ο William Blake έγραψε τους στίχους σ’ αυτό και το ίδιο το κομμάτι έχει τραγουδηθεί πολλές φορές. Αυτοί απλώς ανησυχούσαν ότι θα μπορούσαμε να περάσουμε αυτό το συγκεκριμένο μουσικό κομμάτι, που είναι πολύ γνωστό, στη νεότερη γενιά μ’ έναν νέο σύγχρονο τρόπο. Λοιπόν, ήμασταν αναστατωμένοι, αλλά παρ’όλα αυτά το κυκλοφορήσαμε ως single και προφανώς δεν έπαιξε ποτέ πραγματικά στο ραδιόφωνο οπουδήποτε. Παίζαμε πέρυσι το “Jerusalem” με το συγκρότημά μου, στο set μας. Δυστυχώς, δεν το παίζουμε φέτος, αλλά το παίζαμε για πολύ καιρό.

 

Εκπλήσσεστε που οι ELP πούλησαν εκατομμύρια albums; Η μουσική τους ήταν πολύ απαιτητική.

Δεν εκπλήσσομαι. Η ίδια η μουσική είναι πολύ ζωντανή σήμερα και είναι κάτι που θα συνεχίζεται για πάντα, πιστεύω, γιατί η μουσική ήταν εξαιρετικά καλή με κάθε τρόπο: Είναι πολύ ώριμη, είναι πολύ ικανή, με αυτή τη σπουδαία παραγωγή, το σπουδαίο της παίξιμο, σπουδαίους στίχους και όλα αυτά σημαίνουν κάτι και έθεσε ένα πρότυπο σε μια νέα μορφή μουσικής, η οποία δημιουργήθηκε εδώ στο Ηνωμένο Βασίλειο, που ονομάζεται progressive rock. Έτσι, δεν εκπλήσσομαι. Εννοώ, αν θες να μιλήσουμε ας πούμε για τους Black Sabbath και την ποσότητα των δίσκων που πούλησαν, με το απλούστερο μουσικό είδος τους, τότε παγκοσμίως είναι πολύ μεγαλύτεροι από τους Emerson, Lake & Palmer. Η μουσική των Emerson, Lake & Palmer είναι μάλλον λίγο πιο κουλτουριάρικη ή πιθανόν δεν υπάρχει πλέον, αλλά ακούστηκε από διάφορους ανθρώπους, έτσι το κοινό που παίζαμε ήταν μεγάλο, αλλά όχι τόσο μεγάλο όσο τα heavy metal συγκροτήματα ή τα heavy rock συγκροτήματα που όλα παίζουν μπροστά σε χιλιάδες και χιλιάδες και χιλιάδες κάθε βράδυ. Θέλω να πω, οι Emerson, Lake & Palmer τα πήγαν πολύ καλά, αλλά μόνο για μικρό χρονικό διάστημα παίζαμε σε πολύ μεγάλα πλήθη. Θυμάμαι ότι παίξαμε στο Ολυμπιακό Στάδιο του Μόντρεαλ σε 78.000 ανθρώπους, αυτό ήταν ένα από τα μεγαλύτερα. Παίξαμε στο California Jam σε περισσότερους από 170.000 ανθρώπους που πλήρωσαν, περίπου 220.000 ήταν εκεί. Έτσι, αυτές ήταν μεγάλες συναυλίες, αλλά οι ELP δεν έπαιζαν ποτέ συνεχώς σε μεγάλες αρένες σε 30-40.000 ανθρώπους όπως οι Queen ή οι Black Sabbath ή ο Jon Bon Jovi. Ήμασταν σ’ ένα ελαφρώς διαφορετικό επίπεδο επειδή ήταν μια ελαφρώς πιο διαφορετική περιοχή από αυτά τα συγκροτήματα και η μουσική βιομηχανία πιθανότατα αναπτύσσεται ακόμα. Αλλά είμαι πολύ περήφανος για τη μουσική που δημιουργήσαμε τότε .

 

Μ’ αρέσει πολύ το πρώτο album των Atomic Rooster (“Atomic Roooster” – 1970) και ειδικά το drumming σας στο “Decline and Fall”! Ποια είναι η γνώμη σας σήμερα γι’ αυτό το album;

Αν το σκεφτείς, το prog rock άρχισε πραγματικά στην Αγγλία περίπου το ‘68 μ’ ένα συγκρότημα που ονομάζεται The Nice-Keith Emerson και με τους King Crimson. Έτσι, οι Atomic Rooster ήταν ίσως στον πάτο της λίστας, αλλά σίγουρα ήταν εκείνη την περίοδο. Νομίζω ότι το album είναι ένα καλό album και απλά σου έδειχνε πού θα πήγαινε η μουσική. Οι King Crimson συνέχισαν, οι Nice συνέχισαν και οι Atomic Rooster συνέχισαν, αλλά απ’ όλα αυτά προέκυψαν οι Emerson, Lake & Palmer και είμαι πολύ περήφανος γι’ αυτό. Το album αυτό, το πρώτο album, ήταν ένα αρκετά μεγάλο βήμα και είχε πολλούς οπαδούς στην Ευρώπη, ειδικά στη Γερμανία, στη Νορβηγία και όχι τόσο στη Γαλλία, αλλά στο Βέλγιο και την Ολλανδία. Στην Ιταλία ήταν πολύ μεγάλη επιτυχία και βέβαια εδώ στο Ηνωμένο Βασίλειο.

 

Ήταν μια ενδιαφέρουσα εμπειρία να ηχογραφείτε το τραγούδι “Mount Teidi” (από το “Five Miles Out”) με τον Mike Oldfield το 1982;

Ήμουν πάντα μεγάλος οπαδός του Mike Oldfield και συναντηθήκαμε μια-δυο φορές. Ζούσα για πολλά χρόνια στα Κανάρια Νησιά, στο νησί της Τενερίφης και ο Mike Oldfield βρισκόταν σε διακοπές στην Τενερίφη και άκουσε ότι έμενα εκεί και ήρθε να με δει. Χτύπησε την πόρτα και ήρθε και ήπιαμε λίγο τσάι με κέικ και μιλήσαμε. Τότε, του είπα: «Ίσως μπορούμε να κάνουμε κάτι μαζί». Όταν επέστρεψα στην Αγγλία, λίγους μήνες αργότερα, του τηλεφώνησα και κανονίσαμε μια ηχογράφηση στο Oxfordshire, στο The Manor (σ.σ: studio), το οποίο ανήκε στη Virgin Records εκείνη την εποχή, στην οποία είχε υπογράψει. Ξεκινήσαμε να προσπαθούμε να γράψουμε κάποιες ιδέες και να δούμε τα πράγματα και βρήκαμε κάτι, το οποίο ήταν το “Mount Teidi”. Του έδωσα τον τίτλο επειδή το Teide είναι το μεγάλο ηφαίστειο στο νησί και ο Mike είπε: «Πώς θα το ονομάσεις;» και είπα: «Ας το ονομάσουμε “Mount Teidi”» και αυτό ήταν. Έτσι ξεκίνησαν όλα.

 

Μπορείτε να μας εξηγήσετε την μπερδεμένη ιστορία με το θρυλικό drum set σας από ανοξείδωτο χάλυβα και τον Ringo Starr;

Το drum set από ανοξείδωτο χάλυβα κατασκευάστηκε περίπου το ‘72 –‘73 και η British Steel ήταν ο χορηγός μου και μου έδωσε τα κελύφη και με βοήθησε. Στη συνέχεια, το έφτιαξα μ’ έναν φίλο μου, ο οποίος είναι μηχανικός και το έπαιξα για περίπου 7 χρόνια μέχρι το τέλος των Emerson, Lake & Palmer. Ήταν ένα σπουδαίο drum set. Δεν μπορούσα πια να το μεταφέρω επειδή ήταν πολύ βαρύ. Ζύγιζε περίπου 560 κιλά, δηλαδή ½ τόνο, το οποίο είναι το βάρος ενός ταύρου ταυρομαχίας. Έτσι, αυτό ήταν κάτι πολύ πολύ βαρύ και έγινε δαπανηρό να το μεταφέρεις. Όταν οι Emerson, Lake & Palmer τελείωσαν στα τέλη της δεκαετίας του ‘70, αποφάσισα ότι θα έπρεπε να ρίξω μια νέα ματιά στον εξοπλισμό μου και να ρίξω πραγματικά μια νέα ματιά στο drum set μου, ακριβώς στο πώς το στήνω και ποια μεγέθη χρησιμοποιώ, ποια μάρκα χρησιμοποιώ. Έτσι, αποφάσισα ότι πραγματικά δεν το ήθελα πλέον και δέχτηκα ένα τηλεφώνημα από το γραφείο του Ringo Starr ή κάποιος ήρθε σε επαφή, νομίζω ότι ήταν ο τεχνικός των drums του.

Είπε: «Ο Ringo θα το ‘θελε», είπα: «Ωραία». Το drum set στην πραγματικότητα βγήκε σε δημοπρασία, στον οίκο Bonhams εδώ στο Λονδίνο και ο Ringo το αγόρασε. Βασικά, είπαν: «Αν θες να το χρησιμοποιήσεις Carl, θα μπορούσαμε πάντα να το κανονίσουμε μαζί σου». Έπρεπε να τους εξηγήσω ότι δεν ήθελα να το χρησιμοποιήσω πλέον, γι’αυτό το πωλούσα. Ο Ringo Starr το κράτησε γι’ αρκετά χρόνια και έπειτα το πούλησε σε έναν πολύ καλό φίλο μου που ονομάζεται David Frangioni, ο οποίος αγόρασε το drum set σε δημοπρασία από τον Ringo. Ο David Frangioni έχει αγοράσει και άλλα drum sets μου και είναι ένας από τους μεγαλύτερους συλλέκτες drums στην Αμερική. Μόλις κυκλοφόρησε ένα βιβλίο (σ.σ: “Crash”) με διάσημα drum sets: drum sets από το συγκρότημα Kiss μέχρι τους Yes, Deep Purple, Jimi Hendrix, Led Zeppelin, Emerson Lake & Palmer. Το drum set από ανοξείδωτο χάλυβα βρίσκεται στο εξώφυλλο του βιβλίου του, έτσι ήταν μια ωραία εμπειρία και δεν ήθελα πια το drum set, αλλά τουλάχιστον τώρα βρίσκεται σ’ ένα μουσείο στη Florida.

 

Όταν αποχωρήσατε από τον Chris Farlowe για να κάνετε μια Αμερικανική περιοδεία με τους Crazy World of Arthur Brown, έπρεπε να βρείτε τον αντικαταστάτη σας. Είναι κρίμα που λίγοι άνθρωποι γνωρίζουν αυτή την ιστορία. Παρακαλώ συνεχίστε.

Αυτή η ιστορία βασικά ξεκινάει όταν ήμουν με τον Chris Farlowe, εντάχθηκα στο συγκρότημά του όταν ήμουν 15 χρονών. Όταν έφτασα περίπου 17½, σχεδόν 18 ετών, είχα μια πρόταση να ενταχθώ στους The Crazy World του Arthur Brown και ήθελαν να πάω στην Αμερική. Λοιπόν, δεν είχα πάει ποτέ στην Αμερική και είχα κάνει κάποιες ηχογραφήσεις με τον Arthur Brown και αποφάσισα να πάω να δω αν θα άφηνα τους Chris Farlowe & the Thunderbirds και θα πήγαινα με τον Arthur Brown γι’ αυτή την Αμερικανική περιοδεία. Ο Chris Farlowe είπε: «Ναι, μπορείς να φύγεις, αλλά πρέπει να βρεις έναν drummer αντικαταστάτη». Είπα: «Εντάξει, θα το κάνω αυτό… Και αν δεν μου αρέσει με τον Arthur Brown, μπορώ να έχω πίσω την δουλειά μου;»  Είπε: «Ναι, αλλά πρέπει να βρεις έναν drummer αντικαταστάτη». Στο Birmingham, ενώ είναι η δεύτερη μεγαλύτερη πόλη στην Αγγλία, όλοι οι άνθρωποι που παίζαμε γνωριζόμασταν πολύ καλά μεταξύ μας, γιατί όλοι παίζαμε στα ίδια clubs, τις ίδιες αίθουσες χορού και στις ίδιες καταστάσεις. Έτσι, γνώρισα τον John Bonham όταν ήμουν περίπου 13-14 ετών, γίναμε φίλοι, παίζαμε συχνά στο ίδιο club το ίδιο βράδυ. Όταν προέκυψε η ευκαιρία να ενταχθώ στο συγκρότημα του Arthur Brown, ο Chris Farlowe είπε: «Πρέπει να βρεις έναν αντικαταστάτη», σκέφτηκα ότι θα ήταν καλή ιδέα απλά να τηλεφωνήσω στον John και να πω: «Θα ήθελες να έρθεις;» Ο John είπε αμέσως: «Ναι!» και νομίζω ότι έμεινε με τον Chris Farlowe για περίπου 3 ή 4 μήνες και έπειτα του τηλεφώνησε ο Robert Plant, επειδή ο Robert Plant είχε έλθει σε επαφή με τον Jimmy Page για να σχηματίσουν το συγκρότημα Led Zeppelin και αυτό συνέβη.

 

Η δεύτερη έκδοση του βιβλίου σας “Art In Rhythm: The Artwork of Carl Palmer” διατίθεται στην ιστοσελίδα www.carlpalmerart.com . Πόσο σημαντική είναι για εσάς αυτή η πλευρά της καλλιτεχνικής έκφρασης;

Αυτή η έκφραση ξεκίνησε το ‘73, όταν κόλλησα κάποιες λάμπες στις μπαγκέτες μου και προσπάθησα να το τραβήξω αυτό φωτογραφία. Αν πάμε 40 χρόνια αργότερα, οι Κινέζοι άρχισαν να φτιάχνουν μπαγκέτες με φώτα στην άκρη: LED φώτα. Κίτρινα φώτα ή μπλε φώτα ή πράσινα ή ό,τι θες. Έχουν τέσσερα βασικά χρώματα. Αποφάσισα να δοκιμάσω ξανά αυτές τις μπαγκέτες και το έκανα. Το αποτέλεσμα ήταν πολύ καλό, είναι πολύ καλές όταν παίζεις και κάνουν πολύ καλές αντανακλάσεις του φωτός και των σκιών και της κίνησης του φωτός. Ήταν πάρα πολύ καλό. Όταν το είδα αυτό σε φωτογραφία -ήμουν σε ένα σκοτεινό δωμάτιο όπου έπαιζα- όταν είδα αυτό το χρώμα, αυτό το φως να κινείται, ήταν πολύ ενδιαφέρον. Έχω στην πραγματικότητα την πρώτη φωτογραφία που έβγαλα το ’73, όταν δεν μπορούσα να παίξω drums επειδή οι λάμπες θα έσπαζαν, επειδή είχαν απλώς κολληθεί στην άκρη της μπαγκέτας, γι’ αυτό μιμούμουν. Αλλά με τις νέες μπαγκέτες που βγήκαν 40 χρόνια αργότερα, μπορείς πραγματικά να παίξεις drums όπως παίζεις κανονικά. Έτσι, αυτό αποφάσισα να κάνω, να το δοκιμάσω ξανά με μια εταιρεία που ονομάζεται SceneFour και τα πάμε πάρα πολύ καλά. Δίνω το 25-30% από την πώληση κάθε καμβά σε μια τοπική φιλανθρωπική οργάνωση, όποια αποφασίσουμε εκείνη τη στιγμή. Μερικές φορές δουλεύουμε με υποστηρικτές και μετά μου λένε ότι θα ήθελαν να τα δώσουμε στο Ίδρυμα για τον Καρκίνο στην Αμερική ή στο Καρδιολογικό Ίδρυμα της Αμερικής ή οτιδήποτε άλλο. Έχω δωρίσει το 25-30% και σήμερα είμαστε στον 6ο χρόνο και πουλήσαμε σε όλο τον κόσμο περίπου 600 καμβάδες.

 

Πέρυσι λάβατε το βραβείο “Prog God”. Τι σημαίνει αυτή η αναγνώριση για εσάς;

Είναι πάντα ωραίο να αναγνωρίζεσαι για αυτό που κάνεις. Πήρα το βραβείο προς τιμήν τόσο του Greg όσο και του Keith, διότι προφανώς χωρίς αυτούς, δεν θα ήμουν αυτό που είμαι και ενδεχομένως χωρίς εμένα δεν θα ήταν αυτό που έγιναν. Αλλά στο τέλος της ημέρας, νομίζω ότι ήταν ένα βραβείο και για τους τρεις μας. Ήμουν απλά αυτός που μπορούσε να το παραλάβει, έτσι είμαι πολύ περήφανος για αυτό, ήταν πολύ ωραίο πράγμα να το έχω και έκανε εκείνη τη χρονιά καλύτερη για μένα, γιατί το να χάσω τον Keith Emerson τον Μάρτιο του 2016 και έπειτα τον Δεκέμβριο του 2016 να χάσω τον Greg Lake, ήταν άρκετα μεγάλη τραγωδία στη ζωή μου. Όπως ξέρεις καλά, τον Ιανουάριο του 2017, πέθανε ο John Wetton (σ.σ: μπάσο, φωνητικά -King Crimson) από το συγκρότημα των Asia, που παίζω επίσης. Ήταν μια πολύ τραγική 11-μηνη περίοδος για μένα, οπότε το να έχω αυτό το βραβείο που μου δόθηκε, ήταν πραγματικά ωραίο σε αυτό το στάδιο της διαδικασίας επούλωσης.

 

Υπήρξε καθόλου ανταγωνισμός στη δεκαετία του ’70 ανάμεσα σε σας και τον Bill Bruford (Yes, King Crimson);

Όχι, μου αρέσει πολύ ο Bill Bruford ως άτομο. Πίστευα ότι ήταν εκπληκτικός άνθρωπος. Πίστευα ότι οι απόψεις του και ο τρόπος με τον οποίο έκανε τα πράγματα ήταν πραγματικά πάρα πολύ καλός. Προσωπικά, δεν ήταν ο αγαπημένος μου ως drummer και ποτέ δεν σκέφτηκα ούτε για ένα λεπτό ότι ανταγωνίζομαι μαζί του και αμφιβάλλω αν ο Bill σκέφτηκε ότι ήταν ποτέ σε ανταγωνισμό μαζί μου.

 

Γιατί απορρίψατε την πρόταση του Tony Iommi να ενταχθείτε στους Black Sabbath;

Ο Tony είναι πολύ καλός μου φίλος μου και ήμουν μαζί του μόλις πριν από τρεις μέρες, είχαμε γεύμα. Δεν την απέρριψα, ήθελα να το κάνω. Το management του Tony μου τηλεφώνησε και με ρώτησε αν θα το έκανα. Ήθελα πολύ να το κάνω. Ήμουν ανέκαθεν οπαδός των Black Sabbath επειδή είναι από το Birmingham, την ίδια πόλη που είμαι κι εγώ και ο Tony είναι φίλος εδώ και πολλά χρόνια. Το πρόβλημα ήταν ότι οι Asia επρόκειτο να βγουν σε περιοδεία και οι Black Sabbath άλλαξαν τις ημερομηνίες ηχογράφησης, επειδή ο Tony είχε καρκίνο και έπρεπε να πάει και να κάνει θεραπεία και αυτό σήμαινε ότι το album είχε αναβληθεί για περίπου 3-4 μήνες. Λοιπόν, αυτοί οι 3-4 μήνες ήταν δύσκολοι για μένα, επειδή περιόδευα στην Αμερική και έπρεπε να ολοκληρώσω την δουλειά μου με τους Asia. Περίπου την στιγμή που επέστρεψα, είχα ήδη άλλη μία περιοδεία που έπρεπε να κάνω. Έτσι, έχασα αυτή την περίοδο που ήμουν ελεύθερος, επειδή ο Tony δεν μπορούσε να δουλέψει και έπρεπε να πάει στο νοσοκομείο και είμαι ευτυχής που το έκανε και όταν βγήκε και ήθελαν να ξεκινήσουν το album, περιόδευα ήδη με τους Asia. Έτσι, ήταν κρίμα, θα ήταν πολύ ωραίο. Θα το απολάμβανα.

 

Ήσασταν κολακευμένος από τη δήλωση του Buddy Rich ότι είστε ο drummer με τον πιο τεχνικό ήχο που είχε δει ποτέ;

Πίστευα ότι ήταν πολύ ωραίο που το είπε και αυτό είναι μόνο η άποψή του. Ξέρεις, ίσως άλλοι άνθρωποι έλεγαν κάτι διαφορετικό. Αλλά προφανώς, οποιαδήποτε δήλωση έχεις από έναν τόσο υπέροχο μουσικό όπως ο Buddy Rich, είναι πάντα πολύ ωραία να την λένε για σένα. Έτσι, είμαι πολύ ευγνώμων για το σχόλιο, αλλά παραμένω ταπεινός.

 

Τι το ξεχωριστό έχει το drumming του Ringo στο “Ticket to Ride” (1965);

Είναι ένα πολύ μοναδικό μοτίβο που παίζει στα drums. Το παίζει πάρα πολύ καλά. Πιστεύω ότι δεν ήταν δική του η ιδέα, ήταν ενός από τα άλλα μέλη. Νομίζω ότι θα μπορούσε να ήταν είτε του McCartney είτε του John Lennon. Δεν είμαι σίγουρος. Αλλά αυτό το συγκεκριμένο μοτίβο είναι πάρα πολύ έξυπνο. Είναι έξυπνο επειδή είναι απλό και λόγω της απλότητάς του είναι ένα από τα αγαπημένα μου απ’όσα έχει παίξει και είναι ένα από τα αγαπημένα μοτίβα στα drums. Μου αρέσει να το ακούω και το χρησιμοποίησα κάποτε μία φορά ο ίδιος σε ένα κομμάτι των Asia σε μια «γέφυρα» και ο John Wetton που ζούσε είπε: «Α, το άκουσα! Αυτό είναι από τους Beatles!» Και είπα: «Ναι». Είπε: «Ναι, ας το αφήσουμε εκεί, είναι υπέροχο». Έτσι λοιπόν, αυτή είναι η ιστορία για σένα.

 

Είναι πιθανόν να κάνετε ένα album με τον Steve Winwood στο εγγύς μέλλον;

Εάν είχα την ευκαιρία να είμαι σε ένα συγκρότημα με τον Steve Winwood ή να παίξω μαζί του οποιαδήποτε στιγμή, θα το απολάμβανα πραγματικά. Ήμουν πάντα τεράστιος οπαδός. Στην πραγματικότητα, πριν από πάρα πολλά χρόνια είχαμε ένα περιοδικό που λεγόταν The Melody Maker και το Melody Maker είχε έναν συντάκτη που ονομάζεται Chris Welch. Ο Chris Welch συνηθίζει να φτιάχνει supergroups και να λέει: «Δεν θα ήταν ωραίο αν αυτοί οι άνθρωποι θα μπορούσαν να είναι μαζί σε ένα συγκρότημα;» Σ’ένα τεύχος του περιοδικού, έφτιαξε τέσσερα supergroups που θα ήθελε να δει και κατέληξα σ’ένα συγκρότημα με τον Steve Winwood, είτε το πιστεύεις είτε όχι και τον Keith Emerson, εμένα και ξεχνάω αυτή τη στιγμή ποιος ήταν ο τέταρτος και σκέφτηκα ότι θα ήταν αρκετά ενδιαφέρον να το δω αυτό. Ο Steve Winwood είναι επίσης από το Birmingham και δεν νομίζω ότι το ξέρει ή μπορεί να μην το θυμάται, αλλά στην πραγματικότητα έπαιξα μαζί του μία συναυλία ένα Σαββάτο πρωί σε μια pub όταν ήμουν 12 και νομίζω ότι αυτός ήταν περίπου 15 ετών.

 

Πιστεύετε ότι οι ιστοσελίδες κοινωνικής δικτύωσης όπως το Youtube και το Facebook βοηθούν νεότερους ακροατές να μάθουν για τη μουσική σας;

Νομίζω ότι πράγματα όπως το Facebook και το Youtube είναι φανταστικά! Εάν θες να βρεις κάτι, αν θες να δεις ένα video και να μάθεις κάτι για ένα μουσικό όργανο ή κάτι άλλο, μπορείς να το βρεις στο Google, το Youtube, το Facebook. Νομίζω ότι από αυτήν την άποψη, είναι πάρα πολύ καλό. Δυστυχώς, αυτό που κάνει επειδή μπορείς να μάθεις πώς παίζει αυτό ή το άλλο ο Carl Palmer, ναι, μπορείς να το μάθεις, αλλά αυτό που έχει συμβεί είναι ότι έχει αφαιρέσει κάποιες πρωτότυπες προσεγγίσεις που έκαναν οι άνθρωποι ενώ μάθαιναν κάποιο όργανο. Όταν μάθαινα εγώ, δεν μπορούσα να πάω στο Youtube γιατί δεν το είχαμε, οπότε έπρεπε να μάθω πώς να παίζω πράγματα μόνος μου. Έγινα ένας ιδιαίτερος μουσικός. Πολλοί μουσικοί σήμερα ακούγονται το ίδιο, επειδή πολλοί απ’ αυτούς παρακολουθούν  τα ίδια videos ξανά και ξανά, έτσι αυτοί είναι ελαφρώς κλωνοποιημένοι. Αυτό δεν είναι τόσο καλό, αλλά η πραγματική καμπύλης μάθησης είναι απολύτως υπέροχη και πιστεύω ότι όλα αυτά τα μέσα είναι πραγματικά καλά. Στην πραγματικότητα, μια φορά το μήνα, συλλέγω πολλές πληροφορίες όλο το μήνα και περνάω περίπου δύο ώρες στο Youtube ακούγοντας νέα συγκροτήματα, μουσικούς, κοιτάζοντας προϊόντα, κοιτάζοντας νέους drummers, κοιτάζοντας πράγματα που έχουν γραφτεί για ανθρώπους στο Youtube. Το έχω κάνει πολιτική μου τα τελευταία 10 χρόνια και θεωρώ ότι είναι σπουδαίο εκπαιδευτικό εργαλείο και ένας τρόπος να κατανοώ ακριβώς τι συμβαίνει γύρω μου.

 

Έχω μιλήσει με άλλον ένα σπουδαίο drummer από το Birmingham, τον Bev Bevan  (ELO, The Move, Black Sabbath).

Ξέρω πολύ καλά τον Bev Bevan. Θα είμαι με τον Bev Bevan του χρόνου (σ.σ: 2019), στις 11 Απριλίου. Θα παίξω σε μια φιλανθρωπική συναυλία στο Birmingham για το Νοσοκομείο Παίδων και ο Bev Bevan θα είναι εκεί.

 

Ευχαριστώ πολύ.

Σ’ ευχαριστώ πολύ για τη συνέντευξη. Να έχεις μια υπέροχη μέρα. Πρέπει να σου πω ότι πραγματικά απολαμβάνω τη χώρα σου. Μόλις επέστρεψα από την Κύπρο, ήμουν στην Κρήτη για λίγο. Έχω βρεθεί στην Αθήνα, λατρεύω την Αθήνα και η Πελοπόννησος είναι απλά υπέροχη. Φανταστικό μέρος.

 

Από την Πελοπόννησο τηλεφωνώ.

Ω, φανταστική! Η ύπαιθρος είναι υπέροχη, είναι υπέροχα εκεί. Σ’ ευχαριστώ, να είσαι καλά. Γεια σας, γεια σας (σ.σ: στα ελληνικά)!!

 

Ένα τεράστιο «ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ» στον Carl Palmer για τον χρόνο του.

Official Carl Palmer website: http://www.carlpalmer.com

Official Carl Palmer Facebook page: https://www.facebook.com/CarlFPalmer

Official Carl Palmer Art website: http://carlpalmerart.com

Αφήστε το σχόλιό σας