Ο Αντώνης Βλάχος είναι ένας performer, lead singer σε μπάντες και διάφορα project, αλλά κι ένας loop artist που πρέπει σίγουρα να γνωρίσεις καλύτερα.

Ο Αντώνης Βλάχος, λοιπόν, με όλα αυτά που κάνει, αρχίζει και γίνεται το «talk of the town» κι ήταν μεγάλη μου χαρά που βρεθήκαμε για να συζητήσουμε όλα αυτά που κάνει.

Τραγουδάει, συνθέτει, παίζει πολλά μουσικά όργανα, ασχολείται με τις λούπες, το οποίο όπως λέει ο ίδιος χρειάζεται αρκετή ξεροκεφαλιά και φυσικά τα τρία πρώτα τον έχουν φτάσει στο σημείο να έχει τελειώσει το πρώτο του προσωπικό άλμπουμ και μέσα σε αυτό να υπάρχει μία πληθώρα τραγουδιών που σίγουρα αγγίζει μία μεγάλη μερίδα κόσμου.

Αληθινός, με πολλές εμπειρίες στη ζωή του, γιατί ο άνθρωπος που ψάχνεται δεν μπορεί να μένει ακίνητος και άπραγος, ο Αντώνης έχει πολλά να διηγηθεί, αλλά ακόμα περισσότερα να αποκαλύψει από καρδιάς.

Πάμε να γνωρίσουμε αυτόν τον νεαρό που έχει πολλά να προσφέρει στη μουσική της χώρας και φυσικά του σήμερα και του αύριο.

Θα βρεις τον Αντώνη:

1. Την Παρασκευή 18 Μαίου στο φεστιβάλ Black Pony, που έρχεται πρώτη φορά στην Αθήνα και στο Αν club στο οποίο είναι διοργανωτής.

2. Την Πέμπτη 24 Μαίου στο Faust Bar στο κέντρο της Αθήνας. 

3. Το καλοκαίρι θα κάνει τουρ σε διάφορες πόλεις και νησιά με το προσωπικό του project «one man show» οπότε stay tuned για ημερομηνίες! 

Συνέντευξη | Ηρώ Τζημίκα

Αντώνης Βλάχος μπροστά μου, κυρίες και κύριοι! (γέλια) Να σου πω ότι δεν έχω κανένα σκονάκι μπροστά μου, οπότε ετοιμάσου…

Ηρώ! Αυτό είναι ακόμα καλύτερο, γιατί θα τα πούμε όλα τώρα!

Πάμε, λοιπόν, να ξετυλίξουμε το κουβάρι. Έχεις κάνει πολλά πράγματα έως τώρα, αλλά θα ήθελα να μου πεις πώς ξεκίνησε όλο αυτό…

Θυμάμαι τον εαυτό μου 7 χρονών στο Αίγιο, να είμαστε στην αυλή και ο μπαμπάς μου να παίζει φισαρμόνικα. Να τον βλέπω και να τον ακούω και να θέλω πολύ να μιμηθώ αυτό τον ήχο. Βέβαια υπήρχε και μια κιθάρα στο σπίτι γιατί η μαμά γρατσουνούσε (γέλια) αλλά κανείς τους δεν είχε αυτό που λέμε ακαδημαϊκό επίπεδο. Έτσι ξεκίνησα κι εγώ σιγά,σιγά. Επίσης είμαι αυτοδίδακτος! Παρόλα αυτά όμως, έχω κάνει τρομερή εξάσκηση κι αφιερώθηκα σε αυτό.

Ώστε αυτοδίδακτος. Δεν σκέφτηκες ποτέ να πας σε κάποιο ωδείο;

Πήγα. Αλλά αυτό είναι κι ένα γεγονός που με έχει «στιγματίσει», όσον αφορά την κακή αντιμετώπιση των δασκάλων προς τους μαθητές. Εγώ τότε άκουγα Nirvana, Sound Garden – που ήταν και της μόδας- και είχα αυτό στο μυαλό μου ότι θέλω να κάνω. Ήθελα να μάθω να παίζω έτσι, όπως αυτοί. Πάω λοιπόν εκεί, με δέχεται μέσα ο δάσκαλος και μου λέει «Νεαρέ μου, θα σου μάθω σήμερα κλασική μουσική». Του λέω: «Μα εγώ θέλω να μάθω να παίζω Nirvana,γι’αυτό ήρθα». Και αμέσως μου λέει: «Τι είναι αυτά; Πέρασε έξω!» και προφανώς δεν το σκέφτηκα πολύ, έφυγα τρέχοντας! (γέλια) Μόλις έβλεπα βιβλίο με νότες, έφευγα και από εκεί ξεκίνησα full practice!

Πόσα όργανα παίζεις;

Κιθάρα, μπάσο και τύμπανα είναι τα βασικά και συνοδευτικά πλήκτρα! Με τα υπόλοιπα θα σου πω ότι απλώς καταπιάνομαι! (γέλια) Λίγη φυσαρμόνικα, λίγο βιολί, γιουκαλίλι… Σκέψου όμως ότι δούλευα στην οικοδομή χρόνια κι ό,τι λεφτά έβγαζα τα έδινα στο να πάρω εξοπλισμό και να φτιάξω το δικό μου στούντιο. Έτσι έμαθα την όλη λογική του πράγματος και πώς φτιάχνεις και μόνος σου τα τραγούδια σου.

Μου είπες ότι δούλευες στην οικοδομή χωρίς κάποιο κόμπλεξ. Κάποιος άλλος θα το έκρυβε! 

Έχω δουλέψει και ντελίβερι πιο μικρός… Δεν είναι κάτι και είναι φυσιολογικά πράγματα. Δεν έχω κανένα πρόβλημα να το πω. Στο Λονδίνο έχω δουλέψει και ως dog walker! Πήγαινα τα σκυλάκια βόλτα (γέλια) και παράλληλα μοίραζα φυλλάδια για διάφορα μπαρ στο Soho!

Με μπάντες έμπλεξες να φανταστώ πιο μικρός;

Βέβαια. Όταν μπεις σε μπάντα αρχίζει και το κομμάτι εμπειρία. Όταν δηλαδή συμμετέχεις ενεργά και φτάσεις στο σημείο να πεις, ξέρεις τώρα μπορώ να πω ότι έχω μάθει πολλά πράγματα και γνωρίζω επίσης ακόμα περισσότερα. Με αυτό έρχεται απλά η εμπειρία.

Ποιο είδος πιστεύεις ότι είναι ακριβώς πάνω σε εσένα; Εγώ που σε είδα, θα σε έλεγα «ροκ».

Νομίζω ότι έχω μεγάλο πρόβλημα σε αυτό! (γέλια) Κι έχεις δίκιο όσον αφορά αυτό που λες, αλλά επειδή τραγουδάω πολλά είδη, δεν θέλω να είμαι μόνο σε αυτό. Μου αρέσει πολύ η RnB μουσική με καταβολές από μαύρους καλλιτέχνες. Μου αρέσει πολύ η Gospel, Blues, Rock σαφώς και όλα αυτά τα ντελικάτα συγκροτήματα. Έχω περάσει όμως και φάση με συγκρότημα που παίζαμε καθαρά «death metal»! Αλλά όσο ζεις ανακαλύπτεις πράγματα. Θα στο πω απλά. Έχω ετοιμάσει ένα δίσκο κι αυτός έχει μέσα τα πάντα. Ένα τραγούδι country, ένα τραγούδι rnb, ένα τραγούδι blues. Είναι τελείως ασύνδετος. Την ακριβής πορεία σου θα τη βρεις στη συνέχεια της ζωής σου.

Οι ταμπέλες σου αρέσουν; Γιατί μπαίνουν κι όσον αφορά τη μουσική αρκετά.

Δεν μου αρέσουν, δεν τις πολύ-θέλω, αλλά μας κατηγοροποιούν ούτως η άλλως και πάμε με μία γραμμή όπως είπαμε και πιο πριν που αναφέραμε το ροκ.

Μίλησε μου λίγο γι’αυτό το δίσκο… βλέπεις δισκογραφία δεν υπάρχει, όπως τη θυμόμαστε, αλλά παρόλα αυτά κάνεις αυτό το βήμα.

Όντως δεν υπάρχει με την έννοια που την έχουμε στο μυαλό μας πια. Όσον αφορά το δίσκο τα κομμάτια τα έχω ξεκινήσει από το 2016. δεν με πιέζει και κανείς, είμαι πολύ χαλαρός σε αυτό μου το βήμα. Έχω κυκλοφορήσει κιόλας δύο στο Youtube. (I’m leaving you & Heartless way) αλλά επειδή θέλει χρήματα για να βγει όλο το αποτέλεσμα, το απαραίτητο τρέξιμο και τα λοιπά και όπως το θέλω εγώ, θέλω να γίνει σωστά και στην ώρα του. Πάντως εγώ μέσα από εκεί βγάζω τα συναισθήματά μου. Πρέπει να κάνουμε αυτά που θέλουμε, γιατί όταν κάνουμε αυτά που θέλουμε, διατηρούμαστε κιόλας!

Σκέφτηκες να μπεις σε μία δισκογραφική;

Ναι και με ενδιαφέρει κιόλας, αλλά πάντα βάζω λίγο νερό στο ποτήρι και πιο παλιά είχα κάνει και μερικές συζητήσεις με εταιρείες. Αλλά το να μπω σε μία τέτοια διαδικασία, ας υπάρχει κι ένας λόγος. Καλύτερα να τα κάνω μόνος μου και να το κάνω όπως θέλω στην τελική. Δεν είναι ότι δεν πιστεύω σε αυτά που λένε, αλλά δεν θέλω να μπαίνω και σε φραγμούς και να μη βγει πραγματικά αυτό που είμαι εγώ.

Μου είπες ότι ανέβασες μόνος σου δύο τραγούδια στο Youtube. Πόσο σημαντικό βήμα είναι αυτό για έναν νέο καλλιτέχνη;

Είναι πολύ μεγάλο βήμα και δύναμη. Ευχή και κατάρα που λέμε. Και πόσο μάλλον αν γράφεις και στα αγγλικά μπορείς να αντιπροσωπεύσεις πολύ κόσμο, σε διάφορες χώρες ανά τη Γη! Μπορεί να σε βρει ο οποιοσδήποτε και να του αρέσεις. Αλλά βέβαια ανεβάζει κι ο καθένας ό,τι θέλει και χάνετε η ουσία κι η πληροφορία.

Μιας και μιλάμε για τα τραγούδια… Ανέφερες ότι δεν τραγουδάς καθόλου ελληνικά! Είναι μείον;

Είναι μεγάλο και έχω χάσει δουλειές έτσι. Ωστόσο το πείραμα μου με τα ελληνικά, ήταν στα μιούζικαλ. Νομίζω όμως ότι δεν μου ταιριάζουν τα ελληνικά. Έχω τραγουδήσει φυσικά, δεν τα σνομπάρω, αλλά δεν μπορώ να βρω πάτημα! Και υπάρχουν τεράστιοι Έλληνες καλλιτέχνες, που τους ξέρω και τους σέβομαι. Αλλά για να στο πω έτσι όπως είναι, δεν μου βγαίνει να γράψω και στα ελληνικά. Ο στίχος βγαίνει κατευθείαν στα αγγλικά. Μακάρι να μπορούσα να αντιπροσωπεύσω και τον Έλληνα για να μπει στη διαδικασία να με ακούσει!

Η έμπνευση σου από πού έρχεται;

Το πρώτο κομμάτι που έγραψα σε προσωπικό επίπεδο ήταν το «I’m leaving you» και μιλάει με την αγάπη με διαφορετικό τρόπο. Σε μπάντες όμως γράφω από τα 14 μου! Συνήθως γράφω στίχους κοινωνικούς, για απλά καθαρά πράγματα. Είτε love songs, είτε κάτι που να έχει να κάνει με την καθημερινότητά μας. Έχω πάντως κι ένα συγκρότημα που λέγεται  «3Fold Pain» που εκεί γράφω μόνο πολιτικούς στίχους ας πούμε. Έχει να κάνει όμως εκεί με τη μουσική που είναι πιο agressive. Αλλά σε προσωπικό επίπεδο που είναι πιο «light» για όλα τα αυτιά, ασχολούμαι με απλά και καθημερινά πράγματα και παίρνω ερεθίσματα από εκεί.

Ας περάσω και στα μιούζικαλ που ήταν όντως ένα μεγάλο κομμάτι για σένα, γιατί ήσουν σε δύο back to back! Στο «hair» και στο «Jesus Christ, Super Star».

Όλο αυτό το ταξίδι ξεκίνησε ουσιαστικά το 2014 από τις καμπάνες του Edelweiss με την Άννα Βίσση και το σκηνοθέτη Γιάννη Κακλέα. Αυτό μου δημιούργησε ερεθίσματα που ήθελα να ασχοληθώ ξανά κάποια στιγμή. Ωστόσο καλλιτεχνικά είναι ένα άλλο κομμάτι. Έμαθα τεχνικές από τις πρόβες και αυτές με ακολουθούν και στις δικές μου εμφανίσεις μέχρι σήμερα. Όσον αφορά το «Hair» και το «Jesus Christ, Super Star» είναι από το Δημήτρη Μαλισσόβα και τη Θέμις Μαρσέλλου πού έχουν δουλέψει πολύ σε αυτό και ξέρουν τι γίνεται. Πέρασα υπέροχα και στα δύο και χάρηκα που ήμουν μέρος.

Τι συνέβη όμως στο «Jesus Christ»; Κάποια στιγμή είχε δημιουργηθεί ένα θέμα μεγάλο…

Κοίταξε να δεις, μόλις πιάνεις τη λέξη «Χριστός» στην Ελλάδα, σε κοιτάνε με ανοιχτό το στόμα ή ότι βρίζεις ή είσαι βλάσφημος. Και βρισκόμαστε στο 2018… Το έργο δεν είχε καμία βλασφημία. Το έργο, όπως είχαν πει κι οι πρωταγωνιστές, μας έφερε πιο κοντά στη θρησκεία. Οι άνθρωποι που ήταν απέξω και φώναζαν, μπορώ να πω ότι ήταν το λιγότερο αστείοι, γιατί δεν εκπροσωπούσαν καν αυτό που πραγματικά ήθελαν. Ήθελαν απλά να βανδαλίσουν και να κάνουν τσαμπουκά. Τα κατάφεραν και μας «κατέβασαν’ πολύ νωρίτερα. Δεν πειράζει όμως, γιατί περάσαμε καταπληκτικά, υπήρχε φοβερό καστ, πήραμε πολύ καλές κριτικές κι από ανθρώπους του χώρου εκτός από το κοινό που το αγάπησε κι αυτό με ενθάρρυνε και εμένα πολύ.

Είσαι συγκεκριμένος στις δουλειές σου; Σκέφτεσαι πολύ πριν πεις το ναι;

Καλά δεν έχω και πληθώρα επιλογών, γιατί είμαι και συγκεκριμένος (γέλια) αλλά πάντα θέλω να αφήνω το στίγμα μου σε ό,τι κάνω. Θα κάνω όμως και δουλειές που θα είναι και λίγο εκτός από εμένα, γιατί ένα νοίκι τρέχει από πίσω, μία μηχανή που θέλει σέρβις… Απλά καθημερινά πράγματα, αλλά και πάλι το ωραίο είναι ότι κάνω πράγματα που είναι πάνω στο κομμάτι μου, τη μουσική!

Πάμε τώρα σε εσένα ως χαρακτήρα, μιας και μιλάμε για ανθρώπους, για καταστάσεις. Συγχωρείς εύκολα; Σε πειράζουν τα άσχημα σχόλια;

Ναι, και κάνω και πίσω. Δεν μπορώ όμως να θέλεις να μου κάνεις κακό, ενώ σου έχω φερθεί με τον καλύτερο τρόπο κι όταν φθείρεται κάποιος στο να λέει άτοπα σχόλια. Όπως παράδειγμα είχε γυρίσει κι είπε κάποιος σε κάποιον γνωστό μου: «Τι θα πας να κάνεις στον Βλάχο; Να ακούσεις τον άφωνο;» Μπορείς να γυρίσεις να πεις ό,τι άλλο θέλεις, αλλά το άφωνος θα φανεί από τη δουλειά μου. Και σου είμαι απόλυτα ειλικρινής αυτή τη στιγμή. Τα ελαττώματά μου τα δέχομαι, όπως και τα προτερήματα. Αλλά πλέον στα 35 μου είμαι αρκετά ισορροπημένος ώστε να μη μπορέσουν να με αγγίξουν τέτοιου είδους χαζομάρες και να με στεναχωρέσουν.

Μου είπες την ηλικία σου αβίαστα. Κόμπλεξ γενικότερα δεν διακρίνω να έχεις…

(γέλια) Καλά δεν είμαι και ποδοσφαιριστής για να πω ότι τελείωσε η καριέρα μου στα 30! Δεν αγχώνομαι. Και δεν έχω ταμπού, γιατί πολλά από αυτά που κάνω τώρα, τα έκανα και σχετικά αργά στη ζωή μου.

Αφήνουμε όλα αυτά και πάμε στα παλιά χρόνια, τα ωραία. Μεγάλωσες στο Αίγιο. Τι θυμάσαι από εκεί;

Το πρώτο πράγμα που μου έρχεται στο μυαλό, είναι ότι όταν λέγαμε το που θα συναντηθούμε, δίναμε ραντεβού στις 10 η ώρα στην πλατεία με τα ποδήλατα ώστε να πάμε βόλτα, αλλά όποιος δεν ήταν εκεί, ακριβώς στην ώρα που λέγαμε, έχανε τη βόλτα! (γέλια) Οπότε πάντα ήμουν δέκα λεπτά νωρίτερα εκεί και τους περίμενα. Ούτε τηλέφωνα είχαμε προφανώς… Οπότε μάθαμε να είμαστε και συνεπείς από μικροί.

Οικογένεια; Αδέρφια έχεις;

Δόξα τω Θεό, μεγάλωσα με πολλή αγάπη από τους γονείς μου, το οποίο είναι θετικό και δεν έχω στερηθεί τίποτα! Έχω επίσης δύο αδερφούς! Έναν μικρό κι έναν μεγαλύτερο.

Εκτός από την Αθήνα που ήρθες πιο μεγάλος, έχεις πάει και κάπου αλλού;

Ναι, στην Αγγλία! (γέλια) Είχα κουραστεί γενικότερα κάποια στιγμή, γιατί με τις μπάντες δεν έβγαινε πουθενά και επειδή είχα δουλέψει,όπως σου είπα στην οικοδομή αρκετά χρόνια, ότι λεφτά έβγαλα εκείνο το διάστημα, τα πήρα, τα έκανα λίρες και έφυγα για Αγγλία ένα ωραίο πρωί. Οι δικοί μου αγχώθηκαν βέβαια και έλεγαν που πάει αυτός ο τρελός… Πήγα όμως, έκατσα δύο μήνες με όνειρο ότι κάτι θα γίνει, αλλά τελικά δεν έγινε τίποτα απολύτως. (γέλια) Ήταν όμως μία τρομερή εμπειρία. Εκεί δοκίμασα και το λεγόμενο busking. Είναι αυτό που είσαι στο δρόμο, ανοίγεις την κιθάρα και παίζεις. Αρκετά δύσκολο, αλλά με εξίταρε! Όταν γύρισα από Αγγλία, πήγα και σε άλλες πόλεις της χώρας μας, αλλά στα 29 μου κατέληξα στην Αθήνα.

Είσαι της τρέλας έτσι;

Μόνο! Τίποτα άλλο…

(γέλια) Η καλύτερη απάντηση. Θυμάσαι κάποιο τρελό σκηνικό που έκανες;

Θυμάμαι χαρακτηριστικά που είχαμε πάει με κάτι φίλους σε μία παραλία, πιο μικρός βέβαια, και υπήρχαν εκεί κάτι εγκαταλελειμμένα κτήρια και τριγύρω τζάμια. Εμείς θέλοντας να σπάσουμε το τζάμι, πάω εγώ πρώτος να δώσω κλωτσιά και μου σκίζεται ο τένοντας! Άστο… (γέλια) Έχω πολλά!

Περνάω στα συναισθηματικά τώρα που έχουμε εμείς οι άνθρωποι. Τι κάνεις όταν δεν είσαι καλά για να ηρεμήσεις;

Πιο παλιά έπαιρνα τη μηχανή και έφευγα. Δεν με ένοιαζε! Γυρνούσα το χάρτη κι όπου σταματούσε το δάχτυλό μου πήγαινα! Είναι μεγάλη ψυχοθεραπεία να ταξιδεύεις, αλλά τώρα τελευταία δεν υπάρχει κι η οικονομική δυνατότητα του να κάνεις τέτοια ταξίδια. Οπότε το άλλο, όσο κλισέ κι αν ακούγεται, είναι η μουσική. Αλλά αν έχω προβλήματα που αφορούν το αντίθετο φύλλο, εκεί βγαίνω για περπάτημα και ξεχνάω να γυρίσω! (γέλια)

(γέλια) Ε, δεν μπορώ να μη ρωτήσω αφού μου το λες αυτό… Ποια είναι η σχέση σου με τις γυναίκες;

Είναι αρκετά καλή και έχω μεγάλη αγάπη για το φύλλο αυτό!

Είσαι ένα ωραίο παιδί, το ξέρεις άλλωστε… Ποιο είναι το χειρότερο πέσιμο που σου έχουν κάνει;

Σ’ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια! Χειρότερο δεν ξέρω αν υπάρχει, αλλά μερικές φορές μετά από κάποια εμφάνιση, έρχονται με προσεγγίζουν και μου αφήνουν το εσώρουχό τους στην τσέπη από το μπουφάν! (γέλια) Είναι πολύ «μπαμ» και δεν το περίμενα ότι θα μου συμβεί και ποτέ!

Είσαι της άποψης ότι ο άντρας πρέπει να είναι ο κυνηγός; Γιατί βλέπω έχουν αντιστραφεί και λίγο οι ρόλοι.

Φυσικά και ο άντρας πρέπει να είναι και μόνο αυτός. Είμαι παραδοσιακός σε αυτό και μου αρέσει πολύ αυτό. Έχω κρατήσεις κάποιες αρχές σε αυτό. Θέλω να το κερδίσω αυτό που θέλω και να το βάλω στόχο να το κατακτήσω!

Έχεις ερωτευτεί πολύ στη ζωή σου;

Έχω κάποιες φορές, ναι, αλλά η μία από αυτές ήταν δηλητήριο… Τρέλα! Όλα όμως αξίζει να τα ζήσεις, γιατί μαθαίνεις τον εαυτό σου. Γενικά όμως μου αρέσει η συντροφικότητα!

Κλείνουμε σιγά, σιγά την όμορφη κουβέντα μας… Πώς περνάς το χρόνο σου εδώ;

Λόγω της δουλειάς βγαίνω έξω, να δω συναδέλφους ή να πάω σε κάποιο μαγαζί. παρακολουθώ αρκετές παραστάσεις στο θέατρο, διαβάζω όσο μπορώ και ασχολούμαι και πολύ με τα social media. είμαι πολύ ενεργός! Παίζω μπάσκετ πολύ και κατά τα άλλα κάνω βόλτες με τη μηχανή μέχρι να κατέβω στη θάλασσα που αγαπώ τόσο.

Για καφέ πας;

Το θεωρώ χάσιμο χρόνου η αλήθεια! Προτιμώ να κάτσω σπίτι με παρέα, να παίξουμε επιτραπέζια, να δούμε κάποια ταινία, να συζητήσουμε στο χώρο μας ή να μαγειρέψουμε να φάμε…

Και τέλος, μετά από όλα αυτά, θέλω να μου πεις αν φοβάσαι κάτι…

Φοβάμαι τον μαλάκα και τον χαζό! Γιατί δυστυχώς αυτοί καθοδηγούν τα πάντα και η βλακεία μας έχει φτάσει εδώ που είμαστε σήμερα. Κι αυτοί οι άνθρωποι μας κυβερνούν. Όχι μόνο στα πολιτικά. Σε όλα μας. Αυτό φοβάμαι, γιατί δεν μπορούμε να τους κατευθύνουμε εμείς, αλλά αυτοί.

Τι μήνυμα θα ήθελες να δώσεις σε όλους τους νέους που θα διαβάσουν τη συνέντευξη;

Αυτό που μπορώ να πω είναι ότι δεν πρέπει να μιζεριάζουμε και δεν πρέπει με τίποτα να κλεινόμαστε στον εαυτό μας. Πάντα έχουμε και θα έχουμε προβλήματα. Έτσι είναι η ζωή. Το θέμα είναι να είμαστε αισιόδοξοι σε ό,τι κι αν έρθει και να προσπαθούμε να διασκεδάζουμε την κάθε μας στιγμή, χωρίς να σκεφτόμαστε το αύριο, γιατί ποτέ δεν ξέρεις τι σου ξημερώνει. Η ζωή είναι διασκέδαση.

Σ’ευχαριστώ πολύ Αντώνη!

Σ’ευχαριστώ κι εγώ Ηρώ και για την ευκαιρία να πούμε ωραία πράγματα!

Αφήστε το σχόλιό σας