Για τη Σοφία Αρβανίτη θα λέγαμε ότι το όνομά της, είναι και μία ιστορία. Μία μεγάλη ιστορία που αρχίζει από τα μακρινά πια, 90’s!

Με τραγούδια, αλλά και συνεργασίες που έχουν αφήσει εποχή και φυσικά το «Μη μου μιλάς για καλοκαίρια» που κυκλοφόρησε το 1990 και δεν λέει να σταματήσει να παίζει συνεχόμενα κάθε καλοκαίρι εδώ και 27 ολόκληρα χρόνια, σε όλα τα ραδιόφωνα, αλλά και τα clubs.

Βίωσε την απόλυτη επιτυχία, μετά από χρόνια τα παράτησε όλα και τώρα όπως δηλώνει επανέρχεται στη δισκογραφία μήπως και σωθεί με σύμμαχό της τη μουσική.

Πάμε να γνωρίσουμε τη Σοφία Αρβανίτη του σήμερα και να διαβάσουμε τις απόψεις της που θα λέγαμε ότι είναι τόσο «τσουχτερές» όσο πρέπει.

Συνέντευξη | Ηρώ Τζημίκα 

Γεια σας κ. Αρβανίτη! Πώς είστε αυτό το διάστημα; 

Γεια και χαρά! Εγώ τολμώ και ζω… Αλαβαρντάχαλα.

Μπαίνει κι ο χειμώνας μετά από ένα αρκετά καυτό καλοκαίρι… Είστε τύπος του  χειμώνα ή προτιμάτε τη ζέστη;

Είμαι παντός καιρού για να καταφέρνω να επιβιώνω και να μην γκρινιάζω.

Θα ήθελα πριν πάμε στα καινούργια που έχετε ετοιμάσει και μια κι ανάφερα καλοκαίρι να πούμε μερικά πράγματα για το «Μη μου μιλάς για καλοκαίρια». Ένα τραγούδι που παίζει ακόμα και σήμερα, από ραδιόφωνα μέχρι clubs. πιστεύετε ότι είναι το κομμάτι που σας έχει στιγματίσει στο ελληνικό κοινό;

Νιώθω περήφανη που με έχει στιγματίσει και όταν το ακούω απ τα ανοιχτά παράθυρα, αμέσως διακτινίζομαι στα ανέμελα χρόνια μου.

Έχετε πει πολλές ιστορίες γι αυτό το κομμάτι, οπότε εγώ θα ήθελα μία συγκεκριμένη που δεν έχει ειπωθεί ξανά για το κομμάτι «πεθαίνω στην ερημιά» με τη συμμετοχή της Bonnie Tyler. 

Θα πω μια ιστορία που αφορά όχι στο παρελθόν αλλά στο μέλλον.
Το Νοέμβρη στην Αγγλία πρόκειται να κυκλοφορήσει σε μία νέα έκδοση στο εκρηκτικό μου ντουέτο με την Bonnie Tyler. Mα πόση χαρά πια!

«Κόκκινη κόλαση», «ζωή σαν πορτοκάλι», «μόνη περπατώ», «σαν πρώτη φορά», «δεν μένει πια εδώ» και τόσα πολλα άλλα… Τι ήταν αυτό που είχαν κι έγιναν επιτυχίες; Ποιο ήταν το κλειδί της επιτυχίας εκείνη την εποχή; Το έχετε καταλάβει σήμερα; 

Πέρα από το σύμπαν που συνωμότησε, ήταν ο Ρακιτζής, η εταιρία που ήθελε πολύ, ήταν το πρόσφορο έδαφος που αγκάλιαζε νέους τραγουδιστές και ο εαυτός μου που λαχταρούσε να κατακτήσει τον κόσμο.

Σας λείπει η εποχή εκείνη που όλα ήταν τελείως διαφορετικά; Κι ειδικά για τη δισκογραφία. Έβγαιναν δίσκοι, υπήρχε χρήμα, υπήρχε χώρος για νέους καλλιτέχνες και δημιουργούς.

Παρ’ ότι όλα έχουν πολτοποιηθεί, διαγραφεί και όλα τα κακά, δεν αναπολώ αλλά προσπαθώ να ζω στο σήμερα, ακόμη και αν αυτό είναι χάλια.

Το ρωτάω αυτό, γιατί πολλοί «σταρ» εκείνης της εποχής, δεν μπόρεσαν να προσαρμοστούν στα τωρινά δεδομένα και στα επόμενα χρόνια, είτε «κούρασαν» κι έμειναν εκτός πραγματικότητας γιατί έκαναν το ίδιο στη μουσική τους. 

Αυτό μοιραία θα συνέβαινε μιας και μιλάμε για ένα μουσικό είδος που η φύση του είναι τέτοια να υπηρετεί το εφήμερο, την οποία κι εγώ βεβαίως υπηρέτησα.

Γιατί τα πράγματα έχουν γίνει έτσι τα τελευταία χρόνια; Ουσιαστικά η δισκογραφία πεθαίνει… 

Ισχύει και χρόνια τώρα έχει πεθάνει, εκτός από κάποιους που κρατούν καλά τα σκήπτρα ή κάποιους ρομαντικούς σαν εμένα, που ξανακάνω δισκογραφία μήπως σωθώ.

Γιατί δεν υπάρχει χώρος; Τι πρέπει να έχουν οι νέοι τραγουδιστές για να μείνουν στο χρόνο; 

Κάτι γίνεται διαχρονικό όταν έχει ευγενή κίνητρα ή είναι αυθεντικό, ορίτζιναλ όπως λέμε. Εγώ αυτό έχω καταλάβει.

Ποια είναι η γνώμη σας για τα μουσικά τηλεπαιχνίδια; Βοηθάνε εν τέλει ή βοηθάνε μόνο αυτούς που δουλεύουν πίσω από αυτά και φυσικά μπροστά σε αυτά;

Χμμμ. Θα έλεγα το δεύτερο εκτός εξαιρέσεων.

Τα κονέ πόσο σημαντικό ρόλο παίζουν σε αυτή τη δουλειά; Ήταν ανέκαθεν έτσι; 

Οι άνθρωποι είμαστε κοινωνικά όντα. ε, φυσικά και παίζουν σημαντικό ρόλο.

Παρόλα αυτά, αν κι εσείς είχατε ένα μεγάλο διάστημα αποχής από όσο έβλεπα από επιλογή, επανέρχεστε με έναν «ροκ» δίσκο. Διαφορετικά ακούσματα και «αλαβαρντάχαλα», λοιπόν. Γιατί αυτό το όνομα και ποια η σημασία του; 

Αλαβαρντάχαλα είναι κάτι δικό μου. Ομως για να μην σας παιδεύω θέλησα να της δώσω ανθρώπινη διάσταση και Αλαβαρντάχαλα είναι η παιδική μας ψυχή που όσα χρόνια κι αν περάσουν θα λαχταράει να κάνει όνειρα και να αγωνίζεται να κατακτά τον κόσμο πάντα μέσα από ιδέες ευγενείς. Και ενώ οι καιροί δεν το επιτρέπουν η μικρή μου Αλαβαρντάχαλα κοιτάει ψηλά και κάνει το ακατόρθωτο ή τουλάχιστον το παλεύει.

Γιατί απείχατε τόσο καιρό; Ποιοι ήταν οι λόγοι; Αν κι έχω διαβάσει ότι δεν θέλατε να είστε άλλο «εργαλείο του συστήματος» Πόσο καθοδηγούμενα μπορεί να είναι όλα; 

Με τα χρονιά έχασα τον ενθουσιασμό μου, αλλά και την έμπνευση. έτσι τα άφησα όλα πίσω. Με πόνο δεν λέω πως ήταν εύκολο. Άλλα ήταν πιο έντιμο. Έγινε και διαχωρισμός της μουσικής, αυτοί και οι άλλοι οι ποιοτικοί και σκυλάδες. ξέρεις, χάλια. Όμως νοιώθω μία ανανέωση μέσα μου. Τα μηδένισα όλα και είπα να έχω πάλι σύντροφο την μουσική και η έμπνευση μου ξαναχτύπησε την πόρτα και πλημμύρισε το νέο μου άλμπουμ. Και να μαι.

Περνάμε στα singles που έχουν κυκλοφορήσει έως τώρα κι ένα που μου κέντρισε το ενδιαφέρον ήταν το Fuck them all. Πιάνομαι από τον τίτλο και θα ήθελα να ρωτήσω, σε ποιους θα αφιερώνατε αυτή τη φράση;

Θα πω μια στροφή από τούς στίχους μου: Η φύση τώρα αλλάζει, οι ανάσες μας βαθαίνουν, το ψέμα σου με βιάζεi, τα κύτταρα πεθαίνουν. Υγρά φιλιά σε οθόνες και μάτια που δεν είδες, πολλές γυναίκες μόνες και άντρες με αλυσίδες FUCK THEM ALL οι καιροί που θες θα’ρθουν… Αφιερωμένο να καούν στην κόλαση όσοι μας έχουν προδώσει, εκμηδενίσει, συνθλίψει, τσακίσει… etc!

Κυκλοφόρησε και το «γυαλιά στην άμμο» ως νέο single. Μιλήστε μου λίγο γι αυτό.

Μία πολύ δυνατή στιγμή στον δίσκο που έχει εξαιρετικές κριτικές από το μουσικόφιλο κοινό και προσωπικά με αγγίζει σε μουσική Χρήστου Τσουκαλά και στίχους Ευης Ζευγαρά και μια υπέροχη παρέα μεταλλάδων μουσικών που το χει απογειώσει.

Αλλάζουμε θέμα. Ήσασταν και παραμένετε μία πολύ γοητευτική γυναίκα. θα ήθελα να μου πείτε μία που σας είχε φέρει σε πολύ δύσκολη θέση!

Τα ‘χω αφήσει όλα πίσω δεν με ενοχλεί τίποτα μάλλον από συμπεριφορές, άλλα με ενοχλούν… Τέλος πάντων. Είναι μία άλλη κουβέντα αυτή.

Έχετε πολλές επιτυχίες στη μεγάλη δισκογραφία σας. Ποιο τραγούδι θεωρείτε ότι θα έπρεπε να πάει καλύτερα και γιατί και ποιο δεν πιστεύατε ότι θα γίνει τόσο μεγάλη επιτυχία κι έγινε!

Πιστεύω ότι το THE DESERT IS IN YOUR HEART σε μουσική Μιχάλη Ρακιτζή και δικούς μου ελληνικούς στίχους και στους τούς αγγλικούς ο Τερυ Σιγανός. Τώρα ίσως ήρθε η στιγμή να πάει εκεί ψηλά που του πρέπει. ίσως.

Αν μπορούσατε να μου πείτε μία φράση από κάποιο τραγούδι σας, που σας αντιπροσωπεύει αυτή τη στιγμή, ποια θα ήταν και γιατί;

ΟΣΟ ΚΑΙ ΑΝ ΠΡΟΣΠΑΘΗΣΑ ΝΑ ΖΩ ΚΑΝΟΝΙΚΑ
ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΠΟΥ ΜΕΓΑΛΩΣΑ ΚΑΝΕΙΣ ΔΕΝ ΣΥΓΧΩΡΑΕΙ
ΜΙΑ ΑΤΙΘΑΣΗ ΜΠΟΕΜΙΣΣΑ ΚΑΙ ΕΥΘΡΑΥΣΤΗ ΚΑΡΔΙΑ
ΠΟΥ ΓΙΑ ΕΝΑ ΑΚΟΜΑ Σ ΑΓΑΠΩ ΣΤΟΝ ΟΥΡΑΝΟ ΠΕΤΑΕΙ

Έχετε κάνει πράγματα που έχετε μετανιώσει στο παρελθόν; Είτε προσωπικά, είτε επαγγελματικά;

Εκατοντάδες θα έλεγα, γιατί δεν έχω πάψει να είμαι ξεροκέφαλη και να θέλω συνεχώς να δοκιμάζω τα όριά μου, αλλά αυτό κάποτε πρέπει να το σταματήσω.

Όσον αφορά τα προσωπικά τώρα. Πώς είστε ως άνθρωπος; Τι σας ενοχλεί και τι είναι αυτό που σας κεντρίζει το ενδιαφέρον;

Ο κάθε άνθρωπος είναι ένα σύμπαν μόνος του. Οι σχέσεις είναι ο,τι πιο δύσκολο υπάρχει, λέω στην παρούσα να μην πάρω… θα το αφήσω αυτό το κομμάτι για τα βαθιά μου γεράματα, να χω έναν τύπο να μου φέρνει κάνα τσάι.

Πόσο πολύ έχετε ερωτευθεί στη ζωή σας; Σας έχει στιγματίσει έρωτας;

(γέλια) είπαμε όλα τα χουμε κάνει, αλλά θα περιμένω για το… τσάι.

Θα ήθελα να μιλήσουμε λίγο για το πόσο πολύ έχουν αλλάξει οι ανθρώπινες σχέσεις. Ο κάθε ένας κοιτάει τον εαυτό του…

Οι σελφι φταίνε! Μας το επιβεβαιώνει και το facebook. Γιατί δεν μοιραζόμαστε, δεν κατανοούμε και γιατί ο εγωισμός καλά κρατεί. Και η μοναξιά μας χτυπάει την πόρτα.

– Κλείνουμε σιγά, σιγά και θα ήθελα να πιαστώ από κάτι άλλο που έχετε πει όσον αφορά τους γονείς σας κι ότι κάνετε κρυφά μαθήματα φωνητικής. Αυτό συμβαίνει και σήμερα σε αρκετές οικογένειες που δεν αφήνουν τα παιδιά τους να ακολουθήσουν αυτό που θέλουν… Ποια είναι η γνώμης σας μια και το βιώσατε από πρώτο χέρι; Και δεν τα αφήνουν γιατί έχουν ταμπού στο τι θα πει ο κόσμος…

Το αντίθετο θαρρώ πώς συμβαίνει. Είναι πολύ αμολημένα τα παιδιά, γιατί οι γονείς τρέχουν σ ένα άνισο αγώνα για να τα καταφέρουν να επιβιώσουν στις μέρες μας και έτσι η μπάλα χάνεται. Δεν παίρνω και όρκο αλλά κάτι τέτοιο γίνεται. Ταμπού δεν έχουμε τόσο όσο το ότι ζούμε και οι νέες γενιές μέσα σε στερεότυπα, μέσα στην ανελευθερία και μέσα στην σκλαβιά.

Η σχέση σας με ταμπού; Είχατε ποτέ σας;

Ταμπού όχι με τίποτα. Η ελευθερία είναι η πρώτη μου κατάκτηση στην ζωή και κυρίως στην παρούσα. Τι να με νοιάζει ποιος θα πει και τι για μένα… ο,τι κι αν είναι αυτό.

Τέλος θα ήθελα μία ευχή για τους νέους αυτής της χώρας, που πασχίζουν να κάνουν τα όνειρα τους αληθινά κι η χώρα απλά τους κλείνει όλες τις πόρτες κι όχι μόνο η χώρα, αλλά κι οι άνθρωποι σε αυτή τη χώρα που δεν δίνουν ευκαιρίες.

Όταν μία χώρα δεν έχει αυτοκυριαρχία, όλα μπορούν να συμβούν. Εξου και τα απανωτά σοκ που δεχόμαστε χωρίς την παραμικρή αντίδραση. πόσο πιο χαμηλά θεέ μου πια…


Αφήστε το σχόλιό σας