Η Μαρίνα Σάττι είναι το πρόσωπο για το οποίο μιλούν όλοι τους τελευταίους μήνες και προφανώς θα έχετε ακούσει πως τη χαρακτηρίζουν με το επίθετο της «Μάντισσας».

Ημέρα Κυριακή. Πλατεία Νέας Σμύρνης όπου και δώσαμε ραντεβού για τη συγκεκριμένη συνέντευξη.

Οφείλω να ομολογήσω ότι παίζει να είμαι η μόνη που γνώριζε τη φωνή της και τη δουλειά της, από το παιδικό της Disney «Bolt» όπου τραγουδάει τα τραγούδια της ταινίας το 2007. Όταν της το ανάφερα, μου είπε χαρακτηριστικά: «Όντως, παίζει να είσαι κι η μόνη που το θυμάται»…

Γνωριστήκαμε όμως καλύτερα στο PassPort Κεραμεικός όπου και εμφανίζεται πλάι στο Φοίβο Δεληβοριά μαζί με το project που έχει φτιάξει η ίδια και λέγονται «Fones». Μετά την τεράστια επιτυχία της «Μάντισσας» αλλά και του προγενέστερου «Θα σπάσω κούπες» το οποίο παρουσίασε σε μία υπέροχη διασκευή, η Μαρίνα -ίσως- είναι το πρόσωπο που θα μας απασχολήσει πάρα πολύ τα επόμενα χρόνια με αυτά που ετοιμάζει κι έχει στο μυαλό της.

Χαλαρή, ευδιάθετη και cool, αλλά πάντα σκεπτόμενη καθ’όλη τη διάρκεια της συνέντευξης, μου είπε διάφορα ωραία πράγματα και νομίζω ήρθε η ώρα να τα μοιραστώ μαζί σας.

Συνέντευξη | Ηρώ Τζημίκα 

Μαρίνα Σάττι. Νομίζω πως η λέξη που σε χαρακτηρίζει είναι «περιζήτητη» και το νιώθεις κι εσύ. Πώς είσαι αυτή την περίοδο και πώς άρχισε η νέα χρονιά; 

Ναι, καλά! (γέλια) Να σου πω την αλήθεια πρώτη φορά δεν ένιωσα κάποια αλλαγή συναισθηματικά την ώρα που άλλαζε ο χρόνος. Συνήθως χρησιμοποιούμε την αρχή της χρονιάς ώστε να έρθει η «κάθαρση» κάπως, να συγχωρήσουμε τα λάθη και να γυρίσουμε μία νέα σελίδα. Πέρασα την αλλαγή στην Αγγλία με τον αδερφό μου και δεν είχε πολύ «πάρτι» εκεί πέρα σε σύγκριση με την Ελλάδα! (γέλια) Εκεί όμως κατάλαβα ότι απλώς αλλάζει μία μέρα στο ημερολόγιο, και ότι για τις μεγάλες αλλαγές χρειάζονται άλλα κίνητρα πιο προσωπικά. Όχι «από Δευτέρα δίαιτα» αλλά στο εδώ και τώρα και σε αυτή τη φάση βρίσκομαι αυτή την περίοδο! Έχω συλλέξει πολλές πληροφορίες και όλα γυρνάνε στο μπλέντερ του μυαλού μου… Σκέψεις, εμπειρίες, ψάξιμο, μπέρδεμα…

Τα έχεις καλά με τον εαυτό σου δηλαδή… 

Ναι, έχω βρει πάνω κάτω την ταυτότητα μου αλλά συνέχεια διευρύνεται αυτή η εικόνα!

Πάμε όμως στο μεγάλο «μπαμ» της «Μάντισσας». Είσαι χρόνια στο χώρο, αλλά δεν είχες βγάλει κάτι αντίστοιχο. Το είδες δισκογραφικά; Τι περίμενες για να κάνεις αυτό το βήμα;

Όντως δουλεύω αρκετά χρόνια στο χώρο και έχω δοκιμάσει πολλά πράγματα, όμως ποτέ δεν είχα δημιουργήσει κάτι δικό μου. Μία δική μου οικογένεια αν θέλεις, όπως τώρα που έχω τις «Fonέs», την μπάντα μου, μία άλλη μεγάλη χορωδία από 40 κορίτσια τις chόrεs…Συνήθως έμπαινα σε δουλειές άλλων. Μεγαλώνοντας ένιωσα την ανάγκη να βρω τον εαυτό μου και να δημιουργήσω κάτι που με εκφράζει και θα ήταν δικό μου. Αλλά για τον πολύ κόσμο η «μαζική» έκθεση ήρθε τώρα τελευταία. Δεν το είδα ποτέ δισκογραφικά κι ούτε και τώρα το βλέπω έτσι. Ό,τι κάνω είναι «προϊόν» σκέψης κι έρευνας και δεν μου αρέσει το τυχαίο καθόλου. Περίμενα να νιώσω έτοιμη, αλλά και πάλι σου λέω δεν είναι «δισκογραφικό» εγχείρημα, είναι προσωπικό! Τόσο καιρό δεν πήγαινα σε δισκογραφικές εταιρείες, γιατί πίστευα ότι δεν είναι η φάση μου! Ούτε αισθάνομαι ότι θέλω να «υπηρετήσω» τη δισκογραφία. Είναι απλά ένα κομμάτι στο παζλ.

Σε παρακολουθώ καιρό, όπως θα έχεις καταλάβει έως τώρα. (γέλια) Πριν χρόνια είχες κυκλοφορήσει ένα τραγούδι από μία εταιρεία κι ήταν καθαρά αυτό που λέμε «ποπ». Δεν σε αντιπροσωπεύει αυτός ο τίτλος; 

Όχι, ίσα, ίσα με αντιπροσωπεύει και θα ήθελα να με αντιπροσωπεύει για όσο αισθάνομαι έτσι. Το ποπ δεν είναι αντίθετο του «ποιοτικού» ούτε συνεπάγεται την απουσία ενός δευτέρου επιπέδου σκέψης. «Ποπ» θεωρώ και τη «Μάντισσα». Άλλο η ποπ αισθητική και άλλο με την έννοια του «popular» ή του «εμπορικού». Αλλά αν πρέπει να σου πω κάτι για το παρελθόν είναι ότι έχω κάνει αρκετά πράγματα και δεν ντρέπομαι και για κανένα. Είναι κομμάτια στο παζλ που με έφεραν εδώ που είμαι σήμερα, γιατί έμαθα κάτι από το κάθε ένα. Αλλά αν με ρωτήσεις αν θα το έκανα τώρα, θα σου έλεγα ότι όχι, σε καμία περίπτωση! Μπορεί να το κάνω σε 5 χρόνια όμως… Κανείς δεν ξέρει! Δεν μου αρέσει να αισθάνομαι εγκλωβισμένη σε οποιαδήποτε ιδιότητα και σε οποιοδήποτε επίθετο τη συνοδεύει! Ιδιότητα τραγουδίστρια: Όχι. Ιδιότητα ηθοποιός: Όχι. Γιατί αυτό είναι σαν να μου επιβάλλει ποια θα είναι η συνέχεια και θα με περιορίζει να ριζώσω κάπου για πάντα.

Να πω και σε αυτό το σημείο ότι εσύ δεν έσπασες κούπες, αλλά όλο το σερβίτσιο! Η αναγνωρισιμότητα και το μεγάλο ξεκίνημα ήταν από εκεί ουσιαστικά.

Δεν ξεκίνησαν όλα από εκεί και θα σου πω γιατί το λέω. Έχω αρχίσει και δίνω ουσία πιο πολύ στα πράγματα που δεν φαίνονται, παρά σ’αυτά που φαίνονται. Όλα ξεκίνησαν από σκέψη, από ανάγκη για έκφραση. Κι οι «κούπες» ήταν το μέσο εξωτερίκευσης. Αυτό που δεν φαίνεται έχει μεγαλύτερη σημασία!

Τι σημαίνει επιτυχία για σένα; 

Η λέξη επιτυχία έτσι όπως την έχουμε στο μυαλό μας θα μπορούσα να πω ότι είναι μία βλακεία. Για μένα επιτυχία είναι που έχω καταφέρει κι έχω φτιάξει αυτό που ήθελα. Τις ομάδες μου. Εννοείται ότι είναι ευπρόσδεκτο το εκάστοτε «βάιραλ» γιατί έτσι επικοινωνεί σε περισσότερο κόσμο και δεν το μειώνω, αλλά δεν μπορεί να γίνει αυτοσκοπός αυτό το πράγμα.

To παζλ για την αναγνωριμότητα ξεκινάει με τις «Κούπες», συνεχίζει με τη «Νιφάδα» και καταλήγει με τη «Μάντισσα». Τι άλλο υπήρχε στο ενδιάμεσο; 

Ξεκινάει με τις «Κούπες», μετά οι fonέs, στη συνέχεια υπάρχει το West Side Story με την Καμεράτα, «Βαιάνα», «Νιφάδα», η χορωδία chόrεs, ο Eρωτόκριτος, η «Μάντισσα», διάφορα ταξίδια στα ενδιάμεσα και άλλα πολλά πράγματα. Σκέψου με αυτά τρία πράγματα που είπες τρόμαξα! (γέλια) Όπως σου είπα, το μουσικό είναι ένα από τα κομμάτια τα οποία ασχολούμαι! Και αυτό το παζλ μεγαλώνει κι εξελίσσομαι κάνοντας την εκάστοτε στιγμή αυτό που αισθάνομαι και το καλύτερο που μπορώ.

Οι «κούπες» ένα εντελώς ανεξάρτητο project πήγε πάρα πολύ καλά. Θα έκανες ξανά κάτι παρόμοιο; 

Σκέψου αν έβγαινα τώρα και έκανα άλλο ένα video clip τραγουδώντας στον καναπέ ή χορεύοντας στο δρόμο δεν θα ήταν λίγο τραγικό; (γέλια) Λες και πας να ανακυκλώσεις ξανά το παρελθόν, την παλιά σκέψη και την παλιά διάθεση… Δε νομίζω ότι θα λειτουργούσε κάτι τέτοιο. Θεωρώ ότι όλα πήγαν καλά γιατί ήταν οι αλήθειες μου εκείνη τη στιγμή. Μπορεί να βγάλω και ακόμη μία διασκευή, μπορεί να βγάλω και καινούργιο τραγούδι… Ό,τι μου βγει!

 Δηλαδή αν γινόταν αυτό πριν από 5 χρόνια θα είχες πάρει «αέρα» για παράδειγμα ούσα πιο μικρή; Γιατί τώρα είσαι και σε μία καλή ηλικία να διαχειριστείς περισσότερο πράγματα.

Δεν θα γινόταν αυτό πριν από 5 χρόνια, γιατί πολύ απλά αν μπορούσα θα το είχα κάνει! Και αν μπορούσα να το κάνω τότε αυτό σημαίνει ότι θα είχα και την ανάλογη σκέψη ώστε να μπορέσω να το διαχειριστώ. Τώρα ήμουν έτοιμη γι’αυτό βγήκε και τώρα. Τότε ούτε είχα την τεχνική γνώση για να το κάνω, αλλά ούτε και την ανάγκη για προσωπική αναζήτηση του εαυτού μου!

Σε επηρεάζουν τα άσχημα σχόλια; Γιατί προφανώς δεν μπορούμε να αρέσουμε σε όλους… Γιατί είδα ότι και σήμερα ανέβασες μία φωτογραφία με κάτι «κακά» σχόλια στο instagram.

(γέλια) Πού το είδες και πότε πρόλαβες; Στην αρχή τα σκεφτόμουν τα αρνητικά σχόλια, ναι. Τώρα μη σου πω ότι με απελευθερώνουν… ό,τι και να κάνεις κάποιος θα πει κάτι, οπότε το μόνο που μένει είναι να κάνεις ό,τι γουστάρεις.

Πες μου ένα περιστατικό που έχει συμβεί στο δρόμο με κάποιον που σε είδε… 

Βρισκόμουν στο Λονδίνο, αλλά πού να σκεφτείς τώρα ότι εκεί θα βρεις κάποιον και θα σε αναγνωρίσει κιόλας. Τέλος πάντων εκεί που περπατούσα ανέμελη ήρθε και μου μίλησε μία κοπέλα! (γέλια)

Κάτι που σου έχουν στείλει θαυμαστές και σου έκανε εντύπωση; 

Όταν είχε πρωτοβγεί το video clip της «Μάντισσας» το χόρεψαν στο δρόμο κάτι τυπάδες με μακριά μαλλιά που φορούσαν μπλούζες Motorhead. (γέλια) Ήταν αργά το βράδυ όταν μου το έστειλαν και μου είχε φανεί πολύ απρόβλεπτο και γαμάτο!

Μια και μιλάμε για ανθρώπους και καταστάσεις, εσύ έχεις κάνει λάθη έως τώρα; 

Έχω κάνει διάφορα λάθη, ναι, όμως στην τελική αυτά με βοήθησαν να κάνω και κάτι σωστό στη συνέχεια. Δεν μετανιώνω όμως για κάτι, γιατί αυτό πίστευα ότι ήταν το καλύτερο που μπορούσα να κάνω τη δεδομένη περίοδο. Και εδώ κολλάει αυτό που λέμε «Στερνή μου γνώση, να σε είχα πρώτα!» (γέλια)

Μετά τη «Μάντισσα» ο κόσμος λογικά θα περιμένει και το επόμενο βήμα το οποίο θα θέλει να είναι και πιο «μεγάλο». Πιστεύεις ότι θα το ξεπεράσεις ή το όνομά σου θα ταυτίζεται με δίπλα τη λέξη μάντισσα;

Δεν νιώθω έτσι και δε με νοιάζει καθόλου! Με αυτή τη λογική λέγανε και πριν τη μάντισσα, «το κοριτσάκι με τις κούπες και τα κεφτεδάκια στο κεφάλι» και έλεγα «Θεε μου δε θα μου φύγει ποτέ αυτή η ρετσινιά!» (γέλια) Όχι, δεν το σκέφτομαι καθόλου, αλλά πάντα όταν φτιάχνω κάτι το πονάω και το σκέφτομαι πολύ. Δεν ξέρω τι θα είναι, αλλά σίγουρα θα δουλέψω σκληρά και για τα επόμενα κι ό,τι βγει.

Προσωπικά σε γνωρίζω από τότε που έδωσες τη φωνή σου στο παιδικό της Disney, «BOLT». Δεν νομίζω να το θυμάται και κανείς άλλος… 

Μα ούτε καν εγώ δεν έχω δει ολόκληρη αυτή την ταινία! (γέλια) Αυτό έγινε πριν πάω στην Αμερική για σπουδές και ήταν ένα από τα πράγματα που έκανα γιατί το γούσταρα! Ήταν πολύ ευχάριστη εμπειρία κι είχε πάρα πολύ πλάκα… Έχει και τις δυσκολίες του βέβαια.

Μου έδωσες ωραία πάσα για την Αμερική. Πώς σου ήρθε η ιδέα να πας εκεί για σπουδές; Αν και διάβασα ότι πήρες υποτροφία. 

Ναι! Πάντα ήθελα να πάω στην Αμερική και κάποια στιγμή πήρα την υποτροφία, αλλά πέρασαν 2-3 χρόνια ώστε να πάρω την απόφαση να πάω τελικά. Απλώς σκέφτηκα κάποια στιγμή ότι ακόμα κι αν πάω στην Αμερική μπορώ ανά πάσα στιγμή να γυρίσω πίσω στην Ελλάδα, αλλά αν φτάσω 50 χρονών χωρίς να το έχω τολμήσει σίγουρα θα μετανιώσω που δεν το έκανα. Και δεν το ήθελα καθόλου να μην μπορώ να το πάρω πίσω. Οπότε έτσι πήγα! Ήμουν σε μία φάση που ζούσα στην Αθήνα και είχα καταλάβει αρκετά πράγματα για την πόλη, οπότε ήθελα να αλλάξω και παραστάσεις και να δω καινούργιες εικόνες.

Τι σου έχει μείνει από εκεί;

Αυτό που μένει από την Αμερική αν θέλεις, είναι η πολυπολιτισμικότητα, αυτό που λέμε «politically correct» και οι τεράστιες μερίδες στο φαγητό!

Μετανιώνεις που γύρισες; 

Όχι. Γιατί αυτές οι συνθήκες που βίωσα εδώ, με εξέλιξαν και με έκαναν σήμερα αυτό που είμαι. Σίγουρα στην αρχή ήταν πολύ δύσκολα με όλη την «κρίση» στην Ελλάδα. Αλλά γύρισα γιατί προφανώς είχα κάποιες ανάγκες. Πήγα βέβαια ξανά 2-3 φορές από τότε, αλλά δεν με γέμιζε πια. Αν με συγκινούσε θα το είχα καταλάβει από την πρώτη στιγμή.

Από όσο σε έχω ψάξει, έχεις εκφράσει τη γνώμη σου πάνω σε κάποια κοινωνικοπολιτικά θέματα που σε ενοχλούν… Είναι σωστό κανείς να λέει τη γνώμη του όταν είναι «διάσημος» ή έχει μία μερίδα κόσμο που τον ακολουθεί; 

Μια φορά μόνο είχα μιλήσει ανοιχτά στα social media γιατί είχα θυμώσει πολύ με κάποιες εκδηλώσεις βίας και ρατσισμού και βασικά γιατί το instagram μου κατέβασε μια φωτογραφία που είχα ανεβάσει και με έδειχνε να μιλάω με έναν κύριο από το Πακιστάν! Μου την είχε κατεβάσει με τη δικαιολογία «προκλητικό ή ευαίσθητο» περιεχόμενο, δε θυμάμαι…αλλά εννοείται πως την ξανανέβασα. Κοίτα πιστεύω πως καλό είναι ο καθένας να υποστηρίζει τη γνώμη του. Το να την εκφράζει με λέξεις δεν είμαι σίγουρη αν μου αρέσει. Κι εννοώ πως αν έχεις την ελάχιστη δύναμη να επηρεάσεις έναν άνθρωπο με τα λόγια σου, για μένα φέρει και τρομερή ευθύνη και μπορεί να γίνει κι επικίνδυνο. Δε θα ήθελα ποτέ τα λόγια μου να «ευνουχίσουν» κάποιον ή να τον προσυλητίσουν σε μία άλλη άποψη που δεν είναι δική του. Θέλω να υποστηρίζω την άποψή μου και να βγαίνει μέσα από αυτά που φτιάχνω ας πούμε. Μέσα από τις πράξεις μου, τη γενικότερη στάση μου. Και αυτό ο αποδέκτης θα το αποκωδικοποιήσει και θα το καταλάβει στο κομμάτι στο οποίο ταυτίζεται ή σ’αυτό που είναι έτοιμος να δεχτεί. Κι αν θέλει να το αγκαλιάσει και να το ενστερνιστεί κι αν όχι να το απορρίψει.

Ας τα αφήσουμε όμως αυτά κι ας περάσουμε στις εμφανίσεις σου στο PassPort. Γίνεται ένας πανικός και μιλάμε ρεαλιστικά. Πώς περνάτε;

Όλο αυτό προέκυψε από την «Ταράτσα του Φοίβου» όπου είχαμε παίξει εκεί ως καλεσμένες εγώ με τις fonέs. Είναι μία πρωτόγνωρη εμπειρία για μένα γιατί δεν έχω τραγουδήσει ξανά σε βραδινή μουσική σκηνή. Δεν έχω τραγουδήσει ξανά σε νυχτερινό live stage και ο κόσμος να κάθεται σε τραπέζια. Είχα εμπειρίες από πιο συναυλιακά πλαίσια ως τώρα. Περνάμε γαμάτα και σε κάθε live είμαστε όλο και πιο γαμάτοι! (γέλια) Δενόμαστε και γνωριζόμαστε περισσότερο και με το Φοίβο, αλλά και με τους μουσικούς εννοείται.

Ο κόσμος ήθελε πολύ να σε δει live μετά από το «μπαμ» του καλοκαιριού να το ξέρεις. Είχε μεγάλη περιέργεια! Εχεις εντάξει μέσα στο πρόγραμμα και αραβικά τραγούδια… 

Καταρχάς να σου πω ότι όταν έπεσε στο τραπέζι το όνομα της παράστασης το «Flea Market» είπα εδώ είμαστε. Δεν μπορούσε να υπάρξει καλύτερο. Λέμε τραγούδια και αραβικά και ινδικά και ελληνικά και spiritual. Και εκεί θα βάλω και τη μπλούζα την Iron Maiden, γιατί μπορώ και γουστάρω και γιατί όλα ταιριάζουν αν πραγματικά το θέλουμε! Όπως σε ένα Flea Market βρίσκεις στα πάντα έτσι και εκεί!

Θα μπορούσες να το κάνεις σε μία πιο τακτική βάση αυτό; 

Η αλήθεια είναι ότι το ξενύχτι με σκοτώνει, αλλά εξαρτάται από τη φάση!

Τι φοβάσαι περισσότερο στη ζωή; 

Νομίζω να μην χάσω εμένα. Να μην χάσω την αλήθεια μου της στιγμής!

Η σχέση σου με το χρόνο; 

Καλή πιστεύω ότι είναι. Όσον αφορά κιόλας στα ραντεβού μου πάω πάντα πρώτη! (γέλια) Όσον αφορά αν φοβάμαι που μεγαλώνω, όχι, δεν φοβάμαι και γουστάρω κι εδώ πάρα πολύ. Μακάρι όλοι να ζήσουμε μία ωραία ζωή και να «φύγουμε» από φυσικά αίτια. Κάθε μέρα μαθαίνεις και κάτι που δεν ήξερες την προηγούμενη.

Πώς σε θυμάσαι μικρή; 

Με σγουρά μαλλιά ηλεκτρισμένα, αφάνα τύπου και να φωνάζω, να τραγουδάω και να τσιγκλάω συνέχεια κόσμο! Έχω και πολλά τέτοια βίντεο! Εντελώς πειραχτήρι. Και μου λείπει αυτό γιατί ξέρεις, όσο μεγαλώνεις και τείνεις να γίνεσαι πιο ευπρεπής, αναζητάς εκείνες τις στιγμές σου. Όμως έχω να σου πω ότι αρχίζω και το βρίσκω ξανά αυτό! (γέλια)

Ταμπού είχες ποτέ; 

Ναι, είχα! Διάφορα αλλά ας πούμε τώρα μου’ρχονται στο μυαλό διάφορα που έχουν να κάνουν με το φύλο. Ότι ένα κορίτσι και καλά θα έπρεπε να μιλάει με τον τάδε τρόπο, να ντύνεται τάδε, να είναι καθωσπρέπει, να μη βρίζει, να μην κάθεται με ανοιχτά πόδια για παράδειγμα. Κάτι τέτοιες χαζομάρες… Είναι μεγάλο κεφάλαιο. Α! Και ένα ακόμα που θα σου πω είναι ας πούμε ότι μία κοπέλα που έχει σπουδάσει τάδε, δε θα ταίριαζε να να κάνει ποπ μουσική, να χορεύει στους δρόμους και να έχει πορτοκαλί νύχια. Και ναι, για μένα μιλάω! (γέλια) Κουλτουρ-ίτιδα. Έτσι γράψ’το! Σαν αρρώστια! (γέλια)

Τι σε χαλάσει στην Αθήνα; Γιατί εδώ ζεις πια… 

Με χαλάει η πολλή μούντζα στο δρόμο! Ο πολύς θυμός που βγαίνει αβίαστα. Το μπινελίκι των οδηγών, ή όταν περάσει ένας από δίπλα σου και σου σκουντήξει το χέρι, ο τρόπος που θα τον κοιτάξεις. Στις υπηρεσίες που είναι όλοι μέσα στα νεύρα, αλλά φαντάζομαι ότι υπάρχει και εκτός Αθήνας αυτό.

Και τέλος τι είναι αυτό που θα άλλαζες στην Ελλάδα για να πάνε καλύτερα τα πράγματα; 

Θα ευχόμουν να δίναμε λίγο χώρο στο να δοκιμάσουμε καινούργια πράγματα. Κι ίσως αυτό είχε κι ως συνέπεια να ανακαλύψουμε κάτι νέο για εμάς. Κι αυτό να είναι και συνώνυμο του να κάνει ο καθένας αυτό που γουστάρει κι αγαπάει πραγματικά χωρίς να ψυχαναγκάζεται με «πεπατημένες». Πριν απορρίπτουμε κάτι που δε γνωρίζουμε, μπορούμε απλώς να το δοκιμάζουμε πρώτα! Το γνώριμο είναι σίγουρα πιο βολικό και ποτέ μια αλλαγή δεν είναι εύκολη στην αρχή. Το διαφορετικό ίσως είναι τρομακτικό αλλά αυτό θα μας πάει πιο μπροστά σε απάτητα μονοπάτια.

Μπορείτε να παρακολουθήσετε αυτά που «κάνει» επί σκηνής στο PassPort για ακόμα τρεις εμφανίσεις. 17, 24 & 25 Φεβρουαρίου.

Αφήστε το σχόλιό σας