Η Μαρία Ιακώβου είναι μία από τις πιο αγαπητές λαικές τραγουδίστριες της γενιάς της.

Έχει περάσει από πολλά στάδια μέχρι να φτάσει εδώ που είναι σήμερα και τώρα μας παρουσιάζει μία άλλη πλευρά της που ξέρει τι θέλει και τι ακριβώς θα «κυνηγήσει» στη δύσκολη μουσική βιομηχανία του σήμερα…

Μου τα λέει έτσι όπως είναι και φυσικά μέσα από τα λεγόμενά της, μπορούμε να γνωρίσουμε τη Μαρία ακόμα καλύτερα και να δούμε μερικές πτυχές του εαυτού της!

Συνέντευξη | Ηρώ Τζημίκα

Μαρία! Καλοκαιράκι ήρθε και νομίζω «σκάμε» από τη ζέστη. Ποια είναι η αγαπημένη σου εποχή και ποιο καλοκαίρι θυμάσαι πιο έντονα έως τώρα;

Η αγαπημένη μου εποχή όσο με θυμάμαι ήταν πάντα η άνοιξη, γιατί μου μοιάζει με το καλοκαίρι αλλά χωρίς τη πολλή ζέστη του, είναι πιο ανάλαφρη. Δεν θυμάμαι κάποιο συγκεκριμένο καλοκαίρι περισσότερο από άλλα, αλλά οι πιο έντονες αναμνήσεις μου παραδόξως είναι χειμωνιάτικες.

Μια και ξεκίνησα να ρωτάω για καλοκαίρι, έχεις υπάρξει ερωτευμένη αυτή την περίοδο; Κατά τη διάρκεια μιας μεγάλης σχέσης ίσως; Και φυσικά πες μου αν σε βρίσκω και τώρα ερωτευμένη…

Ε, σίγουρα μέσα στη διάρκεια μεγάλων σχέσεων πέρασαν και ερωτευμένα καλοκαίρια! Φέτος είναι απλά άλλο ένα καλοκαίρι, σκέτο!

Τι τρελό έχεις κάνει για έναν έρωτα; Κάτι που θα έχεις να το λες για πολλά χρόνια…

Ήμουν αρκετά μικρή και θυμάμαι είχαμε μεταμφιεστεί με φίλες μου με περούκες, μακιγιάζ που αλλάζει δήθεν τα χαρακτηριστικά και τα συναφή για να κάνουμε νυχτερινή παρακολούθηση σε έναν καθ´ όλα τα φαινόμενα άπιστο πρώην μου. Παρατράγουδο κανονικό η παρακολούθηση, αλλά γελάσαμε με τη ψυχή μας! (γέλια)

(γέλια) πάμε τώρα στα πιο ωραία τα μουσικά σου νέα…  «Ένα ψέμα». Νέο τραγούδι και θα ήθελα να μου μιλήσεις γι’ αυτό και να μου τα πεις όλα… Από την ιδέα μέχρι και το τελικό αποτέλεσμα..

Η ιδέα όταν φτάνει η ώρα να βγει ένα νέο τραγούδι νομίζω είναι η ίδια, για μένα τουλάχιστον. Να είναι «δικό» μου βασικά είναι το πιο σημαντικό, να μου ταιριάζει δηλαδή, να επικοινωνώ με τη γλώσσα του κι ανάλογα ή να με φορτίζει, ή να με ξεσηκώνει ή να μου «κολλάει» όπως η μουσική του συγκεκριμένου. Το «Ένα ψέμα» είναι ένα ήδη πολύ γνωστό στη Βουλγαρία τραγούδι σε μουσική του Velislav Draganinski, ενορχηστρωμένο εκ νέου με πιο «ελληνικά» αυτιά απ´ τον μάστερ του είδους Παναγιώτη Μπρακούλια και σε στίχους δικούς μου, στα ελληνικά πλέον. Για να σε προλάβω, δεν είναι η πρώτη μου φορά που γράφω στίχους, αλλά η πρώτη που τους τραγουδάω. Στο μακρινό παρελθόν το έκανε ο Στέλιος Ρόκκος!

Ποια είναι ουσιαστικά η πετυχημένη συνταγή για ένα τραγούδι; Τι πρέπει να υπάρχει πίσω από αυτό; Γιατί κάθε μέρα ακούμε τα πάντα όλα…

Υπάρχουν πολλές κατηγορίες «πετυχημένων»  και πετυχημένων χωρίς εισαγωγικά τραγουδιών. Η συνταγή για να καταφέρεις τη δεύτερη κατηγορία τραγουδιών, που πραγματικά αγαπιούνται απ´ τον κόσμο, είναι νομίζω να βάλεις ωραίες μελωδίες σε λόγια που κάποιος δε τολμάει εύκολα να πει χωρίς μουσική. Να τραγουδήσεις για εκείνον όσα έχει να πει ή που δεν γνώριζε καν πως θέλει να τα πει.

Να πιαστώ από τον τίτλο… Ποια είναι η σχέση σου με το ψέμα;

Το ψέμα για μένα λειτουργεί σαν πάγος, σαν οδοστρωτήρας, η έναρξη της αντίστροφης μέτρησης σε βόμβα στην οποιαδήποτε σχέση μου κάθε είδους. Το απεχθάνομαι και δυστυχώς, έστω και σιωπηλά, το αντιλαμβάνομαι πάντα. Το τραγούδι δεν αναφέρεται σε αυτό το ψέμα όμως, αλλά στο να βγαίνει τελικά ψέμα κάτι που νόμιζες για αληθινό.

Τι σε ενοχλεί γενικότερα στους ανθρώπους;

Η έλλειψη αληθινής, ουσιαστικής επικοινωνίας.

Οι  σχέσεις έχουν γίνει λίγο περίεργες απ’ότι ζω κι εγώ στις δικές μου καθώς περνάει ο καιρός. Γιατί πια είναι όλα εφήμερα; Μας έχει «φάει» το ίντερνετ;

Σίγουρα φταίει και η  ψευδαίσθηση «ευτυχίας», «επιτυχίας» ή «ευκολίας» που δημιουργεί το διαδίκτυο, σε αντίθεση με τη σκληρή πραγματικότητα, αλλά δεν είναι μόνο αυτό.  Μπορώ να σκεφτώ δεκάδες λόγους για τους οποίους έχουν δυσκολέψει οι σχέσεις και ενδεχομένως ισχύουν όλοι λίγο πολύ, αλλά περισσότερο θα βοηθήσει το να βρούμε πλέον όχι τους λόγους, αλλά τους τρόπους να τις διορθώσουμε.

Πιστεύεις στην έννοια του «κολλητού» φίλου; Και ποια είναι η σχέση σου με τους άντρες, αλλά και με τις γυναίκες…

Κολλητός φίλος είναι ο άνθρωπος εκείνος που γνωρίζει για σένα περισσότερα από κάθε άλλον, σε αποδέχεται με αγάπη και χωρίς κριτική, σε καταλαβαίνει χωρίς υπότιτλους και είναι εκεί για σένα σε δύσκολα και εύκολα. Όσο περνούν τα χρόνια βέβαια καταλαβαίνω ότι ο απόλυτος κολλητός σου, θες δε θες, είναι μόνο ο εαυτός σου, αλλά είσαι σίγουρα τυχερός αν έχεις έστω κι έναν άνθρωπο στη ζωή σου που ακολουθεί μετά απ´ αυτόν. Διακρίνω τους άλλους σε σχέση με το φύλο μόνο όταν ερωτεύομαι, οπότε η ποιότητα της σχέσης μου είτε με άντρες είτε με γυναίκες, εξαρτάται απ´ τον άνθρωπο και μόνο.

Όσον αφορά τους άντρες τώρα… Είσαι μια ωραία γυναίκα, οπότε θα έχεις ζήσει και τα περίεργα σου όσον αφορά τα «πεσίματα» Θέλω να μου πεις το χειρότερο που θυμάσαι! (γέλια)

Χειρότερο με την έννοια του δυσάρεστου δεν έχω, γελάω πολύ όμως με φλερτ του τύπου » έχω και κότερο πάμε μια βόλτα», κοινώς επιδεικνύω την όποια οικονομική μου επιφάνεια με στυλ, υπερηφάνεια και σημαία μου μια φούστα που λέει και η αγαπημένη Καίτη, όπου καταλαβαίνεις ότι βαριέμαι και απομακρύνομαι διακριτικά!

Πώς το αντιμετωπίζεις όλο αυτό; ψύχραιμα;

Κοίτα, παλιότερα υπήρχαν περιστάσεις όπου ένιωθα άβολα και ουσιαστικά φορτωνόμουν τη ντροπή που υπό κανονικές συνθήκες θα ένιωθε ο άλλος, αλλά κάτι τέτοιο προϋποθέτει επίγνωση! Πλέον, κατόπιν ώριμης σκέψης, καταλήγω στο συμπέρασμα ότι εδώ δε ντρέπεται ο άλλος για τα κατορθώματά του θα ντραπώ εγώ; Ε κι αντιδρώ κι εγώ ανάλογα τη στιγμή, τη διάθεση, όπως κατέβει και στο δικό μου κεφάλι χωρίς φόβο και πάθος, αλλά ψύχραιμα όπως είπες.

Πώς είσαι ως άνθρωπος; Πες μου δύο καλά και δύο κακά χαρακτηριστικά σου… Όχι όμως τα πιο εμφανή… Δύο που είναι πιο κρυφά σημεία στο  χαρακτήρα σου!

Θα σου πω δύο μόνο, τα οποία όμως έχουν διπλή όψη, οπότε καλύπτεται ο αριθμός. Βιώνω πολύ έντονα τα συναισθήματά μου είτε είναι χαράς, είτε λύπης, είτε άγχους, είτε ενθουσιασμού κ.ο.κ. κι ενώ παλιά σιχτίριζα αυτό το χαρακτηριστικό για την αρνητική πλευρά του, αποδέχτηκα ότι πάει πακέτο με τη θετική, οπότε δεν το διαπραγματεύομαι πλέον. Το δεύτερο είναι ότι έχω πάρα πολύ ανεπτυγμένη ενσυναίσθηση και με μία ανάλογη με τη παραπάνω ένταση συναισθάνομαι τους άλλους, είτε στα ευχάριστα, είτε στα δυσάρεστα. Θετικό μεν γιατί η ενσυναίσθηση είναι η βάση της αληθινής επικοινωνίας, δυσάρεστο δε γιατί συνήθως συμβαίνει μονόπλευρα, δεδομένης της συναισθηματικής απομόνωσης και της απάθειας που χαρακτηρίζει τη πλειοψηφία, ίσως όχι αδικαιολόγητα πολλές φορές, σίγουρα όμως με επιφανειακές σχέσεις ως αποτέλεσμα.

Έχεις στο βιογραφικό σου πολλές συνεργασίες και πολλά όμορφα τραγούδια, όμως ένα που ξεχωρίζει είναι το «Μαύρα Μεσάνυχτα». Γιατί πιστεύεις ότι έχει μείνει αυτό το κομμάτι; Ίσως από τη μεγάλη προβολή στο σίριαλ;

Σίγουρα το μικρό αυτό κουτί που λέγεται τηλεόραση έχει τη μεγαλύτερη δύναμη σαν μέσο, όμως πολλά τραγούδια ακούστηκαν μέσα απ´ αυτή και δεν είχαν την ίδια τύχη. Η σειρά φυσικά και λειτούργησε ως ένας πολύ ισχυρός φορέας που το επικοινώνησε, οπωσδήποτε συνδέθηκε με χαρακτήρες που αγαπήθηκαν, όμως η επιτυχία του έχει να κάνει και με τη δική του αυτόνομη δύναμη, ειδάλλως θα είχε σβήσει με το τέλος της σειράς, κάτι που δε συνέβη. Στο ρεφρέν του για παράδειγμα έχει ένα στίχο με τον οποίο ταυτίζεσαι αμέσως κι εύκολα κι αυτό έχει να κάνει με την ερώτησή σου για την πετυχημένη συνταγή. «Δεν είχα τύχη, είχα τα μάτια μου ορθάνοιχτα». Και πολλά άλλα κομμάτια των στίχων του Θηρίου γίνονται δικά σου αν τα προσέξεις.

Πέρασαν πολλά χρόνια από εκείνη την επιτυχία και ουσιαστικά από το ξεκίνημα σου… Πόσο έχεις αλλάξει εσύ;

Όχι μόνο από τότε, αλλά πολλές φορές έχω αλλάξει όσο ζω. Δεν νομίζω ότι αφορά τη δουλειά μου αυτό, αλλά τα βιώματα και το πέρασμα του χρόνου.

Αν δεν κάνω λάθος, πριν από μερικά χρόνια είχες κάνει μία παύση όσον αφορά τα μουσικά; Εννοώ είχες καιρό να κυκλοφορήσεις τραγούδι κτλ. Γιατί είχε γίνει αυτό; Δεν είχες κάτι έτοιμο;

Μπήκα στη δισκογραφία με διαφορετικές συνθήκες λειτουργίας στον χώρο, αλλά και διαφορετική εικόνα και αντίληψη απ´τη πλευρά μου. Μόλις δυο χρόνια μετά ήρθε η μετάβαση, μία τεράστια αλλαγή στους μηχανισμούς της και στην όλη εικόνα, μέσα κι έξω. Χρειάστηκα χρόνο κι απόσταση για να κατανοήσω, αποδεχτώ και διαχειριστώ τα νέα δεδομένα αλλά και την εσωτερική αλλαγή μου που συνέβη παράλληλα.

Έχεις μετανιώσει για κινήσεις του παρελθόντος που έχεις κάνει;

Για κάποιες ναι, όμως κοιτάζοντας σε δεύτερο χρόνο αυτές τις κινήσεις κατάλαβα πως για τα  δεδομένα της κάθε μίας, αυτό ήταν το καλύτερο που μπορούσα να κάνω τότε, οπότε το ξεπέρασα.

Αν επέλεγες μία εποχή κι αν μπορούσες να γυρίσεις το χρόνο πίσω, που θα ήθελες να ζήσεις;

Στη δική μου ζωή θα επέστρεφα, για να ξαναζήσω σαν παιδί τις διακοπές του Πάσχα με τη λατρεμένη μου γιαγιά στο χωριό!

Να περάσουμε όμως και στην επικαιρότητα και φυσικά δεν μπορώ να μη ρωτήσω για το «Survivor». Το έβλεπες καθόλου; Ποια είναι η γνώμη και φυσικά θέλω να ρωτήσω αν θα πήγαινες ποτέ…

Ξεκίνησα να το βλέπω χαλαρά από περιέργεια, συνέχισα ως φανατική εσώκλειστη  που δεν έχανε επεισόδιο και τον τελευταίο μήνα προβολής ξαναβρήκα την καλή και χαλαρή τηλεθεάτρια μέσα μου! Χαίρομαι πάρα πολύ για την επιτυχία αυτού του παιχνιδιού, γιατί μεγάλωσε πολύ το ενδιαφέρον του κόσμου για τη γυμναστική και την άσκηση γενικότερα και ξαναθύμισε στα παιδιά το παιχνίδι έξω από οθόνες και συσκευές! Όσο για το αν θα πήγαινα, έχοντας ήδη ζήσει 4,5 μήνες σε ριάλιτι, θα σου έλεγα πιθανότατα όχι, όμως ούτε και τότε το περίμενα ότι θα το ζήσω τελικά.

Παρακολουθείς την επικαιρότητα όσον αφορά τη χώρα μας; Δεν ακούμε και τίποτα καλό κι όλα πάνε χάλια…

Θα ήταν εύκολο να φορτώσουμε όλα τα κουσούρια του πλανήτη στη κρίση, αλλά ξέρουμε πως πολλές φορές όταν λείπουν οι πόροι, η φαντασία κάνει θαύματα. Δε φταίει το όποιο προϊόν χαμηλής ποιότητας φτάνει στην αγορά, όσο το ότι βρίσκει διαθέσιμο αγοραστικό κοινό. Αν γυρίζαμε τη πλάτη σε ό,τι δε μας αρέσει, τότε θα υποχρεώναμε τον «πωλητή» να ανεβάσει τη ποιότητα ή να αποσυρθεί. Ή μήπως τελικά παίρνουμε ό,τι μας ταιριάζει; Μήπως να αλλάξουμε τα μέσα μας και να ανεβάσουμε τα στάνταρτ μας; Το ίδιο ισχύει πάνω κάτω και για την επικαιρότητα, γιατί είμαστε κι εμείς συνδημιουργοί της με την αδράνειά μας. Και δε μιλάω σώνει και ντε για επαναστάσεις, διαμαρτυρίες και τέτοια. Μιλάω για τη ξεχωριστή προσπάθεια του καθένα να κάνει το καλύτερο δυνατό γι ´αυτόν και το σπίτι του. Ένας καλύτερος κόσμος χτίζεται σε καλύτερους μικρόκοσμους.

Κι αναφέρομαι φυσικά και για τη μουσική του σήμερα… Πώς τα βλέπεις όλο αυτό; Από το ότι είναι τόσοι πολλοί οι «νέοι» καλλιτέχνες πια, μέχρι το ότι όλοι θέλουν να βγάλουν κι από ένα τραγούδι…Πιστεύεις ότι υπάρχει χώρος;

Πιο πολύ με προβληματίζει η μαζική παραίτηση από καθετί άλλο που πιθανόν χρειάζεται κόπο, σπουδή και προσπάθεια, καθώς και η τυφλή επένδυση στο γρήγορο και φαινομενικά εύκολο χρήμα. Λέω φαινομενικά, γιατί κάποιος που βρίσκεται χρόνια στο χώρο και ειδικά φτάνοντας στο σήμερα, γνωρίζει πολύ καλά  και τις δυσκολίες του και τον κόπο, αλλά και τη σπουδή που χρειάζεται αυτός που σέβεται αυτό που κάνει. Με ξενίζει ο βαθύτερος στόχος κάποιων -και είναι πολλοί- που δεν είναι η μουσική τους προίκα αυτή καθεαυτή, αλλά η επιτυχία και η αναγνωρισιμότητα, όπου το μικρόφωνο είναι απλά ένα μέσο. Αν υπάρχει χώρος; Δε ξέρω! Η μισή χώρα πλέον τραγουδάει «επαγγελματικά». Εσύ τι λες;

Αν ερχόταν σε σένα ένα νέο παιδί, αλλά δεν το «είχε» τόσο με τη μουσική, τι θα του έλεγες; Γιατί ο κόσμος δεν λέει γενικά την αληθινή του άποψη και τις περισσότερες φορές, αρκείται στο να «χαϊδεύει» αυτιά… Σε όλα τα θέματα…

Μπορεί να έχω αποκρύψει την αντίθεσή μου και τη δυσαρέσκειά μου για την επιλογή κάποιου, γιατί δική του ζωή είναι στο κάτω κάτω, αλλά δεν έχω χαϊδέψει ποτέ αυτιά. Σε ένα νέο παιδί -αν με ρωτούσε- θα εξηγούσα με όσο το δυνατόν ανώδυνο κι ευγενικό τρόπο πως εκείνο που χαρακτηρίζεται ως «δρόμος» μας και χάρισμά μας είναι εκείνο στο οποίο είμαστε εξαιρετικοί χωρίς ιδιαίτερη προσπάθεια. Και λέγοντας εξαιρετικοί, δεν εννοώ την αποθέωση της θείας, ενός follower και της παρέας με τους κολλητούς που θα βρεθούμε το βράδυ.. Ύστερα θα το οδηγούσα να ψάξει το δικό του χάρισμα και θα το προέτρεπα να κρατήσει τη μουσική στη ζωή του σαν χόμπι και ξεκούραση. Υπάρχουν φυσικά κι εκείνοι που η μουσική δεν είναι το φυσικό τους χάρισμα, όμως η αγάπη τους για αυτή ήταν τέτοια, που με πολύ σκληρή δουλειά κατάφεραν και προχώρησαν. Αν ήταν ένα τέτοιο παιδί θα του έλεγα να πέσει με τα μούτρα στη δουλειά και τη μελέτη.

Τέλος θα ήθελα να μου πεις τι άλλο να περιμένουμε από τη Μαρία και φυσικά τα επόμενα σου σχέδια..

Κι εγώ τη ρωτάω αλλά δε μου λέει ακόμα, μόνο κάτι μισόλογα. Μόλις μάθω σας το μεταφέρω! Προς το παρόν ακούει το καινούργιο της τραγούδι «Ένα ψέμα»! (γέλια)

Κλείνοντας δώσε μου τη δική σου οπτική γωνία για τους επόμενους μήνες, μέσω αν θέλεις μίας ευχής, όπως το λέμε…

Θέλω να ευχηθώ σε όλους καλό υπόλοιπο καλοκαιριού, καλές βουτιές, με υγεία στο σώμα, έντονα συναισθήματα στη καρδιά και λεφτά στις τσέπες! Αυτά τα τελευταία μετά τις βουτιές, τα εύχομαι όχι μόνο το καλοκαίρι, αλλά όλο το χρόνο!

Ευχαριστώ πολύ! 

Εγώ ευχαριστώ!

loading...

Αφήστε το σχόλιό σας