Η Κυβέλη Καστοριάδη -κόρη του Κορνήλιου Καστοριάδη- γεννήθηκε, μεγάλωσε και ζει στο Παρίσι. Διατηρεί όμως μια αδιάλειπτη και βαθιά σχέση με την ελληνική μουσική.

Έτσι η πρώτη της δισκογραφική παραγωγή εκδίδεται στην Ελλάδα από την Μικρή Άρκτο το 2015, με τίτλο Sous le cielde Paris με τη Ντόρα Μπακοπούλου στο πιάνο και τον Ηρακλή Βαβάτσικα στο ακορντεόν. Τον Ιούνιο του 2017 κυκλοφορεί το δεύτερο cd με τίτλο Songs for a blue cloud από τη Μικρή Άρκτο, με συνοδοιπόρο τον Ορέστη Καλαμπαλίκη στην ενορχήστρωση και στη συνοδεία στην κιθάρα.

Μία ταλαντούχα καλλιτέχνιδα που από ότι φαίνεται έχει πολλά να δώσει στο χώρο της μουσικής, έρχεται στην Αθήνα για δύο εμφανίσεις στο PassPort Κεραμεικός. Σε αυτές τις δύο βραδιές συνοδοιπόροι στο ταξίδι θα είναι ο Αλκίνοος Ιωαννίδης στις 21/12 και η Δήμητρα Γαλάνη στις 28.12

Κυβέλη… Γι’ αρχή να πούμε ότι είσαι ξανά στην Ελλάδα και έχεις δύο εμφανίσεις στο PassPort Κεραμεικός. Τι να περιμένουμε μέσα από αυτές; Τι θέλεις να αναδείξεις; 

Θα είναι δυο μουσικές βραδιές όπου θα παίξουμε με τον κιθαρίστα Ορέστη Καλαμπαλίκη, τραγούδια σε πέντε γλώσσες, διασκευασμένα για κιθάρα και φωνή… Θα είναι μαζί μας για κάποια τραγούδια ο Αλκίνοος Ιωαννίδης στις 21 και η Δήμητρα Γαλάνη στις 28. Τα περισσότερα τραγούδια που θα ακουστούν προέρχονται από τον δίσκο που βγάλαμε με τον Ορέστη στην Μικρή Άρκτο, Songs for a Blue Cloud. Προσθέσαμε και κάποια καινούργια για την περίσταση… έκπληξη! Αυτό που θέλουμε να αναδείξουμε πάνω απ΄όλα με τον Ορέστη, είναι τα ίδια τα τραγούδια, κάποια πολύ γνωστά και άλλα όχι τόσο, που τα λατρεύουμε και οι δυο.

Κι αφού αναφέραμε την αφορμή που είσαι εδώ, θέλω να μιλήσουμε για σένα… Προκειμένου να σε γνωρίσουμε καλύτερα, θα ήθελα να μου πεις πώς ξεκίνησες με τη μουσική και ποια ήταν η έμπνευσή σου.

Άρχισα σχετικά νωρίς από μαθήματα πιάνου στα 7, και στα 15 μου χρόνια, πήρα τα πρώτα μου μαθήματα λυρικού τραγουδιού σ’ ένα ωδείο του Παρισιού. Από μικρή ξέρω ότι θέλω ν’ ακολουθήσω αυτόν τον δρόμο. Μας είχαν βάλει στο σχολείο να ακούσουμε μια άρια του Μπαχ, Jesu, bleibet meine Freude, είχα ζητήσει για δώρο γενεθλίων την κασέτα και την άκουγα ασταμάτητα. Τραγουδούσα μαζί με την κασέτα, και έκανα την ορχήστρα, τους τραγουδιστές, και κάπως έτσι κατάλαβα ότι ήθελα να γίνω τραγουδίστρια…

Και μερικά πράγματα για σένα την ίδια… Ζεις στο Παρίσι όλη σου τη ζωή… Τι μπορείς να μου πεις για τη ζωή στην πόλη του φωτός; Θα την άλλαζες ποτέ για να έρθεις στην Ελλάδα μόνιμα;

Το Παρίσι είναι μια πανέμορφη και δύσκολη πόλη. Δύσκολη γιατί είναι πολλοί οι άνθρωποι, βιάζονται, τρέχουν και έτσι χάνεται κάτι από την ανθρώπινη σχέση στην καθημερινότητα της πόλης… Από την άλλη είναι μια πανέμορφη πόλη, με πολλές διαφορετικές ατμόσφαιρες, όπως το Marais, ή το 20ο διαμέρισμα, τα διάφορα πάρκα καθένα με το δικό του χρώμα… Όπως όλες οι σχέσεις, θέλει μια φροντίδα, γιατί μετά από λίγο μέσα στο τρέξιμο και την βιασύνη δεν τη βλέπεις πλέον και χρειάζεται, λοιπόν, κάθε τόσο να πας βόλτα, για να την ξαναανακαλύψεις. Δεν ξέρω αν θα μπορούσα να εγκατασταθώ μόνιμα στην Ελλάδα, αλλά θα μου άρεσε να μπορώ να πηγαίνω-έρχομαι ανάμεσα στις δύο χώρες μου.

Περνάμε δύσκολα, αλλά γενικά ο Έλληνας δεν πτοείται εύκολα… Τι σου αρέσει στην Ελλάδα και τι σε ξενίζει; Γιατί ξέρω ότι έρχεσαι συχνά…

Μου αρέσει η φιλοξενία των Ελλήνων (όταν είναι φιλόξενοι, γιατί αλλιώς, ο θεός να σε φιλάει) και η γενναιοδωρία του, όπως και μου αρέσει η απίστευτη ομορφιά των τοπίων και το φώς αυτής της χώρας. Αυτό που με ξενίζει σχετικά με την Γαλλία είναι ένα είδος αγένειας που μπορούν να έχουν οι σχέσεις εδώ και που δεν μπορώ να τη συνηθίσω όσο συχνά κι αν έρχομαι. Επίσης, δεν καταλαβαίνω πώς μπορεί κανείς να ζει σε μια τόσο όμορφη χώρα και να μην σέβεται το τοπίο της, αλλά να το καταστρέφει με μπετά, μπουλντόζες και αυθαίρετα.

Ποιες είναι οι αγαπημένες σου περιοχές στην Αθήνα; Σου αρέσει η πρωτεύουσα;

Παρόλο που δεν τη θεωρώ όμορφη πόλη, τη λατρεύω διότι έχει μια πολλή ιδιαίτερη ατμόσφαιρα: τα καφενεία, οι νεραντζιές, τα μισογκρεμισμένα νεοκλασικά σπίτια, δημιουργούν μια αίσθηση ταυτόχρονα γλυκιά και μελαγχολική που παλεύει με την βιαιότητα της βρόμας και της ασχήμιας… Τη σκέφτομαι κάποιες φορές σαν μια γηραιά κυρία που βλέπεις στον δρόμο και καταλαβαίνεις ποια ήταν κάποτε τα κάλλη της. Μου αρέσουν πολύ τα Πετράλωνα, το Μοναστηράκι, και η βόλτα γύρω από την Ακρόπολη βεβαίως…

Περνάμε στα μουσικά και στο δίσκο «Songs for a blue cloud» … Μπορείς να μου πεις μερικά πράγματα γι’αυτόν και την έμπνευση πίσω από την επιλογή των τραγουδιών; 

Ο δίσκος αυτός είναι το αποτέλεσμα μιας συνεργασίας με τον κιθαρίστα Ορέστη Καλαμπαλίκη, που άρχισε πριν από τέσσερα χρόνια. Περιλαμβάνει τραγούδια σε πέντε γλώσσες για κιθάρα και φωνή, ηχογραφημένα όσο πιο πιστά στον δικό μας ήχο όσο γινόταν (ηχογραφήθηκε σε στούντιο, σε συνθήκες συναυλίας, χωρίς πολλές μίξεις και εφέ). Τα τραγούδια αυτά τα διαλέξαμε οι δυο μας, και δοκιμάστηκαν σε λάιβ για πολύ καιρό πριν μπούμε στο στούντιο. Ο καθένας πρότεινε πράγματα, δοκιμάζαμε και έτσι χτίστηκε το πρόγραμμα αυτό. Ο Ορέστης έχει γράψει τις διασκευές για κιθάρα, αναζητώντας να αναδείξει και τις ικανότητες του οργάνου αυτού και βεβαίως το τραγούδι το ίδιο.

Γιατί επέλεξες να τον κυκλοφορήσεις στην Ελλάδα;

Επειδή είχα ήδη συνεργαστεί αρμονικά για τον πρώτο μου δίσκο, Sous le ciel de Paris, με την Μικρή Άρκτο, πολύ φυσιολογικά αποφασίσαμε να ηχογραφήσουμε Songs for a Blue Cloud στην Ελλάδα ξανά μαζί !

Αγαπημένες μουσικές επιρροές; 

Κάποιες όπερες (ιδίως Mozart και Wagner), Ella Fitzegerald και Abbey Lincoln, Jacques Brel, Barbara, Queen, Μάνος Χατζιδάκις, Leonard Cohen…

Τι μουσική θα ακούσεις συνήθως καθώς χαλαρώνεις στον καναπέ σου;

Πιο πολύ τζαζ θα έλεγα είτε είναι παλιοί δίσκοι σε βινύλια ή νέες κυκλοφορίες των φίλων μου !

Θα ήθελα να μου μιλήσεις λίγο για τις διαφορές που υπάρχουν ανάμεσα στην γαλλική μουσική κουλτούρα και την ελληνική. Ποια είναι πιο κοντά σου ;

Η μεγαλύτερη διαφορά που μπορώ να σκεφτώ αυτή τη στιγμή είναι η χρήση παραδοσιακών οργάνων στην σύγχρονη μουσική. Δεν υπάρχει στην γαλλική μουσική (που να ξέρω τουλάχιστον) κάποιος που να παίζει το αντίστοιχο του λαούτου ή της λύρας. Και βρίσκω πως αυτή η ανάμιξη του σύγχρονου με το «παραδοσιακό» μπορεί να είναι πολύ γοητευτική.

Θέλω να πάμε λίγο πιο παλιά τώρα… Έχω διαβάσει ότι συχνά στην παιδική σου ηλικία, μαζευόντουσαν σπίτι σας φίλοι του μπαμπά σου, διανοούμενοι, της τέχνης άνθρωποι, ενίοτε και αυτό που λέμε «διάσημοι». Πόσο εύκολο ή πόσο δύσκολο μπορεί να είναι αυτό για ένα μικρό παιδι; Να ζει δηλαδή τέτοιες «μεγάλες» συγκεντρώσεις με τόσο σπουδαίο κόσμο;

Θα έλεγα ότι είναι αρκετά εύκολο, με την έννοια ότι εγώ τότε δεν ήξερα πως οι άνθρωποι αυτοί ήταν σπουδαίοι. Ήταν απλά οι φίλοι των γονιών μου. Οπότε το αντιμετώπιζα όπως κάθε παιδί πιστεύω. Με βαρεμάρα κυρίως όταν δεν καταλάβαινα την κουβέντα!

Το να μεγαλώσεις μέσα σε μία τέτοια οικογένεια, είχε πολλά καλά… Σου έλειψε ποτέ κάτι; 

Ήταν και οι δυο γονείς μου πολύ απασχολημένοι, οπότε ίσως θα επιθυμούσα περισσότερο χρόνο μαζί τους. Από την άλλη, αν δεν είχα όλο αυτό το μοναχικό χρόνο που είχα τότε, ίσως να μην είχα ακούσει τόσο μουσική…

Τι θυμάσαι πιο έντονα από τον πατέρα σου;

Το γέλιο του και τις ατέλειωτες ώρες όπου μου διηγιόταν την Αρχαία ιστορία, την μάχη της Σαλαμίνας ή που μου έδειχνε τους αστερισμούς το καλοκαίρι στην Τήνο…

Ποιο είναι αυτό που θα έχεις πιο έντονα χαραγμένο μέσα σου από εκείνον; Υπάρχει κάτι που να σου έχει πει, που θα έλεγες ακόμη και στα παιδιά σου για παράδειγμα; 

Η ομορφιά του βλέμματός του και μια φράση που μου έλεγε του Guillaume d’Orange : «Il n’est pas nécessaire d’espérer pour entreprendre ni de réussir pour persévérer» δεν είναι αναγκαίο να ελπίζει κανείς για να προσπαθήσει ούτε να πετύχει για να επιμείνει.

Έρχονται γιορτές… Ποιες είναι οι καλύτερες που θα θυμάσαι έως τώρα; 

Μάλλον τις περσινές, που ήμουν στην Bretagne σ΄ ένα ζευγάρι φίλων, με μουσική, βόλτες στην θάλασσα, όστρακα και πολλή μπύρα!

Θέλω να μιλήσουμε όμως και για τα χόμπι σου… Εκτός από τη μουσική, τι άλλο σε ευχαριστεί; 

Λατρεύω το χορό, και τώρα τελευταία ξανάρχισα τις κλακέτες. Μου αρέσει πολύ να χορεύω μόνη σπίτι μου, βάζω μουσική και φτιάχνω τις δικές μου χορογραφίες. Τώρα τελευταία άρχισα το τρέξιμο. Αυτή η αίσθηση του να είσαι μόνος με τον εαυτό σου, τις σκέψεις σου και την αναπνοή σου είναι μοναδική.

Πώς είσαι ως χαρακτήρας; 

Ως χαρακτήρας, έχω ένα στοιχείο αρκετά έντονο της «καλής μαθήτριας», έχω μαζί μου μια θηκούλα με μολύβια, και προσπαθώ πάντα να κάνω το καλύτερο. Όλο αυτό αντισταθμίζεται από μια τάση να είμαι «τρελούλα», να χοροπηδάω και να λέω βλακείες… και όσοι με ξέρουν καλά γνωρίζουν κι αυτή τη φάση (και ίσως θα προτιμούσαν να την αγνοούν!)

Κάνεις τρέλες στη ζωή σου; 

Δεν ξέρω αν κάνω τρέλες, αλλά μου αρέσει κάθε τόσο να δρω αυθόρμητα, είτε είναι να πάω κάπου ταξίδι για το Σαββατοκύριακο τελευταία στιγμή, είτε να γίνω πλατινέ !

θα ήθελα να μου πεις μία που θα θυμάσαι για πάντα… Κάτι αρκετό τρελό όμως! 

Μία τρέλα που σκέφτομαι συνέβη στην Αθήνα. Είχα περάσει την νύχτα χορεύοντας με τους φίλους μου. Έφτασε το πρωί, βγαίνουμε από το κλαμπ και επειδή πεινάγαμε όλοι αποφασίζουμε να πάμε κάπου για πρωινό (κάποιοι βέβαια ήθελαν να πάρουμε το πρώτο τραίνο για τη Θεσσαλονίκη, αλλά τους πείσαμε να έρθουν μαζί μας). Κι φτάνουμε… στον τελευταίο όροφο του King George στο Σύνταγμα, βρόμικοι, ιδρωμένοι, μυρίζοντας αλκοόλ και τσιγάρο, πεινασμένοι μπροστά στους Αγγλο-αμερικανούς τουρίστες φρεσκοξυρισμένους και μυρωδάτους. Αυτό το πρωινό απέναντι από την Ακρόπολη μετά από μια άγρυπνη νύχτα είναι μια πολύ ωραία ανάμνηση…

Τι άλλο να περιμένουμε από εσένα; 

Πρωτότυπα τραγούδια!


Loading...

Αφήστε το σχόλιό σας