HIT CHANNEL ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΗ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ: Ιανουάριος 2018. Είχαμε την μεγάλη τιμή να μιλήσουμε μ’έναν θρυλικό μουσικό: τον Kevin Godley. Είναι περισσότερος γνωστός ως ιδρυτικό μέλος, drummer, τραγουδιστής και συνθέτης των 10cc και των Godley & Creme. Είναι επίσης πολύ επιτυχημένος σκηνοθέτης μουσικών video έχοντας συνεργαστεί με τους Beatles, Eric Clapton, The Police, U2 και πολλούς άλλους. Αυτή την εποχή, έχει αρχίσει μια εκστρατεία στο PledgeMusic για το επερχόμενο album του Muscle Memory”. Διαβάστε παρακάτω τα πολύ ενδιαφέροντα πράγματα που μας είπε:

 

Πώς σας ήρθε η ιδέα να ζητήσετε από τους οπαδούς να σας στείλουν μουσική για το επερχόμενο album σας “Muscle Memory”;

Πριν από δύο χρόνια, δύο διαφορετικοί άνθρωποι μου έστειλαν μερικά instrumental κομμάτια και ρώτησαν αν θα μ’ ενδιέφερε να γράψω τραγούδια πάνω τους, κάτι που έκανα αργότερα και μου άρεσε πάρα πολύ η εμπειρία. Σκεφτόμουν γι’ αρκετό καιρό να κάνω ένα solo album, επειδή το μόνο όργανο που παίζω είναι τα drums και δεν είναι το ιδανικό όργανο για να γράψεις τραγούδια. Σκέφτηκα λοιπόν ότι αυτή η εμπειρία ήταν ενδεικτική ενός πιθανού τρόπου για να κάνω ένα album: να ζητήσω από τον κόσμο να μου στείλει κομμάτια που στη συνέχεια θα τα ξεσκαρτάριζα και θα τα έβαζα στην τσάντα μου για να δουλέψω  μ’αυτά. Η ανταπόκριση ήταν τεράστια. Μου έχουν σταλεί πάνω από 50 κομμάτια. Το να επιλέξω αυτά πάνω στα οποία θέλω να δουλέψω, θα είναι δύσκολο. Έχω διαλέξει ήδη ένα, έκανα ένα demo του, το ανήρτησα στην ιστοσελίδα για το “Muscle Memory”. Είναι συναρπαστικό, είναι ενδιαφέρον, γιατί δεν γνωρίζω αυτούς τους ανθρώπους.Τους κρίνω μόνο απ’ αυτό που μου στέλνουν. Τους κρίνω απ’ το κομμάτι της μουσικής, αν με εμπνέει ή όχι. Μέχρι στιγμής, είναι μια εμπνευσμένη κατάσταση.

 

Ήταν μια ενδιαφέρουσα εμπειρία να κάνετε μια ταινία για το αυτί , το “Hog Fever” το 2016;

Αυτό ήταν ασυνήθιστο, επειδή η μουσική ήταν δευτερεύουσα. Ήταν η πρώτη φορά που προσπάθησα να δημιουργήσω μουσική μόνος μου. Ήμουν κάπως τολμηρός γι’αυτό, επειδή η ηχογράφηση του διαλόγου και το ίδιο το παίξιμο πήγαν πολύ καλά, αποφάσισα να προσπαθήσω να γράψω κάποια μουσική σε αυτό. Ανακάλυψα ότι μπορούσα, κάτι που ήταν ευχάριστο. Έτσι, ήταν μια ένδειξη ότι αυτός ο μυς στην πραγματικότητα εξακολουθεί να λειτουργεί, αλλά αυτό συνέβη πριν από μερικά χρόνια.

 

Γιατί αποφασίσατε να γράψετε την e-book αυτοβιογραφία σας, “Spacecake” (2015) ως σενάριο;

Αυτή ήταν ιδέα της συζύγου μου. Δεν ήταν καθόλου δική μου ιδέα. Έψαχνα έναν τρόπο γραφής και ένα σημείο εκκίνησης. Όταν ξεκινάς να γράψεις ένα βιβλίο, αντιμετωπίζεις μια λευκή σελίδα, είναι ένας κενός καμβάς. Αυτό μου έδωσε ένα σημείο εστίασης, έναν τρόπο όχι μόνο να κάνω τους ανθρώπους να λένε πράγματα, αλλά να κάνω εμένα να κουβεντιάζω  με τον εαυτό μου. Θεωρώ ότι ως τρόπος είναι η τέλεια τεχνική γι’ αυτό που κάνω.

 

Ποια είναι η διαφορά μεταξύ έσας, του KG και του alter ego σας, του KG(B);

(Γέλια) Ο KG(B) είναι περισσότερο κυνικός, νομίζω. Τείνει να επισημάνει τις αρνητικές ή τις πιθανές αρνητικές πλευρές και κάνει τον KG να φαίνεται λίγο ανόητος, ξανά και ξανά.

 

Έχετε συνειδητοποιήσει ότι εσείς και ο Lol Creme είστε ένα από τα καλύτερα συνθετικά δίδυμα όλων των εποχών;

Πω πω, αυτό είναι πολύ ευγενικό αν έτσι το αποφάσισες. Ευχαριστώ. Ήταν μια μακρά συνεργασία. Δουλέψαμε μαζί με διάφορα μέσα για πάνω από 27 χρόνια, από τότε που ήμασταν έφηβοι. Μοιραζόμασταν παρόμοια ενδιαφέροντα. Πήγαμε μαζί στη σχολή καλών τεχνών, μεγαλώσαμε μαζί. Υποθέτω ότι αναπτύξαμε έναν κοινό τρόπο θεώρησης του κόσμου, που ήταν το θεμέλιο του πώς γράφαμε τραγούδια, κάναμε ταινίες και video. Είχαμε μια ιδιαίτερη στάση που πιθανώς συναντάμε σε όλες τις όψεις του κόσμου μας.

 

Το  “The Film of My Love” (“The Original Soundtrack” -1975) είναι το αγαπημένο μου τραγούδι των 10cc. Μπορείτε να μας πείτε λίγα λόγια γι’αυτό; Νομίζω ότι θα ‘πρεπε να είχε διασκευαστεί από τον Scott Walker!

Είναι το λιγότερο αγαπημένο μου τραγούδι των 10cc -είναι πραγματικά- γιατί είναι ένα είδος κωμικού τραγουδιού, είναι ένα τραγούδι φιλό-κάτι. Δεν μπορώ να σου κάνω μια εποικοδομητική κριτική γι’ αυτό το τραγούδι, γιατί για μένα ακούγεται σαν αυτό που ήταν. Ήταν: «Ω, χρειαζόμαστε ένα ακόμα τραγούδι για να ολοκληρώσουμε το album». Είχαμε αυτή την πολύ ανόητη ιδέα να περιγράψουμε μια ερωτική σχέση ως ταινία. Δεν μου αρέσει καθόλου το τραγούδι. Είναι ένα τραγούδι που προσποιείται. Είναι ένα τραγούδι παρωδία. Δεν νομίζω ότι είχε μεγάλη αξία.

 

Επηρέασε το “Une Nuit a Paris” (“The Original Soundtrack”-1975) το “Bohemian Rhapsody” των Queen;

Έτσι μου είπαν. Δεν ξέρω πόσο αλήθεια είναι αυτό. Πολλοί άνθρωποι μου το έχουν πει. Αν είναι αλήθεια, είναι κατά κάποιον τρόπο κολακευτικό, αλλά ήταν επίσης μια κατηγορία προς την δισκογραφική μας εταιρεία που δεν είχαν τα κότσια να κυκλοφορήσουν το “Une Nuit a Paris” ως single. Αν το είχαν κάνει, το “Bohemian Rhapsody” μπορεί να είχε κάποιο ανταγωνισμό και ίσως επίσης να είχαμε παραμείνει στην κορυφή των charts για κάποιες βδομάδες, ποιος ξέρει; Αλλά ήταν πολύ φοβισμένοι.

 

Γιατί οι 10cc δεν θεωρούνται τόσο cool και αποδεκτοί όσο οι Roxy Music ή οι Talking Heads;

Συμβαίνει καθαρά επειδή ποτέ δεν καλλιεργήσαμε μια cool εικόνα. Το μόνο που είχαμε ήταν η μουσική. Ποτέ δεν είχαμε μια οπτική εικόνα του συγκροτήματος οποιασδήποτε μορφής. Δεν ήμασταν ιδιαίτερα εμφανίσιμοι, δεν ντυνόμασταν με ιδιαίτερα ενδιαφέρον τρόπο, δεν είχαμε οπτική άποψη για την μουσική μας, το οποίο τώρα που το σκέφτομαι φαίνεται πολύ περίεργο, καθώς οι δυο μας, ο Lol Creme κι εγώ, ήμασταν απόφοιτοι της σχολής καλών τεχνών. Θα μπορούσαμε να ταιριάξουμε σ’ αυτόν τον τομέα, αλλά δεν το κάναμε ποτέ. Ήμασταν μόνο τέσσερις τύποι που δημιούργησαν ενδιαφέρουσα μουσική και νομίζω ότι αν είχαμε δώσει κάποια προσοχή στην οπτική πλευρά, ίσως να είχαμε μεγαλύτερη διάρκεια και να θεωρούμασταν πιο cool. Επίσης, δεν είχαμε ιδιαίτερα κακές συνήθειες, οι οποίες θεωρούνταν συνηθισμένες εκείνη την εποχή: δεν παίρναμε πολλά ναρκωτικά, δεν γαμήσαμε πολλές γυναίκες, δεν τρελαθήκαμε, δεν πεθάναμε από υπερβολική δόση, δεν κάναμε τρελά πράγματα. Ήμασταν σχετικά φυσιολογικοί και υπεύθυνοι άνθρωποι, κάτι που υποθέτω ότι δεν ταίριαζε πραγματικά σ’ έναν αποδεκτό τρόπο ζωής ενός rock star.

 

Είστε ικανοποιημένοι με το ντοκιμαντέρ του BBC Four “I’m Not in Love: The Story of 10cc” (2015);

Ήταν μια καλή ταινία. Πίστευα ότι ήταν ένα πολύ ισορροπημένο και έξυπνο ντοκιμαντέρ. Νομίζω ότι μας έδωσε πίσω την αξιοπιστία μας. Ακριβώς για να επανέρθω στην προηγούμενη ερώτησή σου, νομίζω ότι ο κόσμος που ίσως θεωρούσε ότι είμαστε uncool, δεν μας είχε προσέξει και πάρα πολύ και δεν ενδιαφερόταν για πολλά πράγματα και οι εποχές άλλαξαν. Νομίζω ότι όταν μεταδόθηκε, μας είδαν με διαφορετικό μάτι, κάτι που πίστευα ότι ήταν πολύ ωραίο. Νομίζω ότι εκείνη την εποχή ο κόσμος πίστευε ότι ήμασταν αρκετά ανόητοι και αρκετά ελαφρείς, αλλά μια επανεκτίμηση του συγκροτήματος και της τέχνης του συγκροτήματος έπρεπε να είχε γίνει προ πολλού και πιστεύω ότι αποκατέστησε την ισορροπία.

 

Απογοητευτήκατε από την έλλειψη εμπορικής επιτυχίας που είχε το album “Consequences” (1977) των Godley & Creme;

Εκείνη την εποχή, ναι, προφανώς, επειδή ήμασταν νέοι. Πιστεύαμε τότε ότι ό,τι και να κάναμε θα είχε κάποιο είδος εμπορικής εκλυστικότητας, γιατί τα πήγαμε καλά με τους 10cc. Αλλά κάναμε το λάθος να εξαφανιστούμε μέσα στο project για μεγάλο χρονικό διάστημα. Νομίζω ότι ήμασταν μεταξύ 14 και 18 μήνες στο studio, που ήταν πολύ καιρός, όχι τώρα, αλλά τότε ήταν υπέρογκο χρονικό διάστημα. Δεν παρακολουθούσαμε τι συνέβαινε στον πραγματικό κόσμο. Τα πράγματα άλλαζαν. Αυτό το είδος ματαιόδοξου έργου, δεν έτυχε καλής κριτικής, επειδή η pop και το new wave ήταν το ακριβώς αντίθετο αυτού που ήταν το “Consequences”. Όταν συμβαίνουν αυτού του είδους οι αλλαγές, τα πράγματα σε χτυπούν πάρα πολύ γρήγορα και όταν βγήκαμε από το studio, αυτό ακριβώς συνέβη. Ήταν σχεδόν σαν να κάναμε την «Πύλη της Δύσης» (σ.σ: “Heaven’s Gate”, ταινία του 1980), το γουέστερν. Ανεξάρτητα από το πόσο καλή ή κακή ταινία ήταν, ήταν απλά ένα γουέστερν. Αυτό ήταν. Ήταν το ίδιο πράγμα με τα concept albums, δυστυχώς, και το δικό μας ήταν το πιο εννοιολογικό (σ.σ: conceptual), το μεγαλύτερο και πιο υπερτιμημένο απ’όλα, έτσι δέχτηκε πολλές επικρίσεις.

Έτσι, ναι υπήρξε σημαντική ποσότητα απογοήτευσης, αλλά κοιτάζοντας πίσω, ίσως να μας έκανε καλό. Μας δίδαξε ένα μάθημα. Εκτός από το να είσαι ένας καλλιτέχνης που κοιτάζει προς τα μέσα, πρέπει να προσέχεις τι συμβαίνει γύρω σου, αν ενδιαφέρεσαι να έχεις κάποιο είδος εμπορικής ελκυστικότητας. Μας σόκαρε. Μας οδήγησε πίσω στις ρίζες μας. Όλα όσα κάναμε από εκείνη την στιγμή και μετά, ήταν πολύ απλούστερα, πολύ περισσότερο μελετημένα, όχι απαραίτητα πιο εστιασμένα, αλλά σίγουρα πιο μελετημένα. Αλλά επίσης, περιέργως, τότε επρόκειτο να κάνουμε μουσική για ταινία και έπειτα να κάνουμε ταινία για μουσική. Υπήρξε ένα μικρό κομμάτι του “Consequences” το οποίο χρησιμοποιήθηκε σε ένα διαφημιστικό στους κινηματογράφους για τα τσιγάρα Benson & Hedges και καταφέραμε να δούμε την ταινία και την μουσική να δουλεύουν μαζί. Αυτό ήταν μέρος του πακέτου που μας έκανε να ενδιαφερθούμε ώστε να κάνουμε ταινία για μουσική. Έτσι, όλα άλλαξαν τελείως. Έτσι, παρόλο που το ίδιο το project ήταν μια κριτική αποτυχία και μια εμπορική αποτυχία, μάθαμε πολλά κάνοντάς το.

 

Ποιο είναι το βαθύτερο νόημα του αριθμού 17 στο album “Consequences”;

Δεν υπάρχει. Απλά υποτίθεται ότι δείχνει ότι υπάρχει νόημα (γέλια). Ήταν ένας αριθμός που ο (σ.σ: κωμικός που κάνει τους ρόλους στο album) Peter Cook σκαρφίστηκε από το πουθενά, για να δώσει την εντύπωση ότι σημαίνει κάτι, ενώ στην πραγματικότητα δεν σημαίνει.

 

Μπορείτε να μας περιγράψετε την ασυνήθιστη διαδικασία ηχογράφησης του “Freeze Frame” (1979) album των Godley & Creme;

Ήμασταν σχετικά ανοιχτοί σε διαφορετικούς τρόπους εργασίας, αλλά ήταν μια πολύ λιτή διαδικασία. Όταν κάναμε το “Consequences” ήμασταν συνεχώς σε μεγάλα κυριλέ 24-κάναλα studios. Αυτό έγινε σ’ένα τοπικό 16-κάναλο studio. Έτσι, έπρεπε να δουλέψουμε γρήγορα και περισσότερο ενστικτωδώς. Όταν δοκιμάσαμε κάποια πράγματα, δεν κάναμε πραγματικά το “L” album μ’αυτό τον τρόπο, έτσι δημιουργικά συνειδητοποιήσαμε ότι μπορούμε ακόμα να το κάνουμε. Αυτό μας έδωσε κάποια αυτοπεποίθηση για να ξεκινήσουμε το “Freeze Frame” album. Έτσι, δεν υπήρχαν κανόνες ή συγκεκριμένες διαδικασίες που περάσαμε, εκτός από το όταν ξεκινούσαμε ένα κομμάτι, το τελειώναμε. Ένα πράγμα που ποτέ δεν κάναμε προηγουμένως ήταν να ηχογραφήσουμε μια σειρά 10 ή 12 κομματιών-οδηγών. Όπως κάνουν οι περισσότεροι, ξεκινούσαμε ένα κομμάτι και το τελειώναμε και στη συνέχεια πηγαίναμε στο επόμενο κομμάτι. Έτσι έγινε το “Freeze Frame”.

Νομίζω ότι ίσως το πιο επιτυχημένο τραγούδι του “Freeze Frame”, το οποίο έγινε ακατανόητα hit στην Ευρώπη, ήταν το “An Englishman in New York”. Αυτό το συγκεκριμένο τραγούδι μας έδωσε την ευκαιρία να κάνουμε το πρώτο μας video. Νομίζω ότι αυτό είναι το ενδιαφέρον γι’αυτό το τραγούδι. Δεν το σκηνοθετήσαμε επισήμως, αλλά δουλέψαμε με έναν άλλο σκηνοθέτη επειδή η δισκογραφική εταιρεία δεν μας εμπιστεύτηκε να το σκηνοθετήσουμε, και σωστά μας δόθηκε ένας σκηνοθέτης για να δουλέψουμε μαζί του. Αλλά απολαύσαμε τόσο πολύ την διαδικασία, που κατά κάποιον τρόπο την αναλάβαμε. Κατανοήσαμε ενστικτωδώς τι ήταν απαραίτητο και αυτό ήταν το σημείο μηδέν στην καριέρα μας ως σκηνοθέτες video. Εκεί ξεκίνησαν όλα.

 

Πόσο χρήσιμο ήταν το γεγονός ότι εσείς, οι 10cc, είχατε από την αρχή το δικό σας studio (Strawberry Studios);

Νομίζω ότι ήταν πολύ σημαντικό, αλλά πιστεύω επίσης ότι ήταν εξίσου σημαντικό ότι ήταν εκτός του Λονδίνου. Ήμασταν μακριά από το κέντρο της μουσικής βιομηχανίας. Έτσι, υπήρχαν πάρα πολλές επιρροές που εισέρχονταν. Ήμασταν αρκετά απομονωμένοι, δουλεύοντας στη μικρή μας φούσκα των 10cc κάνοντας πράγματα καθώς εξελισσόμασταν. Νομίζω ότι αν είχαμε την ίδια κατάσταση στο Λονδίνο, τα πράγματα θα μπορούσαν να είχαν καταλήξει ελαφρώς διαφορετικά, αλλά επειδή ήμασταν πολύ μακριά, στο δάσος, οι ήχοι που κάναμε, τα τραγούδια που γράψαμε ήταν αρκετά διαφορετικά από το έργο που δημιούργησαν άλλοι άνθρωποι . Ναι, και τα δύο μαζί νομίζω, ήταν σημαντική βοήθεια σε ό,τι έγιναν οι 10cc.

 

Πώς ήταν να σκηνοθετείτε το μουσικό video για το τραγούδι των Beatles, “Real Love” (1996);

Τρομακτικό! Το να σου δοθεί αυτή η ευθύνη από κάποιον που ξέρεις και θαυμάζεις και να σηκώσεις αυτό το βάρος του να φωτίσεις το συγκρότημα που ίσως περισσότερο απ’ οποιονδήποτε άλλο σε βοήθησε να μείνεις συντονισμένος με τα δικά σου όνειρα καθ’όλη τη διάρκεια της καριέρας μας. Το να κουβαλάς αυτό το βάρος ήταν τρομακτικό αλλά και πολύ κολακευτικό και μια πολύ συναρπαστική διαδικασία. Το να βλέπεις όλα αυτά τα ωραία πλάνα αρχείου ήταν απλά απίστευτο, και επίσης το video όπου ηχογραφούσαν μαζί το νέο υλικό. Αυτό τα έκανε όλα πολύ αληθινά για μένα. Του τύπου: «Ok, αυτοί οι τύποι που ήταν θεοί για μας όταν μεγάλωναμε και πηγαίναμε στην σχολή καλών τεχνών, άνοιξαν την πόρτα και άφησαν όλους να μπουν». Ήταν οι θεοί μας. Αλλά όταν τους γνώρισα, ήταν ακριβώς σαν κι εμάς. Ήταν απλά ένα μάτσο κουρασμένοι άνθρωποι που είχαν τα κότσια να μπουν μέσα και να κάνουν κάτι που ανακάλυψαν μέσα στην καρδιά τους, το κεφάλι τους και την ψυχή τους, το ηχογράφησαν και έγραψαν τι ένιωθαν. Απλά έτυχε να το κάνουν καλύτερα απ’ όλους τους άλλους (γέλια). Το να σου δοθεί η ευκαιρία να μοντάρεις όλα τα πράγματα μ’ έναν ουσιαστικό τρόπο, ήταν ένα όνειρο που έγινε πραγματικότητα.

 

Γιατί δεν σας αρέσει η αφήγηση (storytelling) στα μουσικά videos;

Επειδή είναι ένας καλός κινηματογραφικός κανόνας. Ένα μουσικό video παραμένει ακόμα μια ταινία. Σε μια ταινία δεν βλέπεις κάποιον να περπατά στο δρόμο κοιτάζοντας τις βιτρίνες των καταστημάτων, ενώ σου λέει ότι περπατά στο δρόμο κοιτάζοντας τις βιτρίνες των καταστημάτων, γιατί δεν χρειάζεσαι την ίδια πληροφορία δύο φορές. Για μένα συμβαίνει το ίδιο μ’ ένα μουσικό video. Αν κάποιος χορεύει με μια κοπέλα, την πάει βόλτα στην έρημο με τ’ αυτοκίνητο, ίσως να θες να το δεις, αλλά δεν θες να τ’ ακούσεις ταυτόχρονα. Διπλασιάζει τις πληροφορίες. Είναι προφανές το τι συμβαίνει. Έτσι, οι εικόνες για μένα, σε οποιοδήποτε μουσικό video, πρέπει είτε να έχουν σχέση μ’ ερμηνεία (σ.σ: performance) είτε να σου δίνουν επιπλέον πληροφορίες, όχι να διπλασιάζουν τις πληροφορίες που ήδη υπάρχουν στον ήχο.

 

Είστε ευχαριστημένος που το Gizmotron είναι ξανά διαθέσιμο προς πώληση;

Πραγματικά είμαι επειδή υπήρχαν δύο προβλήματα με το πρωτότυπο: Το πρώτο ήταν η αποτυχία των υλικών που χρησιμοποιήθηκαν για την κατασκευή του. Ήταν εύθραυστα, ήταν επιρρεπή στην αλλαγή της θερμοκρασίας, ήταν επιρρεπή στην υγρασία του αέρα και δεν ήταν ιδιαίτερα αξιόπιστα. Ένα Gizmotron έπαιρνε χρόνο για να στηθεί και όταν κατάφερνες να ακούγεται σαν ορχήστρα ή σαν αλυσοπρίονο, οι πιθανότητες ήταν 50/50. Τώρα, το έφτιαξαν χρησιμοποιώντας σύγχρονα υλικά, αφιέρωσαν πολύ περισσότερο χρόνο για να κάνουν έρευνα και ανάπτυξη και το τελικό προϊόν είναι πολύ πιο αξιόπιστο. Τότε, επίσης, όταν βγήκε αυτό το πράγμα, κυκλοφόρησαν τα φθηνά synthesizer πλήκτρα με πολύ μεγαλύτερη πρόσβαση σε διαφορετικούς ήχους. Αν ήταν να διαλέξεις ανάμεσα σε ένα Gizmotron και το ν’ακούς ίσως μια ορχήστρα ή ίσως ένα αλυσοπρίονο ή ένα synthesizer και ν’ακούγεται σαν 20 άλλα όργανα, ο κόσμος αγόραζε ένα synthesizer. Έτσι, είχαμε δύο κατηγορίες εναντίον μας όταν κυκλοφόρησε για πρώτη φορά. Αυτή τη φορά, είναι περισσότερο ένα μπιχλιμπίδι, είναι περισσότερο μια συγκεκριμένη συσκευή για να κάνει μια συγκεκριμένη δουλειά. Ελπίζω ότι θ’ αντέξει.

 

Ήταν κολακευτικό που ο Jimmy Page χρησιμοποίησε το Gizmotron στο “In Through the Door” (1979) album των Led Zeppelin;

Ναι, πίστευα ότι ήταν υπέροχο. Ήταν φανταστικο. Δεν άκουσαν πολύ γι’αυτό, αλλά υπάρχουν πολλοί ενδιαφέροντες άνθρωποι που το χρησιμοποίησαν όλα αυτά τα χρόνια όπως ο Paul McCartney, οι Siouxsie and the Banshees… Υπάρχει μια λίστα μ’αυτούς στο διαδίκτυο, πρέπει να την τσεκάρεις. Έβγαζε έναν πολύ συγκεκριμένο ήχο, όταν δούλευε καλά. Και πάλι, ο Jimmy Page ούτως ή άλλως χρησιμοποιούσε δοξάρι βιολιού στην κιθάρα του. Έτσι, ήταν μάλλον ένα βήμα πέρα απ’ αυτό.

 

Συμφωνείτε με τον όρο “progressive rock” όσον αφορά τη μουσική των 10cc και των Godley & Creme;

“Progressive rock”, πώς το εννοείς; Ποια είναι η διαφορά; Επίτρεψέ μου να είμαι ξεκάθαρος, λες ότι οι Godley & Creme χαρακτηρίζονται ως progressive rock ή ότι οι 10cc χαρακτηρίζονται ως progressive rock.

 

Ναι.

Ω, progressive rock για μένα σημαίνει κάτι διαφορετικό ή αυτό σήμαινε. Το progressive rock όπως υποτίθεται όταν επινοήθηκε ο όρος, σήμαινε μουσική που προόδευε με κάποιο τρόπο, σχήμα ή μορφή. Τώρα, είναι περισσότερο μια υποτιμητική φράση που υποδηλώνει ότι η μουσική μας είναι ατελείωτα solos κιθάρας, shoegazing … Μ’αυτό τον τρόπο (σ.σ: η αρχική του έννοια), ναι. Για σήμερα, δεν είμαι τόσο σίγουρος.

 

Μετά την λεγόμενη επανάσταση του punk rock το 1977, αν ήσουν καλός μουσικός, ήταν κάτι αρνητικό. Πιστεύω ότι το punk rock ήταν εφεύρεση του marketing.

Ήταν ένα “αντι-”. Όλα ήταν αντι-μουσική. Όλα έπρεπε να μειωθούν στα βασικά συστατικά τους για να θεωρηθούν cool ή αποδεκτά. Αυτό δεν κράτησε πάρα πολύ. Θέλω να πω, υπήρχε μια σειρά από συγκροτήματα που εξακολουθούσαν να σπρώχνουν τα όρια, ακόμη και μέσα στους δικούς τους περιορισμούς. Οι Clash έσπρωξαν λίγο τα όρια και στη συνέχεια ο John Lydon προχώρησε μετά τους Sex Pistols και έσπρωξε τα όριά του. Αυτή η «επιστροφή στα βασικά» ήταν κόλπο του marketing. Δεν νομίζω ότι κανείς πραγματικά ένιωθε έτσι. Υπήρχαν άνθρωποι σαν τους Talking Heads που προχώρησαν. Οι Siouxsie and the Banshees προχώρησαν. Υπήρχαν νέες απαντήσεις που προήλθαν από αυτό το κίνημα που έκαναν μερικούς απίστευτους δίσκους. Δεν θα χρησιμοποιούσα τη λέξη “progressive”, αλλά ήταν δίσκοι-πρόκληση. Δεν νομίζω ότι αυτό έχει σταματήσει πραγματικά. Πιστεύω ότι αυτή η χρονική στιγμή για την οποία μιλάς ήταν αρκετά σύντομη. Όλα έπρεπε να είναι ακατέργαστα, όλα έπρεπε να είναι τρία ακόρντα. Αυτό δεν κράτησε πολύ, επειδή έχασε την δυναμική του πολύ γρήγορα.

 

Ο παλιός σας φίλος, ο Andy Summers (The Police -κιθάρα) , μου είπε τον περασμένο Αύγουστο ότι το punk δεν έχει πολλή σχέση με τη μουσική.

Δεν είχε. Νομίζω ότι οι Police ήταν ένα καλό παράδειγμα του πόσο προχώρησαν. Ταίριαζαν κατά κάποιον τρόπο στο punk rock αλλά το χρησιμοποίησαν ως αφετηρία. Ήταν ένα punk συγκρότημα, στην αρχή, μέχρι να βρουν τον εαυτό τους, ίσως ένα ή δύο albums αργότερα. Και μετά, έγιναν τεράστιοι. Εκτός από την ωραία εμφάνιση και τις καλές συναυλίες, δημιούργησαν και καλή μουσική.

 

Πιστεύετε ότι τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης όπως το Youtube και το Facebook έχουν βοηθήσει νεαρούς ακροατές να μάθουν για τη μουσική των 10cc;

Ειλικρινά, δεν έχω ιδέα. Είναι πιο προσιτό, ίσως όχι τόσο στο Youtube επειδή το υλικό στο Youtube είναι προφανώς πολύ παλιό και φαίνεται πολύ παρωχημένο, αλλά η πρόσβαση υποθέτω ότι είναι κάτι καλό. Ένα από τα πράγματα όσον αφορά το Youtube είναι ότι για μένα μοιάζει με εγκυκλοπαίδεια ταινιών. Ο,τιδήποτε θες να ξέρετε για ο,τιδήποτε, υπάρχει εκεί κάθε απόσπασμα από ταινίες, απ’ ο,τιδήποτε. Έτσι, αν θες να μάθεις για μας, αυτό υποθέτω ότι είναι το σημείο να ξεκινήσεις, και μπορείς να μας ερευνήσεις εκεί. Το άλλο καταπληκτικό πράγμα που έχει επιτύχει το Internet και το Youtube έχει βοηθήσει να επιτευχθεί, είναι να έχουν γίνει πολλοί άνθρωποι μουσικοί αρχαιολόγοι. Δεν ταξινομούν απλά το τι λένε οι άλλοι γι’αυτά. Ολόκληρη η ιδέα ότι οι 10cc ήταν “uncool” ήταν απλά ένας μύθος που πέρασε από γενιά σε γενιά. Τώρα, αν έχεις την τάση να το κάνεις, μπορείτε πραγματικά να μπεις online και να μας τσεκάρεις: Τσέκαρε το πώς ηχούμε, πώς φαινόμαστε, πώς παίζαμε, άκου, ρίξε μια ματιά και σχημάτισε την γνώμη σου. Μπορείς να σκάψεις βαθιά. Υποθέτω ότι η απάντηση είναι «ναι». Ορισμένα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, όπως το YouTube και η Wikipedia, είναι περισσότερο απ’ οτιδήποτε άλλο ιστοσελίδες πληροφορίων και σίγουρα ήταν τεράστια η βοήθειά τους στο “Muscle Memory” project, κάτι που δεν θα ήταν δυνατό χωρίς το Διαδίκτυο και τις συναφείς τεχνολογίες.

 

Γιατί δεν θεωρείτε τον εαυτό σας performer;

Είναι αυτό που είπα: δεν θεωρώ τον εαυτό μου performer, υποθέτω γιατί δεν μοιάζω ιδιαίτερα με έναν performer. Δεν απολαμβάνω ιδιαίτερα να είμαι σε μια σκηνή, εκτός κι αν βρίσκομαι στο πίσω μέρος παίζοντας drums. Ας πούμε απλά ότι δεν είμαι ένας ιδιαίτερα σίγουρος εκτελεστής ή ένας ιδιαίτερα σίγουρος frontman.

 

Έχετε μουσικές φιλοδοξίες που θέλετε να εκπληρώσετε;

Έχω. Έχω πολλές φιλοδοξίες, είναι όλες διαφορετικές, απ’ όλους τους τομείς στους οποίους δουλεύω και δημιουργώ συνεχώς ευκαιρίες για να τις ζωντανέψω. Κάνοντας το album “Muscle Memory”, αν το καταφέρω, θα είναι μια φιλοδοξία. Θα ήθελα επίσης να κάνω ένα musical, αλλά επίσης μ’αρέσει η ορχήστρα και θα ήθελα να συνεργαστώ μ’ αυτήν, με στενότερο τρόπο. Υπάρχουν μερικές ιδέες για albums, αν και ίσως η λέξη “album” είναι λίγο ξεπερασμένη σήμερα. Υπάρχουν μερικές μουσικές ιδέες που θα ήθελα να εξερευνήσω, που δεν θα τις πραγματοποιήσω απαραιτήτως εγώ ως καλλιτέχνης. Νομίζω ότι αν είσαι μουσικός, δεν το μπορείς να κλείσεις τον διακόπτη και να κάνεις κάτι άλλο. Υπάρχει πάντα ένα στοιχείο ήχου ή μουσικής σε ό,τι κάνω. Έτσι, μπορούμε να πούμε ότι έχω πολλές ηχητικές φιλοδοξίες που θέλω να εκπληρώσω.

 

Δίνετε πάντα καλές συνεντεύξεις. Υπάρχει κάποια ερώτηση που θα θέλατε να απαντήσετε, αλλά ποτέ κανείς δεν σας ρώτησε;

(Γέλια) Νομίζω ότι αυτό ήταν! Μόλις την ρώτησες. Κανείς δεν με ρώτησε αν υπάρχει μια ερώτηση που ήθελα να είχα ερωτηθεί νωρίτερα. Αυτή είναι μια πολύ δύσκολη ερώτηση. Οι περισσότεροι συνεντευξιάζοντες καλύπτουν τα πάντα. Κανένας δεν ρώτησε ποτέ γιατί κάνω αυτό που κάνω. Πάντα με ρωτούν πώς το κάνω, πότε το κάνω, τι κάνω -να περιγράψω τη διαδικασία – αλλά κανένας, απ’όσο μπορώ να θυμηθώ, δε με ρώτησε γιατί το κάνω.

 

Έχετε ακούσει το “Kew.Rhone” (1977) album των John Greaves (Henry Cow) και Peter Blegvad (Slapp Happy); Είναι ένα πολύ avant-garde album.

Δεν ακούω πολλή avant-garde μουσική. Έχω σχετικά συντηρητικό γούστο. Περιστασιακά ακούω Stockhausen, John Cage, Scott Walker και ούτω καθεξής, αλλά περισσότερο τους εκτιμάς παρά τους απολαμβάνεις. Ακούω πολύ avant-garde jazz, αλλά έχω ένα σχετικά ευρύ γούστο, αν και ακούω περιστασιακά πολύ Benjamin Clementine. Είναι πολύ ενδιαφέρων και δεν μοιάζει μ’ οποιονδήποτε άλλο έχω ακούσει. Απλά ακούγεται τόσο ελεύθερος και αυθόρμητος, αλλά ταυτόχρονα σε στοιχειώνει. Απογοητεύομαι κάθε φορά που παρακαλουθώ μουσική τηλεόραση, δείχνει ένα ακόμα συγκρότημα με drums, μπάσο, κιθάρα, φωνητικά, πλήκτρα. Η μόνη τηλεοπτική εκπομπή που παρουσιάζει πραγματικά κάτι καινούργιο είναι το show του Jools Holland. Είναι σπουδαία εκπομπή. Υπάρχει πάντα κάτι ριζοσπαστικό και αυτό είναι υπέροχο. Είναι δύσκολο να βρούμε πράγματα αυτή την εποχή επειδή υπάρχουν τόσα πολλά εκεί έξω. Πολλά απ’αυτά, ακούγονται το ίδιο.

 

Ένα τεράστιο «ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ» στον κύριο Kevin Godley  για τον χρόνο του.

Official Kevin Godley website: http://www.kevin-godley.com

“Muscle Memory” PledgeMusic campaign page: https://www.pledgemusic.com/projects/kevin-godley-muscle-memory

Αφήστε το σχόλιό σας