HIT CHANNEL ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΗ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ: Νοέβριος 2017. Είχαμε την μεγάλη τιμή να μιλήσουμε μ’έναν σπουδαίο μουσικό: τον Dave Cousins.  Είναι περισσότερο γνωστός ως ιδρυτικό μέλος, τραγουδιστής και κιθαρίστας των Strawbs, ενός θρυλικού progressive rock συγκροτήματος. Μέλη των Strawbs έχουν διατελέσει μεταξύ άλλων οι Rick Wakeman (Yes -πλήκτρα) και Sandy Denny (Fairport Convention -φωνητικά). Μόλις κυκλοφόρησαν το τελευταίο τους album, The Ferryman’s Curse”, το οποίο είναι πολύ καλό. Διαβάστε παρακάτω τα σημαντικά πράγματα που μας είπε:

 

Απολαμβάνετε την τρέχουσα “Chapter & Verse” περιοδεία στις Ηνωμένες Πολιτείες;

Είναι πολύ ωραία εμπειρία. Έχουμε να βρεθούμε εδώ για 18 μήνες και είναι ένα διάστημα που τα συναισθήματα μπορούν να αλλάξουν, αλλά η αντίδρασή τους στα νέα και παλιά τραγούδια που παίζουμε σε αυτή την περιοδεία είναι απολύτως αξιοσημείωτη.

 

Πόσο σημαντική ήταν η συμβολή του Chris Tsangarides (παραγωγός Judas Priest, Thin Lizzy) στο “The Ferryman’s Curse” album;

Ο Chris Tsangarides είναι πολύ ενδιαφέρον άτομο (σ.σ: η παρούσα συνέντευξη έγινε στις 17 Νοεμβρίου, πριν από το θάνατό του). Έχει δουλέψει ως παραγωγός με μεγάλα ονόματα όπως οι Black Sabbath, οι Thin Lizzy και πολλοί άλλοι. Συνέβαλε με την τεράστια εμπειρία του και είναι επίσης πολύ ευαίσθητος. Δεν είναι μόνο ένας heavy metal παραγωγός, είναι ένας πολύ ευαίσθητος άνθρωπος. Αν και δεν ασχολήθηκε με την διαδικασία σύνθεσης, προσπάθησε πολύ διακριτικά να βοηθήσει τα μέλη του συγκροτήματος, είτε επρόκειτο για ένα solo, είτε έπαιζαν ένα μέρος με τον ήχο τους. Τους βοήθησε αξιοσημείωτα. Είναι ένας από τους καλύτερους παραγωγούς με τους οποίους συνεργάστηκα ποτέ.

 

Το “The Ferryman’s Curse” είναι η πιο φιλόδοξη σύνθεση του album. Οι στίχοι περιγράφουν το σκότωμα του Θανάτου;

Το “The Ferryman’s Curse” είναι το σίκουελ του τραγουδιού “The Vision of the Lady of the Lake”  από το “Dragonfly” album πριν από 45 χρόνια (1970). Αυτό το τραγούδι γράφτηκε όταν βρισκόμουν στο Lecce  της Ιταλίας. Είχα την ιδέα γι’ αυτό το τραγούδι στο κεφάλι μου για μερικές μέρες. Μετά, καθόμουν δίπλα στην πισίνα στην βίλα όπου γράφτηκε το τραγούδι, στο Lecce. Αργότερα, έπρεπε να γράψω τρεις ακόμη στροφές για να κάνω το τραγούδι πιο ολοκληρωμένο. Είναι ένα από τα καλύτερα πράγματα που κάναμε ποτέ.

 

Πώς σας ήρθε η ιδέα να προσθέσετε μπουζούκι στο τραγούδι “Bats & Swallows”;

Αυτό ήταν ιδέα του Dave Bainbridge (πλήκτρα, κιθάρα). Όταν γράφαμε το τραγούδι, ο Dave Bainbridge έπαιζε πιάνο, αλλά το πιάνο δεν ακουγόταν σωστά. Στη συνέχεια, ο Dave δοκίμασε στο μπουζούκι τις γραμμές που έπαιζε στο πιάνο και αφαιρέσαμε το πιάνο. Το μπουζούκι έχει αυτόν τον λαμπρό ήχο. Έτσι, βασικά είναι ο  Dave Bainbridge σε αυτό το αστείο όργανο. Αλλά το τραγούδι γράφτηκε αφότου πήγα διακοπές στο νησί της Κρήτης. Έμεινα σε ένα μικρό χωριό κοντά στον Άγιο Νικόλαο. Πήγα εκεί και περάσαμε μοναδικές διακοπές. Είχαμε μια πισίνα σε αυτό το χωριό και το πρωί τα χελιδόνια πετούσαν πάνω-κάτω στις ελιές και έπιναν νερό από την πισίνα και το βράδυ οι νυχτερίδες έκαναν ακριβώς το ίδιο. Οι νυχτερίδες έρχονταν και πετούσαν πολύ χαμηλά. Γι’αυτό το τραγούδι λέγεται “Bats & Swallows”. Συνάντησα μια ηλικιωμένη κυρία εκεί στο χωριό και το όνομά της ήταν Ειρήνη. Έτσι, έβγαλα την κιθάρα μου και τραγούδησα ένα παλιό τραγούδι του Lead Belly που λέγεται “Goodnight Irene” και στα μάγουλά της έτρεχαν δάκρυα. Αυτό το τραγούδι ηχογραφήθηκε ως φόρος τιμής σε αυτή την εμπειρία που έζησα σ’ αυτό το χωριό στην Κρήτη.

 

Ποια είναι η διαφορά ανάμεσα σε μια ηλεκτρική και μία ακουστική συναυλία των Strawbs;

Είναι δύο διαφορετικοί κόσμοι. Οι ηλεκτρικές συναυλίες είναι πολύ δυναμικές και πολύ ζωντανές και διακυνδινεύονται πάρα πολλά για την ιστορία μας. Διαφορετικά, οι ακουστικές συναυλίες ανήκουν σε μεγάλο βαθμό στην ιστορία του συγκροτήματος, όχι από την αρχή, τις κάνουμε όταν μπορούμε. Αλλά είναι δύο τελείως διαφορετικές συναυλίες, το υλικό είναι διαφορετικό. Πολύ λίγα τραγούδια που παίζονται στο set είναι κοινά. Έτσι, είναι δύο διαφορετικές συναυλίες, δύο διαφορετικά είδη των Strawbs.

 

 Το “Fingertips” (1970) είναι το πιο αγαπημένο μου τραγούδι των Strawbs. Ποια ήταν η έμπνευση γι’ αυτό το τραγούδι;

Είχα σχέση με μια νεαρή κοπέλα με μακριά ξανθά μαλλιά, στο Γκέτεμποργκ, την γεννέτηρά της. Κάτσαμε δίπλα στη λίμνη και αυτή είναι η ιστορία αυτού του τραγουδιού: Οι οδηγοί κυκλοφορούσαν εκεί γύρω και φαντάστηκα ότι τα μαλλιά της ήταν σαν ιτιά, επειδή είχε ωραία μαλλιά. Είχε μακριά ξανθά μαλλιά, ήταν πολύ όμορφη και αυτή ήταν η τελευταία φορά που την είδα.

 

Τι αναμνήσεις έχετε από την συναυλία στο Queen Elizabeth Hall στις 11 Ιουλίου 1970;

Ήταν η πρώτη μεγάλη συναυλία που κάναμε ποτέ. Ήμασταν πολύ ενθουσιασμένοι. Ήταν η πρώτη φορά που δίναμε συναυλία με τον Rick Wakeman.

 

Είστε υπερήφανος που το “Hero and Heroine” (1974) θεωρείται κλασικό album;

Ναι, το Rolling Stone το έβαλε ανάμεσα στα 50 σπουδαιότερα rock albums όλων των εποχών. Είμαι πολύ περήφανος γι’ αυτό το επίτευγμα. Νομίζω ότι το album ακόμα ξεχωρίζει. Είναι πράγματι πολύ καλό. Κατά τη γνώμη μου, το δεύτερο μισό του album, είναι ίσως το καλύτερο μέρος, αν και στο πρώτο μισό είχαμε το τραγούδι “Autumn”. Το album διηγείται  την ιστορία ενός ήρωα που καταστράφηκε από την ηρωίνη.

 

Την ίδια μέρα που ολοκληρώσατε το τραγούδι “The Hangman and the Papist” (1971), ο Roy Harper ολοκλήρωσε στο ίδιο van το τραγούδι του “Me and My Woman”. Πώς εξελίχθηκε η σχέση σας;

Ήταν πολύ ενδιαφέρον γιατί περιοδεύαμε μαζί και ταξιδεύαμε στο ίδιο van. Έγραφα το τραγούδι μου την ίδια στιγμή που ο Roy έγραφε το δικό του τραγούδι. Όταν σταματήσαμε έξω από τον χώρο που θα παίζαμε, είπε ότι ήθελε να διαβάσει το τραγούδι μου και μου είπε: «Ποτέ δεν θα ‘γραφα τέτοιο τραγούδι». Είπα: «Δεν μπορώ να γράψω τραγούδι σαν το δικό σου». Αν και είπε ότι δεν του άρεσε το τραγούδι μου, εμένα μου άρεσε το δικό του τραγούδι. Χρόνια αργότερα όταν περιοδεύαμε, τα περάσαμε πολύ καλά. Τώρα έχουμε μεγαλό σεβασμό ο ένας για τον άλλο.

 

Τί το ιδιαίτερο έφερε στο συγκρότημα ο Rick Wakeman (Yes) όταν εντάχθηκε σ’αυτό;

Είχε πολύ ενδιαφέρον όταν μπήκε, γιατί παρόλο που ήταν pop μουσικός, ήταν κατά κύριο λόγο ένας κλασικός πιανίστας. Όταν ξεκινήσαμε να παίζουμε μαζί, άρχισα να παίζω ένα τραγούδι με ανοιχτές συγχορδίες. Ο Rick είπε: «Δεν μπορείς να το παίξεις αυτό. Παίξε μου την εισαγωγή του τραγουδιού». Είπε: «Αυτό είναι δυσαρμονία. Δεν μπορείς να το παίζεις αυτό». Είπα: «Αυτός είναι ο ήχος μας». Έπαιζε μια νότα και όχι μια συγχορδία. Αυτή ήταν η εξέλιξη του τρόπου παιξίματος του Rick Wakeman. Μετά τραγουδούσα ενώ εκείνος έπαιζε πιάνο και ακουγόταν υπέροχα.

 

Ποιο είναι το μυστικό της μακρόχρονης φιλίας σας με τον Tony Visconti (παραγωγός David Bowie, T. Rex, Thin Lizzy); Έχετε ευχάριστες αναμνήσεις από τα albums που κάνατε μαζί;

Ο Tony Visconti λέει ότι το “Dragonfly” (1970) album που έκανε μαζί μας είναι ένα από τα 6 κορυφαία albums όπου έχει κάνει την παραγωγή. Δύο είναι του David Bowie, τα “Heroes” και “Blackstar”, ένα των T. Rex, ένα του Morrissey, ένα των Gentle Giant και στη συνέχεια το album μας. Συνεργαστήκαμε για πρώτη φορά στο “Dragonfly” album και από τότε είμαστε φίλοι. Την τελευταία φορά που τον είδα ήταν πριν πέντε χρόνια στο Λονδίνο. Έκανε την παραγωγή ενός album για μια νεαρή κοπέλα (σ.σ: Debbie Clarke), η οποία διασκεύασε το τραγούδι μου “Lay Down”.

 

Μπορείτε να φανταστείτε πώς θα ήταν αν η Sandy Denny (Fairport Convention –φωνητικά) είχε μείνει στο συγκρότημα;

Νομίζω ότι αν έμενε μαζί μας, θα είχαμε ένα-δυο hit singles επειδή τα τραγούδια στο album που παίξαμε είναι πολύ αργά, ειδικά τα παλαιότερα τραγούδια που γράψαμε. Είχαμε ένα-δυο pop τραγούδια και νομίζω ότι η Sandy τελικά θα έφευγε ούτως ή άλλως από το συγκρότημα και πιθανότατα θα εντασσόταν αργότερα στους Fairport Convention.

 

Πώς συνέβη να συναντηθείτε δύο φορές με τον Salvador Dali;

Την πρώτη φορά παίζαμε στο Παρίσι με τον Rick Wakeman στο Rock ‘n’ Roll Circus. Ήταν μια τέντα τσίρκου με καλλιτέχνες τσίρκου και οι μουσικοί και τα συγκροτήματα έπρεπε να συνοδεύουν τα νούμερα του τσίρκου. Συνοδεύαμε το νούμερο με το τεντωμένο σκοινί, τον άνδρα που έκανε κωλοτούμπα στο τεντωμένο σκοινί και ο Rick έπρεπε να παίξει ένα solo για να το συνοδεύσει. Κατά τη διάρκεια του solo του, ο Salvador Dali πήδηξε στη σκηνή, κουνώντας το μπαστούνι του στον αέρα. Το κοινό τρελάθηκε, αλλά ο Rick Wakeman είπε: «Ποιος είναι αυτός ο τύπος;» Είπα: «Ο Salvador Dali». Είπε: «Δεν μου καίγεται καρφί ποιος είναι, διώξ’ τον!» Την επόμενη φορά που είδα τον Salvador Dali ήταν στην reception του ξενοδοχείου St. Regis στη Νέα Υόρκη. Ο Salvador Dali με σκούντηξε στον ώμο και είπε: «Μ’αρέσουν οι μπότες σου». Φορούσα πολύ ακριβές χειροποίητες ιαπωνικές δερμάτινες μπότες που ήταν τυπωμένες πολύ όμορφα με μεταξοτυπία. Είπε: «Μ’αρέσουν οι μπότες σου» και μου έδωσε ένα μπουκάλι κρασί. Του έσφιξα το χέρι.

 

Πιστεύετε ότι οι ιστοσελίδες κοινωνικής δικτύωσης όπως το Youtube και το Facebook έχουν βοηθήσει νεότερους ακροατές να μάθουν για τη μουσική των Strawbs;

Έτσι νομίζω. Αυτό που συμβαίνει τώρα είναι ότι όταν έρχονται άνθρωποι στις συναυλίες μας, φέρνουν τα παιδιά τους. Οι ηλικιωμένοι δεν γράφουν στο Facebook, αλλά οι νεότεροι έρχονται με τους γονείς τους για να δουν τις συναυλίες μας και στη συνέχεια γράφουν στο Facebook. Αυτό είναι πολύ σημαντικό. Η άλλη σημαντική πηγή είναι το Youtube. Πολλοί άνθρωποι παρακολουθούν videos από τις συναυλίες μας στο Youtube.

 

Πόσο συναισθηματικό ήταν να γράψετε την αυτοβιογραφία σας “Exorcising Ghosts” (2014);

Μου πήρε 18 μήνες για να το γράψω. Το έγραψα όλο χειρόγραφα με μολύβι και γόμα, το αντέγραψα μόνος μου στον υπολογιστή μου, μετά έκανα μόνος μου την επιμέλεια, επέλεξα όλες τις φωτογραφίες και στο τέλος το έδωσα σε ένα άτομο να το ελέγξει για να βεβαιωθεί ότι όσα εγραψα ότι ήταν νομικά εντάξει.

 

Ήταν μια απελευθερωτική εμπειρία να κάνετε το πρώτο προσωπικό album σας “Two Weeks Last Summer” (1972);

Ήταν μια ενδιαφέρουσα εμπειρία. Είχα πολλά τραγούδια που ήθελα πολύ να κάνω και αποφάσισα να τα κάνω μόνος μου. Το πρώτο άτομο που ήθελα ήταν ο John Hiseman (Colosseum), ο drummer, ο άλλος που επέλεξα ήταν ο Roger Glover (Deep Purple), ο μπασίστας. Αυτοί ήταν πολύ καλοί rock μουσικοί. Ο Jon Hiseman ήταν ένας drummer που μπορούσε να παίξει πολλά πράγματα και ο Roger Glover ήταν πάρα πολύ καλός rock μπασίστας. Είχα τον Miller Anderson να παίζει ηλεκτρική κιθάρα, ήταν θαυμάσιος slide κιθαρίστας. Πρώτη φορά έπαιζα με rock μουσικούς σε ένα album με νέα μουσική. Ο John Hiseman και ο Roger Glover έπαιξαν υπέροχα. Αυτό το album είναι ένα από τα πιο αγαπημένα album που έχω κάνει ποτέ.

 

Θυμάστε την συνέντευξη με τον David Bowie στο Δανέζικο Ραδιόφωνο τον Μάρτιο του 1971;

Ναι, την θυμάμαι πολύ καλά. Ο David και εγώ ήμασταν τότε πολύ καλοί φίλοι. Μας σύστησε ο Tony Visconti. Ο David έγινε πολύ διάσημος εξαιτίας της παντομίμας του σε ένα από τα τραγούδια μας, το “Poor Jimmy Wilson”. Ο David έκανε την πρώτη του τηλεοπτική εμφάνιση μαζί μας όταν παίξαμε στο Color Me Pop (σ.σ: 14 Ιουνίου 1969, ένα μήνα πριν την κυκλοφορία του “Space Oddity”).

 

Περάσατε καλά στις περιοδείες σας με τους King Crimson και τον Frank Zappa;

Ήταν πολύ συναρπαστική εποχή. Κάναμε πολλές συναυλίες με τους King Crimson και ήμασταν πολύ καλοί φίλοι με το συγκρότημα και φαινόταν ότι τους άρεσε αυτό που κάναμε. Πιθανόν, ήταν οι καλύτερες συναυλίες με εναλλασσόμενο headliner που παίξαμε ποτέ. Με τον Frank Zappa κάναμε μόνο μία συναυλία και ήταν πολύ ευγενικός. Έκανε την παραγωγή μιας ξεχωριστής μίξης της εμφάνισής μας. Ήταν πολύ γοητευτικός.

 

Ο John Paul Jones (Led Zeppelin) έπαιξε μπάσο στο πρώτο album των Strawbs (1969). Πώς ήταν; Είναι ένας από τους ήρωές μου!

Εκείνη την εποχή ήταν ένας πολύ νέος session μουσικός. Ήταν εξαιρετικά ταλαντούχος. Έπαιζα ανοιχτές συγχορδίες στην κιθάρα μου και ήξερε ακριβώς τι σχεδίαζα να κάνω. Παίζαμε με τον Nicky Hopkins (session πιανίστας των Rolling Stones, The Who) στα περισσότερα τραγούδια και ήταν απολύτως εκπληκτικό να έχουμε δύο από τους καλύτερους μουσικούς να παίζουν στο πρώτο κομμάτι που ηχογραφήσαμε ποτέ στο studio. Είχαμε ηχογραφήσει με τη Sandy Denny στη Δανία σε 3-κάναλο κινηματογραφικό φιλμ. Ηχογραφούσαμε για πρώτη φορά σε 8-κάναλο και σ’αυτό ήταν που έπαιξε ο John Paul Jones. Ήταν πολύ ωραίος σ’ αυτό και στην συνέχεια έκανε σπουδαία επιτυχία.

 

Πιστεύετε ότι οι Strawbs θα έπρεπε να ήταν πιο δημοφιλείς;

Ήμασταν στην κορυφή, όταν το management μας αποφάσισε να εγκαταλείψουμε την δισκογραφική μας εταιρεία A&M Records. Φτάσαμε στο αποκορύφωμά μας με τα “Hero and Heroine” και “Ghosts” (1975) και στη συνέχεια το management μας αποφάσισε να ακολουθήσουμε διαφορετικούς δρόμους με την A&M Records και η καριέρα μας δεν ανέκαμψε ποτέ μετά απ’ αυτό.

 

Είστε χαρούμενος με την επιστροφή των δίσκων βινυλίου;

Είναι αξιοσημείωτο αυτό που συμβαίνει. Το καινούριο μας album, “The Ferryman’s Curse”, θα βγει σε βινύλιο, αλλά όχι πριν το επόμενο έτος. Θα φέρουμε αρκετά στις συναυλίες μας και αυτό είναι σημαντικό για εμάς.

 

Είχατε συναντήσει ποτέ τον Jimi Hendrix;

Πιστεύω ότι ήταν εκπληκτικός κιθαρίστας. Τον είδα να παίζει σε μια πολύ μικρή pub. Όχι, δεν τον συνάντησα.

 

Ένα τεράστιο «ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ» στον κύριο Dave Cousins.

Official Strawbs website: http://www.strawbsweb.co.uk 

Αφήστε το σχόλιό σας