Ο Χρήστος Κυπριανίδης έχει αφήσει το δικό του στίγμα στη μουσική βιομηχανία της χώρας κι έχει καθιερωθεί πια, ως ένας από τους πιο αγαπητούς λαϊκούς τραγουδιστές.

Έχει στο ενεργητικό του αρκετές επιτυχίες, όπως το «Καλημέρα, Σ’αγαπώ», «Την κλήση προωθώ», «Θα σου’ λεγα τόσα πολλά» κ.α που έχουν τραγουδηθεί όλα αυτά τα χρόνια από τον κόσμο κι ακούγονται ακόμα και σήμερα στα ραδιόφωνα της χώρας.

Με καλοκαιρινή διάθεση και χαρά, βρεθήκαμε ώστε να πραγματοποιήσουμε τη συνέντευξή μας.

Πριν από μερικές μέρες κυκλοφόρησε στο καινούργιο τραγούδι «Ζήσε Τ’Ονειρο».

Συνέντευξη | Ηρώ Τζημίκα 

Καλησπέρα Χρήστο… Τι κάνεις; Πώς περνάς; 

Καλησπέρα Ηρώ! Είμαι καλά και περνάω εξίσου όμορφα… Είναι ένα ωραίο διάστημα αυτό, γιατί μόλις  κυκλοφόρησα το καινούργιο μου τραγούδι «Ζήσε τ’Όνειρο», οπότε ελπίζω να πάνε τα πράγματα ακόμα καλύτερα.

Ήρθε και το καλοκαίρι… Πρόλαβες να ηρεμήσεις καθόλου; 

Καθόλου και δεν το έχω ζήσει για τα καλά που λέμε το ότι ήρθε το καλοκαίρι, γιατί δύο μήνες τώρα ασχολούμαι αποκλειστικά με το τραγούδι και δεν είχα χρόνο. Ξέρεις, μέχρι να είναι όλα στην εντέλεια. Βέβαια τώρα που κυκλοφόρησε, θα βρω χρόνο και για μένα ώστε να χαλαρώσω! Σκέψου δεν έχω κάνει ούτε ένα μπάνιο κι είναι τέλη Ιουνίου.

Υπάρχει κάποιο καλοκαίρι έως τώρα στη ζωή σου που θα σου μείνει πιο έντονα;

Υπάρχουν καλοκαιρία που έχω κάνει πολύ ωραίες διακοπές. Όπως όταν είχα πάει στη Ρόδο, στη Μύκονο. Εκεί είχα πάει για διακοπές και δουλειά, οπότε νομίζω ήταν ο καλύτερος συνδυασμός… Έχουν περάσει αρκετά χρόνια βέβαια από τότε, αλλά ελπίζω να το κάνω ξανά σύντομα!

Ας τα πάρουμε από την αρχή όμως, ώστε να σε γνωρίσουμε και καλύτερα. Πώς θυμάσαι τα εφηβικά σου χρόνια κι η μετέπειτα πορεία σου; Μεγάλωσες στη Θεσσαλονίκη. 

Ήταν ωραία χρόνια τότε… Αλλά γενικά τα θυμάμαι πάντα σε συνδυασμό με πολλή μουσική. Ο μπαμπάς μου ήταν μουσικός και με έπαιρνε στις περισσότερες εκδηλώσεις που πήγαινε και παίζαμε μαζί. Ξεκίνησα να τραγουδάω σε ηλικία 8 χρονών! Στην πορεία μου και καθώς τελείωσα το σχολείο πήγα σε μία σχολή λογιστικής και μετά από εκεί πήγα φαντάρος ως δόκιμος αξιωματικός. Στο δεύτερο χρόνο της θητείας μου ξεκίνησα να τραγουδάω κι επαγγελματικά ως τραγουδιστής στην Αλεξανδρούπολη.

Δεν είχες σκεφτεί ποτέ να κάνεις κάτι άλλο πέραν από τη μουσική; 

Όχι! Από μικρός ήμουν μέσα σε αυτό και επέλεξα να το κάνω στη μετέπειτα πορεία μου. Είχα κάνει κι άλλες δουλειές, απλά ήταν όλες για να συμπληρώσω το χρόνο μου!

Πώς ήσουν ως νέος; Ήσουν ήρεμη δύναμη ή έκανες και τρέλες; 

Θεωρώ ότι ήμουν αρκετά σεμνός κι οι παρέες μου ήταν έτσι επίσης. Ήμουν πολύ του αθλητισμού, ήμουν και κοινωνικός, αλλά με θυμάμαι να παίζω όλη την ώρα ποδόσφαιρο και μπάσκετ. Δεν έβγαινα για καφέδες και τέτοια. Πιο σπάνια. Θυμάμαι στο γυμνάσιο που μας έλεγαν τα κορίτσια, ξέρεις, πάμε καμιά βόλτα στη Περαία κι εμείς λέγαμε «Όχι, πάμε να παίξουμε μπάσκετ». (γέλια)

Σου λείπει η Θεσσαλονίκη; 

Μου λείπει ναι, γιατί ήταν ωραία χρόνια αυτά, αλλά όχι τόσο πολύ γιατί πηγαίνω όποτε μπορώ.

Όμως μένεις Αθήνα πια… Τις συγκρίνεις καθόλου; 

Νομίζω η Αθήνα είναι ασύγκριτη και γενικά με τη Θεσσαλονίκη έχουν πολλές διαφορές κι η κάθε μία έχει τα ωραία της. Η ζωή εδώ είναι διαφορετική από την άποψη του ότι έχει περισσότερες επιλογές. Από τη διασκέδαση έως τις δουλειές. Πάνω είναι πιο συγκροτημένα και πιο «στενά» τα πράγματα.

Μένεις Γλυφάδα… Σου αρέσει εκεί; Πώς το επέλεξες; 

Μου αρέσει τρελά και νομίζω ότι μόνο εκεί θα μπορούσα να μείνω. Σε καμία άλλη περιοχή. Μου αρέσει όμως κι η Κηφισιά, αλλά είναι άλλο καπέλο! Στο κέντρο μου αρέσει πολύ να πηγαίνω για βόλτα τα βράδια, αλλά δεν θα μπορούσα να μείνω εκεί. Γλυφάδα έμενα από πάντα. Από τη στιγμή που κατέβηκα εδώ γιατί τα μαγαζιά που δούλευα ήταν στην παραλιακή, οπότε την αγάπησα από τότε. Ανοίγει η ψυχή σου…

Για να μιλήσουμε όμως και για το καινούργιο τραγούδι το «Ζήσε τ’όνειρο»… Πες τα μου όλα!

Στο «Ζήσε τ’όνειρο» τη μουσική την έχω γράψει εγώ και τους στίχους η συνεργάτιδα μου, Χαρίκλεια Λεπτοκαρίδου. Το τραγούδι γράφτηκε πριν μερικούς μήνες κι από την πρώτη στιγμή, είπαμε ότι αυτό πρέπει να είναι το καλοκαιρινό μου τραγούδι. Έγινε και video clip, γιατί νομίζω ότι ένα ωραίο τραγούδι πρέπει να έχει κι εικόνα κι αυτός ο συνδυασμός που βγήκε μας έχει δικαιώσει όλους, το ευχαριστηθήκαμε κι είμαστε πολύ περήφανοι!

Να πιαστώ κι από τον τίτλο και να ρωτήσω αν εσύ ονειρεύεσαι…

Κάνω όνειρα, αλλά τα πιο πολλά από αυτά σε προσγειώνουν και ανώμαλα. Μου αρέσει να θέτω στόχους στη ζωή μου αλλά ξέρεις, έως εκεί. Όσο περνάνε τα χρόνια δεν ονειρεύομαι τόσο, γιατί είναι και λίγο ουτοπία που λέμε. Αλλά εντάξει κι ο στόχος είναι ένας είδος όνειρου, αλλά πιο ρεαλιστικό.

Σου λείπει κάτι από τη ζωή σου που δεν έχεις καταφέρει να το πραγματοποιήσεις έως τώρα; 

Δόξα τω Θεό έχω κάνει πολλά πράγματα στη ζωή μου, όμως δεν θα έλεγα ότι μου λείπει κάτι συγκεκριμένο. Σίγουρα κατά καιρούς ο κάθε ένας από εμάς νιώθει ότι του λείπει κάτι. Από το πιο μικρό έως το πιο μεγάλο. Ίσως θα έλεγα ότι κάποια στιγμή θα ήθελα να κάνω οικογένεια. Όχι ότι μου λείπει στην παρούσα φάση, αλλά κάποια στιγμή θα ήθελα να γίνει… Το σκέφτομαι δηλαδή.

Μεγαλώνεις… Σε φοβίζει καθόλου;

Όχι. Ίσα, ίσα το θεωρώ ολοκλήρωση του ανθρώπου κι όσο μεγαλώνουμε ολοκληρώνουμε τα λάθη μας, τις εμπειρίες μας. Καλυτερεύουμε το είναι μας κι όσο πιο μεγάλος είσαι, τόσο πιο προσεκτικός γίνεσαι. Η εξέλιξη είναι το καλύτερο πράγμα.

Πιστεύεις στους ανθρώπους; Γιατί πια έχει χαθεί η έννοια της σχέσης…

Πιστεύω, ναι, αλλά γενικά είμαι και πολύ κλειστός όσον αφορά αυτό το κομμάτι των σχέσεων. Πληγώνομαι εύκολα, γι’αυτό κι έχω αυτή την άμυνα… Σίγουρα έχω απογοητευτεί από σχέσεις φιλικές, είτε προσωπικές, αλλά πάντα κρατάω τις άμυνες και τις αντιστάσεις μου.

Θες να πάμε όμως και στην αρχή της πορείας σου; Πίσω στο μακρινό 2003! Πόσα έχουν αλλάξει από τότε; 

Πολλά! Από το ότι ζούσα στη Θεσσαλονίκη μέχρι που δούλευα 6 μέρες τη βδομάδα! Ήταν πιο ανέμελα χρόνια. Σε κάποια πράγματα τα νοσταλγώ κιόλας. Σκέψου, δεν αγχωνόμασταν αν θα μαζέψει κόσμο το μαγαζί ή αν θα έχουμε δουλειά. Μας ενδιέφεραν άλλα πράγματα και δεν σπαταλούσαμε τη θετική μας ενέργεια στο να σκεφτόμαστε τέτοιου είδους πράγματα. Περνούσαμε καλά. Όλα αυτά βέβαια είναι αποτέλεσμα καθαρά της κρίσης και φυσικά το ότι υπάρχει ένας κορεσμός στη μουσική και σε αυτό φταίμε κι εμείς οι μουσικοί.

Από ποια άποψη το λες αυτό;

Πολλά μέσα και πολλή μουσική στον κόσμο. Πολλοί γρήγοροι ρυθμοί, με πολλούς τραγουδιστές και πολλά τραγούδια. Όλα πολύ που λέμε. Λογικό και κάποια στιγμή όταν το μπουκώνεις, να μην μπορείς να το μαζέψεις. Κι η μουσική του σήμερα είναι ένας αχταρμάς!

Πώς στρώνει αυτό;

Εγώ θα άλλαζα τα κριτήρια. Πιο παλιά ο Αντώνης Βαρδής είχε δηλώσει ότι δεν τολμούσε να τραγουδήσει ο ίδιος τα τραγούδια του, ντρεπόταν, γιατί είχε δίπλα του ονόματα τεράστια όπως η Αλεξίου, η Βιτάλη, ο Διονύσιου, ο Καζατζίδης. Φαντάσου ποιος το έλεγε αυτό… Ο Αντώνης Βαρδής. Οπότε αυτό τα λέει όλα…

Έχεις ζήσει και την επιτυχία, σε μεγάλο βαθμό, αλλά μπορεί να μην κυκλοφορούσες τραγούδι στη μετέπειτα πορεία σου για αρκετούς μήνες… Γιατί απείχες; 

Εμείς οι τραγουδιστές είμαστε μετοχές. Πότε ανεβαίνουμε, πότε κατεβαίνουμε… Έχει τύχει να το πω ξανά πιο παλιά αυτό, ξέρεις σαν τα ομόλογα. Πριν από μερικά χρόνια είχα όντως πολύ καιρό να βγάλω τραγούδι. μπορείς να το πεις και απογοήτευση σε συνδυασμό με κάποιες προσωπικές καταστάσεις που περνούσα. Ήταν περίεργος καιρός και την είχα δει έτσι! (γέλια) 2-3 χρόνια δεν είχα κυκλοφορήσει κάτι. Δεν με πειράζει όμως. Στην επιτυχία πολλά παίζουν ρόλο και δεν υπάρχει απόλυτη συνταγή. Η δουλειά αυτή είναι απροσδιόριστη και μαθαίνουμε να ζούμε με αυτό το άγχος!

Έχεις απογοητευτεί πολύ σε κάποια φάση της ζωής σου; 

Φυσικά κι έχω απογοητευτεί και με είχε πάρει κι από κάτω. Όπως σου είπα όμως μαθαίνεις να ζεις με αυτό και κάνεις το καλύτερο δυνατό. Όταν αισθάνεσαι έτοιμος κι όταν νιώσεις ότι τώρα πρέπει να κάνεις το βήμα!

Έχεις πει τα παρατάω και τελειώνει εδώ; 

Όχι. Δεν έχω φτάσει σε αυτό το σημείο ακόμα. Ίσως το πω κάποια στιγμή κι επανέρχομαι σε αυτό που λέγαμε με τους στόχους. Αν δεν βγουν στο μέλλον κι έτσι όπως τα σκέφτομαι δεν θα κάτσω να αναλωθώ, όπως το κάνουν κάποιοι άλλοι συνάδελφοι γύρω μου. Δεν θα το κάνω αυτό στον εαυτό μου, όχι!

Η δισκογραφία του σήμερα υπάρχει ή έχει πεθάνει τελείως για’ σένα; 

Δεν νομίζω ότι υπάρχει με αυτό τον όρο πλέον και με την έννοια αυτή. Υπάρχει γρήγορος ρυθμός με όλα τα ψηφιακά και δεν ξέρω που θα καταλήξει. Επίσης δεν θεωρώ ότι βγαίνουν πολλά καλά τραγούδια με ποιότητα. Αυτά είναι λίγα κι αν σταθούμε στα τραγούδια που παίζανε πριν δύο και τρία χρόνια, τώρα δεν θα ξέρουμε κανένα. Τραγούδια του ενός μήνα που μας φθείρει όλους. Εμάς, τον κόσμο, το σύστημα. Κάποτε βγάζαμε δίσκους, προωθούσαμε μέσα από αυτόν τέσσερα ή και πέντε κομμάτια κι ήταν όλα μια χαρά με ωραία σταθερότητα.

Η δική σου «συνταγή’ όσον αφορά την πορεία σου έως τώρα ποια ήταν; Γιατί έχεις κάνει πολλά επιτυχημένα βήματα.

Η δική μου συνταγή είναι ότι δεν έκανα ποτέ βιαστικά πράγματα και επιλογές. Ακόμα και στις εμφανίσεις μου προτίμησα να κρατάω τον πήχη ψηλά και να βγαίνει προς τα έξω η σωστή εικόνα!

Υπάρχουν κατά την άποψή σου φιλίες στο χώρο; Γιατί αν δεν κάνω λάθος ο Νίκος Βέρτης έχει πει ότι είσαι από τους καλούς φίλους του…

Και ναι κι όχι. Αλλά προσωπικά δεν έχω στο χώρο αντιπάθειες με κάποιους ή έχθρες παρ όλη την ανταγωνιστικότητα. Υπάρχουν φιλίες και με το Νίκο είμαστε φίλοι από τα παλιά… Από τότε που ξεκινήσαμε μαζί στο Ρόδον στη Θεσσαλονίκη. Κι οι δύο αδισκογράφητοι κι ο ένας έκανε φωνητικά στον άλλον! Με το Νίκο «μαλώναμε» τότε γιατί αυτός κάπνιζε, ενώ εγώ όχι… (γέλια) Έχουμε περάσει πολύ ωραία και κρατάμε ακόμα και τώρα επαφές. Αλλά σου λέω το ότι δεν υπάρχουν, γιατί σκέψου ότι και με το Νίκο, η φιλία μας δεν έγινε μετά κατά τη διάρκεια της πορείας μας, ήταν από πολύ πριν μπούμε για τα καλά στη δισκογραφία.

Θυμάσαι κάποια ανάμνηση σου με το Νίκο που σου έχει μείνει στο μυαλό και θα τη λες; 

Θα σου πω… Ήμασταν στο καμαρίνι κι έπρεπε να αλλάζουμε ρούχα ανά διαστήματα, γιατί κάναμε ένα ποτ πουρί. Ξέρεις, βγαίναμε εμείς, έμπαιναν οι κοπέλες και το ανάποδο. Ντυνόμασταν άραβες, την άλλη ντυνόμασταν μόνο με άσπρα και παίζαμε μπουζούκι. Ε σε μία εμφάνιση μας και καθώς πάμε στο καμαρίνι για να αλλάξουμε και να ντυθούμε από άραβες, γαμπροί, δεν υπάρχει τίποτα μέσα στο καμαρίνι! Μας τα είχαν πάρει όλα… Από τα ρούχα μας μέχρι και τις καρέκλες! (γέλια) Μέσα άφησαν τα δύο μπουζούκια μόνο. (γέλια) Ο Ανδρέας Στάμος, λοιπόν, μας έκανε πλάκα και είχε πετάξει όλα τα πράγματά μας σε σακούλες σκουπιδιών σε κάτι χωράφια… Καταλαβαίνεις…

Ήσουν και παραμένεις ένας ωραίος άντρας… Σίγουρα πιο παλιά θα είχες ζήσει κάποια κουλά σκηνικά με θαυμάστριες…

Ναι, ευχαριστώ Ηρώ… (γέλια) Κατά καιρούς υπήρχαν διάφορα. Έχουν συμβεί πολλά πιο παλιά, αλλά τα ξεχνάω κιόλας… Ένα που μου ήρθε τώρα, είναι καθώς τραγουδούσα, ανέβασαν στην πίστα δύο στριπτιζέζ κι ήθελαν να βγάλουν και τα δικά μου ρούχα… Έσκιζαν τα ρούχα μου, αλλά κατάφερα να τις αφήσω να βγάλουν μόνο το μπλουζάκι! (γέλια)

Να μιλήσουμε όμως και λίγο για την επικαιρότητα… Την τηλεοπτική! Βλέπεις Survivor; 

Βλέπω, ναι και μου αρέσει! Επίσης διαφωνώ με αυτούς που λένε ότι είναι σκουπίδι. Κι εγώ στην αρχή δεν το έβλεπα, αλλά μόλις το παρακολούθησα λίγο, μου άρεσαν πάρα πολύ τα αγωνίσματα. Το θεωρώ το πιο αληθινό παιχνίδι όσον αφορά τα αθλήματα, για τα άλλα δεν ξέρω και δεν ασχολούμαι. Βλέπω έναν ωραίο ανταγωνισμό κι είναι κάτι διαφορετικό και γι’αυτό έχει κι αυτή την τηλεθέαση.

Από τους διάσημους ήξερες κανέναν; 

Φυσικά, αφού με τον Bo μιλήσαμε λίγο πριν φύγει στο τηλέφωνο, για κάτι που έψαχνα! Δεν ήξερα κιόλας ότι θα πάει και μόλις το είδα έπαθα πλάκα! (γέλια) Και τον Γιάννη Σπαλιάρα ξέρω, έχουμε βρεθεί στο παρελθόν σε διάφορε εκδηλώσεις κτλ.

Όσον αφορά τα talent shows; Βγαίνουν προς τα έξω τόσοι νέοι τραγουδιστές… 

Τα βαριέμαι αυτά να σου πω την αλήθεια και δεν τα παρακολουθώ και καθόλου. Δεν ξέρω αν είναι βαρύ αυτό που θα πω, αλλά ίσως να παίζουν και με τα παιδιά… Αυτό μου βγάζει, γιατί δεν γίνεται και τίποτα. Το μεγαλύτερο όφελος πάντως, θεωρώ ότι το έχουν οι κριτές και το κανάλι που τα προβάλλει. Μακάρι να διαψευσθώ και να βγαίνουν όντως ταλέντα και να κάνουν καριέρα. Δεν υπάρχει ούτε χώρος, ούτε τρόπος για να δουλευτούν. Εμείς τότε που ξεκινούσαμε μόνοι μας πριν 15 χρόνια και θεωρούμασταν «ταλέντα» και νέοι στο χώρο, βγαίναμε κατευθείαν και τραγουδούσαμε στα μαγαζιά έξι μέρες τη βδομάδα. Σήμερα δεν υπάρχουν χρήματα. Τώρα όλοι αυτοί που βγαίνουν από αυτά που θα δουλέψουν; Αφού δεν υπάρχει δουλειά και τα μαγαζιά είναι ελάχιστα…

Για πες μου και τα επόμενά σου σχέδια… 

Θα ανέβω Θεσσαλονίκη για μερικές μέρες να τελειώσω κάτι εκκρεμότητες που έχω και μετά πάλι Αθήνα έως και τον Αύγουστο μέχρι να ανέβω στην Καβάλα που εκεί είναι το πατρικό μου, για να ξεκουραστώ και να κάνω και κανένα μπανάκι! Συγκεκριμένα στην Αμφίπολη, στο Νομό Σερρών. Και λογικά από Οκτώβρη θα βγει κι ένα νέο τραγούδι κι όσον αφορά τις εμφανίσεις συζητάω για να δω που θα καταλήξουμε! Έχουμε δρόμο μπροστά μας!

Σε ευχαριστώ Χρήστο και καλή επιτυχία!

Εγώ ευχαριστώ Ηρώ! Καλό καλοκαίρι!

 


Αφήστε το σχόλιό σας