HIT CHANNEL ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΗ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ: Φεβρουάριος 2018. Είχαμε την μεγάλη τιμή να μιλήσουμε με μια θρυλική τραγουδίστρια: την Annie Haslam. Είναι περισσότερο γνωστή ως frontwoman των Renaissance, ενός πρωτοποριακού συγκροτήματος του συμφωνικού rock της δεκαετίας του ‘70. Επίσης, έχει μια επιτυχημένη solo καριέρα και είναι καλή ζωγράφος. Το 2013 οι Renaissance κυκλοφόρησαν το πιο πρόσφατο album τους, Grandine il Vento”. Πέρσι, η Annie διασκεύασε το Don’t Give Up” του Peter Gabriel, μαζί με τον Jann Klose. Διαβάστε παρακάτω τα πολύ ενδιαφέροντα πράγματα που μας είπε:

 

Ποια είναι τα τελευταία νέα των Renaissance;

Κάναμε κάποιες συναυλίες με μια ορχήστρα τον Οκτώβριο. Κινηματογραφήσαμε μία από τις συναυλίες για ένα live DVD, το οποίο πρέπει να κυκλοφορήσει τον Απρίλιο και είναι πολύ ξεχωριστό. Δώσαμε την συναυλία τον περασμένο Οκτώβριο, γι’ αυτό είναι συναρπαστικό. Έχουμε μερικές συναυλίες που θα γίνουν τον Μάιο στις Βορειοανατολικές ΗΠΑ. Ναι, έτσι είναι μια συναρπαστική εποχή. Δεν έχουμε πάει ποτέ στην Ελλάδα.

 

Γιατί αποφασίσατε να γράψετε ένα τραγούδι για τον Leonardo Da Vinci, το “Symphony of Light”, από το “Grandine il Vento”;

Είμαι ζωγράφος καθώς επίσης και τραγουδίστρια. Είναι ο αγαπημένος μου ζωγράφος στον κόσμο. Έτσι, ήθελα να του αποτίσω φόρο τιμής με τη φωνή μου. Το έγραψα ως φόρο τιμής σ’αυτόν. Είναι ένα από τα πιο αγαπημένα τραγούδια που έχουμε κάνει ποτέ. Σ’ άρεσε αυτό το τραγούδι;

 

Ναι, είναι ένα πολύ φιλόδοξο τραγούδι. Απολαύσατε την συνεργασία σας με τον Ian Anderson (Jethro Tull) και τον John Wetton (King Crimson, Asia) στο “Grandine il Vento”;

Ω ναι, πάρα πολύ. Ξέρω τον Ian, αλλά ποτέ δεν είχαμε μιλήσει μαζί του νωρίτερα για να συμμετέχει σ’ ένα κομμάτι. Έγραψα το “Cry to the World”. Είναι ένα τραγούδι για τον πλανήτη. Είναι ένα τραγούδι για τη Μάνα Γη και το πώς είμαστε τώρα, πώς όλοι πρέπει να βοηθούν ο ένας τον άλλο και να είναι δυνατοί. Όταν γράψαμε αυτό το τραγούδι, ήταν φανερό ότι πραγματικά χρειαζόμασταν ένα φλάουτο και έτσι, όταν κάναμε τα demos, είχαμε ήχο φλάουτου. Στη συνέχεια, είπα: «Θα επικοινωνήσω με τον Ian Anderson και θα τον ρωτήσω αν θέλει να το κάνει» και το έκανε! Βγήκε φανταστικό. Μπορείτε να πάτε στο Youtube και να γράψετε RenaissanceAnnie HaslamCry to the World”  . Έκανα ένα video στην Αγγλία για αυτό.

Επίσης, ο John Wetton ήταν πολύ στενός μου φίλος. Δυστυχώς, πέθανε. Τι απίστευτη φωνή είχε, ενώ ήταν επίσης και σπουδαίος μπασίστας, αλλά η φωνή του ήταν τόσο μοναδική. Και πάλι είχαμε κάνει μερικά πράγματα νωρίτερα. Ο John είχε παίξει στους Renaissance το 1972. Έκανε μερικές συναυλίες μαζί μας όταν χρειαζόμασταν μπασίστα και ήταν ο αντικαταστάτης μέχρι να βρούμε έναν μόνιμο μπασίστα. Έκανε περίπου 4 ή 5 συναυλίες μαζί μας τότε. Έτσι, έγραψα αυτό το τραγούδι, “Blood Silver Like Moonlight” επειδή οι φωνές μας είναι παρόμοιες κατά κάποιον τρόπο, εξαιτίας του ηχοχρώματος και των χιουμοριστικών στοιχείων στις φωνές μας. Το έγραψα για μας με τον John να τραγουδάει την μισή αγγελική χορωδία και γι’αυτό μιλάει το τραγούδι: “Blood Silver Like Moonlight”.

 

Πώς συνέβη να ηχογραφήσετε πέρυσι το “Dont Give Up” του Peter Garbiel με τον Jann Klose;

Ο Jann είναι καλός μου φίλος. Είναι πολύ καλός. Και πάλι, πάντα λέγαμε ότι θέλαμε να ηχογραφήσουμε κάτι μαζί και μετά κάποια μέρα πίναμε ένα ποτήρι κρασί μ’ έναν φίλο, είχε την κιθάρα του εκεί και είπα: «Γιατί δεν κάνουμε κάτι;» Μόλις είχα ακούσει αυτό το τραγούδι νωρίτερα. Είπα: «Γιατί δεν κάνουμε το “Don’t Give Up”;» Βγήκε ωραίο. Είναι πολύ καλό, νομίζω.

 

Ήταν δύσκολη απόφαση να συνεχισετε το συγκρότημα χωρίς τον Michael Dunford (κιθάρα);

Φυσικά ήταν. Δεν μπορούσαμε να μην συνεχίσουμε. Είχαμε ολοκληρώσει το “Grandine il Vento” όταν πέθανε. Δουλέψαμε πολύ σκληρά γι’ αυτό, όλοι μας. Αυτός και εγώ, ήταν η πρώτη φορά που κάναμε μαζί ένα ολόκληρο album. Ήταν πολύ ξεχωριστό. Ήμασταν πολύ ενθουσιασμένοι μ’ αυτό και πραγματικά ο κόσμος έπρεπε να ακούσει το album. Έτσι, αποφάσισα ότι έπρεπε να συνεχίσω γιατί θα το ήθελε αυτό. Ξέρω ότι το ήθελε και γι’ αυτό παίζουμε τη μουσική του και νέα μουσική. Θα ηχογραφούμε πάντα την μουσική του Michael. Έχουμε και άλλα τραγούδια που δεν έχουν κυκλοφορήσει. Δεν έχουμε δουλέψει ακόμα σ’ αυτά. Αλλά θα συνεχίζουμε πάντα μ’αυτόν τον τρόπο και θα έχουμε πάντα αυτά τα είδη τραγουδιών. Δεν θ’ αλλάζαμε τίποτα.

 

Το “At the Harbour” (από το “Ashes are Burning” -1973) είναι ένα από τα αγαπημένα μου τραγούδια των Renaissance. Μπορείτε να μας πείτε λίγα λόγια γι’ αυτό και για την χρήση του “La cathédrale engloutie” του Claude Debussy;

Εννοείς το “The Sunken Cathedral”; Όταν κάναμε αυτές τις συναυλίες τον Οκτώβριο, κάναμε το “At The Harbour” με ορχήστρα. Πω-πω, θα το λατρέψεις! Θα λατρέψεις το “Ashes are Burning”. Θα λατρέψεις το “At The Harbour” με την ορχήστρα σε αυτό. Πολύ απλό, αλλά είναι εκεί. Όταν το ηχογραφήσαμε, τραγούδησα τα φωνητικά μου στο κλιμακοστάσιο λόγω της ηχούς της φωνής μου. Εκεί έκανα τα φωνητικά μου, γι’ αυτό και ήταν σαν «Οουυυ» (σ.σ: κάνει έναν συριστικό ήχο ). Η ηχώ ήταν ωραία και επίσης στην τελευταία περιοδεία έκανα έναν πίνακα για κάθε τραγούδι που παίζαμε, συμπεριλαμβανομένου του “At the Harbour”. Όταν βρισκόμασταν στη σκηνή, ο πίνακας κάθε τραγουδιού εμφανιζόταν στην οθόνη και είχε μέγεθος 24×12 πόδια. Έκανα έναν πανέμορφο πίνακα για το “At The Harbour”. Δεν είμαι ακόμα σίγουρη τι θα κάνω αυτούς τους πίνακες. Ήταν κάτι αξέχαστο, επειδή οι Renaissance δεν είχαν παίξει το “At the Harbour” για πολλά χρόνια. Είναι ένα τόσο ωραίο τραγούδι, πολύ ατμοσφαιρικό και πολλοί άνθρωποι κλαίνε. Ακούω ότι οι άνθρωποι όταν το άκουσαν αυτή τη φορά, επειδή δεν το είχαμε παίξει για τόσο πολύ καιρό, τους έκανε να κλάψουν. Αυτό είναι πραγματικά σημαντικό.

 

Περιμένατε την εμπορική επιτυχία του τραγουδιού “Northern Lights” (1978);

Όχι, δεν την περιμέναμε. Η πλάκα είναι ότι λίγο πριν απ’ αυτό το album, ηχογράφησα το solo album μου “Annie in Wonderland” με τον Roy Wood (The Move, ELO, Wizzard). Το solo album μου ήταν λίγο πιο εμπορικό, γιατί έτσι είδε τη δουλειά μου. Έχει γράψει πολλά hit singles στην Αγγλία, οπότε όταν γράψαμε το “Northern Lights”, είχα ήδη κάνει το album μου, όταν συζητούσαμε για τα φωνητικά. Έκανα τα φωνητικά μου και είπα: «Γιατί δεν βάζουμε σ’αυτό τρία κανάλια των lead φωνητικών μου;» Επειδή μερικές φορές μόλις αλλάζεις τον ήχο της φωνής, σε οδηγεί σε διαφορετικό μέρος. Γίνεται εμπορικό και αυτό συνέβη εδώ. Το χρησιμοποιήσαμε εμμέσως εξαιτίας του Roy. Μου δίδαξε πώς να τραγουδάω όλα τα διαφορετικά είδη τραγουδιού στο solo album μου και αυτό κάναμε: Χρησιμοποιήσαμε μία από αυτές τις ιδέες, η οποία ήταν η τριπλο-ηχογράφηση, τρία κανάλια των lead φωνητικών μου. Αυτό ήταν πολύ συναρπαστικό. Εμφανιστήκαμε στην τηλεόραση αρκετές φορές και αυτό είναι υπέροχο.

 

Έχετε ευχάριστες αναμνήσεις από τον τετραετή αρραβώνα σας με τον Roy Wood; Είναι ένας από τους ήρωές μου.

Ναι, είναι από τους ήρωες μου! Είναι εξαιρετικός. Ο άνθρωπος είναι ιδιοφυία. Έχω πολύ ευχάριστες αναμνήσεις. Είμαστε ακόμα φίλοι. Είμαστε ακόμα σε επαφή. Μερικές φορές είναι δύσκολο δύο άτομα που είναι δημιουργικά να είναι μαζί. Θα τρελαθείς (γέλια). Είναι πολύ αστείος άνθρωπος. Δεν νομίζω ότι έχω γελάσει ποτέ τόσο πολύ στη ζωή μου. Είναι πολύ έξυπνος. Νομίζω ότι είναι ιδιοφυία, με τις μουσικές του ιδέες. Ήταν πάντα μπροστά από την εποχή του στη μουσική. Ήταν πάντα μπροστά απ’ όλους τους άλλους. Ναι, είναι υπέροχος.

 

Μπορείτε να μας περιγράψετε τη συνάντησή σας με τον Paul McCartney όταν ηχογραφούσατε το τραγούδι “If I Loved You” από το solo album σας “Annie in Wonderland” (1977);

Το ηχογραφούσαμε στα De Lane Lea Studios στο Wembley. Ήμασταν στο Studio 3 και το μεγάλο studio, το Studio 1, χρησιμοποιόταν για ορχήστρες και χορωδίες. Είχαν σ’αυτό ένα τεράστιο τζάμι, και όταν κάποιος διηύθηνε μια ορχήστρα, το έκανε μέσα σ’ αυτό το τεράστιο τζάμι. Ήταν πολύ συναρπαστικό studio. Όλα τα studios ήταν και αυτό ειδικότερα. Και όταν ήμασταν στο Studio 3, ο Paul, η Linda και ο Denny Laine, βρίσκονταν σ’ αυτό το τεράστιο studio, αλλά ήταν μόνο στο μπουθ του ήχου, όπου κάνεις όλη την ηχογράφηση, την μίξη και όλα αυτά. Έκαναν την μίξη του “Wings at the Speed of Sound”  εκεί και γι’ αυτό βρίσκοταν στο studio. Μετά, μια μέρα μόλις τελείωσα τα φωνητικά μου στο “If I Loved You”, πήγα στο control room για να ακούσω το playback του, και καθώς το ακούγαμε, ο Paul McCartney άκουγε απ’ έξω. Τον τράβηξε η φωνή μου, με άκουσε να τραγουδάω στο διάδρομο, κατέβηκε και ακολούθησε τη φωνή μου στο studio και είπε: «Ποια είναι αυτή η φωνή; Απλά ένιωσα ρίγη στη σπονδυλική μου στήλη» . Ήρθε και μίλησα μαζί του για περίπου μια ώρα νομίζω, και ήταν θαυμάσιος. Άλλη μία ιδιοφυία.

 

Θεωρείτε την εμφάνισή σας στο Carnegie Hall (1975), μία από τις σημαντικότερες στιγμές της καριέρας σας;

Ω, απολύτως. Ήταν υπέροχο. Ήταν για τρεις sold out βραδιές στη σειρά. Ναι, ήταν απολύτως φανταστικό και επίσης το Royal Albert Hall. Αυτό ήταν επίσης υπέροχο. Και αυτό που κάναμε τον Οκτώβριο, έφερε πίσω αυτές τις αναμνήσεις, επειδή παίξαμε και πάλι με ορχήστρα μετά από τόσα χρόνια. Επειδή αυτό το συγκρότημα έτσι πρέπει να ακούγεται. Αυτό το είδος της μουσικής είναι. Απλώς πρέπει να ενισχύεται από πραγματικούς κλασσικούς μουσικούς. Ήταν υπέροχα. Αλλά ναι, το Carnegie Hall, ήμασταν πολύ τυχεροί που κατορθώσαμε να παίξουμε σ’ αυτό το μέρος.

 

Σας άρεσαν τα εξώφυλλα που έκανε ο Storm Thorgerson (Pink Floyd, Scorpions, Led Zeppelin) για τους Renaissance;

Άλλη μία ιδιοφυία! Ναι. Απολύτως. Τι χαρακτήρας, υπέροχος άνθρωπος, πολύ αστείος, με πολύ ξερό χιούμορ. Ναι, λατρεύαμε τα εξώφυλλα που έκανε για μας.

 

Πόσο σημαντικές ήταν οι εμφανίσεις σας σε τηλεοπτικές εκπομπές όπως το “Midnight Special” και το “Top of The Pops”;

Ήταν πολύ σημαντικές. Νομίζω ότι θα ‘πρεπε να είχαμε κινηματογραφηθεί πολλές φορές. Το Carnegie Hall και το Royal Albert Hall δεν κινηματογραφήθηκαν. Πολλές μεγάλες συναυλίες που έχουμε κάνει. Δεν ξέρω γιατί, αν η δισκογραφική εταιρεία δεν ήθελε να βάλει τα λεφτά της ή ο,τιδήποτε άλλο. Είναι σημαντικό να βλέπεις έτοια πράγματα. Τώρα είναι απλά ένα κομμάτι της ιστορίας και μπορείς να το δεις. Αλλά ναι τα παλιά… Θεέ μου, έμοιαζα με 10χρονη (γέλια)! Είναι υπέροχο. Χρειαζόμασταν πραγματικά τέτοια πράγματα. Λόγω των ιστοσελίδων κοινωνικής δικτύωσης τώρα είναι ευκολότερο οι άνθρωποι να κινηματογραφούν τον εαυτό τους, αλλά όλοι μπορούν να το κάνουν τώρα. Όταν πραγματοποιήσαμε την περιοδεία τον Οκτώβριο, είχαμε μια εταιρεία να το κινηματογραφήσει αυτό.

 

Το 2014, οι Renaissance έκαναν την Cruise to the Edge με τους Yes. Αισθανόσασταν άνετα παίζοντας μπροστά σ’ ένα progressive rock ακροατήριο;

Ναι, απολύτως. Είναι αστείο που το λες αυτό. Πολλοί άνθρωποι μας αποκαλούν progressive rock συγκρότημα. Λέω συνέχεια ότι είμαστε ένα συγκρότημα συμφωνικού rock, γιατί δεν είμαστε τόσο βαρείς. Το ένιωσα αυτό όταν βρισκόμασταν στις κρουαζιέρες. Ίσως ήμασταν πολύ ελαφριοί, αλλά τα πήγαμε πολύ καλά. Ήταν εξαιρετικά. Μετά, κάναμε την Moody Blues Cruise, δύο χρόνια αργότερα, και αυτή ήταν υπέροχη. Φάνηκε να λειτουργεί καλύτερα για εμάς, νομίζω, γιατί ήταν απλά ένα ελαφρύτερο είδος μουσικής.

 

Πώς ήταν να δουλεύετε με το θρυλικό παραγωγό Tony Visconti (David Bowie, T. Rex) στο solo album σας, “Blessing in Disguise” (1994);

Εμείς πάμε πίσω πολλά χρόνια χωρίς να το καταλάβουμε. Μια από τις πρώτες φορές που τραγούδησα δημόσια ήταν σ’ ένα διαγωνισμό ταλέντων στο Τορόντο στο The Brunswick Tavern. Τραγούδησα το “Those Were the Days” σε ένα διαγωνισμό ταλέντων  που συμμετείχα. Νομίζω ότι ο Tony Visconti έκανε την παραγωγή σ’ εκείνο το τραγούδι (σ.σ: ο Paul McCartney ήταν) για την Mary Hopkin και παντρεύτηκε τη Mary Hopkin. Πολλά-πολλά χρόνια αργότερα, τον πήρα τηλέφωνο γιατί ήθελα να προσπαθήσω να βρω τον Justin Hayward (σ.σ: Moody Blues -φωνητικά, κιθάρα) για να μου δώσει ένα κομμάτι στο album μου για την Epic (σ.σ: 1989). Μου έδωσε ένα τραγούδι που λέγεται “The Angels Cry” και χρόνια αργότερα, όταν έκανα το solo album την εποχή που είχα καρκίνο του μαστού, ήρθα σε επαφή με τον Tony και του είπα: «Ψάχνω ένα συνθέτη ή ένα συνθετικό δίδυμο για να με πλαισιώσουν σε ένα νέο album. Θα σ’ ενδιέφερε;» Είπε «ναι». Ήρθε να με δει, του έδωσα κάποια ποίηση που έχω γράψει για να την μετατρέψει σε τραγούδια στα οποία έκανε την παραγωγή και ήταν εξαιρετικό. Άλλη μία ιδιοφυία, είμαι πολύ χαρούμενη που συναντώ τέτοιους ανθρώπους. Είναι τόσο τρομερά ταλέντα. Είναι απίστευτο. Έτσι, γίναμε φίλοι και είναι επίσης ωραίο ότι η σχέση μας πάει πίσω πολύ περισσότερο από μόνο αυτό το solo album. Πάει πίσω στον πρώτο μου διαγωνισμό ταλέντων.

 

Ήταν μια ενδιαφέρουσα εμπειρία για να ηχογραφήσετε το “Its All Over Now, Baby Blue” του Bob Dylan με τον Steve Howe, το 1999;

Ήταν υπέροχο. Ο Steve και εγώ αρχίσαμε να γράφουμε ένα album μαζί. Ήμουν στην Αγγλία στο σπίτι του όπου έχει ένα studio. Δουλεύαμε σε μια ηχογράφηση. Δεν πίνω ποτέ ένα ποτήρι κρασί πριν τραγουδήσω γιατί δεν μπορώ να συγκεντρωθώ. Ούτως ή άλλως, την ολοκληρώσαμε την μέρα και πήγαμε για δείπνο και για ένα ποτήρι κρασί. Επιστρέψαμε στο σπίτι και στη συνέχεια μου είπε: «Annie, κάνω ένα album με τραγούδια του Bob Dylan. Θα’ θελες να τραγουδήσεις;» «Ναι!» Είπε: « Τι λες για το “It’s All Over Now, Baby Blue”; και αυτό ήταν ένα από τα πρώτα τραγούδια που έμαθα αφότου το άκουσα από την Joan Baez. Συνήθιζε να τραγουδάει μαζί της. Έτσι, το έκανα και έπινα. Δεν πίνω πολύ, μόνο ένα ποτήρι κρασί. Νομίζω ότι ήταν το δεύτερο μου take. Το τραγούδησα μια φορά και το τραγούδησα ξανά και τη δεύτερη φορά βγήκε αρκετά καλό.

 

Τι έχετε ανακαλύψει μέσα από τη ζωγραφική;

Η ζωγραφική μου ήρθε τελείως ξαφνικά. Δεν είχα ζωγραφίσει ποτέ προηγουμένως. Είναι πολύ δύσκολο για μένα να πω στον κόσμο τι είδους είναι η ζωγραφική μου. Κάθε πίνακας είναι διαφορετικός. Συνήθως δεν σκέφτομαι τίποτα όταν ζωγραφίζω, εκτός αν θέλει κάποιος να κάνω κάποιο είδος πορτρέτου και εγώ συντονίζομαι μ’ αυτό το πρόσωπο. Μου είπε μια μέρα κάποιος ότι υπάρχει κάτι που λέγεται «συναισθησία» και σημαίνει ότι οι άνθρωποι μπορούν να μυρίσουν ένα χρώμα (σ.σ: επίσης μπορούν να δουν χρώματα σε γράμματα ή αριθμούς και ούτω καθεξής). Έτσι, αυτός ο τύπος είπε: «Έχεις μια μορφή του. Μπορείς να κάνεις κάτι που να το διεγείρει». Μερικοί άνθρωποι μπορούν να συντονιστούν με τη Γη, το Σύμπαν, σε μια σκέψη και αυτό είναι ό,τι έχω. Γιατί αυτό ακριβώς κάνω. Το αισθάνομαι.

Μερικές φορές, όταν έχω μια παραγγελία να κάνω, σκέφτομαι: «Α, θα καταφέρω να το κάνω αυτό;» Κάποιος ήθελε δύο σκυλιά σ’ έναν πίνακα, ένα πορτρέτο κατοικίδιων ζώων και το έχω στην ιστοσελίδα μου. Μπορείτε να πάτε στην ιστοσελίδα μου και μπορείτε να δείτε μερικά από τα πορτρέτα κατοικίδιων. Μου έστειλε δύο φωτογραφίες από δύο σκυλιά και σκέφτηκα: «Αυτό θα είναι δύσκολο». Αλλά μόλις άρχισα να συντονίζομαι και τελικά το κατάφερα. Χτυπάω τον εαυτό μου γι’αυτό. Τέτοιο συναίσθημα είναι. Δεν είναι φόβος. Είμαι εγώ που ξεσπάω την σκέψη μου και το φόβο μου, ό,τι κι αν είναι, για να περάσει σε μια ζωγραφιά ή να επικαλεστεί μια ζωγραφιά. Ο κόσμος θα έλεγε «επικαλούμαι». Νομίζω ότι επικαλούμαι πράγματα. Έτσι, είμαι πολύ ενθουσιασμένη. Μ’ αρέσει τόσο πολύ όσο το να τραγουδάω. Ναι, απλά το αγαπώ πάρα πολύ.

 

Έχετε μετανιώσει για κάτι στη ζωή σας;

Εύχομαι να μπορούσα να είχα περάσει περισσότερο χρόνο με τους γονείς μου, ενώ μεγάλωναν, γιατί εκείνη την εποχή ταξίδευα πολύ και ζούσαν στην Κορνουάλη. Ο πατέρας μου πέθανε από καρκίνο το 1979 και η μητέρα μου ήταν μόνη της. Γι’αυτό μετανιώνω. Δεν θα μπορούσα να περάσω περισσότερο χρόνο μαζί τους. Αλλά καταλάβαιναν. Ήρθαν στο Royal Albert Hall, ασχολούνταν πολύ με τη ζωή μου. Ο πατέρας μου ήταν πολύ περήφανος. Μίλαγε σε όλους για μένα. Δεν μετανιώνω για τίποτα. Θέλω να πω, είχα καρκίνο του μαστού, είχα ατυχήματα όλων των ειδών, αλλά δεν θα άλλαζα τίποτα απ’αυτά, γιατί δεν θα βρισκόμουν εδώ να μιλάω μαζί σου.

 

Πιστεύετε ότι οι Renaissance θα έπρεπε να είναι περισσότερο δημοφιλείς;

Ναι, θα μπορούσε να είναι επειδή ήμασταν μοναδικοί. Δεν υπήρχε κανένας σαν εμάς και ακόμα δεν υπάρχει κανένας σαν εμάς. Είναι ακόμα εκφραστική, υβριδική μουσική αλλά και πάλι αν γινόμασταν πολύ μεγάλοι, δεν θα μπορούσα ποτέ να ανακαλύψω ότι μπορώ να ζωγραφίσω. Δεν θα συναντούσα ποτέ τον σύντροφο που έχω τώρα, γιατί εμφανίστηκε πριν από τρία χρόνια από το πουθενά. Βγάλε ένα άτομο ή μια κατάσταση έξω από τη ζωή σου και όλα αλλάζουν. Πολλοί άνθρωποι έχουν πει: «Γιατί δεν γίνατε μεγαλύτεροι;» Επίσης, υπήρχαν όλα αυτά τα πράγματα που συμβαίνουν σε ένα συγκρότημα: μια γυναίκα που ήταν ανάμεσα σε πέντε άνδρες. Μου προσφέρθηκαν μερικές καταστάσεις που θα μπορούσαν να κάνουν το συγκρότημα πραγματικά μεγάλο, αλλά τις απέρριψα γιατί δεν είμαι τέτοιο είδος ανθρώπου.

Το απάντησα αυτό σ’ένα email. Κάποιος ήθελε να μάθει «Γιατί δεν γίνατε μεγαλύτεροι;» Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν θα μπορούσαμε να γίνουμε μεγαλύτεροι. Πραγματικά, δεν είναι αυτό το σημαντικό στη ζωή. Πρέπει να είσαι ζόρικος με τον εαυτό σου γιατί δεν έγινες μεγαλύτερος, αλλά δεν είναι αυτός ο λόγος που δεν γίναμε μεγαλύτεροι. Είναι απλά ένα μέρος του. Με κάνει να σκέφτομαι: «Ω, θυμάμαι πότε μου συνέβη αυτό». Νομίζω ότι μερικές φορές είναι δύσκολο να είσαι γυναίκα όταν οι άνθρωποι είναι διαφορετικοί από σένα. Εξακολουθεί να συμβαίνει, αλλά νομίζω ότι θα υπάρξει μια αλλαγή. Επειδή οι γυναίκες έχουν καλές φωνές, μπορούν να μιλάνε για όλα τα πράγματα, αλλά είναι έξυπνες. Δεν πρέπει να υπάρχει καμία προκατάληψη που να έχει υπάρξει. Είμαι ευτυχισμένη εδώ που βρίσκομαι. Είναι θαυμάσιο να βρίσκεσαι ακόμα εκεί έξω και να παίζεις. Λατρεύω να παίζω ζωντανά. Μου αρέσει να κάνω ευτυχισμένους τους ανθρώπους. Μου αρέσουν οι άνθρωποι να φεύγουν από μια συναυλία με κάτι περισσότερο από σκέτη μουσική και μπορώ να το κάνω αυτό. Μου αρέσει να παρακολουθώ τους ανθρώπους.

 

Ποιος είναι ο πιο ταλαντούχος μουσικός που έχετε δει στη ζωή σας;

Νομίζω ο Steve Hackett (Genesis-κιθάρα). Λατρεύω τον Steve Hackett. Έχω παίξει με τον Steve, νομίζω ότι είναι μια ιδιοφυΐα. Λατρεύω τον Patrick Moraz (Yes, Moody Blues – πλήκτρα). Είναι και οι δύο απίστευτοι μουσικοί, αυτό είναι σίγουρο. Μου αρέσει ο Placido Domingo. Μ’αρέσει η Barbra Streisand. Πάντα μ’άρεσε η Barbra Streisand, μια ωραία, ασυνήθιστη φωνή. Ω! Υπάρχει ένας τύπος του οποίου η πρώτη δουλειά στο χώρο της μουσικής, ήταν μαζί μας. Είναι πλέον διάσημος drummer. Ονομάζεται Gavin Harrison (Porcupine Tree, King Crimson). Νομίζω ότι είναι ο καλύτερος drummer στον κόσμο. Φυσικά, είναι άλλος ένας φίλος. Όταν μπήκε στο συγκρότημα, ήταν μόνο 19. Αυτό συνέβη στη δεκαετία του ‘80.

 

Έχω δει τη φωτογραφία στην παραλία.

Ω, στην παραλία (τρελά γέλια)! Ναι. Είναι φανταστικός. Ω Θεέ μου! Δεν με νοιάζουν τα φωνητικά μου όταν βλέπω ανθρώπους που μπορούν να παίξουν έτσι. Είναι ο αγαπημένος μου drummer στον πλανήτη. Σίγουρα, ναι.

 

Σας άρεσε η Sandy Denny (Fairport Convention);

Ναι, πολύ! Μου άρεσε η Sandy Denny. Την άκουγα όταν ξεκίνησα να τραγουδάω. Προφανώς, πήρα τα albums της με τους Fairport Convention,  αλλά μου άρεσαν και τα solo albums της. Όταν παίξαμε στην Ακαδημία της Μουσικής στη Νέα Υόρκη το 1974, την πρώτη φορά που παίξαμε με ορχήστρα, οι Fairport Convention άνοιξαν εκεί για εμάς. Και ήταν υπέροχη. Τη γνώρισα. Ήταν μια ωραία συναυλία. Θα ήθελα πολύ να τραγουδήσω μαζί της. Αν δεν είχε «φύγει», θα προσπαθούσα να βρω έναν τρόπο να τραγουδήσω ένα τραγούδι μαζί της, τελικά κάποια στιγμή.

 

Ένα τεράστιο «ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ» στην κυρία Annie Haslam.

Renaissance Official website: http://www.renaissancetouring.com

Renaissance Official Facebook page: https://www.facebook.com/RenaissanceTouring

Annie Haslam Official website: https://anniehaslam.com

Αφήστε το σχόλιό σας