Η Αλεξάνδρα Ταβουλάρη έγινε γνωστή μέσα από τη συμμετοχή της στο project της Lacta «Κάνε το Βήμα», όπου αυτό σηματοδότησε και την έναρξη της -πολύ-ενεργής παρουσίας της στο χώρο του θεάτρου και της τηλεόρασης

Γεννήθηκε στην Αθήνα και μεγάλωσε στην Ηλιούπολη. Σε μικρή ηλικία της είχε περάσει από το μυαλό ότι θέλει να ασχοληθεί με το χώρο του καλλιτεχνικού στερεώματος, αλλά άργησε να το πάρει απόφαση, έως ότου κάποιος της έκανε την ερώτηση «Τι είναι αυτό που πραγματικά θέλεις να κάνεις;».

Έτσι, λοιπόν, η Αλεξάνδρα τελείωσε το Εθνικό και από τότε μετρά πολλές συμμετοχές σε γνωστές παραστάσεις. Η στιγμή που πήρε το ρόλο της Μυρσίνης στη Lacta, ήταν κι αυτή που της έδωσε και το πράσινο φως στην αναγνωρισιμότητα.

Η συνέχεια της αρκετά δυνατή, κάνοντας δουλειές στην τηλεόραση και συγκεκριμένα στα σήριαλ του ant1, «Συμμαθητές» και «Κάτι Χωρισμένα Παλικάρια» όπου και αποσπά τα καλύτερα σχόλια.

Την αγαπήσαμε από τη φωνή της, καθώς τραγουδούσε το «Κάνε το Βήμα» μόνο με μία κιθάρα, την παρατηρούμε όμως καθώς μεγαλώνει κι αλλάζει και πιστεύουμε ότι θα δώσει πολλά ακόμα…

Πάμε να τη γνωρίσουμε καλύτερα σε μία συνέντευξη που λέει πολλά.

Συνέντευξη | Ηρώ Τζημίκα 

Αλεξάνδρα! Χαίρομαι που είμαστε εδώ για αυτήν τη συνέντευξη. Προφανώς και θα αρχίσω με το να σε ρωτήσω πώς είσαι και τι κάνεις…

Κι εγώ Ηρώ! Είμαι καλά, περνάω τέλεια. Ξέρεις τα κλασικά… (γέλια) Αλήθεια όμως είμαι πολύ καλά και είμαι σε μία ήρεμη φάση, που τα βρίσκω με τον εαυτό μου!

Δηλαδή πιο πριν θέλεις να μου πεις ότι δεν τα είχες καλά με τον εαυτό σου;

Δεν είναι αυτό, αλλά ξέρεις, πάντα υπάρχουν και φάσεις που είσαι λίγο περίεργα. Προσωπικά έχω και τρομερή σύνδεση με τα επαγγελματικά μου, οπότε αν δεν πηγαίνουν κι αυτά καλά, τότε προφανώς δεν είμαι κι εγώ καλά και επηρεάζομαι. Πέρασα μία δύσκολη περίοδο, όμως ανακάμπτω και το 2018 έχει μπει δυναμικά και εννοείται ότι το χαίρομαι πολύ και προχωράω!

Τι προσδοκίες έχεις για το 2018; Γιατί έχουμε φτάσει στο σημείο να λέμε κάθε πέρσι και καλύτερα…

Όχι… Δεν είμαι καθόλου αυτής της άποψης. Ακόμα κι αν δεν το πιστεύουμε 100% πρέπει να λέμε ότι θα πάει καλά και να είμαστε αισιόδοξοι. Είμαι φύσει μελαγχολικός άνθρωπος, αλλά θέσει αισιόδοξος, οπότε… Όσον αφορά όμως τις προσδοκίες τις σκέφτομαι ακόμα…

Προσωπικά είδα τη δουλειά σου κι έμαθα κι εσένα από το project της Lacta πριν από μερικά χρόνια. Όμως πριν από εκείνο το βήμα, θέλω να μου πεις τη διαδρομή σου μέχρι να φτάσεις σε αυτό.

Το διάστημα που μεσολάβησε από τότε που τελείωσα τη σχολή του Εθνικού Θεάτρου, μέχρι να κάνω το έργο με τη Lacta, ήταν πολύ μικρό. Νομίζω ένας χρόνος και κάτι που δούλεψα αφότου αποφοίτησα. Βγαίνοντας από τη σχολή, λοιπόν, δούλευα 15 ώρες σερί και με το που τελείωσα στα τέλη του 2012, έψαχνα να δω τι θα κάνω γενικότερα. Είχα ένα παιδικό θεατρικό, πρόβες και το βράδυ ακόμα μία παράσταση. Σκέψου επί τρεις-τέσσερις μήνες ήμουν με ένα κρουασάν στο χέρι και πήγαινα από δουλειά σε δουλειά. Έπειτα από αυτό αποφασίζω να κάνω χαλαρές δουλειές και μου γίνεται μία πρόταση από το Γιώργο Κορδέλα στο Εθνικό για την παράσταση «Ένα καπέλο γεμάτο βροχή». Μετά από αυτό δούλεψα με το Σωτήρη Χατζάκη στην «Πρόβα Νυφικού» και φτάνει το καλοκαίρι για το 2014. Την επόμενη σεζόν τότε κάνω το «Τρίτο κύμα» σε σκηνοθεσία Νίκου Αρβανίτη. Κι εκείνη την περίοδο και καθώς ήμουν στις πρόβες, με παίρνει τηλέφωνο μία γνωστή μου cast director και μου λέει ότι θέλουμε να σε δούμε για τη Lacta!

Έκανες όμως αρκετά πράγματα μέχρι να έρθει αυτή η δουλειά σε εκείνο το διαστημα… 

Ναι. Να σου πω επίσης ότι έκανα 7 οντισιόν για το ρόλο της Μυρσίνης! Στην αρχή απλά η γνωριμία, μετά με το κείμενο, μετά με το τραγούδι, μετά με κιθάρα, μετά με τον παρτενέρ κ.α… Αρχές Νοέμβρη και μετά από όλες αυτές τις οντισιόν, με καλούν και μου ανακοινώνουν ότι εγώ θα είμαι η Μυρσίνη! (γέλια)

Πριν προχωρήσουμε όμως, θα ήθελα να μου πεις γιατί επέλεξες να γίνεις ηθοποιός; Αν και να φανταστώ σε έχει δικαιώσει αυτή η επιλογή έως τώρα. 

Ναι με δικαίωσε προς το παρόν! (γέλια) Η μαμά μου μου έχει πει, ότι όταν με ρωτούσαν μικρή τι θέλω να γίνω όταν μεγαλώσω, έλεγα «Μπλουκου». Με αυτό εννοούσα βέβαια τη μπούκλα κι ότι θέλω να γίνω σαν όλες αυτές με τα ωραία μαλλιά! (γέλια) Αυτό ήταν το πρώτο κρούσμα. Μετά στο δημοτικό πέρασα τη φάση του γιατρού, του κτηνιάτρου κι όλων αυτών… (γέλια) Ο μπαμπάς μου ως μουσικός στην πορεία όμως μου έλεγε ότι δεν θα ασχοληθείς με αυτό κι ότι δεν θα αφήσω να περάσεις όλα αυτά που πέρασα εγώ. Οπότε είχα μία συστολή για το πώς θα το ξεστομίσω στους δικούς μου. Ήξερα όμως ότι θέλω να ασχοληθώ με το χώρο. Μετά τις πανελλήνιες η αλήθεια είναι ότι το «ξέχασα» για δύο με τρία χρόνια, κάνοντας άλλες άσχετες δουλειές. Τελείωσα σε μία ιδιωτική σχολή μάρκετινγκ και στη συνέχεια δούλεψα για λίγο καιρό σε μία χρηματοοικονομική εταιρεία, που εκεί «τρελάθηκα» κι είπα ότι δεν πρόκειται ποτέ να δουλέψω σε γραφείο! Στη συνέχεια της ζωής μου, στα 22 μου και καθώς είχα βρεθεί σε μία παρέα, γνώρισα έναν άνθρωπο που με ρώτησε τι μου αρέσει να κάνω και με τι θέλω να ασχοληθώ πραγματικά. Εκεί ήταν κι η τελική σκέψη ώστε να γίνω ηθοποιός.

Ήταν δύσκολες για σένα οι εξετάσεις στο Εθνικό; 

Ήταν δύσκολες, αλλά είχα αφαιρέσει όλο το κομμάτι του στρες και του άγχους, γιατί δεν το έβλεπα κάτι το οποίο πρέπει να κατακτήσω. Το έβλεπα ως μία διαδικασία που θα με κάνει καλύτερο άνθρωπο και θα με φέρει πιο κοντά σε αυτό που πραγματικά θέλω να κάνω. Να το δοκιμάσω. Ήταν ανώδυνη, γιατί δεν κατάλαβα πόσο αγχωτική μπορεί να γίνει μία τέτοια διαδικασία.

Οπότε Lacta και μαζί με αυτή ήρθε και η αναγνωρισημότητα. Το project αυτό μιλούσε για τις ανθρώπινες σχέσεις και πόσο δύσκολες μπορεί να γίνουν όταν ο ένας θέλει, ο άλλος δεν το ξέρει και γενικά όλο αυτό το τόσο περίεργο κομμάτι. Πόσο έχουν αλλάξει οι σχέσεις σήμερα και πόσο δύσκολες είναι; 

Εκείνο τον καιρό ταυτίστηκα και πολύ με το ρόλο και τα έβλεπα όλο μέσα από αυτό το πρίσμα, που δεν είναι όμως και πολύ βοηθητικό! (γέλια) Για μένα έχουν αλλάξει πολύ. Είμαι άνθρωπος που εμπιστεύομαι εύκολα τους ανθρώπους, δίνω ευκαιρίες, χαμογελάω. Από τη δική μου την πλευρά είμαι πάντα πολύ χαρούμενη κι ευδιάθετη όσον αφορά την προσέγγιση ανθρώπων. Όμως με όλη αυτή την «κρίση» που δεν θέλω να χρησιμοποιήσω αυτή τη λέξη, επειδή είναι και λίγο πλασματικό, αλλά και με όλο αυτό το «dreams canceled», η ματαιότητα είναι το πραγματικό πρόβλημα των σχέσεων. Απαισιοδοξία από την πρώτη στιγμή στο να αρχίσεις κάτι.

Φοβόμαστε κιόλας πιστεύω όσον αφορά και στις ερωτικές σχέσεις…

Ακριβώς. Φοβόμαστε και υπάρχει μία μοιρολατρία που μας διέπει. Ως άνθρωποι το έχουμε μέσα μας, απλά με τις κατάλληλες συνθήκες αφήνεσαι κιόλας. Πάντως όσον αφορά και τις ερωτικές σχέσεις, δηλαδή αν βλέπω ένα συγκεκριμένο άτομο επί τρία χρόνια, στο ίδιο καφέ και μου αρέσει, ε θα πάω να του μιλήσω! (γέλια) Θέλω να γίνονται πράγματα! (γέλια)

Δηλαδή κάνεις και πρώτο βήμα στις σχέσεις αν βλέπεις ότι ο άλλος κομπλάρει… 

Για να μην παρεξηγηθούμε κιόλας, να πω ότι δεν το κάνω σχεδόν ποτέ! (γέλια) Αλλά θα δείξω ή θα κάνω μία ενέργεια ώστε ο άλλος να το καταλάβει. Επίσης όντως οι άντρες έχουν επαναπαυθεί, οπότε σου λέει κι ο άλλος τι να κάτσω να ασχοληθώ… (γέλια)Έτσι αυτομάτως μπαίνουν κι οι γυναίκες στη διαδικασία να ‘κυνηγήσουν» αυτές, που όπως σου είπα δεν το θεωρώ «σωστό». Εξ’αρχής θέτεις λάθος βάσεις, γιατί υποστηρίζεις μία θέση με αντεστραμμένους ρόλους!

Η Μυρσίνη κάνει πολλά για τον έρωτά της… Η Αλεξάνδρα τι έχει κάνει τρελό για κάποιον έρωτα έως τώρα; (γέλια) 

Α! Εγώ κι ο έρωτας είμαστε πολύ κοντά! (γέλια) Με τον ενθουσιασμό εν πάση περιπτώσει, γιατί στην αρχή δεν ξέρεις ακόμα τι και πώς. Λοιπόν, δούλευα στην Τήνο δεκαπενταύγουστο σε ένα μπαρ. Εκεί γνωρίζω ένα αγόρι σε μία παραλία. Δεν περίμενα ότι θα με κοίταζε ποτέ, (γέλια) οπότε κι εγώ αντιδρώ πιο φιλικά απέναντί του. Κάπως γίνεται τώρα κι αυτός με προσκαλεί στο Κιλκίς, γιατί την επόμενη μέρα έφευγε. Σκέψου όμως ότι δεν έχει συμβεί τίποτα μεταξύ μας! Ε με το που βλέπω το μήνυμα την επόμενη μέρα, πηγαίνω στη δουλειά μου και τους λέω φεύγω! Κι ήμουν η μοναδική που δούλευα στο συγκεκριμένα πόστο. Πήρα το πρώτο πλοίο, έφτασα Ραφήνα, πήγα με μία φίλη με το μηχανάκι στο σταθμό των τρένων και από εκεί κι έπειτα έμεινα για δύο βδομάδες στο Κιλκίς. (γέλια)

(γέλια) Μετά από αυτό να φανταστώ δεν σταμάτησε εκεί;

Κι όμως σταμάτησε, γιατί έφυγε στο εξωτερικό! (γέλια) Αλλά ναι, ήταν από τα πιο τρελά που έχω κάνει στη ζωή μου!

Τι τρελό έχει κάνει τώρα κάποιος για σένα; 

Μου έχει ετοιμάσει πάρτι γενεθλίων, ενώ δεν ήξερα τίποτα και πίστευα ότι θα περάσω τα γενέθλιά μου εντελώς μόνη μου. Αλλά ο συγκεκριμένος άνθρωπος δεν ήξερε τους φίλους μου. Απλά μπήκε στο facebook, τους έψαξε και το κανόνισε!

Οπότε καταλαβαίνω ότι είσαι της «τρέλας» γενικότερα και άτομο της παρέας… 

Είμαι πολύ, ναι! Με παρέα σκέψου έχουμε κάνει κι ελεύθερο κάμπινγκ. Γύρω στα 17 άτομα! Μέχρι να με πάρει τηλέφωνο φίλη και να μου πει φύγαμε τώρα για Θεσσαλονίκη. Κι εννοείται ότι πήγαμε για δύο μέρες, γυρνούσαμε όλη μέρα, ήμασταν άυπνες και μετά επιστρέψαμε πάλι στην Αθήνα! Αλλά να σου πω επίσης, ότι τα τελευταία δύο χρόνια με την παρέα μου, λίγες μέρες πριν την αλλαγή του χρόνου, βάζουμε κάτω πόσα λεφτά έχουμε και πηγαίνουμε να αλλάξουμε το χρόνο στο εξωτερικό! Φέτος ας πούμε πήγαμε Κωνσταντινούπολη.

Σου αρέσουν να φανταστώ τα ταξίδια έτσι; 

Πάρα πολύ και λόγω της δουλειάς δεν έχω τη δυνατότητα να προγραμματίζω πολλά. Αλλά μου αρέσουν πολύ, γι’αυτό και μπαίνω συχνά στο ίντερνετ και κοιτάζω διάφορα εξωτικά μέρη… Οπότε είναι σαν να είμαι εκεί! (γέλια)

Έχεις κάνει περισσότερες δουλειές στο θέατρο. Πώς το βλέπεις στις μέρες; Νομίζω ότι έχει ανεβεί κι ο κόσμος το προτιμάει… 

Κοίταξε, υπάρχουν πάρα πολλές παραστάσεις πλέον. Δεν ξέρω αν ισχύει εντελώς αυτό, αλλά αν κρίνω από τις δικές μου παρέες είναι πιο ανεβαστικό να παρακολουθήσεις κάτι και να βρεις μία λύση, έμεσα, δηλαδή να το βρεις μέσα από μία διαδικασία αναζήτησης παρά από μία διαδικασία απλής ψυχαγωγίας. Καλά και τα δύο βοηθάνε απλά το δεύτερο είναι στιγμιαίο.

Πριν από μερικούς μήνες θα πρωταγωνιστούσες στην παράσταση «Μαυροπούλι» στο πλάι του Γιώργου Κιμούλη. Αλλά όπως είδα, δεν το προχώρησες. Γιατί; 

Δεν συνέβη κάτι συγκεκριμένο. Συμβαίνουν αυτά στη δουλειά μας, όπως και σε κάθε άλλη δουλειά. Κάποιες συνεργασίες δεν κυλάνε όπως το επιθυμούμε, γιατί έχουμε κάποιες αντιπαραθέσεις πάνω στη δουλειά, όπως στην προκειμένη είχαμε πάνω στο έργο. Πέρασα όμως πάρα πολύ ωραία, γιατί έκανα δύο μήνες πρόβες με έναν εξαιρετικό ηθοποιό, τον Γιώργο Κιμούλη. Πήγα είδα και την παράσταση φυσικά κι ήταν πάρα πολύ καλός!

Ο φακός σου αρέσει εξίσου; 

Μου αρέσει πολύ κι είναι πολύ σαγηνευτικός! Η εμπειρία μου στη «Lacta», πέρσι στους «Συμμαθητές» και φέτος στο «Κάτι Χωρισμένα Παλικάρια» είναι η καλύτερη κι επειδή έχω χρόνο και έχω αφοσιωθεί εκεί, μαθαίνω πολλά που αυτά μπορώ να τα εφαρμόσω και στο θέατρο. Το θέατρο είναι πιο άμεσο όσον αφορά τον κόσμο και είναι μία μαγική διαδικασία/ Και αυτό που μου αρέσει περισσότερο είναι οι πρόβες! Κάνεις έρευνα, ανοίγει το μυαλό σου, το σώμα σου, γίνεσαι «διαθέσιμος», έχεις εγρήγορση. Είναι απλά μαγικό αυτό που συμβαίνει στη σκηνή.

Τώρα είσαι μέλος ενός υπέροχου cast στο «Κάτι χωρισμένα παλικάρια». Μπαίνεις πλέον σε κάτι πιο μεγάλο, όπως είναι η τηλεόραση, αλλά πριν περάσουμε σε αυτό θέλω να σε ρωτήσω πόσο δύσκολη είναι η αναγνωρισιμότητα; Στην αρχή ας πούμε με τη «Lacta» που έγινε τεράστιο «μπαμ», το διαχειρίστηκες; 

Θα σου πω μία μικρή ιστορία μετά τη Lacta, που όπως είπες πολύ σωστά, έγινε ένα «μπαμ». Ήταν η πρώτη μου εμπειρία στο φακό και δεν περίμενα ότι θα πάρει τόση έκταση, ακόμα και μέσω youtube. Γιατί σκέψου ότι στο facebook υπήρχαν άτομα που μου έστελναν κάθε μέρα «Τι κάνεις;», αλλά και το ότι με κοιτούσαν στο δρόμο επίμονα και δεν ήξερα τι ακριβώς θέλουν από μένα (γέλια) Άκουγα βέβαια όταν ψιθύριζαν, ότι με γνώριζαν από τη Lacta. Οπότε μετά από αυτό έκανα ένα πάτημα πίσω και πήγα στη μαμά μου στην Αγγλία, γιατί δεν μπορούσα να αντιληφθώ τι γίνεται. Ήταν μικρό διάστημα, αλλά το χρειάστηκα για να τα βάλω κάτω και τώρα είμαι απόλυτα εξοικειωμένη… Το βρήκαμε! (γέλια)

Για πες μου πώς βλέπεις την τηλεόραση τώρα εν έτη 2018; 

Έχει πέσει το κομμάτι των σήριαλ και της μυθοπλασίας σε πολλά επίπεδα. Είμαι λίγο «κατά» όλων αυτών των reality, παράδειγμα Survivor. Πριν ας πούμε που λέγαμε αν έχει ανέβει το θέατρο στις προτιμήσεις του κόσμου, τώρα θυμάμαι ότι μου λέγανε ότι λόγω του παιχνιδιού, τα θέατρα είχαν πλήγμα όλες τις μέρες που έπαιζε! (γέλια) Οι άνθρωποι προτιμούσαν να κάτσουν σπίτι, παρά να βγούνε έξω. Ακόμα και τα καφέ είχαν πρόβλημα! (γέλια) Έγινε κάτι τρομερό με αυτό και κάποια στιγμή στα χρονικά της χώρας θα λέμε ότι υπήρξε κι αυτή η εποχή, του Survivor! Αλλά πέραν από την πλάκα, δεν βλέπω τηλεόραση αρκετά ώστε να σου πω κάτι συγκεκριμένο. Ελπίζω να αλλάξουν κι εκεί τα πράγματα. Πάντως από τη δική μου εμπειρία έως τώρα στο ANT1, είμαστε οικογενειακά σε κάτι τέτοιες δουλειές και νομίζω βγαίνει κι αυτό προς τα έξω.

Προσέχετε, λοιπόν, πολύ τη δουλειά σας. Γιατί κάποιος πρέπει να αρχίσει να βλέπει τη συγκεκριμένη σειρά και γιατί δεν γίνονται κι άλλες τέτοιες δουλειές σαν κι αυτή; 

Δεν μπορώ να σου απαντήσω σε αυτό. Στο γιατί δεν γίνονται. Η αλήθεια είναι ότι αν μπορούσα να βρω μία δικαιολογία, θα γυρνούσα ξανά στο κομμάτι των realities κι ότι έχουν επαναπαυθεί εκεί. Κι ο κόσμος, αλλά και τα κανάλια γιατί προφανώς θα είναι πιο οικονομικά σε budget. Όσον αφορά το «Κάτι Χωρισμένα Παλικάρια» πιστεύω ότι το cast είναι κι ο πρώτος λόγος που πρέπει κάποιος να δει τη σειρά αυτή. Από τον Σπύρο Πούλη, τον Κώστα Κόκλα, τον Μάριο Αθανασίου, το Νίκο Μουτσικά μέχρι το Σταύρο Σβήγκο. Μόνο που βλέπεις αυτούς όλους μαζί, γελάς!

Ποιο είναι το «ατού» της σειράς; 

Είναι μία κωμωδία με έντονους χαρακτήρες που ο καθένας μπορεί να ταυτιστεί. Δηλαδή βλέπεις τον εαυτό σου σε πολλές εκφάνσεις, εκτός της καθημερινότητας που θίγει και των κωμικών στοιχείων. Και γι’αυτό νομίζω έχει πάει καλά.

Ας περάσουμε σε κάτι άλλο τώρα… Να σου πω την αλήθεια με το που σε είδα ξανά «τρόμαξα» να σε γνωρίσω! Μεγάλη αλλαγή στην εμφάνισή σου.

Μου αρέσει πολύ να αλλάζω. Πριν κάνω τη Lacta, χωρίς να μου το ζητήσει κανείς, είχα χάσει 9 κιλά γιατί ήθελα να δω αν μπορώ να το κάνω! Προφανώς τώρα τα έχω πάρει τα 9 κιλά… (γέλια) Πέρσι στο θέατρο που έκανα το «Θα πεθάνω, αν πεθάνεις» που έκανα τη Μούα, η οποία ήταν η αδερφή του Ορέστη Καρύδα, ο οποίος όμως είναι ξανθός, γαλανομάτης κι εγώ ήμουν μελαχρινή με μελί μάτια. Οπότε δεν περνούσε ότι είμαστε αδέρφια. Και μου λέει τότε η σκηνοθέτιδα: «Δεν κάνουμε κάποια αλλαγή;» (γέλια) Και φέτος έκοψα και το μαλλιά μου!

Φοβάσαι τις αλλαγές στη ζωή σου; 

Έχω μία φοβία, αλλά το κράτημα αυτό είναι μέχρι να πάρω την απόφαση. Άμα πάρω απόφαση δεν υπάρχει γυρισμός.

Τι φοβάσαι περισσότερο στη ζωή; 

Φοβάμαι περισσότερο την απώλεια ως προς την εγκατάλειψη. Ότι θα μείνω μόνη μου, άσχετα αν είμαι πολύ ανεξάρτητη και μοναχική. Αλλά άλλο η μοναχικότητα κι άλλο η μοναξιά.

Πώς σε θυμάσαι μικρή; 

Γλυκούλα, (γέλια) ξανθούλα και κάτασπρη, που στην πορεία έγινα μελαχρινή και μελανούρι! Ρομαντική πολύ κι ακόμα είμαι… Έντονη εφηβεία όμως και αντιδραστική παράλληλα. Έχω περάσει και φάση που άκουγα metal! Γιατί σκέψου ότι πλέον δεν μου αρέσει αυτή η μουσική. Η αγαπημένη μου μουσική είναι η jazz. Στη ζωή μου γενικά και καθώς μεγαλώνω, προσπαθώ να κρατάω αυτή την παιδικότητα, το χαμόγελο και το «για πάντα»! Το «για πάντα» είναι νομίζω κι ο τίτλος της ζωής μου…

Και για να «κλείσουμε» την κουβέντα μας σιγά, σιγά θα ήθελα να μου πεις τι σου αρέσει να κάνεις στην καθημερινότητά σου… 

Μου αρέσει να διαβάζω, να πλέκω (γέλια) να ακούω, αλλά και να παίζω μουσική! Κι επειδή δεν προλαβαίνω να κάνω πολλά πράγματα λόγω του ότι δεν έχω χρόνο, κάνω yoga! Επίσης χαλαρώνω όταν λύνω γρίφους και τον κύβο του Rubik! Και φτιάχνω και πολλά πράγματα από ξύλο. Παράδειγμα τα έπιπλά μου εγώ τα έχω φτιάξει…

Επόμενα σχέδια και μία ευχή σε αυτούς που θα μας διαβάσουν. Τους νέους με όνειρα. 

Συζητάω για πολλά πράγματα, αλλά δεν ξέρω τι ακριβώς θα προκύψει, οπότε δεν μπορώ να σου πω και κάτι σίγουρα. Παράλληλα όμως ασχολούμαι με μεταφράσεις έργων! Να πω ότι πρέπει να έχουν πίστη και η κάθε μορφή πίστη μεταφράζεται διαφορετικά, αλλά είναι η πίστη στον εαυτό μας. Τα όνειρα καλό είναι να υπάρχουν, αλλά δεν μπορείς να το ζητήσεις εκείνη τη στιγμή από κάποιον. Οπότε πίστη, όνειρα, θέληση. Το ταλέντο είναι η διαρκής ενασχόληση κάποιου σε αυτό που του αρέσει. Γιατί όλοι γεννιούνται για μένα με κλίση σε κάτι. Έπειτα θέλει πολλή καλλιέργεια!

Αφήστε το σχόλιό σας