Ο Αδάμ Τσαρούχης έχει μία μεγάλη πορεία στο μουσικό χώρο. Έχει κυκλοφορήσει πολλά singles, έχει το δικό του ολοκληρωμένο δίσκο σε ρετρό χρώματα, αλλά έχει δουλέψει και σε μεγάλες θεατρικές παραστάσεις για πολλά χρόνια…

Πριν από περίπου ένα χρόνο μας τραγούδησε το «Σ’αγαπώ» κι από εκεί τον αγαπήσαμε κι εμείς- λιγάκι παραπάνω.

Με μία ιδιαίτερη χροιά στη φωνή του, μας ταξιδεύει σε εποχές που νοσταλγούμε και μας θυμίζει ότι το ρετρό ηχόχρωμα στα τραγούδια, μπορεί να γίνει τόσο υπέροχα σύγχρονο…

Πάμε να γνωρίσουμε καλύτερα τον Αδάμ Τσαρούχη, σε μία συνέντευξη που λέει πολλά, διάφορα και όμορφα πράγματα με τη δική του ματιά.

Συνέντευξη | Ηρώ Τζημίκα 

Αδάμ! Προφανώς θα αρχίσω όπως αρχίζω σε όλες τις συνεντεύξεις με την κλασική ερώτηση του «πώς είσαι»… 

Ηρώ! Είμαι πολύ καλά και αρκετά χαρούμενος αυτή την περίοδο. Να πούμε και για αρχή ότι στις 4/3 θα παίξω και στο PassPort στον Κεραμεικό για πρώτη φορά, σε ένα υπέροχο Polaroid πάρτι που στήνουμε και προετοιμαζόμαστε αρκετά και γι’αυτό, γιατί θέλω να πάει τέλεια…

Πώς μπήκε το 2018 για σένα; 

Δυναμικά θα έλεγα, όπως ήταν και το τέλος του 2017 αντίστοιχα. Με πολλές εμφανίσεις σε διάφορα στέκια στην Αθήνα. Το 2018 με βρήκε με όμορφους συνεργάτες στο πλάι μου, να οργανώνουμε πολλά πράγματα. Πολλή δουλειά, κέφι, δημιουργία κι αυτό είναι εξαιρετικό, γιατί βρισκόμαστε σε αρκετά δύσκολες εποχές. Αν βάζουμε όμως στόχους και θέτουμε ψηλότερα τον πήχη, όλα θα γίνουν.

Το κυριότερο μου λες, είναι ότι βάζεις στόχους. Πώς προχωράει η ζωή σου; 

Μου αρέσει γενικά να βάζω κοντινούς στόχους, ώστε να μπορώ να τους φτάνω. Κάτι πολύ μακρινό δεν έχει και κανένα νόημα. Μικρά, κοντινά πράγματα, ώστε να βελτιωνόμαστε και μέσα από αυτά. Σίγουρα αυτό που με αντιπροσωπεύει είναι η δουλειά και προσπαθώ να βάζω πρόγραμμα και να το τηρώ. Στο πιο προσωπικό μου αρέσει να προχωράω δίπλα με τους αγαπημένους μου ανθρώπους, αλλά και μέσα σε όλα αυτά να βρίσκω πάντα λίγο χρόνο για τον εαυτό μου, ώστε να ξεκουραστώ. Που είναι κύριο και σημαντικό.

Σε φοβίζει ο χρόνος;

Τα έχω καλά μαζί του και μου αρέσει που μεγαλώνω. Γιατί σε κάθε στάδιο της ζωής σου ωριμάζεις και βελτιώνεσαι. Σε μικρότερη ηλικία κάνεις και περισσότερα λάθη. Αυτό το μεγαλώνω όμως, που λέμε, πάντα πάει μαζί με τη σκέψη «Α, μήπως δεν προλάβω να κάνω κάποια πράγματα και μετανιώσω». Αλλά για όλα υπάρχει η κατάλληλη στιγμή για να πραγματοποιήσεις κάτι που θες.

Πιστεύεις δηλαδή στο timing; 

Πιστεύω, ναι. Και ένα παράδειγμα είναι ο δίσκος μου «Σαν ταινία». Ήρθε την κατάλληλη στιγμή που προσωπικά ήμουν και πιο ώριμος, αλλά και μουσικά και φωνητικά επίσης. Με τα χρόνια ψάχνεσαι, δοκιμάζεις. Είσαι πιο έτοιμος και πιο κοντά σε αυτό που θέλεις να κάνεις.

Πόσο ρόλο παίζει ο παράγοντας τύχη για τη δουλειά σου; 

Παίζει αρκετό, αλλά μόνοι μας προκαλούμε τα πράγματα. Δεν κάθεσαι δηλαδή στον καναπέ σου και περιμένεις να σου έρθει αυτό που λέμε η φώτιση! (γέλια) Δεν πιστεύω δηλαδή στο τυχαίο. Το κυνηγάς, δουλεύεις, πας και εσύ κοντά στα πράγματα που θέλεις.

Τι ωραία που τα λέμε! (γέλια) Ας τα πάρουμε όμως από την αρχή. Ο μπαμπάς σου είναι τραγουδιστής, οπότε να φανταστώ από μικρός κι εσύ είχες αυτό το μικρόβιο. Πώς είναι όμως το κάνεις επάγγελμα; Βλέποντας ότι είναι κι αρκετά δύσκολο… 

Ναι, ναι, από τον μπαμπά μου πήρα το μικρόβιο. (γέλια) Δεν σου κρύβω ότι στην αρχή, ο μπαμπάς μου ήταν πολύ «κατά» του να γίνω τραγουδιστής. Ήθελε να με αποτρέψει από τη μουσική ως επάγγελμα. Αλλά από μικρός ξεκίνησα να κάνω μαθήματα πάνω στη μουσική ώστε να έχω γνώσεις, αλλά με έκαιγε και το τραγούδι! (γέλια) Είχα μεγάλο πείσμα, γι’αυτό και δεν μου έκοψε τη φόρα, όσα κι αν άκουγα ότι είναι δύσκολο, δεν θα έχεις δουλειά, μία θα γελάς και δέκα θα κλαις… Παράλληλα όμως είχα τελειώσει και σε ένα ΙΕΚ λογιστική, αλλά δεν θυμάμαι τίποτα απολύτως και δεν το χρησιμοποίησα ποτέ αυτό το χαρτί! (γέλια) Έκανα βέβαια στο ξεκίνημα μου κι άλλες δουλειές ως συμπλήρωμα, γιατί ήταν όντως δύσκολα, αλλά βρήκα την κατεύθυνσή μου στην πορεία και κατάφερα να ζω μόνο από τη μουσική.

Δύσκολοι καιροί για όλα τα επάγγελμα στη χώρα μας, αλλά πόσο μάλλον για το χώρο του τραγουδιού. Έχεις κάνει πάρα πολλά πράγματα κι έχεις συμμετάσχει σε πολλές παραστάσεις, έχεις δίσκο, πολλά singles. Τι πρέπει να έχει κατά τη γνώμη σου ένας νεαρός τραγουδιστής που ξεκινάει τώρα; 

Πρώτα από όλα είναι η αγάπη γι’αυτό που κάνεις. Πρέπει να έχεις αγάπη μέσα σου γι’αυτό και να αγαπάς πολύ τη μουσική και το τραγούδι. Αν δεν το αγαπάς στην πρώτη δυσκολία που θα προκύψει θα τα παρατήσεις. Θέλει επιμονή και πίστη σε αυτό. Και εννοείται καθόλου βιασύνη, γιατί μέσα από αυτή γίνονται πολλά λάθη. Βέβαια χρειάζεται να αποκτήσεις και εμπειρία από το ξεκίνημα σου. Πρέπει οι νέοι να προσπαθήσουν να δουλέψουν με άλλους μουσικούς, με τραγουδιστές. Θα πάρουν εμπειρία από την κάθε πρόβα κι από την κάθε εμφάνιση. Οπότε η συμβουλή μου είναι σπουδή πάνω από όλα, πείσμα και επιμονή να αποκτήσουν εμπειρία. Ειδικά τώρα που δεν υπάρχουν χρήματα ώστε να πάει κάποιος και σε μία εταιρεία κι όλη την παραγωγή και την οργάνωση την κάνει ο καλλιτέχνης.

Πόσο πολύ μπορεί ο άλλος να βάλει το χέρι στην τσέπη; 

Αρκετά πια. Αν και σε αυτό το κομμάτι, προσωπικά, έχω σταθεί τυχερός και δεν το έχω βάλει πολύ! (γέλια) Πάντα δίνεις χρήματα κι εγώ έχω δώσει, αλλά πάντα έως ένα σημείο που ήθελα και μπορούσα. Όπως σου είπα και πριν, στην αρχή μου, έκανα και άλλες δουλειές κι από εκεί ότι χρήματα μου περίσσευαν, τα έδινα στη μουσική μου. Μετά βέβαια πέτυχα και πολύ καλές συνεργασίες, με καλές αμοιβές για το θέατρο εκείνη την εποχή του 2006 και τα επόμενα χρόνια μέχρι και το 2014. Οπότε από εκεί στην πορεία επένδυσα κι έκανα το δίσκο μου και πολλά άλλα. Δυστυχώς απαιτούνται πολλά χρήματα από τους νέους και τώρα στην «πρώτη» γραμμή βρίσκονται παιδιά από εύπορες οικογένειες που έχουν να τα στηρίξουν οικονομικά ώστε να ασχοληθούν με αυτό που θέλουν. Αλλά και πάλι αυτό δεν λέει κάτι. Αν κάποιος έχει κάτι να πει και δεν έχει τα χρήματα, θα το κάνει. Υπάρχουν τρόποι. Δεν είχα ανθρώπους στο ξεκίνημά μου. Μόνος μου το έτρεξα και μέσω γνωστών και φίλων. Από τα θέατρα, από φίλους δημοσιογράφους. Έτσι ξεκινάς. Χτυπάς πόρτες. Κάποιες ανοίγουν, κάποιες όχι και παίρνεις απόρριψη. Μπορείς να αγοράσεις πολλά πράγματα με τα χρήματα, αλλά το κυριότερο που είναι ο κόσμος, δεν μπορείς να τον αγοράσεις. Την αγάπη του κόσμου και την ακολουθία του σε αυτό που κάνεις, δεν αγοράζεται. Κάποιοι είχαν τα χρήματα, αλλά ποτέ δεν απέκτησαν κοινό!

Γιατί πιστεύεις ότι υπάρχει τόσο μεγάλο πλήγμα στη δισκογραφία του σήμερα; 

Νομίζω ότι το digital έκανε τη μεγαλύτερη ζημιά. Όλα εύκολα, χωρίς να χρειάζεται πια να αγοράσεις ένα CD. Εγώ συνεχίζω ακόμα, αλλά δεν σου κρύβω ότι είναι δύσκολο πλέον να βάζεις ένα CD και να το κουβαλάς μαζί σου. Το πιο εύκολο είναι να ανοίξεις το κινητό, να μπεις στο itunes και να το ακούσεις από εκεί. Ή να έχεις ένα στικάκι που θα βάλεις μέσα ό,τι τραγούδι θέλεις. Επίσης ένα άλλο μεγάλο πρόβλημα για την Ελλάδα είναι εδώ, δεν έχουμε μάθει, δεν είμαστε εκπαιδευμένοι να αγοράζουμε. Όπως γίνεται στην Αμερική και σε όλες τις άλλες χώρες στο εξωτερικό. Οπότε από εκεί δεν βγαίνουν έσοδα, οι εταιρείες δεν μπορούν να επενδύσουν σε παραγωγές κι ούτω καθεξής. Αλλά η άποψη μου είναι ότι πλέον οι καλλιτέχνες δεν χρειάζονται και μία δισκογραφική εταιρεία. Είναι αυτό που λέγαμε πριν, ότι αν διαθέσουμε λίγα χρήματα, μπορούμε να προμοτάρουμε τη μουσική μας εκεί που θέλουμε και μέσα από το διαδίκτυο. Όπως αν κάνεις κάτι πιο «alternative» και δεν θέλεις να εμφανίζεσαι σε ένα μεγάλο νυχτερινό κέντρο.

Θα μπορούσαμε να χαρακτηρίσουμε τη δική σου μουσική, κάπως alternative. Σε φαντάζεσαι σε κάποιο νυχτερινό μαγαζί; 

Δεν θα σου πω όχι, γιατί ποτέ μη λες ποτέ! (γέλια) Ποτέ δεν ξέρεις τι γίνεται! (γέλια) Κάθε καλλιτέχνης έχει μία αύρα, μία προσωπικότητα που αντιστοιχεί σε κάτι. Αν, λοιπόν, αυτό που κάνω θα ταίριαζε σε ένα μαγαζί τέτοιου τύπου, μπορεί και να το έκανα! Το να εμφανιστώ όμως σε ένα καθαρό λαικό πρόγραμμα, τραγουδώντας λαικά, νομίζω πως όχι.

Τι μπορείς να μου πεις σχετικά με το δίσκο σου «Σαν ταινία»; 

Κυκλοφόρησα το 2015 και τις ενορχηστρώσεις τις έχει κάνει η Σίσσυ Βλαχογιάννη. Μέσα σε αυτόν υπάρχουν δύο διασκευές σε τραγούδι του Βασίλη Τσιτσάνη και του Γιάννη Σπανού κι όλα τα άλλα είναι πρωτότυπα. Το χαρακτηριστικό αυτό του δίσκου είναι το ρετρό χρώμα που έχει και οι ενορχηστρώσεις του! Θα τον χαρακτήριζα ως ένα pop δίσκο με jazz-y στοιχεία!

«Το Σ’αγαπώ» είναι το τελευταίο σου single! Τι μπορείς να μου πεις και γι’αυτό; 

Είναι ένα υπέροχο τραγούδι που μου έχει γράψει η Ανδριάννα Μπάμπαλη σε μουσική κι ο Νίκος Μωραίτης σε στίχους. Ήταν μία πιο ποπ μπαλάντα που κυκλοφόρησε σχεδόν πριν από ένα χρόνο κι ήταν λίγο διαφορετικό από τα τραγούδια που είχα μέσα στο δίσκο μου. Ακούστηκε και πολύ στο ραδιόφωνο και το αγάπησε ο κόσμος…

Πόσο συχνά λες το «Σ’αγαπώ»; Για να πιαστώ και λίγο από τον τίτλο! 

Θέλω να το λέω κάθε μέρα, αν γίνεται. Και να το λέω επειδή θέλω και να το αισθάνομαι. Θέλω να νιώθω ερωτευμένος, θέλω να αγαπώ τους δικούς μου ανθρώπους και να εξωτερικεύω αυτά που νιώθω γι’αυτούς. Η αγάπη είναι το μόνο που θα μας σώσει από όλα. Κι από την κρίση κι από τη μιζέρια. Να σκεφτόμαστε με αγάπη, όχι μόνο τους δικούς μας ανθρώπους, αλλά και τον διπλανό μας. Να πούμε μία καλή κουβέντα, να δώσουμε λίγη χαρά. Όσο μπορούμε να βγάλουμε τον αρνητισμό από πάνω μας. Να βλέπουμε θετικά.

Πώς είσαι στις σχέσεις σου με τους ανθρώπους; 

Είμαι πάνω από όλα αληθινός. Δηλαδή δεν μπορώ να προσποιηθώ κιόλας. Δηλαδή όσοι με ξέρουν με διαβάζουν πολύ εύκολα! (γέλια) Θα νευριάσω σε αυτούς, θα κλάψω, θα γελάσω… Παλιότερα αν κάτι με ενοχλούσε το τράβαγα κι εκτός ορίων! (γέλια) Αλλά πλέον όχι, το έχω μετριάσει!

Τι σε ενοχλεί στους ανθρώπους; 

Υπάρχει αυτό που λέμε με τα τέσσερα «Α». Αχαριστία, αγένεια, απιστία, ανταγωνιστικότητα! Επίσης γίνομαι έξαλλος και με το ψέμα. Δεν μου αρέσει καθόλου!

 

Να σε πάω τώρα στο κομμάτι των talent shows… Τα έχεις παρακολουθήσει καθόλου;

Έχω δει κάποια, ναι. Καταρχάς είναι ένα ψυχαγωγικό πρόγραμμα που έχει ως στόχο να ψυχαγωγήσει τον κόσμο με τη μουσική, η οποία είναι το κύριο στοιχείο. Παρόλα αυτά πρέπει να σου πω ότι τα παιχνίδια τέτοιου είδους τα απολαμβάνω, λίγο παραπάνω, στο εξωτερικό. Χωρίς να θέλω να μειώσω για κανέναν λόγο τα παιδιά μας στην Ελλάδα. Είναι κι αυτά εξαιρετικά και δίνουν το 110% από τις δυνατότητές τους. Εκεί το επίπεδο όμως είναι πολύ υψηλό και απλά χαζεύεις μόνο ακούγοντας τι ταλέντα και τι φωνές υπάρχουν! Τα παιδιά αυτά όμως, επειδή παίρνουν τεράστια προβολή και δεν έχουν χτίσει έδαφος γερό ώστε να μπορέσουν να πατήσουν μετά το παιχνίδι, το «χάνουν» λιγάκι. Το κοινό την μία μέρα είναι, την άλλη δεν είναι. Εκεί δεν μπορούν ούτε να δείξουν σε τι μουσικά μονοπάτια περπατούν. Δεν τραγουδάνε δικά τους τραγούδια και ρεπερτόριο. Δεν δείχνουν δικό τους χαρακτήρα. Έχω γνωρίσει πολλά παιδιά από τηλεπαιχνίδια και πέφτουν σε κατάθλιψη μετέπειτα. Γιατί πηγαίνουν με το σκοπό να γίνουν σταρ. Δεν είναι όμως αυτό το ζητούμενο. Η μουσική είναι το να αποκτήσεις γνώσεις και να διευρύνεις τον κύκλο σου. Όχι να γίνεις εξώφυλλο σε περισσότερα περιοδικά! Βοηθάνε, αλλά μόνο ανθρώπους που ξέρουν γιατί πάνε εκεί!

Μιας και μιλάμε επικαιρότητα… Eurovision! Είδες τι έγινε με το δικό μας τραγούδι; Ποια είναι η γνώμη σου; 

Γενικά θα σου πω ότι είχα τη χαρά να είμαι στην κριτική επιτροπή, πρόπερσι! Ήταν όμορφη εμπειρία. Είναι γιορτή, πάρτι, πανηγύρι. Δεν είναι τόσο τεράστιο θέμα επειδή εκπροσωπείται η χώρα σου. Είναι κι αυτό ένα τηλεοπτικό show κατά τη γνώμη μου. Έχουν υπάρξει όμως εκεί υπέροχες συμμετοχές με απίθανα τραγούδια κι έχουν βγει υπέροχοι καλλιτέχνες εξίσου που μπορούν να δώσουν τρομερά πράγματα στο χώρο της μουσικής, όπως ο περσινός νικητής της Πορτογαλίας, ο Salvador Sobral! Έδειξε την απλότητα της μουσικής. Όσον αφορά το τραγούδι μας, είδα ότι θα πάει η Γιάννα Τερζή… Δεν είδα τι έγινε. Ως πρώτο άκουσμα. Μου φαίνεται ωραίο! Θα το ακούσω ξανά μόλις πάω σπίτι για μία ολοκληρωμένη άποψη…

Τώρα όμως θέλω να σου θυμίσω την Αμερική! Από όσο ξέρω είχες πάρει μία υποτροφία για εκεί… Πόσο μπροστά είναι τελικά; 

Χιλιάδες χρόνια θα σου πω με σιγουριά. Εκεί βλέπεις τον επαγγελματισμό σε όλο του το μεγαλείο. Ο απόλυτος ορισμός. Βλέπεις γνώση, τεχνική. Από μικρές ηλικίες τα παιδιά είναι μέσα στις τέχνες και τη μουσική. Ακόμα κι από εγκαταστάσεις είναι αξεπέραστοι. Εγώ ήμουν σε ένα camp, λίγο έξω από τη Βοστόνη κι είχε στηθεί ένα τεράστιο πράγμα μόνο γι’αυτό. Ολόκληρο «χωριό». Είναι πλούσια χώρα όμως και φυσικά βοηθάει κι αυτό. Έχουν κι άλλη παιδεία κι ο κόσμος ενδιαφέρεται να δει νέα πράγματα. Σκέψου και σε εμάς τότε που παρουσιάζαμε διάφορα πράγματα, ερχότανε κόσμος να μας δει, να μας ακούσει…

Δεν ήθελες να μείνεις εκεί μετέπειτα; 

Δεν είναι ότι δεν ήθελα, απλά αν έμενα εκεί θα ήμουν στο μηδέν και θα ήταν μεγάλη διαδικασία. Έτσι κι αλλιώς εκείνο το διάστημα είχα κι αρκετές δουλειές στην Ελλάδα, οπότε επέλεξα να γυρίσω στα πάτρια εδάφη! Δεν το μετάνιωσα όμως…

Ποια στοιχεία του χαρακτήρα σου θα μπορούσες να μου τονίσεις; 

Είμαι σίγουρα αφηρημένος! Το παθαίνω συχνά αυτό… Ξεχνάω και πολύ κι αυτό εκνευρίζει και τους φίλους μου, που μου λένε χαρακτηριστικά ότι είμαι στον κόσμο μου! (γέλια) Επίσης είμαι αρκετά ντροπαλός κι έχω μία μικρή «συστολή». Είμαι τίμιος, γιατί αν αδικήσω κάποιον μετά θα στεναχωρηθώ αρκετά κι είμαι κι αρκετά δοτικός!

Και περνάω τώρα σε γρήγορες ερωτήσεις. Αγαπημένο φαγητό. Αγαπημένο μέρος στην Αθήνα. Αγαπημένο μέρος στην Ελλάδα. Αγαπημένη ταινία. Αγαπημένο χόμπι.

Πίτσα. Πλάκα. Τήνος και θα σου πω ότι το λατρεύω αυτό το νησί. Έχει απίστευτες παραλίες και μέρη να δει κανείς. La La Land ξεκάθαρα! Και μου αρέσει πολύ να ψάχνω στο youtube βιντεάκια με νέους τραγουδιστές και να ψάχνομαι πάνω στη μουσική!

Τελευταίο ταξίδι που έκανες στο εξωτερικό; 

Πήγα Βενετία και Μιλάνο. Αξίζει να πάει κανείς γιατί είναι πανέμορφες πόλεις και πολλά πράγματα να δεις. Βενετία έχει και τα κανάλια… Όμορφη εμπειρία!

Τέλος θα ήθελα να μου πεις μιας και τα πράγματα είναι ακόμα περίεργα στη χώρα μας, τι θα άλλαζες εσύ για να πάνε καλύτερα τα πράγματα.

Πιστεύω ότι το μεγάλο πρόβλημα είναι ότι ο καθένας πια κοιτάει μόνο τον εαυτό του κι είναι πολύ λυπηρό. Παράδειγμα στην Αμερική οι άνθρωποι εκεί κοιτάνε τους στόχους τους, όχι να «φάνε» τον διπλανό τους… Οπότε πιστεύω πολλά «κακά» αρχίζουν από εκεί.

Επόμενα σχέδια; Και πες μου και μερικά πράγματα για την εμφάνισή σου στο PassPort. 

Θέλω πάρα πολύ να βγάλω ένα δεύτερο δίσκο και έχω τώρα διάφορα τραγούδια στα σκαριά κι ένα από αυτά θα ήθελα να βγει ως προπομπός… Βέβαια δεν είναι εύκολο να κάνεις ένα δίσκο. Θέλει πολύ ψάξιμο, χρόνο κτλ. Αλλά θα έχουμε σίγουρα τραγούδι μέχρι το καλοκαίρι. Στο PassPort όπως είπαμε θα γίνει ένα τεράστιο πάρτι. Ένα Polaroid πάρτι συγκεκριμένα. Ουσιαστικά το πρόγραμμα θα είναι σαν μία φωτογραφία από τα 60’s που μένει όλο το χρώμα σε αυτή τη φωτογραφία. Θα παίξουμε βεβαίως και καινούργια αγαπημένα τραγούδια. Θα είναι σε κλίμα «σπιτιού» και θα το περάσουμε σαν μία μεγάλη παρέα.

 

 

Αφήστε το σχόλιό σας