Στέλιος Ρόκκος: Η προσωπική εξομολόγηση για τα δύσκολα χρόνια της ζωής του

-

Hit-Channel Listen Radio Live

«Ήθελα να μπαρκάρω, αυτό ήταν το σχέδιο. Στα 17 ήρθα στην Αθήνα αλλά δεν βρήκα ναύλο. Ύστερα έφυγα για την Κρήτη, όπου τον πρώτο καιρό έμενα σε κάτι σπηλιές γιατί δεν είχα σπίτι».

Ο Στέλιος Ρόκκος έδωσε συνέντευξη στο τελευταίο τεύχους του περιοδικού «People», που κυκλοφόρησε μαζί με το «Έθνος» της Κυριακής.

Μιλώντας στη Φανή Πλατσατούρα, ο καταξιωμένος καλλιτέχνης περιγράφει τη ζωή του στο αγαπημένο του νησί, τη Λήμνο, και διηγείται άγνωστες ιστορίες από τη ζωή του.

Πώς είναι η καθημερινότητά του στη Λήμνο; Σηκώνεται νωρίς το πρωί και βλέπει θέα θάλασσα με έναν καφέ στο χέρι;

«Αυτό νομίζουν όλοι ότι, επειδή ζω στη θάλασσα, θα κάθομαι και θα τη χαζεύω. Ούτε καν της δίνω σημασία! Αλλά ξέρω ότι υπάρχει και παίζει τον ρόλο της στη ζωή μου. Ειδικά τώρα που βρέχει και αλλάζουν τα χρώματα είναι μαγεία. Αλλά και η άνοιξη στη Λήμνο είναι εκπληκτική. Ο κάμπος είναι γεμάτος λουλούδια και μυρωδιές.»

Ακόμη και τα χρόνια που έμενε στην Αθήνα, νοσταλγούσε τη Λήμνο;

«Για δέκα χρόνια δούλευα επτά μέρες την εβδομάδα στην Αθήνα και υπέφερα γιατί δεν μπορούσα να είμαι εκεί. Το μυαλό μου ήταν συνεχώς στη Λήμνο. Βέβαια ως πιτσιρικάς είχα έννοια πώς θα φύγω. Όλοι οι πιτσιρικάδες που ζουν στην επαρχία, και ειδικά σε νησί, νιώθουν εγκλωβισμένοι. Κι εγώ το ένιωθα έντονα αυτό.

Έβλεπα τα καράβια να φεύγουν και έλεγα: “Να ’μουν κι εγώ μέσα”. Τότε δεν υπήρχε ούτε τηλεόραση. Η μέρα μας ήταν να παίξουμε μπάλα. Και ξανά μπάλα. Κάποια στιγμή “μπάλιασε” το στόμα μας!»

Πού ονειρευόταν πως πηγαίνει ανεβαίνοντας στο καράβι;

«Ήθελα να μπαρκάρω, αυτό ήταν το σχέδιο. Στα 17, ήρθα στην Αθήνα με φυλλάδιο αλλά δεν βρήκα ναύλο και έτσι έπιασα δουλειά σε έναν φούρνο. Ύστερα έφυγα για την Κρήτη, όπου τον πρώτο καιρό έμενα σε κάτι σπηλιές (σ.σ. Μάταλα) γιατί δεν είχα σπίτι!

Υπήρχε ένα χωριό στην Κρήτη όπου άραζαν συνήθως οι χίπηδες της εποχής και όσοι ήταν πιο ανήσυχα νιάτα. Μου άρεσε πάρα πολύ εκεί πέρα. Ήθελα να είμαι μαζί τους. Και έναν ολόκληρο χειμώνα μέναμε σε μια σπηλιά που ήταν κάτι σαν κοινόβιο. Και παίζαμε όλοι μαζί κιθάρα. Ωραία ήταν!»

Θα το ξαναέκανε όλο αυτό;

«Τώρα; Όχι ποτέ, εκτός αν ξέρεις καμιά πεντάστερη σπηλιά! (γέλια)»

Και την πρώτη κιθάρα πώς την απέκτησε;

«Με λεφτά που μάζευα από το χαρτζιλίκι της μαμάς. Της έκλεβα και κάποια όταν δεν έβλεπε και είχα μαζέψει 1.000 δραχμές. Αγόρασα μια κιθάρα Valencia España. Μου την πήρε ένας φίλος από την Αθήνα και την έφερε στη Λήμνο. Δέκα – δέκα τις μάζευα τις δραχμές για να καταφέρω να πάρω αυτή την κιθάρα. Όλα τα παιδιά έτρωγαν τυρόπιτες εκτός από μένα.»

Ένας άνθρωπος που ξεκινάει με μια κιθάρα και δυο δραχμές στην τσέπη, νιώθει διπλά ικανοποιημένος όταν τα καταφέρνει, γιατί το έκανε τελείως μόνος του;

«Τίποτα δεν κάνεις μόνος σου, απλώς παίζει σε αυτή την κούρσα να είσαι το κατάλληλο άλογο. Αυτό που κατάλαβα ύστερα από τόσα χρόνια είναι πως αν θέλεις να πετύχεις, δεν πρέπει να παρεκκλίσεις ούτε στιγμή από το όνειρό σου. Αλλιώς δεν γίνεται!», λέει ο Στέλιος Ρόκκος.

Αφήστε το σχόλιό σας