Η Νωαίνα πριν από ένα χρόνο ακριβώς, μπήκε με φόρα στη ζωή μας, αν και μουσικά μετά το παιχνίδι, θα λέγαμε, ότι τώρα ξεκινάει τα βήματά της… Πάμε να δούμε τι έχει ετοιμάσει.

Η Νωαίνα ούσα μουσικός, τραγουδίστρια, στιχουργός, ξέρει τι θέλει να κάνει και που να πατήσει για τα επόμενα μουσικά της βήματα, καθώς ψειρίζει το κάθε τι όσον αφορά αυτό τον τομέα!

Βέβαια μερικούς μήνες τώρα και καθώς εμφανιζόταν πλάι στην Πέγκυ Ζήνα και τον Γιάννη Πλούταρχο στο Ποσειδώνιο, δεν είχαμε νέα της όσον αφορά τη δισκογραφία και τα μουσικά δρώμενα. Τώρα όμως ήρθε η ώρα!

Έχει διάφορα projects στο μυαλό της κι αφού το πρώτο έγινε, που θα σας παρουσιάσουμε παρακάτω, έρχονται και τα επόμενα…

Μέσα στο Πάσχα, πήγε στην Κύπρο, από όπου κατάγεται και βρέθηκε στο στούντιο της ραδιοφωνικής εκπομπής «Τρένο Φάντασμα». Μετά από περίπου δύο βδομάδες ανέβηκαν στο youtube τα τραγούδια που τραγούδησε εκεί και βλέπουμε την ίδια απλή, με μία κιθάρα να μας τα τραγουδάει με τη μελωδική φωνή της unplugged.

Μιλάμε για πέντε τραγούδια, τα δύο εκ των οποίων είναι σε στίχους και μουσική δική της, (Και Φοβάμαι, Καρουζέλ) ενώ το «Hit The Road Jack/Έλα Κοντά» είναι ένα mashup του κλασικού κομματιού που συνδυάζεται με το «Έλα Κοντά’ που είναι δικό της κι αυτό. Τα επόμενα δύο είναι ένας χιλιο-περπατημένος δρόμος για την ίδια, καθώς μιλάμε για το «Back To Black» που μέσω αυτού έγινε το μεγάλο μπαμ και τη γνώρισε ο κόσμος και το «Purple Rain» που στο παιχνίδι και συγκεκριμένα στο δεύτερο live, είχε ακούσει τα καλύτερα λόγια για την εμφάνιση της και τη σκηνική της παρουσία, όπως και για τις φωνητικές ικανότητες που πλημμύρισαν τη σκηνή. (Ήμασταν εκεί και δεν το ξεχνάμε-ενός λεπτού σιγή!)

Μέσα από τα δικά της τραγούδια, μπορούμε να διακρίνουμε έναν ευαίσθητο στίχο με μία -ίσως- μικρή παιδικότητα που μας κάνει αμέσως να μπούμε στο τρυπάκι να ερωτευθούμε και να γυρίσουμε το χρόνο πίσω σε στιγμές αγαπημένες…

Ακούτε πρώτα το «Καρουζέλ» που γράφτηκε το 2011 μαζί με το «Και Φοβάμαι» που γράφτηκε το Δεκέμβρη του 2016 και στη συνέχεια το «Hit The Road Jack/Έλα Κοντά» εδώ που γράφτηκε το 2012:

«Κι όμως σαν σε δω να κάνεις το πλάγιο γέλιο σου, που κάνεις… Τα γόνατά μου πλαστελίνη. Με στέλνεις μέχρι τη σελήνη. Το σιχαίνομαι, μα γίνομαι και πάλι έφηβος. Θα σε ανεβάσω σε ένα καρουζέλ να στροβιλίζεσαι, να νιώσεις πώς είναι το μυαλό μου, όταν στη σκέψη σου βυθίζεται…» 

«Εκεί μου λέω πως, δεν κάνει να σε αφήσω και αλλού να ευτυχήσω, αφού κοντά σου έχω ζήσει μία ζωή. Και φοβάμαι τι θα μαι, μακριά από τη θωριά σου και λυπάμαι τα χρόνια που ζούσα στη σκιά σου. Και θυμάμαι στιχάκια που αδράξαν την πορεία μας μαζί…»

«Ιδρώτας φωνές, κακοί χορευτές. Κορμιά που λυγίζουν σε φθηνές μουσικές. Σκιές παντού μα εγώ κοιτάω ντουγρού, εσένα που στάζεις και με κολάζεις τη λίμπιντο μου ανεβάζεις. Έλα κοντά…»

Κι εδώ ακούτε το αγαπημένο «Back To Black» μαζί με το «Purple Rain»:

Αφήστε το σχόλιό σας