Το «Εν Λευκώ» είναι μία από τις επιτυχίες της Νατάσσας Μποφίλιου που περιέχονται στο «Μπελ Ρεβ Live».

Η Νατάσσα Μποφίλιου μοιράζεται το video clip για τη ζωντανή εκτέλεση του «Εν Λευκώ», από τον καινούριο δίσκο «Μπελ Ρεβ Live».

Το «Μπελ Ρεβ Live» είναι το νέο άλμπουμ της Νατάσσας Μποφίλιου, του Θέμη Καραμουρατίδη και του Γεράσιμου Ευαγγελάτου και είναι το «όμορφο όνειρό» τους που έγινε πραγματικότητα, λατρεύτηκε από το αθηναϊκό κοινό και ηχογραφήθηκε ζωντανά στο «Γκάζι Live», για να συνεχίσει το ταξίδι του για πάντα.

Στο διπλό CD περιλαμβάνονται 21 τραγούδια της αγαπημένης τριάδας του ελληνικού τραγουδιού και μία διασκευή, στην πρώτη τους ζωντανή ηχογράφηση μετά από 15 χρόνια παραστάσεων.

21 τραγούδια μεταξύ των οποίων όλες οι μεγάλες επιτυχίες τους: «Εν Λευκώ», «Το Μέτρημα», «Με Τσιγάρα Βαριά», «Οι Μέρες Του Φωτός», «Σ’ Έχω Βρει Και Σε Χάνω», «Η Καρδιά Πονάει Όταν Ψηλώνει», «Βαβέλ», «Τα Μεθύσια», «Μέχρι Το Τέλος», «Κοίτα Εγώ», το καινούριο «Στην Επόμενη Ζωή» κ.ά.

Στο άλμπουμ συμπεριλαμβάνονται εφτά bonus tracks, από το «DIESI in Concert» που ηχογραφήθηκε στο στούντιο του σταθμού, με αφορμή τα είκοσι χρόνια του ΔΙΕΣΗ 101,3.

Το «Μπελ Ρεβ Live» είναι ένα άλμπουμ σταθμός που σφραγίζει την επιτυχημένη 15χρονη κοινή πορεία της Νατάσσας Μποφίλιου, του Θέμη Καραμουρατίδη και του Γεράσιμου Ευαγγελάτου και κοιτάζει αισιόδοξα στο μέλλον.

Κυκλοφορεί από τη Feelgood Records.

Η Νατάσσα Μποφίλιου, ο Θέμης Καραμουρατίδης και ο Γεράσιμος Ευαγγελάτος γράφουν για το «Εν Λευκώ»:

«Το “Εν Λευκώ” είναι το τραγούδι που για μας σηματοδοτεί την αρχή των πάντων και γι’ αυτό αποτελεί και θα αποτελεί πάντα το φινάλε κάθε παράστασης.

Είναι το τραγούδι που κάποιοι μας έλεγαν ότι δεν είναι τραγούδι τραγουδένιο και να μην περιμένουμε πολλά, αλλά για μας ήταν ανάγκη για εξομολόγηση κι έγινε αυτό που τόσα χρόνια μας δένει με όσους είναι σαν εμάς: αλλόκοτοι, υπερβολικοί, φοβισμένοι, εγκλωβισμένοι και την ίδια στιγμή διαθέσιμοι με τα μάτια και τα χέρια ανοιχτά. Με τις καρδιές και τις ψυχές επίσης.

Είναι το τραγούδι που για να τραγουδιέται όπως πρέπει, στην άγραφη συμφωνία μας με το κοινό, δεν πρέπει να το ακολουθεί παρά η τελευταία αυλαία, για να το παίρνουμε όλοι σπίτι μας και να το μοιράζουμε κομμάτι – κομμάτι σε όσους το χρωστάμε.

Αν χωράνε όλα όσα είμαστε οι τρεις μας σε 4 και κάτι λεπτά, είναι αυτές οι δέκα στροφές κι αυτή η κραυγή στο τέλος, (που δεν ήταν εξ’ αρχής εκεί αλλά ήρθε για να μείνει).

Δεκαπέντε χρόνια και συνεχίζουμε ποντάροντας εν λευκώ στο συναίσθημα κι όσους δεν το φοβούνται…

Κι αν χαιρόμαστε για κάτι, είναι που χρόνο με το χρόνο γινόμαστε όλο και περισσότεροι.»

 

Αφήστε το σχόλιό σας