Χάρμα οφθαλμών και ώτων είναι η «Γλυκιά Ολντ’Σκουλιά» που συστήνει ο Μιθριδάτης.

Κυρίες και κύριοι, ο «αιρετικά ερωτικός» Μιθριδάτης είναι εδώ με νέο… «σινγκλόνι»!

Τα νέα δε σταματούν να είναι ευχάριστα για τους σκληροπυρηνικούς θαυμαστές της «La Klikaria», αφού σχεδόν ένα χρόνο μετά την επάνοδο των Ημισκούμπρια κάνοντας «Λε Χαμ» επ’ αφορμή της συμπλήρωσης είκοσι ετών στη μουσική, είναι ώρα να ακούσουν και τον Μιθριδάτη σε καινούρια πρόταση.

Με ένα χάρμα οφθαλμών και ώτων ο Μιθριδάτης ανακατεύει περίτεχνα το παρελθόν με το παρόν. Φλερτάροντας με τις εποχές, δίνει αφορμή με τις ευφάνταστες ρίμες του για μία βαθύτερη ανιχνευτική ματιά στα ατοπήματα του κόσμου μας:

«Το φιλότιμο εχάθη πιο πολύ κι απ’ τη λατέρνα
Μας έμεινε η φτώχεια και τα λόγια τα μοντέρνα»

ή

«H χώρα μας γυρίζει, 50 χρόνια πίσω
Θα τη γυρίσω 100, για να πρωτοτυπήσω»

«…Ούτε θα ζήσει κανείς δυο φορές»

Με μία «Γλυκιά Ολντ’Σκουλιά» ο Μιθριδάτης διαταράσσει την ησυχία. Αφουγκραζόμενος το παρελθόν – αποφλοιώνοντας το  παρόν, φέρνει κάτω από την ίδια στέγη τους πιο απρόσμενους πρωταγωνιστές.

Ο Αλέκος Αλεξανδράκης και η Κατερίνα Χέλμη, η Αθήνα και τα Επτάνησα, ο Μπομπ Σφουγγαράκης και τα «κουτσαβάκια», ο Δημήτρης Χορν και ο κλασικός ελληνικός κινηματογράφος, συγκεντρώνονται όλοι στη χρονοδιάσταση του Μιθριδάτη όπου η λατέρνα και το boombox συνυπάρχουν ταιριαστά.

Με αφετηρία μία μελωδία του συνθέτη της ελαφράς και jazz μουσικής Γεράσιμου Λαβράνου (1935 – 2015), ο DJ Tyler δημιουργεί το beat και ο DJ «S» προσθέτει τα scratches για να γίνει πραγματικότητα η πιο νοσταλγική «Γλυκιά Ολντ’Σκουλιά».

Το στιγμιότυπο συμπληρώνει καταλλήλως το video clip που δίνει εικόνα στη «Γλυκιά Ολντ’Σκουλιά», η οποία με τη σκηνοθεσία του Sherif Francis αφήνει να αιωρείται έντονο vintage άρωμα.

Συμμετέχουν μαζί με τον Μιθριδάτη, η Σοφία Ρόδου, ο DJ Tyler και ο Prophet of Noise.

Μιθριδάτης - «Γλυκιά Ολντ’Σκουλιά» (Στίχοι - Stixoi - Lyrics)

(Rap)
Όπως ήρθανε τα πράγματα, για να βρω μπαλάντζο
θέλω τη μουσική μου κι ένα καλό ρομάντζο
Το φιλότιμο εχάθη πιο πολύ κι απ’ τη λατέρνα
μας έμεινε η φτώχεια και τα λόγια τα μοντέρνα

Διαταράσσω ησυχία, στης νυχτιάς τη σιγαλιά
κι ας μου κάνουνε harashment τα μπατσόνια στη γωνιά
Ξυπνώ απ’ τον λήθαργο τον αυστηρό πατέρα
ξυπνώ τα συναισθήματα και στην θυγατέρα

Γεμίζω ένα tera, με vintage μελωδίες
νυχτωδίες με skillάτο αϊδό και όχι αηδίες
Βγες στο παραθύρι, για λίγο μπίρι μπίρι
πριν οι γονείς σου πιάσουν θυμιατήρι κι ασιχτίρι

Άνοιξε παντζούρι να σου πω το τι και πώς
ειμ’ αυτός ο τολμηρός, ο αγαπητικός
Αθηναϊκός ρομαντισμός και ξεροκεφαλιά
ο σωστός συνδυασμός, συν μεγάλη δρασκελιά

Εγώ Αλεξανδράκης κι εσύ θα εισ’ η Χέλμη
και θα ‘μαι πάντα απίκο, σαν φωνάξεις “help me”
Μισός απ’ την Αθήνα, μισός απ’ τα Επτάνησα
γι’ αυτό για τους αντίζηλους τα πράγματα είναι άνισα.

(Chorus)
Βγες κοπελιά, ν’ ακούσεις μια γλυκιά ολντσκουλιά
κι απόψε στα δικά σου σκαλιά, ξανά ζαβολιά θα κάνω
Βγες κοπελιά, ν’ ακούσεις μια γλυκιά ολντσκουλιά
και ας ξυπνήσω τη γειτονιά, αλλά και τον πολιτσμάνο

Ούτε ο γέρος ποτέ ξανανιώνει
Ούτε τ’ αηδόνι το ταίρι του βρίσκει
Ούτε η καρδιά δυο φορές θ’ αγαπήσει
Ούτε θα ζήσει κανείς δυο φορές

(Rap)
H χώρα μας γυρίζει, 50 χρόνια πίσω
θα την γυρίσω 100, για να πρωτοτυπήσω
Πούλησα ψυχή για τα νιάτα σαν τον Χορν
και κάτω απ’ τ’ όνομα μου μπαίνει χάσταγκ porn

Αψηφώ τα κουτσαβάκια που βρίσκω στη στράτα
αψηφώ τις κουτσομπόλες που ψοφάνε για μαντάτα
Κι ήρθα στα σκαλοπάτια σου κι απόψε, γλυκομάτα
Σαν τον Μπομπ τον Σφουγγαράκη που πουλάει σοκολάτα

“Σοκολάτα;” Ναι! τόσο γλυκιά καντάτα
Της μεσαίας τάξης, αστική σερενάτα
Ο πατέρας σου στρατιωτικός, τα λέει τσεκουράτα
και η κακιά σου μητριά που την παίζει η Μπεάτα

Σου κάνουν προξενιό με φλωράκια που ναι φραγκάτα
δεν θέλουν τροβαδούρο, persona non grata
χωρίς μαντολινάτα, αλλά μ’ ένα boombox
και αν οι μπαταρίες πέσουν, σου κάνω και beatbox

Με μια εξομολόγα, σόλο ή με σεγόντο
στέλνω τους μνηστήρες σου, ευθύς για περγαμόντο
Θα έχουμε για φόντο, τ’ ολόγιομο φεγγάρι
είμαι κουλ και κλασικός σαν το σήμα της Atari

(Chorus)
Βγες κοπελιά, ν’ ακούσεις μια γλυκιά ολντσκουλιά
κι απόψε στα δικά σου σκαλιά, ξανά ζαβολιά θα κάνω
Βγες κοπελιά, ν’ ακούσεις μια γλυκιά ολντσκουλιά
και ας ξυπνήσω τη γειτονιά, αλλά και τον πολιτσμάνο

Ούτε ο γέρος ποτέ ξανανιώνει
Ούτε τ’ αηδόνι το ταίρι του βρίσκει
Ούτε η καρδιά δυο φορές θ’ αγαπήσει
Ούτε θα ζήσει κανείς δυο φορές

Αφήστε το σχόλιό σας