Τρεισήμισι χρόνια μετά το «Γύρω Απ’ Τον Ήλιο», ο Μανώλης Φάμελλος επιστρέφει με νέα δισκογραφική δουλειά.

Ο Μανώλης Φάμελλος κυκλοφορεί το δωδέκατο δίσκο του που περιέχει (ως συνήθως) δώδεκα νέα τραγούδια, ένα σκίτσο στο εξώφυλλο, δύο οικογενειακές φωτογραφίες, τις σχετικές πληροφορίες που συνοδεύουν τις λιγοστές πια εκδόσεις του υπό εξαφάνιση ψηφιακού δίσκου και ένα χάρτη του πουθενά, κρυπτογραφημένο και προσωποποιημένο για κάθε παραλήπτη.

Αυτόν όμως ίσως και να μην τον ανακαλύψετε ποτέ…

Η κεντρική ιδέα έρχεται από ένα όχι και τόσο μακρινό μέλλον, διατρέχει ένα μάλλον αμφιλεγόμενο παρελθόν, για να σκορπίσει σαν στάχτη, τέλος μέσα στο αχόρταγο παρόν. Αυτή με λίγα λόγια είναι «Η Εποχή Των Σκουπιδιών» αλλά… ας μην το πάρουμε κατάκαρδα. Ό,τι λέμε εδώ, δεν είναι παρά ένα μήνυμα μέσα σε ένα μπουκάλι στον κάδο της ανακύκλωσης.

Αν δεν το βρει κανείς, θα πει πως ο κόσμος είναι άδειος από την αρχή.

Σχετικά με το περιεχόμενο: «Η Τυχερή Μου Μέρα» αντίθετα από τις προβλέψεις των αστρολόγων είναι μια μέρα που όλα πάνε στραβά.

Αυτό θα το διαπιστώσετε και στο αμέσως επόμενο επεισόδιο, όπου ο αποδομημένος ήρωας μας εμφανίζεται να φτάνει στον «Τελευταίο Σταθμό» – ένας σύντομος απολογισμός και μια μοιραία εξαφάνιση.

«Το Βρώμικο Μυαλό Μου» δεν είναι ακριβώς ένα ερωτικό τραγούδι αλλά αν αναζητούμε κάτι τέτοιο, μάλλον θα πρέπει να αρκεστούμε σε αυτό, στον συγκεκριμένο δίσκο.

«Η Εποχή Των Σκουπιδιών» είναι μια γελοιογραφία του χάους, μια ημιαυτόματη καταγραφή του τίποτα με ένα αόρατο μολύβι. Τελικά πρόκειται για ένα τραγούδι με λόγια από εικόνες, δίχως λόγια κατά βάθος.

Το «Να Αγαπήσω» δε, που πιστά το ακολουθεί, δεν είναι παρά ένα ερώτημα που απαντά σε ένα ερώτημα και ούτω καθεξής…

Πολύ σύντομα «Στην Πλατεία Της Αγίας Ειρήνης» ο εικονομάχος ήρωας μας μαζί με άλλους πολλούς, επιστρέφει νικημένος από την σωματική επικαιρότητα.

Σε ένα αναστοχαστικό (sic) κλίμα η «Διαδρομή» που ακολουθεί δεν μοιάζει καθόλου με ξένοιαστη βόλτα.

Εδώ το να βρει κανείς ή τουλάχιστον να φανταστεί «Μια Πατρίδα» μέσα στο άγνωστο δεν είναι και λίγο.

Το «Πόσα Ψέματα» θα έλεγε κανείς πως είναι ένα τραγούδι για τους κινδύνους του επαγγέλματος, αλλά δυστυχώς δεν υπάρχουν πια ειδικοί στον χώρο να μας το βεβαιώσουν.

Τα «Δυο Κομμάτια» που γίναν ένα για να χωριστούν ξανά; Είναι γνωστή σε όλους η ιστορία του διχασμού αλλά καθένας έχει δικαίως κάτι να προσθέσει.

Το «Πενθύμιον» είναι μια απόπειρα αναψηλάφησης μιας παλιάς φωτογραφίας με την μέθοδο της αφής.

Αμέσως παρακάτω, στα όρια της παλαιάς παραλίας συναντάμε «Το Λιμάνι Μου» εν είδει αποφώνησης. Ξέρουμε πια πως το πλοίο μόνο φεύγει• κι όμως… Όλα παραμένουν τόσο μακρινά όπως στην αρχή.

Ό,τι θα ακούσετε, ο Μανώλης Φάμελλος το ολοκλήρωσε και το ερμήνευσε μέσα σε ώρες απογευματινές και βραδινές, με μέσα ειδικά αλλά και πρόχειρα.

Με την βοήθεια φίλων αλλά και περαστικών, όλα συνέβησαν λίγο πολύ σε ένα δωμάτιο αλλά βέβαια οι χώροι μας είναι νοητοί και όπου κι αν σταθούμε πάντα ένας δρόμος περνά δίπλα μας ή από μέσα. Ο τελευταίος μας οδήγησε εδώ…

Ο δίσκος «Η Εποχή Των Σκουπιδιών» του Μανώλη Φάμελλου κυκλοφορεί σε δισκοπωλεία και ψηφιακά καταστήματα μουσικής από τη Minos EMI / Universal.

Αφήστε το σχόλιό σας