Συνέντευξη: Fish (solo, ex-Marillion)

-

Στηρίξτε μας με ένα like

5,986ΥποστηρικτέςΚάντε Like
65ΑκόλουθοιΑκολουθήστε
853ΑκόλουθοιΑκολουθήστε
2,000ΣυνδρομητέςΓίνετε συνδρομητής

HIT CHANNEL ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΗ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ: Μάρτιος 2020. Είχαμε την μεγάλη τιμή να μιλήσουμε μ’ έναν θρυλικό τραγουδιστή: τον Fish. Κυκλοφόρησε 4 albums με τους Marillion την δεκαετία του ‘80 και από το 1990 έχει μια αξιοσημείωτη solo καριέρα, κυκλοφορώντας εξαιρετικά albums όπως τα “Vigil in a Wilderness of Mirrors”, “Sunsets on Empire” και “A Feast of Consequences”. Στις 13 Μαρτίου κυκλοφόρησε το single “Weltschmertz” από το επερχόμενο album με τον ίδιο τίτλο. Ο Fish δεν είναι μόνο χαρισματικός τραγουδιστής και στιχουργός, αλλά και ένας συναρπαστικός συνομιλητής. Διαβάστε παρακάτω τα όσα πολύ ενδιαφέροντα μας είπε:

 

Στις 13 Μαρτίου κυκλοφορήσατε το single και το video του “Weltschmertz”. Είστε ικανοποιημένος με την ανταπόκριση που λάβατε γι’ αυτό μέχρι τώρα;

Ναι, σωστά. Θέλω να πω, αυτό είναι περίεργο. Είναι περίεργο να βγάζεις ένα single με ένα τραγούδι όπως το “Weltschmertz”, το οποίο αναφέρεται περισσότερο στο zeitgeist (σ.σ: το πνεύμα της εποχής). Το κομμάτι, κατά κάποιο τρόπο, μοιάζει να ταιριάζει τέλεια με την εποχή. Πάει καλά. Δεν έχω υπογράψει με μεγάλη δισκογραφική εταιρεία, οπότε δεν έχω τους διαφημιστικούς πόρους που έχουν αυτοί. Πάντα βλέπουμε τα πράγματα με αργούς ρυθμούς, κινούμαστε πολύ σιγά. Ξέρεις, δεν περιμένουμε πυροτεχνήματα.

 

“Weltschmertz” σημαίνει «πόνος του κόσμου». Τι σας ενέπνευσε να γράψετε αυτό το πολύ επίκαιρο τραγούδι;

Το άνοιγμα της τηλεόρασης. Η ιδέα για το album προέκυψε το 2015 όταν η γυναίκα μου, Simone, ζούσε τότε στη Γερμανία. Δεν ήμασταν παντρεμένοι και εγώ ζούσα στο Εδιμβούργο, έτσι περνούσα πολύ καιρό στη Γερμανία και μιλάω λίγο Γερμανικά και λατρεύω τη χώρα. Όπως είπα, πέρασα πολύ καιρό εκεί και παρακολουθούσα τις ειδήσεις στο laptop και ήμουν πολύ ενήμερος όσον αφορά τα μεταβαλλόμενα ζητημάτα. Δεν ήθελα να γράψω για εταιρείες, μεγάλες τράπεζες και μεγάλες επιχειρήσεις, υπάρχουν τόσοι πολλοί που το έχουν κάνει νωρίτερα. Αυτά μπορούν να είναι κάπως κλισέ. Ήθελα να προσπαθήσω να εμπνευστώ από χαρακτήρες. Ήθελα να κάνω παρατηρητικό γράψιμο, έτσι σκεφτόμουν πώς θα ήταν οι χαρακτήρες μέσα στην παγκόσμια κατάσταση, αντί να πάρω μια συνολική, μεγάλη παγκόσμια οπτική. Καθώς το album αναπτυσσόταν, πήρε όπως ξέρεις πολύ καιρό και τα πράγματα άλλαξαν με τα χρόνια. Η ιδέα για τον τίτλο ήρθε το 2015. Το 2016, ο πατέρας μου πέθανε και αυτό άλλαξε τη στάση μου απέναντι στη ζωή και την οικογένειά μου. Πρέπει να πω, πίστευα ότι θα μπορούσα να το αντιμετωπίσω καλύτερα. Περπατούσα στον κήπο αρκετούς μήνες αργότερα και δεν ήξερα πώς πέρασε ο καιρός. Μ’ επηρέασε πολύ περισσότερο απ’ όσο πίστευα ποτέ. Αποτέλεσε μεγάλη έμπνευση για το κομμάτι “Man with a Stick”. Είναι στο album “A Parley with Angels” (σ.σ: EP -2018), το οποίο είναι εμπνευσμένο κατά πολύ από το θάνατο του πατέρα μου. Ο χρόνος πέρασε και ο Πρόεδρος στην Αμερική άλλαξε, ο κόσμος άλλαξε, συνέβησαν σεισμοί και πυρκαγιές, η Συρία βομβαρδίστηκε και όλο αυτό το διάστημα έπαθα σηψαιμία δύο φορές και πέρυσι με άφησε εκτός για τρεις-τέσσερις μήνες. Είχα σηψαιμία… και τώρα έχουμε τον κορονοϊό. Με όλα αυτά, το άλμπουμ υποχώρησε για μεγάλο χρονικό διάστημα και προφανώς ο κόσμος άλλαζε τόσο γρήγορα και έχει γίνει πολύ διαφορετικό μέρος και σ’ αυτό αναφέρεται το album: Μιλάει για τον κόσμο που όλοι ζούμε. Είναι σε μεγάλο βαθμό ένα album για την εποχή μας. Όλα τα θέματα έχουν να κάνουν με ζητήματα και προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι άνθρωποι κάθε μέρα.

 

Πόσο έχει επηρεάσει ο κορονοϊός τα σχέδιά σας; Είδα ότι έχετε αναβάλλει την περιοδεία σας για τον Φεβρουάριο του 2021.

Η σοβαρότητα και ο αντίκτυπος του κορονοϊού προκάλεσε έκπληξη σε όλους. Όταν ξεκινήσαμε πρόβες πριν από περίπου τρεις-τέσσερις εβδομάδες -δεν ήταν περισσότερο από ένα μήνα- γνωρίζαμε πολύ καλά ότι επρόκειτο ν’ αλλάξει τον τρόπο που θα περιοδεύαμε και προετοιμαστήκαμε σαν να πιστεύαμε ότι δεν θα ερχόταν τόσο γρήγορα. Τον παρακολουθούσα να φεύγει από την Κίνα, να περνάει στο Ιράν και στη συνέχεια στην Ιταλία. Ο αντίκτυπος που είχε στην Ευρώπη ήταν απίστευτος. Έχασα μια Βρετανική περιοδεία 12 συναυλίων. Ήταν μόνο 12 συναυλίες. Σε κάνει να ξανασκεφτείς. Όπως πολλοί άνθρωποι, είμαι τώρα στο σπίτι μου, με τη γυναίκα μου. Είμαι πολύ τυχερός που δεν μένω σ’ ένα διαμέρισμα στη Νάπολη ή σ’ ένα κουτί στη Βαρκελώνη. Έχω έναν κήπο εδώ και καλλιεργούμε πολλά τρόφιμα εδώ και πολύ καιρό, έτσι είμαι συνεχώς στον κήπο και νομίζω ότι η μουσική μπορεί να μείνει λίγο πίσω. Το album μεταφέρεται από την αρχικά προγραμματισμένη κυκλοφορία τον Ιούλιο, πρέπει να το πάμε για τον Σεπτέμβριο, επειδή απλώς είναι ο λάθος χρόνος. Τώρα, κάνω περισσότερα πράγματα σαν κι αυτό: κάνω συνεντεύξεις με ανθρώπους στο τηλέφωνο ή το Skype και δουλεύω περισσότερο στο Internet απ’ ό,τι θα έκανα κανονικά σ’ αυτό το στάδιο. Αισθάνομαι άσχημα, λυπάμαι για τους μουσικούς και το crew. Κανείς δεν μπορεί να μετακινηθεί. Είναι τώρα το ίδιο για τους μουσικούς, τα συγκροτήματα και το crew σε όλο τον κόσμο. Όλοι είναι απλώς σε κατάσταση αναμονής. Πρόκειται για μεγάλη αλλαγή στα σχέδιά μας, στις κοινωνίες και στους πολιτισμούς. Είναι μεγάλη αλλαγή.

 

Φαίνεται ότι είστε πολύ περήφανος για το “Rose of Damascus” από το επερχόμενο “Weltschmertz” album σας. Πόσο δύσκολο ήταν για εσάς να γράψετε τους στίχους του;

Είδα ένα θέμα στις ειδήσεις του Channel 4 που μου άρεσε πραγματικά. Ένα από τα videos που εμφανίστηκαν στις ειδήσεις ήταν «Ο κηπουρός του Χαλεπίου». Ήταν ένα video για ένα άτομο που προσπαθούσε να συνεχίσει τη ζωή του όσο το δυνατόν πιο φυσιολογικά. Είχε ένα φυτώριο και καλλιεργούσε φυτά στο Χαλέπι. Οι πράσινοι κυκλικοί κόμβοι στο Χαλέπι ήταν πολύ διάσημοι για τα λουλούδια τους. Φυσικά, το ρόδο της Δαμασκού είναι πολύ διάσημο και υπάρχει μια συνέντευξη με αυτόν τον τύπο. Υπάρχει ένα μέρος της συνέντευξης όπου ρωτήθηκε πώς αντιμετωπίζει τον ήχο των πυραύλων και των κανονιοβολισμών και είπε: «Εγώ ακούω μόνο Beethoven». Έπρεπε να γράψω γι’ αυτό και άρχισα να ερευνώ για τη Συρία, την επανάσταση και κατά τη διάρκεια ενός μέρους της έρευνας έπεσα σε μια ιστορία για το πώς το ρόδο της Δαμασκού έγινε ένα από τα σημαντικότερα τριαντάφυλλα στην καλλιέργεια τριαντάφυλλου στην Ευρώπη. Είναι ένα από τα καλύτερα τριαντάφυλλα. Είναι ένα τριαντάφυλλο που, όπως ξέρεις, είναι διάσημο για το άρωμά του, για το αιθέριο έλαιό του. Έγραφε ότι το ρόδο της Δαμασκού είναι στην πραγματικότητα υπό εξαφάνιση γιατί καλλιεργείται σε περιοχές όπου υπήρχε πολλή πολεμική δραστηριότητα, οπότε ο κόσμος δεν μαζεύει τα τριαντάφυλλα και τα τριαντάφυλλα είναι παρατημένα.
Επίσης, διάβασα μια ιστορία για το πώς ήρθε η τριαντάφυλλο στην Ευρώπη: Ένας Γάλλος ιππότης του 13ου-14ου αιώνα έκοψε ένα τριαντάφυλλο από τα τείχη της πόλης της Δαμασκού και το πήρε μαζί του πίσω στη Γαλλία και έτσι το ρόδο της Δαμασκού έγινε ένα από τα κυρίαρχα είδη τριαντάφυλλου όπως τα γνωρίζουμε στην Ευρώπη. Σκέφτηκα ότι ήταν μια πραγματικά ενδιαφέρουσα ιδέα και ήθελα να προσεγγίσω ένα τραγούδι γι’ αυτό, με διαφορετικό τρόπο. Έτσι, άρχισα να γράφω για μια νεαρή έφηβη που μεγάλωνε ως νεαρή κοπέλα και είχε ενστερνιστεί τη Δυτική κουλτούρα στη Συρία και τα πράγματα άλλαζαν. Εκείνη κατατάχτηκε στην επανάσταση και πράγματα συνέβησαν και κατέληξε σε μια πόλη όπου έχασε την οικογένειά της και δεν γλύτωσε κανένας. Έπρεπε να φύγει και με κάποιο τρόπο συναντά ένα τριαντάφυλλο σε ένα μπαλκόνι σε μια βομβαρδισμένη γειτονιά και παίρνει το τριαντάφυλλο επειδή είναι το μοναδικό όμορφο πράγμα που μπορούσε να δει. Στη συνέχεια, κινήθηκε σταδιακά προς το Χαλέπι, προς τη θάλασσα και προς την Ευρώπη. Αυτή είναι η ιστορία. Είναι σαν ταινία. Είναι περισσότερο σαν σενάριο, παρά στίχοι.

 

Γιατί αποφασίσατε να αποσυρθείτε μετά το “Weltschmertz” και την επερχόμενη περιοδεία του;

Λοιπόν, δεν αποσύρομαι μετά την περιοδεία για το “Weltschmertz”. Τα πράγματα το άλλαξαν αυτό. Αρχικά, θα σταματούσα τις περιοδείες μου το 2021-22, αλλά τα πράγματα έχουν αλλάξει τόσο πολύ. Δεν έχουμε ιδέα πού πηγαίνει όλο αυτό. Θα είμαι στο δρόμο για λίγο περισσότερο. Ως album, αυτό είναι σίγουρα το τελευταίο μου album. Πάντα έλεγα ότι ήθελα να εγκαταλείψω τη solo καριέρα με το καλύτερο album που έκανα ποτέ και αυτό θα κάνω. Κατά τον ίδιο τρόπο, όταν έφυγα από τους Marillion, είχα το “Clutching at Straws” (1987) album, το οποίο πίστευα ότι ήταν το καλύτερο album που κάναμε μαζί. Αυτό το album είναι ένα σπουδαίο album για να φύγεις απ’ αυτό το συγκρότημα, επειδή όλοι ήθελαν να μάθουν τι θα κάναμε στη συνέχεια. Και αυτό θέλω να κάνω και με τη solo καριέρα μου. Θέλω να κάνω αυτό το album όπου ο κόσμος θα λέει: «Τι πρόκειται να κάνει στη συνέχεια;» Έτσι ώστε να μην φύγεις στα κάτω σου. Το ζήτημα είναι ότι είμαι συγγραφέας που μπορεί να τραγουδήσει και όχι τραγουδιστής που μπορεί να γράψει και υπάρχει μεγάλη διαφορά σ’ αυτό. Λατρεύω τα λόγια, δεν παίζω κανένα όργανο, δεν καταλαβαίνω πραγματικά τη μουσική. Κάποιος παίζει ένα ρυθμό ή μια μελωδία ή παίζει ακόρντα στην κιθάρα ή στα πλήκτρα και βρίσκω τις λέξεις και μπορώ να γράψω τραγούδια. Αλλά είμαι συγγραφέας και λατρεύω τις λέξεις. Πέρασα σπουδαίες στιγμές στη μουσική βιομηχανία, αλλά έχει αλλάξει τόσο πολύ. Είναι τόσο δύσκολο να πουλήσεις την σημερινή μουσική. Όλοι «κατεβάζουν», υπάρχουν κυρίως παράνομα downloads και είναι δύσκολο να βγάλεις τα προς το ζην από την σημερινή μουσική. Αν θες να βγάλεις τα προς το ζην, πρέπει να πας και να παίξεις live και φέτος είμαι 62 ετών. Αποφάσισα ότι δεν θέλω να περάσω το υπόλοιπο της ζωής μου σε ένα tour bus. Είμαι ρεαλιστής και ξέρω ότι δεν πρόκειται ποτέ να παίξω σε αρένες. Θα είμαι στο επίπεδο που είμαι για πάντα. Δεν θέλω να το κάνω αυτό. Έχω έναν κήπο, έχω γυναίκα, έχω τη φαντασία μου, έχω κίνητρο και επιθυμία να γράψω κάτι περισσότερο από σκέτους στίχους. Η μουσική μπορεί να γίνει πολύ περιοριστική, πολύ εγκλωβισμένη από τις λέξεις. Ξέρεις, θέλω να πετάξω λίγο περισσότερο.

 

Διαβάσατε πολλά βιβλία για τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο πριν γράψετε την “High Wood” σουίτα στο “A Feast of Consequences” (2013) album;

Απολύτως! Όπως και στο “Weltschmertz”, έψαξα. Δεν παίρνω τα πράγματα αψήφιστα. Μόλις σου είπα και σου εξήγησα το “Rose of Damascus”. Δεν είπα απλώς: «Λοιπόν, θα γράψω ένα τραγούδι για κάποιον που είναι πρόσφυγας». Ας μελετήσουμε, ας μάθουμε τι συνέβη, τι περνούσε αυτή, την κατάσταση στην οποία βρισκόταν. Παρακολουθούσα τα θέματα στις ειδήσεις και διάβασα πολλά άρθρα στο Διαδίκτυο. Το ίδιο και με το “High Wood”. Θέλω να πω, υπάρχουν τόσα πολλά heavy metal συγκροτήματα που έχουν ασχοληθεί με τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο και έχουν γράψει τραγούδια για εκρήξεις. Δεν ήθελα να το κάνω αυτό. Ήθελα να το σκεφτώ από μια τελείως διαφορετική οπτική γωνία και πέρασα πολύ χρόνο ερευνώντας, διαβάζοντας απομνημονεύματα ανθρώπων, διαβάζοντας ποίηση από τους Siegfried Sassoon και Wilfred Owen, διαβάζοντας βιβλία ιστορίας. Εμπνεύστηκα από το γεγονός ότι πήγα στον ποταμό Somme στα γενέθλιά μου και βρισκόμουν εκεί το βράδυ, στο σημείο που ο παππούς μου πολέμησε στα χαρακώματα. Αυτό πραγματικά με συγκλόνισε πολύ και με ενέπνευσε να γράψω αυτό που θα ήταν αρχικά ένα μόνο τραγούδι, αλλά εξελίχθηκε και άλλαξε και γι’ αυτό έγινε βασικά πέντε τραγούδια εντός μιας σουίτας. Είμαι πολύ υπερήφανος για αυτό που επιτύχαμε με αυτό. Πιστεύω ότι το έχω αποτυπώσει αυτό και υπάρχουν μερικοί διάσημοι ιστορικοί που άκουσαν την “High Wood” σουίτα και έγραψαν ότι περιγράφει πραγματικά την εποχή. Κάνω πολλή έρευνα. Δεν κάνω μόνο πράγματα που να ομοιοκαταληκτούν, ούτε ταιριάζω λέξεις στο τραγούδι με το σφυρί. Οι στίχοι είναι αυτό που πραγματικά συνεισφέρω στη μουσική και είμαι τυχερός που έχω έναν σπουδαίο μπασίστα και σπουδαίο συνάδελφο, δεν είναι απλώς μπασίστας, είναι multi-instrumentalist, τον Steve Vantsis του οποίου, παρεμπιπτόντως, ο παππούς είναι Έλληνας . Ο Steve ήταν μαζί μου από το album “13th Star” (2007) και έχουμε πολύ καλή κατανόηση και πολύ καλή συνεργασία στο γράψιμο. Καταλαβαίνει τι προσπαθώ να κάνω, έτσι του λέω μια ιστορία: «Αυτό θέλω να κάνω», σε μεγάλο βαθμό όπως δούλευα και με τον Steve Rothery (σ.σ: Marillion -κιθάρα) πίσω στις αρχές της δεκαετίας του ‘80. «Αυτή είναι η ιστορία. Αυτό θέλω. Αυτή είναι η αίσθηση». Είναι σαν soundtrack ταινίας. Αλλά περισσότερο από soundtrack. Είναι ο τρόπος, η αλληλεπίδραση μεταξύ των στίχων και της μελωδίας στη δομή του τραγουδιού που νομίζω ότι είναι το στυλ μου.

 

Ποιο είναι το μυστικό της μακροχρόνιας φιλίας και συνεργασίας σας με τον Steve Vantsis (μπάσο);

Δεν είχε γράψει ποτέ προηγουμένως και ήταν πολύ φιλόδοξος. Δεν είχε γράψει ποτέ μουσική πριν από το “13th Star” και όταν αυτός και όλοι οι υπόλοιποι ήρθαν μαζί μου στο “13th Star”, ήταν μια πολύ δύσκολη περίοδος για μένα προσωπικά. Ήταν πολύ συναισθηματική περίοδος για μένα. Τα τραγούδια έπρεπε να το παλέψουν όλο αυτό και να ξεφορτωθούν πολλά σκατά που υπήρχαν τότε στη ζωή μου. Βρεθήκαμε μαζί και… υπήρξε μεγάλη ένταση στο τέλος αυτού του album. Αλλά ήταν καλό. Ανακαλύψαμε το πού βρισκόμασταν. Ανακαλύψαμε τις θέσεις μας μέσα στη σχέση μας. Είχε αφήσει για λίγο το συγκρότημα μετά την περιοδεία του “13th Star” και επέστρεψε στο “A Feast of Consequences”, και όταν επέστρεψε, υπήρχε πολύ καλύτερη κατανόηση μεταξύ μας. Η απόσταση που υπήρχε, χρειαζόταν στην διαδικασία σύνθεσης και στο control room στο studio. Νομίζω ότι με κατανοούσε πολύ περισσότερο και τον κατανοούσα πολύ περισσότερο και στο “Weltschmertz” ήταν πολύ υπομονετικός. Σε αυτό το στάδιο, συνέβησαν πολλά πράγματα και στους δυο μας κατά την περιόδο σύνθεσης αυτού του album. Αυτό μας έκανε να μείνουμε ενωμένοι και μπορώ να πω ότι είναι ένας από τους στενότερους φίλους μου.

 

Έχετε ευχάριστες αναμνήσεις από τη συνεργασία σας με τον Steven Wilson που έκανε την παραγωγή στο album “Sunsets on Empire” (1997);

Ναι! Θέλω να πω, ο Steven κι εγώ βρισκόμαστε σε επαφή. Περιέργως, σήμερα (σ.σ: 23 Μαρτίου) έλαβα ένα email από τον Steven. Μου έγραψε βασικά για να μου πει πόσο πολύ του άρεσε το κομμάτι “Weltschmertz”, το οποίο πιστεύω είναι πολύ καλό εκ μέρους του. Είχαμε σπουδαία συνεργασία στο “Sunsets on Empire” σε μεγάλο βαθμό όπως και με τον Steve Vantsis, όταν βρεθήκαμε μαζί στο “13th Star”. Ο Steven δεν είχε γράψει ποτέ για κάποιον άλλον προηγουμένως και όταν έφερε τις ιδέες του στο τραπέζι, ήταν περίπου: «Μπορώ να πάρω το συγκρότημα και ν’ αποδείξω τι μπορώ να κάνω μαζί τους;» Ήταν αρκετά έκπληκτος στο τέλος, γιατί έμεινα εδώ και δούλεψα με άλλους ανθρώπους -ειδικά στα φωνητικά, δούλεψα με την Avril Mackintosh- και δεν συνειδητοποίησε ότι θα έπαιρνε αυτή την κατεύθυνση, αλλά του άρεσε το “Sunsets on Empire”. Είναι υπέροχος, ήταν σπουδαία συνεργασία και νομίζω ότι μας ωφέλησε και τους δύο. Ήταν ένα καλό project και για τους δυο μας, επειδή δούλεψα με κάποιον που δεν είχα δουλέψει ποτέ πριν. Ήταν μια πολύ διαφορετική εμπειρία και το ίδιο ήταν και γι’ αυτόν. Πήγε κι έκανε τα δικά του πράγματα κι εγώ πήγα κι έκανα τα δικά μου. Και οι δύο μάθαμε πολλά από αυτό το project.

 

Η διασκευή σας στο “Five Years” (David Bowie) είναι μία από τις καλύτερες όλων των εποχών. Τι σημαίνει αυτό το τραγούδι για σας;

Έκανα αυτή την ηχογράφηση επειδή σκεφτόμουν πολύ την περίοδο της ζωής μου που ήμουν 22 και υπήρχε ένα πλήρες remake του “Script for a Jester’s Tear” (1983). Το 1993, όταν αποφάσισα να κάνω το “Songs from the Mirror”, βρισκόμουν σε μια πολύ δύσκολη περίοδο στη ζωή μου επειδή έφυγα από την Polydor Records, ήμουν ανεξάρτητος σ’ εκείνο το σημείο και το “Five Years” για μένα ήταν ένα τραγούδι που πάντα το συνέδεα με το Aylesbury όπου ο Bowie έκανε τις πρώτες του συναυλίες στο Friars Club στο Aylesbury. Πέντε χρόνια είναι η συνήθης διάρκεια ενός δισκογραφικού συμβολαίου ή ενός συμβολαίου management και πάντα ένιωθα ότι το τραγούδι ήταν για το πώς μπήκε στην μουσική βιομηχανία και άρχισε να γίνεται διάσημος. Αναφερόταν στον αγώνα του με τη φήμη και με τους ανθρώπους εκτός μουσικής στη ζωή του. Παρατήρησα ότι έχει πολύ παρατηρητικούς στίχους, τέτοιους στίχους λατρεύω. Είναι ένα από τ’ αγαπημένα μου τραγούδια. Υπάρχει μια μικρή ιστορία: Όταν ηχογραφούσαμε το album, ανακαλύψαμε ότι ο David Bowie, ο οποίος ήταν μεγάλος συλλέκτης έργων τέχνης, ήταν στο Εδιμβούργο και όχι μόνο ήταν στο Εδιμβούργο, αλλά βρισκόταν σε μια γκαλερί τέχνης, μόλις 5 μίλια μακριά από το studio. Προσπαθήσαμε να επικοινωνήσουμε με το management του στη Νέα Υόρκη, επειδή γνωρίζαμε ότι ο David ήταν σπουδαίος σαξοφωνίστας και θέλαμε να παίξει σαξόφωνο στο κομμάτι. Περάσαμε περίπου τρεις ώρες εκείνο το απόγευμα, προσπαθώντας να τον βρούμε και να δούμε αν θα τον κάνουμε να παίξει σαξόφωνο, αλλά προφανώς δεν τον βρήκαμε ποτέ, κάτι που ήταν κρίμα γιατί θα ήταν σπουδαία συνεργασία.

 

Τι σας έκανε να αλλάξετε γνώμη για τις υπηρεσίες streaming μουσικής;

Απλώς συνειδητοποίησα ότι υπήρχε κόσμος που δεν θα αγόραζε το υπάρχον προϊόν. Όπως είπα, οι περισσότεροι μουσικοί σήμερα εξαρτώνται από το να παίζουν live για να έχουν ένα εισόδημα, να βγάλουν τα προς το ζην. Κάποιος μου είπε: «Εντάξει, ο κόσμος μπορεί να μην αγοράσει το album σου, αλλά θα μπορούσαν να το πετύχουν σε μια υπηρεσία streaming. Μπορεί να μην έχεις έσοδα από το streaming, αλλά μπορείς να πουλήσεις εισιτήρια συναυλιών, κι όσο ο κόσμος σε μαθαίνει μέσω του streaming, τότε θα βρίσκεσαι ακόμα στα πράγματα». Κάποιος που κάνει streaming και στη συνέχεια αγοράζει ένα album, τότε είναι ωραίο, αλλά δεν φαίνεται να δουλεύει τόσο πολύ. Είναι ενδιαφέρον, γιατί στο Spotify έχω 50.000 followers που για πολλούς καλλιτέχνες, δεν είναι πολλοί. Εάν αυτά τα 50.000 άτομα που κάνουν streaming τα albums μου στο Spotify, στην πραγματικότητα αγόραζαν το album, θα έκαναν τη ζωή μου πολύ ευκολότερη.

 

Μετανιώνετε που δεν παίξατε στην ταινία “Braveheart” (1995);

Καλή ερώτηση. Και πάλι, είμαι ρεαλιστής. Δεν ήμουν ποτέ πρωταγωνιστής. Το 1985-86, όταν με ήξερε πολύς κόσμος, υπήρχαν πολλές ταινίες για τις οποίες μου έκαναν πρόταση. Το πρόβλημα ήταν ότι βρισκόμουν σ’ ένα συγκρότημα και αν ήθελα να κάνω μια ταινία τότε θα ήμουν δύο μήνες μακριά από το συγκρότημα και το συγκρότημα δεν θα μπορούσε να δουλέψει και να περιοδεύσει. Στο management δεν άρεσε στην πραγματικότητα η ιδέα να κάνω καριέρα ηθοποιού. Ποτέ δεν θα ‘παιζα πρωταγωνιστικούς ρόλους, δεν θα είχα ποτέ μεγάλα μέρη. Πάντα έκανα δεύτερους ρόλους. Όταν κάνεις δεύτερους ρόλους, πας στην οντισιόν και στη συνέχεια πρέπει να περιμένεις δύο μήνες ν’ αποφασίσουν αν πρόκειται να σ’ έχουν στην ταινία ή όχι. Μετά, πρέπει να περιμένεις μέχρι να γυριστεί η ταινία. Όταν κλείνω μια περιοδεία, την κλείνω 9-10 μήνες νωρίτερα. Το “Braveheart” ήταν μια από τις ταινίες που προέκυψαν ακριβώς στο μέσον της προώθησης και της περιοδείας του “Suits” (1994). Εκείνη την εποχή, ήμουν ανεξάρτητος, δεν είχα υποστήριξη από μεγάλη δισκογραφική εταιρεία και εξαρτιόμουν απόλυτα από την δημιουργία albums και τις περιοδείες και η ταινία “Braveheart” προέκυψε απλώς την λάθος στιγμή. Πήγα στο Λονδίνο και συναντήθηκα με τον Mel Gibson και πέρασα μια μέρα με τον Mel Gibson, μιλώντας για την ταινία και ήθελαν να παίξω τον αδελφό του. Έπρεπε να είμαι πολύ κοντύτερος, προσπάθησα να λυγίζω λίγο τα πόδια μου (γέλια). Ήμουν πολύ ψηλότερος από τον Mel και νομίζω ότι αυτό ήταν ένα από τα προβλήματα. Μου είπαν: «Έχουμε άλλον ένα ρόλο, γιατί θέλουμε να είσαι στην ταινία». Είπα: «Δεν μπορώ. Δεν μπορώ απλώς να έρθω και να κάνω όσα πραγματικά θέλω να κάνω στην ταινία». Εκείνη την εποχή ήμουν απολύτως αφοσιωμένος στο να δουλέψω και να περιοδεύσω με το “Suits” album, οπότε έπρεπε να τους πω: «Όχι». Είναι πολύ ενδιαφέρουσα ταινία. Θέλω να πω, είναι ιστορικά ανακριβής. Είναι πολύ συναισθηματική ταινία, αλλά ως Σκωτσέζος όταν την βλέπω, είναι σπουδαία κατά κάποιον τρόπο και κακή κατ’ άλλον.

 

Είχατε συνειδητοποιήσει πόσο uncool ήταν στη δεκαετία του ‘80 ν’ αγαπάς το progressive rock;

Σίγουρα, ήταν uncool. Όταν οι Marillion ξεκίνησαν το 1982, το progressive rock θα ‘πρεπε να ήταν νεκρό και θαμμένο. Αυτό θα ‘πρεπε να έχει κάνει ολόκληρο το new wave/pop κίνημα σύμφωνα με τα Βρετανικά μέσα ενημέρωσης. Αποδείξαμε ότι υπάρχει ακόμα ένα κοινό εκεί έξω. Απλώς δεν μ’ ενδιέφερε κάποιος που λέει: «Αυτό είναι uncool». Ποτέ δεν ήμουν cool άτομο, από τότε που ήμουν παιδί ή έφηβος. Έβλεπα πολλούς οπαδούς του Bowie, των T. Rex και των Slade, όλου του glam rock και δεν θα μπορούσα ποτέ να το κάνω αυτό γιατί ήμουν πάντα πολύ ψηλός, πολύ μεγάλος για να χωρέσω στα ρούχα. Δεν μπορούσα ποτέ να φορέσω αξιοπρεπή ρούχα, πάντα φορούσα μαύρα κοστούμια. Δεν μπορούσα καν να βρω καφτάνι στο μέγεθός μου.

 

Είναι ο Mark Wilkinson για σας και τους Marillion ότι ήταν ο Storm Thorgerson για τους Pink Floyd;

Δεν θα έλεγα τον Storm, θα έλεγα πιθανώς τον Roger Dean και τους Yes, περισσότερο απ’ ο,τιδήποτε άλλο. Ο Mark και εγώ, έχουμε μια σπουδαία σχέση. Στο “Weltschmertz”, επικοινωνούμε από την αρχή. Του έδωσα τα demos μου, του έστειλα στίχους και ιδέες και μιλήσαμε πολύ για το album. Ο Mark βεβαίως κάνει πολλά πράγματα. Στο “Weltschmertz” ερχόταν με πράγματα και μπορούσα να του πω: «Αυτό δεν το βλέπω να ταιριάζει». Υπαινίσσεται ο ένας στον άλλον, σε μεγάλο βαθμό όπως ο Steve Vantsis και εγώ. Γι’ αυτό μου αρέσει να δουλεύω με δημιουργικούς ανθρώπους, είμαι υπαινικτικός.

 

Πόσο συναισθηματικό ήταν για σας να παίξετε το “Market Square Heroes” (single των Marillion -1982) με τα μέλη των Marillion στην Market Square στο Aylesbury τον Αύγουστο του 2007;

Αυτό ήταν τρελό πράγμα. Ήταν τελείως τρελό. Πάμε πίσω στο “Five Years”, στον David Bowie (σ.σ: το τραγουδάει) : “Pushing through the Market Square” κλπ… και η Market Square ήταν ανέκαθεν ένα μέρος που ήθελα να παίξω και έκαναν συναυλίες εκεί, πίσω στα τέλη της δεκαετίας του ‘70. Ήταν υπέροχο μέρος για να παίξεις ένα live και τότε είχα μια πρόταση να παίξω στην Market Square και σκέφτηκα: «Αυτό είναι φανταστικό. Τελικά θα παίξω στην Market Square». Πήγα να δω τους Marillion στη Γλασκώβη. Υπάρχουν πολλοί άνθρωποι που πιστεύουν ότι οι Marillion κι εγώ, είμαστε κατά κάποιον τρόπο ορκισμένοι εχθροί, ότι θα έχουμε μεγάλο πρόβλημα. Όχι, ο Ian Mosley (drums) κι εγώ, μιλάμε αραιά και πού. Το ίδιο ο Mark Kelly (πλήκτρα) κι εγώ, και συναντιόμαστε. Ήμασταν όλοι φίλοι, μοιραστήκαμε μαζί πολλές σπουδαίες στιγμές στην ζωή μας. Κάναμε πολλά πράγματα. Αν δεν είχαμε γνωριστεί, τότε δεν θα βρισκόμουν εδώ να μιλάω μαζί σου στο τηλέφωνο. Πήγα να τους δω στη Γλασκώβη και μιλούσαμε μετά την συναυλία και είπα στον Mark εάν θα γούσταραν να έρθουν και να παίξουν. Νομίζω ότι το ανέφερε στον Steve (σ.σ: Rothery -κιθάρα): «Πάμε;» Είπα: «Δεν μιλάω στον Τύπο, δεν το διαφημίζω, αν το κάνουμε, ας το κάνουμε απλώς ως μια μεγάλη έκπληξη». Ξαφνικά, όλοι συμφώνησαν: ο Mark, ο Ian, ο Steve και ο Pete (σ.σ: Trewawas -bass) και είπαν: «Ναι, αυτό είναι καλό. Ας κάνουμε ένα τραγούδι. Ας κάνουμε το “Market Square”, έτσι για πλάκα στο Aylesbury » και δεν μπορούσαμε να πιστέψουμε την δημοσιότητα που πήρε αυτό. Την επόμενη μέρα, όταν ξύπνησα, ήταν τρελό. Ολόκληρο το Διαδίκτυο ήταν γεμάτο φήμες: «Επιστρέφουν;» κλπ. Αυτό που ήταν όλο, ήταν απλώς πέντε τύποι που βρέθηκαν μαζί και γελούσαν. Αυτό είναι το πρόβλημα σήμερα με τον Τύπο και τα μέσα μαζικής ενημέρωσης: Δεν μπορείς να κάνεις τίποτα χωρίς ο κόσμος να μεγαλοποιήσει αυτό που πραγματικά είναι. Ήταν μια σπουδαία στιγμή, αν και ήταν μια άθλια εκτέλεση του “Market Square” αυτή που τραγούδησα εκείνη την ημέρα, αλλά για όλους εκεί ήταν πολύ ιδιαίτερη μέρα επειδή μπορούσαν να δουν εμένα μαζί με τους άλλους τέσσερις τύπους.

 

Περιμένατε την εμπορική επιτυχία του single “Kayleigh” (1985);

Ήξερα ότι θα ήταν επιτυχημένο single. Δεν συνειδητοποίησα ότι θα ήταν τόσο πολύ. Είναι ένα τραγούδι για το οποίο είμαι πολύ περήφανος. Είναι σπουδαίο τραγούδι και είναι ενδιαφέρον επειδή έκανα μια συνέντευξη για μια μεγάλη παραγωγή της Ολλανδικής τηλεόρασης που θα μεταδιδόταν το Νέο Έτος και ήταν η πρώτη φορά που μίλησα ποτέ για την Kay Lee, που ήταν το κορίτσι για το οποίο γράφτηκε το τραγούδι. Αυτό ακόμα σημαίνει πολλά. Και πάλι, όπως όλοι μας -εσύ κι εγώ και όλοι εκεί έξω- όλοι έχουμε τραγούδια που σημαίνουν κάτι ιδιαίτερο κάποια στιγμή στη ζωή μας και αυτό το τραγούδι σήμαινε πολλά για πολλούς ανθρώπους στη ζωή τους και σήμαινε πολλά και για μένα τότε. Οι στίχοι ήταν πολύ σημαντικό πράγμα για μένα τότε για να τους γράψω. Είμαι πολύ περήφανος για αυτό το τραγούδι. Δεν το παίζω συνέχεια. Νομίζω ότι υπάρχουν τραγούδια που είναι εξίσου καλά με το “Kayleigh”, αλλά δεν ακούστηκαν ποτέ: Το “A Gentleman’s Excuse Me” από το “Vigil in a Wilderness of Mirrors” (1990), το οποίο είναι 30 ετών φέτος. Το “Just Good Friends” από το album “Internal Exile” (1991), νομίζω ότι είναι υπέροχο. Υπάρχει ένα τραγούδι στο “Weltschmertz” που ονομάζεται “Garden of Remembrance” και αν ήμουν σε μεγάλη δισκογραφική εταιρεία, θα γινόταν hit. Στο “Keyleigh”, είχαμε πίσω μας τον πανίσχυρο μηχανισμό της EMI και μπορούσαν να σε βάλουν στα ραδιόφωνα που κανείς άλλος δεν μπορούσε να σε βάλει. Μπορούσαν να σου δώσουν ραδιοφωνική προβολή, μπορούσαν να βάλουν σε τηλεοπτικές εκπομπές. Ως ανεξάρτητος καλλιτέχνης τώρα, δεν έχω αυτό το είδος της υποστήριξης. Αλλά προσπαθώ να γράφω τραγούδια όσο καλύτερα μπορώ και αν κάποιος τα πάρει είδηση, τότε θαυμάσια. Εξακολουθώ να σκέφτομαι το κομμάτι “Weltschmertz”, ως αυτόνομο single. Θα φτάσει σε πολύ κόσμο τον επόμενο μήνα, δύο μήνες, λόγω του θέματός του. Θέλω να πω, δεν νομίζω ότι θα γίνει hit, αλλά νομίζω ότι θα φτάσει στον κόσμο. Δεν ξέρω τι είναι στα charts. Δεν μπορώ να σου πω ποιος είναι #1 στα albums charts ή στα singles charts. Δεν έχω κανένα ενδιαφέρον γι’ αυτό. Δεν κυκλοφορώ albums για να προσπαθήσω να έχω επιτυχία στα charts.

Κυκλοφορώ albums γιατί θέλω να γράφω και αντλώ μεγάλη ικανοποίηση από το γράψιμο. Αν ήθελα να κυκλοφορήσω λίγο πλαστικό, θα μπορούσα να έχω τρία albums ανάμεσα στο “A Feast of Consequences” και το “Weltschmertz”. Θέλω να κάνω κάτι για το οποίο να είμαι περήφανος, νομίζω ότι είναι σωστό για την εποχή, το κάνω με τον καλύτερο δυνατό τρόπο, κάτι που θα ‘θελα να το δω. Το χρήμα δεν είναι κάτι που κυβερνά τη ζωή μου. Ποτέ δεν ήταν. Μόλις ήρθα εδώ για να κάνω αυτή τη συνέντευξη, ήμουν έξω, καθάριζα το γκαράζ και τον κήπο. Αυτό που είναι σημαντικό για μένα και πάλι ήταν το γκαράζ, ξέρεις, για προφανείς λόγους. Το ακριβότερο πράγμα που αγοράζω σε ετήσια βάση είναι ένα εισιτήριο διαρκείας της Hibernian FC. Δεν έχω ακριβό τρόπο ζωής, δεν έχω ασφάλεια, δεν μένω σε ξενοδοχεία 5 αστέρων, δεν ταξιδεύω πολύ. Την τελευταία φορά που η γυναίκα μου κι εγώ πήγαμε διακοπές ήταν στο ταξίδι του μέλιτος το 2017. Θα ‘πρεπε να πάμε στην Ισπανία την επόμενη εβδομάδα για μια εβδομάδα, αλλά όλες οι πτήσεις ακυρώθηκαν. Όπως είπα, τα χρήματα δεν ήταν ο λόγος που μπήκα στη μουσική βιομηχανία. Δεν είναι το βάζο με το μέλι. Όταν κάνω ένα album, οι άνθρωποι λένε: «Ποιο είναι το budget;» και απαντώ: «Στην πραγματικότητα δεν έχω budget. Αυτό ακούγεται καλό. Πόσο κοστίζει; Αν έχω την οικονομική δυνατότητα, ας το κάνουμε». Έτσι το βλέπω. Αν ήμουν σε μεγάλη δισκογραφική εταιρεία, είμαι βέβαιος ότι θα υπήρχε ένας τύπος στο A&R, που θα έλεγε: «Δεν έχουμε την οικονομική δυνατότητα για έγχορδα. Δεν θέλουμε να πληρώσουμε για έγχορδα. Δεν θέλουμε να πληρώσουμε για αληθινούς μουσικούς χάλκινων πνευστών». Ως ανεξάρτητος καλλιτέχνης που κάνει ένα album, μπορώ να κάνω ό,τι θέλω. Μπορώ να κυκλοφορήσω το album όταν το θέλω, όταν είναι έτοιμο. Αν ήμουν στην Warner, για παράδειγμα, και έπρεπε να κυκλοφορήσω ένα album πριν από δύο χρόνια, θα έλεγαν: «Αν δεν κάνεις το album, δεν θα πάρεις λεφτά». Όσο μπορώ να βρω κάποια χρήματα από την περιοδεία ή ο,τιδήποτε άλλο, από την πώληση T-shirts στην ιστοσελίδα http://fishmusic.scot/, τότε είναι υπέροχο. Αυτό θα πληρώσει για το μέρος με τα χάλκινα πνευστά, αυτό θα πληρώσει τον μουσικό ξύλινων πνευστών στο “Rose of Damascus”. Αυτό κάνω. Δεν θα γίνω ποτέ εκατομμυριούχος, δεν έχω μεγάλη επιθυμία να γίνω εκατομμυριούχος. Μερικές φορές, κοιτάζω τα πράγματα και αν έχεις πάρα πολλά χρήματα, σου φέρουν πολλά κωλο-προβλήματα. Θα επιβιώσω, το οποίο είναι υπέροχο και νομίζω ότι αυτή την εποχή, αυτό είναι πολύ καλό πράγμα.

 

Έχετε ευχάριστες αναμνήσεις από τη συναυλία των Marillion το 1987 στο Wembley Arena, όταν ο Bruce Dickinson, ο Janick Gers και ο Jimmy Bain (Dio) σας συνόδευσαν στο “With a Little Help from My Friends” (The Beatles);

Ναι, ήταν καλή ατμόσφαιρα! Είχε λίγο πλάκα. Εκείνη την εποχή, το συγκρότημα διαλυόταν και δεν ήθελα να παίζω σε μεγάλες αρένες. Μου αρέσει να παίζω σε ανθρώπους. Όταν πας σε μεγέθη αρένας και έχεις τους μεγάλους προβολείς στο πρόσωπό σου, δεν παίζεις πραγματικά σε ανθρώπους. Παίζεις σε τοίχο. Νομίζω ότι ο Roger Waters κάλυψε αυτήν ιδέα αρκετά καλά. Εκείνη την εποχή, στο Wembley, πέρασα μερικές σπουδαίες στιγμές. Το να παίζεις το “With a Little Help from My Friends” ήταν υπέροχο. Φυσικά, ο Janick Gers ήρθε και έπαιξε για μένα στο “Vigil” album και γράψαμε μαζί το “View from the Hill”, το οποίο πίστευα ότι ήταν πολύ καλό.

 

Είχατε την ευκαιρία να συναντήσετε τον Keith Emerson στην κηδεία του Tony Stratton-Smith (αφεντικό της Charisma Records και manager των Nice, Genesis και Van der Graaf Generator) και μετά πήγατε μαζί σε ένα μπαρ. Πώς ήταν να συναντάς έναν από τους ήρωές σου;

Αυτή ήταν σίγουρα μια πολύ συναισθηματική ημέρα, επειδή ο Tony Stratton-Smith ήταν φίλος μου. Διαδραμάτισε μεγάλο ρόλο στο να κάνει τον κόσμο να προσέξει τους Marillion. Συνάντησα τον Keith, τον Alan Hull από τους Lindisfarne και επίσης τους ανθρώπους από τους Monty Python. Ήταν μια πολύ περίεργη μέρα, μια πολύ συναισθηματική ημέρα και μια πολύ μεθυσμένη ημέρα στο τέλος. Μείναμε μέχρι πολύ αργά.

 

Πόσο μεγάλη επιρροή είχε η συναυλία των Premiata Forneria Marconi για την περιοδεία του “Chocolate Kings” στο Leith Theatre στο Εδιμβούργο, τον Απρίλιο του 1976, σε σας ως νεαρό οπαδό;

Είναι παράξενο (γέλια). Στο μπάνιο, έχω δύο κορνίζες και έχω όλα τα εισιτήρια όλων των συναυλιών που πήγα. Ταξίδεψα, μετακινήθηκα πολύ τη δεκαετία του ‘80 και πολλά πράγματα χάθηκαν στην πορεία. Ένα πράγμα που κράτησα ήταν ένα μικρό πλαστικό κουτί που έχω όλα τα εισιτήρια συναυλιών από όλες τις συναυλίες: από την πρώτη μου συναυλία Genesis, την πρώτη μου συναυλία Yes, εισιτήρια από ένα συγκρότημα που λεγόταν Druid και στη συνέχεια ήταν οι PFM. Θυμάμαι ότι το εισιτήριο ήταν πραγματικά φθηνό. Ο λόγος που πήγα στους PFM ήταν επειδή οι Emerson, η Lake & Palmer τους υπέγραψαν στη νέα τους εταιρεία, την Manticore. Είχα το album “Photos of Ghosts” (1973) και πίστευα ότι ήταν απολύτως υπέροχο. Όταν ήρθαν στο Εδιμβούργο, πήγα να τους δω και ήταν απολύτως εκπληκτικοί. Είμαι πολύ τυχερός που κατόρθωσα να γίνω φίλος με κάποιους απ’ αυτούς τους τύπους τα τελευταία χρόνια. Μου ζήτησαν να δουλέψω μαζί τους και να κάνω κάποια τραγούδια σε ένα από τα album τους, πριν από δύο albums, αλλά ήμουν τόσο απασχολημένος και απλώς δεν μπορούσα να το κάνω. Μου αρέσει πραγματικά το “Photos of Ghosts”. Είναι ένα album που παίζω ακόμα στο σπίτι. Το λατρεύω και έχω και την Ιταλική (σ.σ: “Per un amico” -1972) και την Αγγλική έκδοση.

 

Είναι ενοχλητικό όταν ορισμένοι δημοσιογράφοι σας συγκρίνουν με τον Peter Gabriel;

Όχι, γιατί δεν μου νομίζω ότι ακούγομαι σαν τον Peter Gabriel.

 

Θυμάστε τη συναυλία σας στην Αθήνα το 2008;

Ναι, ήταν εκπληκτική στιγμή. Προσπαθούσαμε για μεγάλο χρονικό διάστημα να πάμε στην Ελλάδα και ειρωνικά εκείνη την εποχή ο Steve Vantsis είχε φύγει από το συγκρότημα, επειδή η οικογένειά του κατάγεται από τη Θεσσαλονίκη. Παίξαμε στην Αθήνα και το λεωφορείο σταμάτησε εκεί πηγαίνοντας στη Βουλγαρία και καταλήξαμε να μείνουμε 5 μέρες στη Θεσσαλονίκη και αυτός δεν βρισκόταν εκεί μαζί μου. Πάντα έλεγε: «Η ελληνική οικογένειά μου, η ελληνική οικογένειά μου», αλλά τότε έφυγε από το συγκρότημα. Όμως λάτρεψα την συναυλία. Ήταν πολύ συναισθηματική συναυλία. Δεν ξέρω γιατί δεν είχαμε ποτέ προτάσεις για να επιστρέψουμε στην Ελλάδα, γι’ αυτό ήμουν πολύ απογοητευμένος. Κάναμε μια φανταστική συναυλία, αλλά όπως πάντα, το ίδιο και με την Ιταλία, δεν θα έχω ποτέ την ευκαιρία να παίξω στην Ιταλία αυτή την εποχή, επειδή οι διοργανωτές δεν προσφέρουν λεφτά. Δεν είναι το γεγονός ότι θέλω τρελά λεφτά, χρειάζομαι αρκετά χρήματα απλώς για να πληρώσω τους μισθούς τους συγκροτήματος και του crew μου, να πληρώσω το λεωφορείο, τα ξενοδοχεία και να βγάλω κάποια χρήματα και για μένα. Τα περισσότερα χρήματα που παίρνουμε από συναυλίες στις μέρες μας δεν τα πληρώνουν καν αυτά. Αν είχα ένα εκατομμύριο ευρώ, είμαι βέβαιος ότι θα μπορούσα να παίξω σε μέρη που πραγματικά θέλω να παίξω με το συγκρότημά μου. Το πρόβλημα είναι το να πας εκεί και να πληρώσεις τα εισιτήρια, όμως είναι ακριβά. Περάσαμε φανταστικές στιγμές εκεί, αλλά ήμουν απογοητευμένος που δεν είχαμε ποτέ την ευκαιρία να επιστρέψουμε.

 

Ήταν μια ενδιαφέρουσα εμπειρία το να ηχογραφήσετε το “Time and a Word” με τον Steve Howe (Yes -κιθάρα) το 1993;

Αυτό ήταν πραγματικά τρελό γιατί αν κάποιος μου έλεγε όταν ήμουν 17-18 ετών -ενώ ήμουν οπαδός των Yes- ότι μια μέρα ο Steve Howe θα ερχόταν εδώ για να παίξει το “Time and a Word” για μένα για ένα album, δεν θα τον πίστευα. Θα ήταν αδύνατο. Αλλά συνέβη. Ήταν καλό. Έκανε υπέροχη δουλειά. Θυμάμαι ότι τον πήρα από τον σιδηροδρομικό σταθμό του Εδιμβούργου και δεν έχω δει ποτέ άνθρωπο με τόσες κιθάρες σ’ ένα καρότσι.

 

Ένα τεράστιο «ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ» στον Fish για τον χρόνο του.

Δείτε το video του “Weltschmertz” εδώ: https://www.youtube.com/watch?v=0MGDh6qh-0k&list=RD0MGDh6qh-0k&start_radio=1&t=9

Official Fish website: http://fishmusic.scot/

Official Fish Facebook page: https://www.facebook.com/derek.dick/

Αφήστε το σχόλιό σας