«Νομίζω ότι υπάρχει ένας καλός λόγος που το σύστημα της προπαγάνδας δουλεύει μ’αυτόν   τον τρόπο. Αναγνώριζει ότι το κοινό δεν θα υποστηρίξει τις πολιτικές τους. Έτσι είναι σημαντικό να αποτρέψουν τον κόσμο από οποιαδήποτε γνώση ή κατανόησή τους»- Noam Chomsky

 

Στις 20 Μαϊου συμπλήρωσα 2 χρόνια από τότε που ξεκίνησα να κάνω συνεντεύξεις. Αυτό το διάστημα έμαθα κάποια πράγματα που ούτε τα φανταζόμουν, μίλησα με σχεδόν όλους τους εν ζωή ηρωές μου και απομυθοποίησα σταδιακά πολλές καταστάσεις και ακόμα περισσότερα πρόσωπα. Θα μου πείτε σαν αντίλογο ότι τις έβαζα στο Hit Channel που γράφει και για Rihanna, Vegas κτλ. 1) Εγώ για αυτά ΔΕΝ γράφω, ούτε και μ’αρέσουν. 2) Δεν λέει πουθενό το site ότι είναι metal ή rock για να παρεξηγηθούν κάποιοι ότι χαλάμε το “true” της υπόθεσης. 3) Πήραν συνεντεύξεις από αυτούς τους μεγάλους που μίλησα οι «εξειδικευμένοι»; Όχι.  Δηλαδή επειδή δεν πήραν αυτοί, δεν έχει δικαίωμα να πάρει κάποιος άλλος;  4) Εδώ έχω την ελευθερία να μιλήσω με όποιον θέλω εγώ, χωρίς να δίνω αναφορά σε κανέναν. Το κάνουν πολλοί αυτό στην Ελλάδα; Πάμε.

 

Το σύστημα: Δεν ήξερα πώς γίνονται οι συνεντεύξεις, ούτε πώς «κλείνονται», ούτε ρώτησα ποτέ κανέναν. Όχι για ντρεπόμουν, αλλά από εγωισμό και γιατί ήθελα να ανακαλύπτω κάτι σιγά-σιγά. Έχει περισσότερο σασπένς έτσι. Δεν πιστεύω ότι σήμερα αν θέλεις  να κάνεις κάτι, κάποιος θα σε εμποδίσει. Δεν πιστεύω ότι το σύστημα θα σε φάει. Γίνεται ένας παγκοσμίως άγνωστος αριστερόχειρας επαρχιώτης που μετακόμισε στην Αθήνα το Σεπτέμβρη του 2010, δεν έχει ούτε σύνδεση τηλεφώνου και κλέβει internet από τους γείτονες να μιλήσει με κάποιους σαν τους Ginger Baker (Cream, Blind Faith), Nick Mason (Pink Floyd), John Densmore ( The Doors, drums), Roy Harper, Bob Ezrin (παραγωγός Pink Floyd, Alice Cooper, KISS, Peter Gabriel), Ian MacKaye (Fugazi, Minor Threat, The Evens), Nils Lofgren (Bruce Springsteen & The E Street Band) και άλλους που δεν τους είχαν πάρει συνέντευξη ούτε επαγγελματίες της «μουσικής δημοσιογραφίας» τόσα χρόνια; Όχι μόνο γίνεται, αλλά έγινε ήδη! Όχι επειδή είμαι καλός αλλά επειδή εγώ το προσπάθησα. Όλοι οι άλλοι κάνουν  ότι τους λένε οι δισκογραφικές, οι αρχισυντάκτες, οι ιδιοκτήτες των sites που γράφουν κτλ. Αυτοί είναι το «σύστημα». Λοιπόν, δεν γίνεται να σε φάει το σύστημα αν δεν έχουν διασταυρωθεί οι δρόμοι σου μαζί του. Θες να κάνεις κάτι; Κάντο μόνος σου! Μην περιμένεις από τους άλλους. Ξέρετε πόσα χρόνια περίμενα να δω συνεντεύξεις σε Ελληνικό μέσο από τεράστιους μουσικούς αλλά δεν έβλεπα; Μέχρι που πήρα χαμπάρι ότι δεν κάνουν αυτό που θέλουν, αλλά αυτό που τους προτείνουν. Δεν έχουν πρόβλημα να μιλήσουν με κάποιον, απλά έτυχε να μην τους προτείνουν οι εταιρίες και να τους αναθέσουν  οι αρχισυντάκτες, οι υπεύθυνοι σύνταξης κτλ, να μιλήσουν με αυτούς που θα ήθελα εγώ (και όχι μόνο εγώ) να δω.

Το να γνωρίζεις 2-3 μαγαζότορες και να κάνεις dj sets στο Εξάρχεια, στο Γκάζι ,στου Ψυρρή ή στα Λαδάδικα στη Θεσσαλονίκη και να έχεις χιλιάδες φίλους στο Facebook, μπορεί να σε κάνει μούρη στον αφελή οπαδό και πελάτη σου,αλλά εκτός Ελλάδας δεν έχει καμμία σημασία. Τα «κονέ» σου δε πιάνουν εκεί. Πιστέψτε με, δεν θα κάτσει να μιλήσει ο Ginger Baker με τον κάθε μαλάκα Έλληνα dj, που επειδή βάζει το “The Trooper”  νομίζει ότι είναι αυθεντία.  Εξάλλου αν ήταν να του μιλήσει, θα του είχε ήδη μιλήσει. Οπότε προσωπικά πιστεύω ότι το να μην είσαι στο σύστημα είναι θετικό, αντί για αρνητικό. Αν ήμουν στο σύστημα, θα έκανα συνεντεύξη με τους Nightwish, τους Iced Earth και θα μετέφραζα συνεντεύξεις του Steve Harris από το 1982. Επειδή δεν με ενθουσιάζουν αυτές οι προοπτικές, νομίζω ότι κάνω κάτι πολύ πιο ενδιαφέρον και χωρίς μεσάζοντες.

 

Η «αντικειμενικότητα»: Ποιος είναι πιο ειλικρινής στην άποψή του: αυτός που ζει από αυτό που κάνει ή αυτός που ασχολείται με κάτι αποκλειστικά γιατί το γουστάρει;  Αυτός που δουλεύει σε ένα περιοδικό ή σε ένα site που προβάλλει μόνο με ότι κυκλοφορεί σήμερα και παίρνει διαφημίσεις από εταιρίες και μιλάει μόνο με όσους είναι βγάζουν albums τώρα Ή πχ. ένας μανάβης ή φοιτητής ή άνεργος και έχει μια συνοικιακή μπάντα ή ακούει μουσική για την κάβλα του; Φυσικά  ο δεύτερος. Και γω πίστευα ότι αυτός που είναι «μέσα στα πράγματα» θα έχει σωστότερη άποψη. Αυτό δεν ισχύει. Για την ακρίβεια, ισχύει το ακριβώς αντίθετο. Αυτός που ζει έστω και μερικώς δουλεύοντας στην χωματερή που λέγεται «Ελληνική μουσική δημοσιογραφία», και θα συμβιβαστεί και θα αποθεώσει πράγματα που δεν πιστεύει και δεν θα ασκήσει κριτική στα στραβά.  Πώς θα κατακρίνεις την ηλιθιότητα όταν τους γνωρίζεις όλους προσωπικά και έχεις επαγγελματικά «πάρε-δώσε» μαζί τους;

 

propaganda1Η διαφορά με το εξωτερικό: Έχω διαβάσει κείμενα που αναφέρονται στην διαφορά επιπέδου διεξαγωγής των συναυλιών που γίνονται στο εξωτερικό και αυτών που γίνονται στην Ελλάδα. Οι διαφορές είναι γνωστές: ακριβής ώρα έναρξης συναυλίας, φθηνότερα εισητήρια, φθηνότερες και καλύτερης ποιότητας μπύρες  κτλ.

Αλλά γιατί κανένας από αυτούς τους «ειδικούς» (της πλάκας) δεν έγραψε για τις διαφορές του ιδίου με ένα ξένο «συνάδελφό του»; Ας τις γράψω εγώ. Δεν υπάρχει στον πλανήτη σοβαρό περιοδικό ή site που να έγραφε το ίδιο άτομο κείμενο για τον Roger Waters και τους Πυξ Λαξ. Ή τους αντίστοιχους Πυξ Λαξ της χώρας του. Εκεί, αν και οι διαφημιστικές καταχωρήσεις είναι ακριβότερες, μπορούν να μιλήσουν με άτομα που δεν είναι υποχρεωτικό να διαθέτουν κάτι στην αγορά εκείνη τη στιγμή. Εκεί υπάρχουν freelancers που όταν καταφέρουν να μιλήσουν με κάποιον σπουδαίο μπορούν να το δημοσιεύσουν εκεί που θέλουν ή εκεί που τους δίνουν τα περισσότερα χωρίς να είναι μόνιμοι υπάλληλοι του μέσου στο οποίο δημοσιεύεται το θέμα τους. Και δεν κάνουν ότι τους παραγγέλνουν οι άλλοι. Αν είσαι μόνιμος κάπου και φοβάσαι μην χάσεις τη θέση σου ή θες να πουλήσει η κωλοφυλλάδα σου ή το κωλοsite σου και το “St Anger” των Metallica θα αποθεώσεις και τους Scorpions της τελευταίας δεκαετίας και τους Πυξ Λαξ κτλ. Δεν γνωρίζω προσωπικά κανέναν ενήλικα που θα πλήρωνε για ακούσει το νέο album των Edguy ή των Amon Amarth ή των σημερινών Manowar ή των σημερινών Maiden κτλ. Αλλά γιατί υπάρχει αυτή η αναντιστοιχία μεταξύ των ακροατών και των μέσων; Πρώτον γιατί τους τα χώνουν οι εταιρίες με διαφημίσεις και όσο τους τα χώνουν τόσο τους λιβανίζουν. Αν υποθετικά αύριο τους τα χώσει μια εταιρία που δεν υπάρχει σήμερα, δεν θα έχουν κανένα πρόβλημα να λιβανίσουν αυτούς που θα ανήκουν στο roster εκείνης της εταιρίας; Ευτυχώς τα τελευταία χρόνια λόγω του Internet μπορείς να ακούσεις κάτι πριν το αγοράσεις και μπορείς να διαβάσεις δωρεάν και άλλα μέσα και να κρίνεις ανάλογα. Αλλά αυτό κάποιοι δεν το έχουν καταλάβει ακόμα. Φαντάζεστε κάποιον που δουλεύει σε ένα έγκυρο μουσικό μέσο του εξωτερικού να φωτογραφίζεται με τον αντίστοιχο Τρύφωνα Σαμαρά ή να παίζει σε σατανο-τσόντες;

 

Οι «ειδικοί»: Από ότι έχει υποπέσει στην αντίληψή μου το 99% των ατόμων που γράφουν για τη μουσική σε περιοδικά ή sites στην Ελλάδα είναι: ή συμβιβασμένοι (έχουν άποψη αλλά δεν τη γράφουν, ενώ το παίζουν ασυμβίβαστοι. Παπάρια. Είναι τόσο ασυμβίβαστοι όσο ο Κυριάκος Μητσοτάκης) ή καθυστερημένοι ή άσχετοι ή αδιάφοροι (χρησιμοποιούν το μέσο που δουλεύουν απλά για να τα κονομάνε από άλλες μεριές πχ. Dj sets) ή ούτε και οι ίδιοι δεν ξέρουν πώς βρέθηκαν να κάνουν αυτό το πράγμα. To υπόλοιπο 1% είναι συμβιβασμένοι που το παραδέχονται.

 

Ο κομπλεξισμός: Πότε ακούσατε/διαβάστε κάποιον να κάνει αυτοκριτική; Πότε τον ακούσατε/διαβάσατε να κριτικάρει τις αμέτρητες μαλακίες που έχουν γράψει «συνάδελφοί» του; Πότε τον ακούσατε/διαβάσατε να δώσει συγχαρητήρια για μια επιτυχία σε κάποιον από άλλο μέσο; Βαθιά μέσα τους το ξέρουν οι περισσότεροι ότι είναι για τον πούτσο, μην νομίζετε ότι δεν το ξέρουν. Αλλά αντί να τα παρατήσουν, συνεχίζουν. Λένε μέσα τους «να φύγω εγώ και να μείνει ο τάδε;». Μην πιστεύεται ότι είναι αγαπημένοι όλοι όσοι εργάζονται σε ένα μέσο του στυλ «είμαστε Γαλατικό χωριό» και τέτοιες μαλακίες.. Ούτε «καλημέρα» δεν λένε μεταξύ τους οι περισσότεροι.  Κάτι για τους νεότερους σε ηλικία: Μην θεωρείται κάποιον που γράφει κάπου, «γκουρού» ή «θεό του rock’n’roll» ή κάτι τέτοιο. Κανένας άνθρωπος με λογική και γούστο δεν θα χαρακτήριζε μπάντες σαν τους Pink Floyd, τους Yes, τους King Crimson, τους Van der Graaf Generator και τους Emerson, Lake & Palmer, ως «δεινοσαυρικές». Δηλαδή η μουσική των Yes είναι πιο ξεπερασμένη από τους Sex Pistols, τους Nirvana ή τους Pearl Jam;  Εγώ πιστεύω ότι αν βάλεις τη μουσική αυτών των συγκροτημάτων σε κάποιον που δεν έχει ιδέα πότε ηχογραφήθηκε το κάθε album, θα σου πει ότι το “Close To The Edge” album των Yes (1972) και το “21st Century Schizoid Man ” των King Crimson (1969) ακούγονται σαν να είναι μεταγενέστερα από τα “Never Mind The Bollocks” (1977) και το “Nevermind” (1991).  Αυτοί είναι «δεινοσαυρικοί» ρε; Όταν τιτάνες της μουσικής σαν τον Peter Gabriel των Genesis και τον Jon Anderson των Yes, διασκευάζουν από την ψυχή τους Radiohead είναι «δεινοσαυρικοί»; Ο Ulrich ή ο DeMaio θα το έκαναν; Μην μου πείτε ότι είναι καλύτεροι οι σημερινοί Metallica ή οι Manowar από τους Radiohead;; Γελάνε και τα τσιμέντα μαζί τους!! Άλλο αν εσείς τους κάνετε εξώφυλλα και αποθεώνεται την τωρινή απερίγραπτη κατάντια τους. Άλλη μια αναντιστοιχία μεταξύ του τι συμβαίνει πραγματικά και του τι «πλασάρουν» στο κοινό.

Όμως αυτοί οι «θεοί του rock’n’roll» που δίνουν συμβουλές από το Facebook σε νεότερους, αν και οι ίδιοι έχουν να κάνουν συνέντευξη από τη δεκαετία του ’90, δεν γράφουν ότι το οξύμωρο και το υποκριτικό είναι ότι ενώ τα  punk  συγκροτήματα δήλωναν ότι σιχαινόντουσαν το  «δεινοσαυρικό»  progressive  rock, στην πράξη ήταν τεράστιοι οπαδοί συγκροτημάτων όπως οι  Pink  Floyd και οι Van der Graaf Generator!! Οι  Sex  Pistols, που ο τραγουδιστής τους,  Johnny  Rotten  φορούσε μπλουζάκι  “I  hate  Pink  Floyd”,  ήθελαν τον  Syd  Barrett  να κάνει την παραγωγή στο ένα και μοναδικό  album   τους,  “Never  Mind  The  Bollocks” και μάλιστα γι’αυτό το σκοπό είχαν νοικιάσει και ολόκληρο το τετράγωγο στην γειτονιά που έμενε ο πνευματικά ασταθής τότε  Syd! Το(ν)  ίδιο ήθελαν και οι  The  Damned  για το δεύτερο  album  τους, και επειδή δεν τον βρήκαν, την παραγωγή την έκανε ο  Nick  Mason,  drummer  των  Pink  Floyd!! Επίσης πριν λίγα χρόνια στην περιοδεία του David Gilmour, ο Johnny Rotten (John Lydon) αποκάλυψε ότι παραλίγο να ανέβει στην σκηνή και να τραγουδήσει ένα κομμάτι αλλά δεν το τόλμησε. Παρ’όλα αυτά, θέλει να επανηχογραφήσει το album στο studio με τους Pink Floyd! http://thequietus.com/articles/03750-john-lydon-wants-to-re-record-dark-side-of-the-moon

 

Η ηλιθιότητα: Πόσο μυρωδιάς πρέπει να είσαι για να γράφεις την Joni Mitchell, “Johnny” και τον Robin Trower, “Trauer”; Και μην μου πείτε ότι είναι τυπογραφικά λάθη. Αυτά δεν είναι τυπογραφικά, είναι παντελής άγνοια. Θυμάμαι πριν χρόνια όταν βρισκόμουν για «διακοπές» στην Αθήνα από την επαρχία που έμενα μόνιμα, είχα παρακολουθήσει μερικές φορές μια μουσική τηλεοπτική εκπομπή σε κανάλι μη Πανελλαδικής εμβέλειας. Αυτό που μου έκανε τρομερή εντύπωση και δεν θα το ξεχάσω ποτέ είναι ότι όταν τον ρωτούσαν γραπτώς αν του αρέσουν κάποιες μπάντες έλεγε πάντα «Ναι». Πάντα. Πώς γίνεται να σ’αρέσουν όλα;

 

Ευχή στους «ειδικούς» (της πλάκας)  : “We hope that your rules and wisdom choke you”.

Loading...
Like
Like Love Haha Wow Sad Angry
ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ