Διάρκεια: 137′

Πρωταγωνιστούν: Channing Tatum, Jamie Foxx, James  Woods, Joey King

Ο John Cale (Channing Tatum) είναι μέλος της αστυνομίας του Καπιτωλίου και έχει μόλις ενημερωθεί ότι η αίτηση για να γίνει μυστικός πράκτορας στην υπηρεσία του Προέδρου των ΗΠΑ James Sawyer (Jamie Foxx)έχει απορριφθεί. Στην προσπάθεια του να μην απογοητεύσει τη μικρή του κόρη με τη δυσάρεστη είδηση, την ξεναγεί στον Λευκό Οίκο. Για κακή τους τύχη όμως, μια βαριά οπλισμένη παραστρατιωτική οργάνωση καταλαμβάνει το κτίριο. Τώρα, καθώς η κυβέρνηση διαλύεται και ο χρόνος τελειώνει, είναι στο χέρι του Cale να σώσει τον Πρόεδρο, την κόρη του και φυσικά τη χώρα.

Δεν νομίζω ότι η συγκεκριμμένη ταινία χρειάζεται και πολλές συστάσεις. Όχι τίποτα, απλά μετά το τέλος της δημοσιογραφικής προβολής, άκουσα ένα κριτικό να αναφωνεί: «Άντε από δώ ρε κωλοΑμερικάνοι». Δηλαδή τι περιμενε να δεί σε μια ταινία που λέγεται WHITE HOUSE DOWN; Κανένα Ταρκόφσκι ή Βίντεμπέργκ; Πρέπει λίγο οι θεατές (πόσο μάλλον οι επαγγελματίες κριτικοί κινηματογράφου) να ξέρουν τι πάνε να δούνε. Η συγκεκριμμένη ταινία λοιπόν δεν προσφέρει τίποτα λιγότερο, απ’ ότι υπόσχεται. Ανεγκέφαλες πατριωτικές ατάκες, δράση χωρίς σταματημο, εντυπωσιακές σκηνές καταστροφής και γενικότερα μια δυνατή περιπετεια στα χνάρια του πρόσφατου Olympus Has Fallen (τα κοινά τους σημεία είναι αμέτρητα). Όση αφέλεια και αν υπάρχει, όσα σεναριακά κενά και αν της καταλογίζεις δεν υπάρχει περίπτωση να μην περάσεις καλά. Διασκεδαστικό όσο δεν πάει και κάτι παραπάνω από χορταστικό (γύρω στις 2 ώρες και 10 λεπτά η διάρκεια), πρόκειται για μια ταινία καθαροαιμης δράσης, εντυπωσιακά σκηνοθετημένη (λίγο καλύτερη σε αυτόν τον τομέα από το Ολυμπος Έπεσε) σε σημείο να απεικονίζονται πειστικά τα πλάνα των εξωπραγματικών σκηνών δράσης. Για το σενάριο δεν χρειάζεται να μιλήσουμε, πρόκειται για μια ταινία που εξυπηρετεί σχεδόν άριστα τον σκοπό για τον οποίο φτιάχτηκε, δηλαδή να διασκεδάσει τον θεατή. Μπορεί οι ατάκες του Foxx περι ειρήνης να ακούγονται ακόμα πιο γελοίες μετά και τα γεγονότα της Συρίας, μπορεί στις σκηνές δράσης να λές «δεν γίνονται ούτε στις ταινίες», αλλά αυτή η χαζομάρα που υπάρχει στην ταινία λειτουργεί άψογα και σε συνδυασμό με μερικές αστείες ατάκες και το χαβαλετζίδικο δίδυμο του Jamie Foxx και του Channing Tatum (θυμίζει σε μερικές φάσεις τον διασκεδαστικό του ρόλο στο 21 Jump Street) η ταινία προσφέρεται για καθαρό fun. Γενικά, όλο το team κάνει μια χαρά την δουλειά του (James Woods, Richard Jenkins και Maggie Gyllenhaal μεταξύ άλλων σε καίριους ρόλους) και αν ξεπεράσει κάποιος τους πατριωτισμούς και την «εξωτερική πολιτική» που προσπαθεί να κάνει η ταινία θα περάσει δυο σούπερ ώρες με μπόλικη αδρεναλίνη. Γενικά, οι ταινίες δεν πρέπει να συγχέονται με την πολιτική (όσο ξεδιάντροπα και αν το κάνουν) και θα πρέπει να τις βλέπει κάποιος αποκλειστικά για αυτό που είναι. Δεν χρειαζόταν το White House Down που είναι ακόμα μια pop corn movie για να μας το αποδείξει (το Day After Tommorow και το 2012 αποτελούν χαρακτηριστικά παράδείγματα) αλλά ο Ronald Emmerich αποδεικνύεται για μια ακόμα φορά μεγάλος μάστορας στις ταινίες καταστροφών.

Loading...
Like
Like Love Haha Wow Sad Angry
ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ