HIT CHANNEL ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΗ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ: Είχαμε την μεγάλη τιμή να μιλήσουμε με ένα πραγματικό θρύλο: τον Wayne Kramer. Ήταν ηγέτης και κιθαρίστας των MC5, ενός επαναστατικού συγκροτήματος από το Detroit  που επηρέασε όχι απλά μπάντες αλλά ολόκληρα μουσικά κινήματα. Ο Wayne εκτός από μουσικός ήρωας, ήταν και παραμένει ένα παθιασμένο άτομο, ακτιβιστής και κριτικός απέναντι σ’αυτά που συμβαίνουν στην κοινωνία. Τα τραγούδια του έχουν διασκευαστεί από τους Rage Against The Machine και τους Pearl Jam μέχρι τους Hellacopters και τον Jeff Buckley. Η τελευταία solo δουλειά του λέγεται “Lexington”  και περιέχει free  jazz μουσική. Διαβάστε παρακάτω τα πολύ ενδιαφέροντα πράγματα που μας είπε:

 

wayne1(Έπειτα από μια ολιγόλεπτη συζήτηση για τα πολιτικά και οικονομικά της Ελλάδας και τον καπιταλισμό.) Ποια είναι τα μουσικά  projects  με τα οποία ασχολείστε αυτή την εποχή; Πόσο κοντά είναι το καινούργιο σας  solo album;

Μόλις τελείωσα ένα καινούργιο  album, που λέγεται  “Lexington”. Το θέμα του είναι η περίοδος που ήμουν στη φυλακή. (σ.σ:  Η φυλακή ονομαζόταν “Lexington”). Περιέχει  free jazz μουσική.Επίσης, η δουλειά μου εδώ είναι να γράφω μουσική για την τηλεόραση και  για ταινίες. Πρόσφατα έγραψα μουσική για μια σειρά του  HBO  που λέγεται  “East Bound And Down”  που είναι στην τρίτη σεζόν. Είμαι πολύ απασχολημένος.

 

Κάνετε τρομερή δουλειά με το  Jail Guitar Doors USA Foundation. Η περίοδος που ήσουν στην φυλακή σε έκανε περισσότερο ευαίσθητο για τις ζωές των φυλακισμένων;

Ναι, φυσικά. Οι άνθρωποι δεν σκέφτομαι τους ανθρώπους που είναι στη φυλακή. Και εγώ έκανα το ίδιο πριν πάω στη φυλακή. Έχουμε 2,5 εκατομμύρια φυλακισμένους εδώ στις ΗΠΑ και κανένας δεν νοιάζεται γι’αυτούς. Αν ήταν 2,5 εκατομμύρια λευκοί άνθρωποι, όλοι θα νοιάζονταν, αλλά είναι κυρίως μαύροι και σκουρόχρωμοι. Έτσι, υπάρχει ακόμα και σ’αυτό το ζήτημα ρατσιστική προσέγγιση. Οι νόμοι εδώ είναι πολύ αυστηροί. Οι υψηλά ιστάμενοι δεν πάνει φυλακή και οι φτωχοί τρώνε πολλά χρόνια στη φυλακή για συνηθισμένες παραβάσεις του νόμου.Το καλοκαίρι περιόδευσα με τον Tom Morello (Rage Against The Machine) και είχα τη χαρά να δω μια ολόκληρη γενιά από νέους σκεπτόμενους Αμερικάνους,που είναι πολύ ενεργοί ως προς τα πολιτικά και κοινωνικά πράγματα, συμμετέχουν σε διαδηλώσεις και ενδιαφέρονται για το τι συμβαίνει.

 

Τα τελευταία χρόνια κάνατε μερικές συναυλίες παίζοντας μόνο τραγούδια του  Johnny Cash . Δεν ήξερα ότι είστε οπαδός του!

Φυσικά και είμαι. Μου αρέσει η μουσική του. Ήταν σπουδαίος.

 

Είχατε ποτέ την τύχη να τον γνωρίσετε;

Όχι, ποτέ δεν το συνάντησα.

 

Είναι πιθανό να ξαναπεριοδεύσετε με τους τα άλλα μέλη των  MC5;

Πραγματικά, δεν ξέρω. Υπάρχουν κάποια θέματα υγείας σε κάποιους από τους άλλους αδερφούς, έτσι αυτό είναι απίθανο να συμβεί τώρα.

 

Διασκεδάζετε ακόμα να παίζετε το  “Kick Out The Jams”  στις συναυλίες; Το έχετε παίξει αμέτρητες φορές.

Ναι, φυσικά. Αυτό το τραγούδι είναι κομμάτι του εαυτού μου. Είναι στο  DNA  μου.!

 

wayne4Τι θυμάστε περισσότερο από τις πρώτες μέρες των  MC5  και τις ιστορικές εμφανίσεις σας στο Grande Ballroom;

Θυμάμαι την συντροφικότητα και τη συναδελφικότητα με τις άλλες μπάντες. Υπήρχαν μερικές σπουδαίες μπάντες τότε. Υπήρχε ένα ολόκληρο κίνημα τότε στο  Detroit. Ήμασταν πολύ νέοι και αφελείς, δεν ξέραμε ότι υπήρχε μια ατομική βόμβα που μπορούσε να καταστρέψει τον κόσμο. Δεν τα γνωρίζαμε αυτά, απλά μας άρεσε να παίζουμε μουσική. Έχω πολύ ευχάριστες αναμνήσεις από αυτή την περίοδο.

 

Πιστεύεται ότι τελικά ο John Sinclair (πρώην manager των MC5, πρώην αντάρτης πόλεων, ποιητής, φιλόσοφος) βοήθησε τους  MC5  ή τους κράτησε για πάντα μια  underground  μπάντα;

Ναι, αγαπώ τον John Sinclair,  είναι ακόμα πολύ καλός μου φίλος. Μιλάμε συνέχεια στο τηλέφωνο. Παραμένει φίλος μου και νομίζω ότι ήταν και είναι πολύ σημαντικός. Είναι σπουδαίος ποιητής, και όχι μόνο αυτό. Είναι και σπουδαίος στοχαστής. Θα επανενωθούμε πάλι σε λίγο καιρό για να γιορτάσουμε τα 40 χρόνια από την απελευθέρωσή του από την φυλακή (σ.σ: ο  John Sinclair πέρασε δύο χρόνια στη φυλακή. Ο   John Lennon ανάμεσα σε πολλούς άλλους καλλιτέχνες κατέβηκε σε πορείες για την απελευθέρωσή του και έγραψε επίσης το τραγούδι  “John Sinclair”).

 

Θυμάστε την περιοδεία με τους Cream το ’68?

Ναι, θυμάμαι αυτές τις συναυλίες.

 

Ήταν τότε όλοι τους superstars.. ο Eric Clapton, ο Ginger Baker,ο Jack Bruce..

Ήταν έτοιμοι να γίνουν  superstars. Ήταν στο μεταίχμιο του να γίνουν. Δεν ήταν ακόμα.

 

Αλλά μερικούς μήνες μετά, το Νοέμβρη του 1968, οι  Cream διαλύθηκαν.

Ξέρεις, αυτό συμβαίνει με τις μπάντες (γέλια).Είναι πολύ δύσκολο το να είσαι σε μια μπάντα και να παντρεύεσαι τέσσερις άλλους ανθρώπους.

 

Πώς αισθάνεστε παρατηρώντας την επιρροή των  MC5  στους  Motorhead, σε ολόκληρο τα  punk rock και το  grunge, ακόμα και σε καλλιτέχνες όπως ο τεράστιος  Jeff Buckley που θαύμαζε την δουλειά σας;

Είναι πολύ κολακευτικό. Είναι ωραίο οι άνθρωποι να σέβονται τη δουλειά σου. Αλλά δεν μένω σ’αυτό,η ζωή μου συνεχίζει και νομίζω ότι έχω πολλά ακόμα να κάνω στο μέλλον (γέλια).

 

Ναι, είστε πολύ νέος ακόμα. Σας αρέσει οι μουσική από τους άλλους καλλιτέχνες που έβγαλε το  Detroit όπως οι  Stooges, οι  SRC, ο  Mitch Ryder  και οι μπάντες του, και άλλοι;

Σίγουρα. Ο  Mitch Ryder  ήταν πολύ σημαντικός, ήταν σπουδαίος. Οι τύποι από τους  Stooges είναι αδέρφια μου, όπως ξέρεις. Όλοι αυτοί οι άνθρωποι από το  Detroit  δημιούργησαν κάποια σπουδαία μουσική τότε.

 

Έχετε παίξει πολλές φορές με τον  Tom Morello που είναι σπουδαίος μουσικός. Πιστεύετε ότι είναι λίγο αντιφατικό να είσαι πολιτικά συνειδητοποιημένο άτομο και να ανήκεις ακόμα σε μια πολυεθνική εταιρία όπως οι  Rage Against the Machine και η  solo  καριέρα του  Tom;

Όχι, δεν νομίζω ότι υπάρχει αντίφαση. Οι άνθρωποι θα πρέπει να σκεφτούν ότι δεν ήμαστε αντάρτες που ορμάμε στις πόλεις, παίρνουμε πυρομαχικά και επιστρέφουμε στα βουνά. Ζούμε σε έναν πραγματικό κόσμο και κάνουμε πράγματα που ταιριάζουν σ’αυτόν τον κόσμο. Χρησιμοποιούμε τα ΜΜΕ για να προωθήσουμε την δουλειά μας. Χρησιμοποιούμε όλα τα μέσα που είναι διαθέσιμα σε μας. Φυσικά, δεν είναι υποχρεωτικό να τα χρησιμοποιήσουμε όλα (γέλια).

 

Νομίζετε ότι το γεγονός ότι οι μεγάλες δισκογραφικές παίρνουν τον πούλο, είναι ένα είδος δικαιοσύνης για τα εκατό χρόνια μονοπωλίου και εταιρικής απληστίας όπως μας είπε και ο  Ian MacKaye από τους  Fugazi την περασμένη βδομάδα;

Ο  Ian το είπε αυτό ποιητικά. Η μουσική βιομηχανία είναι για μένα σαν την αυτοκινητοβιομηχανία. Δεν πρόσεξαν την ζήτηση των προϊόντων τους. Οι δισκογραφικές εταιρίες ήταν ενημερωμένες ότι όλα αλλάζουν λόγω του Internet, το ήξεραν, αλλά δεν έκαναν κάτι να αλλάξουν. Δεν πρόσεξαν την δύναμη της ζήτησης, τους πελάτες τους. Οι Αμερικάνικες αυτοκινητοβιομηχανίες πίσω στα  ‘70s  δεν άλλαξαν τις πολιτικές τους όταν η πετρελαιϊκή κρίση ξέσπασε και η τιμή του πετρελαίου από 20 δολάρια το βαρέλι πήγε στα 60. Τα εργοστάσια στο  Michigan δεν άλλαξαν και οι άνθρωποι αγόραζαν αυτοκίνητα από την Ιαπωνία και την Ευρώπη. Έτσι, για μένα η μουσική βιομηχανία μοιάζει πολύ με την αυτοκινητοβιομηχανία. Ευτυχώς κάποιοι ξινοί, μεγαλοστελέχη δισκογραφικών έχασαν τη δουλειά τους, αλλά δυστυχώς την έχασαν και μερικοί τραγουδοποιοί που ζούσαν από αυτό. Δεν μπορείς να πεις αν αυτό είναι σωστό ή λάθος. Τα πράγματα αλλάζουν συνέχεια.

 

Είστε το σωστό άτομο για να ρωτήσω αυτό: Πιστεύετε ότι το  rock’n’roll  έχει πεθάνει και τα πάντα είναι τώρα γύρω από  managers, συμβόλαια και ποσοστά; Δηλαδή ο  Jim Morrison είχε δίκαιο;

Όχι, για μένα το  rock’n’roll δεν θα πεθάνει ποτέ, επειδή ταιριάζει σε όλους τους φυσιολογικούς ανθρώπους. Από τον 15χρονο έφηβο που θέλει να ξεκινήσει μια μπάντα μέχρι έναν 5.000 ετών. Όσο υπάρχουν αυτά τα είδη των ανθρώπων, είναι απίθανο να πεθάνει. Οι άθρωποι θα θέλουν κάτι για να ταιριάζει με τις ζωές τους, τα συναισθήματά τους, όταν θυμώνουν κτλ.

 

Ποια ήταν η τελευταία σπουδαία μπάντα που ακούσατε;

Μια Νεοϋορκέζικη  μπάντα που λέγεται  The Dirty Projectors. Είναι σπουδαίοι. Μ’αρέσει η μουσική τους.

 

wayne2Με ποιον μουσικό θα θέλατε να παίξετε και δεν έχει συμβεί ακόμα;

Μ’αρέσει πραγματικά η  free jazz. Μ’αρέσουν άνθρωποι που έχουν ένα  jazz υπόβαθρο αλλά δεν μένουν κολλημένοι σ’αυτό, το ψάχνουν περισσότερο. Δεν παίζουν συνηθισμένη  jazz. Μ’αρέσει ο Howard Wiley, παίζει alto  σαξόφωνο. Θα ήθελα να δουλέψω μαζί του στο μέλλον, δεν έχει συμβεί ακόμα. Μ’αρέσει επίσης η  Reggina Carter, είναι  jazz βιολονίστρια. Έχω παίξει μαζί της μια φορά, αλλά θα ήθελα να παίξω μαζί της και πάλι (γέλια). Θα ήθελα να παίξω μ’αυτούς τους ανθρώπους. Έτσι, προτιμώ να ακούω  jazz,  παρά κάτι ανέμπνευστο και συνηθισμένο.

 

Κοιτάζοντας στο παρελθόν σας, αισθάνεστε τυχερός που είστε ακόμα ζωντανός;

Ναι, νιώθω εξαιρετικά τυχερός που είμαι ζωντανός. Είναι πολύ τυχερός που υπάρχω ακόμα εδώ γύρω. Έχω ζήσει τόσα πολλά και έχει μπλεχτεί σε τόσα πολλά που δοξάζω τον εαυτό μου συνέχεια που είμαι ακόμα ζωντανός. Δεν το πίστευα ότι δεν είμαι νεκρός!

 

Η ζωή σας θα έπρεπε να γίνει ταινία (σ.σ: σ’αυτό το σημείο ήμουν έτοιμος να του πω ότι σίγουρα θα ήταν περισσότερο περιπετειώδης από το “Last Days” του Gus Van Sant για τον Kurt Cobain, αλλά δίστασα) !!

Αυτή την εποχή σκέφτομαι να γράψω ένα βιβλίο. Θα το κυκλοφορήσω και από κει και πέρα δεν εξαρτάται από μένα τι θα συμβεί.

 

Σου λείπουν παλιοί φίλοι σαν τον Rob Tyner, τον Fred “Sonic”  Smith (τραγουδιστής και κιθαρίστας των MC5) και τον  Johnny Thunders  (The New York Dolls);

Ξέρεις, δεν σβήνω το παρελθόν μου. Δεν μετανιώνω για τίποτα. Κρατάω ανοιχτή την πόρτα στο παρελθόν μου. Αλλά συνεχίζω να ζω, συνεχίζω να κάνω τη δουλειά μου, να γράφω μουσική. Έτσι,τα πράγματα δεν σταματάνε για μένα.

 

Τι αναμνήσεις έχετε από τις συναυλίες των  DKT-MC5  το 2005 στην Ελλάδα;

Eίχα έρθει στην Ελλάδα νομίζω άλλες δύο φορές σαν  solo  καλλιτέχνης. Το ’96-97 νομίζω (σ.σ: Σ’αυτό το σημείο του λέω ότι ο χώρος εκείνος τώρα έχει γίνει σουπερ-μάρκετ και γελάει). Μου άρεσαν οι συναυλίες με τους  DKT. Ακόμα θυμάμαι την πρώτη φορά που επισκέφτηκα την Ακρόπολη και μετά το θέατρο του Διονύσου και πραγματικά έπαθα πλάκα. Σ’αυτό το μέρος, το αρχαίο θέατρο του Διονύσου συνειδητοποίησα ότι και εγώ κάνω το ίδιο πράγμα: ερμηνεύω και ψυχαγωγώ τους ανθρώπους, όπως όλοι οι μεγάλοι αρχαίοι Έλληνες συγγραφείς έκαναν. Ήταν πολύ συναισθηματικό να συνειδητοποιήσω αυτό το πράγμα. Έτσι, ως Έλληνας και ο εγώ πιστεύω ότι συνεχίζω αυτή την παράδοση. Το ξέρεις ότι είμαι Έλληνας;

 

Το είχα διαβάσει κάπου αλλά δεν το πίστεψα. Η σύζυγός σας μου το είπε.

Ναι, είμαι Έλληνας. Το όνομα του παππού μου είναι «Κορόμπος».

 

Από ποιο μέρος της Ελλάδας είστε;

Από την Κέρκυρα.

 

wayne3Ελπίζω να σας δω να παίζετε στην Ελλάδα και να σας συναντήσω σύντομα.

Θα ήταν φανταστικό να επιστρέψω στην Ελλάδα. Ξέρεις, το περασμένο καλοκαίρι έκανε μερικές συναυλίες με την  Marianne Faithfull  στην Κωνσταντινούπολη, στην Τουρκία..

 

Έπαιξε και στην Ελλάδα σ’αυτή την περιοδεία. Γιατί δεν παίξατε και σεις στην Ελλάδα;

Δεν μπορούσα να έρθω στην Ελλάδα. Ταξίδεψα από το  L.A στην Κωνσταντινούπολη για να παίξω μαζί της. Εξαιτίας του προγράμματός μου μπορώ να παίζω μόνο μερικές συναυλίες και μετά να επιστρέφω στο L.A,  επειδή είμαι πολύ απασχολημένος γράφοντας μουσική για ταινίες και τηλεοπτικές σειρές.

 

Την προηγούμενη Δευτέρα ο  Tom  Waits  έβγαλε έναν τρομερό δίσκο (“Bad  As  Me”).  Σας αρέσει η μουσική του;

Ο  Tom  Waits; Ναι, πάρα πολύ.  Είναι σπουδαίος. Πολύ έξυπνος.

 

Δεν έχω άλλες ερωτήσεις και δεν θέλω να σπαταλάω το χρόνο σας. Θα ήταν ωραίο να ξαναπαίξετε δύντομα εδώ. Είναι σουρεαλιστικό που μίλησα με ένα τέτοιο θρύλο. Η μουσική σας, η στάση ζωής σας και οι απόψεις σας με έκαναν αυτό που είμαι.

Ουάου. Σ’ευχαριστώ κι εγώ. Ήταν ωραίο που μίλησα με έναν Έλληνα αδερφό. Πες στους αδερφούς και αδερφές στην Ελλάδα ποτέ να μην το βάζουν κάτω  and to rock like a fuck (σ.σ: αμετάφραστο).

 

Τι;!“Rock like..”

Rock like a fuck!!

 

Ουάου! Αυτό είναι εντελώς  rock’n’roll (γέλια)!!

 

Ένα τεράστιο “ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ”  στον  Wayne Kramer  για το χρόνο του και τις απαντήσεις του. Επίσης, θα ήθελα να ευχαριστήσω την  Margaret Saadi για την σημαντική βοήθειά της.

Τσεκάρετε το http://www.jailguitardoors.org
http://www.industrialamusement.com

 

loading...
Like
Like Love Haha Wow Sad Angry
ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ