Τζάκ, ο κυνηγός γιγάντων
Τζάκ, ο κυνηγός γιγάντων

Διάρκεια: 114′

Πρωταγωνιστούν: Nicolas Hoult, Eleanor Thomlinson, Ewan McGregor, Stanley Tucci, κ.α.


Η παλιά κόντρα μεταξύ ανθρώπων και γιγάντων βγαίνει και πάλι στην επιφάνεια όταν ο νεαρός αγρότης Τζακ ανοίγει κατά λάθος την πύλη που χωρίζει τους δύο κόσμους. Με το που ξαναπατούν το πόδι τους στη γη, μετά από αιώνες, οι γίγαντες διεκδικούν εκ νέου όσα κάποτε ήταν δικά τους, αναγκάζοντας τον Τζακ να παλέψει μέχρι τέλους για να τους σταματήσει. Ο Τζακ πολεμάει για το βασίλειο και τους ανθρώπους του, αλλά και για την καρδιά μίας γενναίας πριγκίπισσας. Και έρχεται αντιμέτωπος με γιγαντιαίους πολεμιστές, μπαίνοντας σε μία μάχη που θα κάνει και τον ίδιο θρύλο.      

Πιστό στις… παραδόσεις του, το Χόλιγουντ διασκευάζει ένα ακόμα κλασικό παραμύθι που αποτυπώνει πλήρως την έλλειψη ιδεών και πρωτοτυπίας σε μερικά είδη ταινιών. Πλέον όλα μπορούμε να τα περιμένουμε ακόμα και να δούμε τα τρία γουρουνάκια σε 3D (αλήθεια πως και εχουν γλυτώσει ακόμα, μιας και όλα τα άλλα έχουν διασκευαστεί). Το όνομα του σκηνοθέτη Bryan Singer (Χ-Μen 1,2, Usual Suspects ανέβαζε λίγο τον πήχη σε σχέση με αντίστοιχες παραγωγές και μας έκανε να περιμένουμε αν μη τι άλλο μια διασκεδαστική προσέγγιση του όλου θέματος. Δυστυχώς όμως πέφτει και εκείνος στην λούμπα της τυποποιημένης περιπέτειας με πολλά κλισέ και εφέ που δεν τα λές και αντάξια της κλάσης του. Ας ελπίσουμε με το πολυαναμενόμενο X-Men: Days of Future Past να επανέλθει σε υψηλό επίπεδο. Το ότι θα ήταν παιδιάστικη ταινία, το περιμένεις διότι πρόκειται για παραμυθάκι που απευθύνεται σε ανήλικο κοινό ως επί το πλείστον, παρόλο που το περιβάλλον προσφερόταν για μια πιο σκοτεινή εκδοχή.

Το πρώτο εικοσάλεπτο έχουμε ΄μια συμπαθητική εισαγωγή με ωραίες εικόνες και ένα πιο dark περιβάλλον, αλλά από την στιγμή που εμφανίζονται οι κακοφτιαγμένοι γίγαντες αυτό που εκτυλίσσεται είναι απογοητευτικό. Ατάκες εντελώς ανέμπνευστες, λίγο σκατολογικό χιούμορ (αλήθεια ύπάρχει ακόμα κόσμος που γελάει με πορδές και ρεψίματα;) και φυσικά προβλέψιμη εξέλιξη, χωρίς να υπάρχει καθόλου ενδιαφέρον.

Οι χαρακτήρες και οι ηθοποιοί είναι στην συντριπτική πλεοψηφία τους αδιάφοροι και βαρετοί και ο θεατής σίγουρα δεν δένεται μαζί τους (κρίμα για τον εξαιρετικό συνήθως καρατερίστα Stanley Tucci και τον Ewan McGregor, που εδώ είναι ανύπαρκτοι).

Δεν ζητάει κανείς κάτι εξεζητημένο από το Jack the giant slayer, απλά μια pop corn movie που θα κάνει τον θεατή να περάσει ένα ευχάριστο δίωρο, κάτι το οποίο δυστυχώς δεν συμβαίνει εδώ.

Like
Like Love Haha Wow Sad Angry
loading...
ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ