HIT CHANNEL ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ: Ιούλιος 2014. Είχαμε την μεγάλη τιμή να μιλήσουμε με έναν θρυλικό drummer, τραγουδιστή και συνθέτη: τον Twink. Ο John “Twink” Alder είναι μία από τις σπουδαιότερες μορφές του Αγγλικού ψυχεδελικού κινήματος. Ήταν μέλος των Pink Fairies, Tomorrow, The Pretty Things, The Aquarian Age, PinkWind και των Stars (με τον Syd Barrett). Διαβάστε παρακάτω τα πολύ σημαντικά πράγματα που μας είπε:

 

Twink3Πρόσφατα πήγατε στην Ρώμη για να ηχογραφήσετε με τους Technicolour Dream. Μπορείτε να μας δώσετε κάποιες πληροφορίες γι’αυτό το επερχόμενο album;

Πήγα στη Ρώμη τον περασμένο μήνα (Ιούνιος) για 10 ημέρες για να ηχογραφήσω το “Think Pink II” με τους Technicolour Dream, τον Marco Conti, τον Fabio Porretti και φίλους. Έχουμε ολοκληρώσει τις βάσεις για 14 ολοκαίνουρια τραγούδια. Το “Think Pink II” ηχογραφείται με το ίδιο ψυχεδελικό πνεύμα που ηχογραφήθηκε το αυθεντικό “Think Pink” (1970) album. Αυτό το μήνα, στις 18 Ιουλίου, πάμε στο Speakman Sounds Studio του Λονδίνου, όπου θα ηχογραφήσουμε overdubs μέρη με μερικούς πολύ ειδικούς καλεσμένους για το album. Τον Brian Godding (Blossom Toes, B.B Blunder), ο οποίος συμμετείχε και στο κομμάτι “Moonchild” για το album “You Reached For The Stars” των Twink & The Dream Technicolour, τον Jon Povey (The Fenmen, The Pretty Things) με τον οποίο δούλεψα το 1968 και το 1969 με τους Pretty Things ηχογραφώντας μαζί το “S.F. Sorrow”. Ο Jon, επίσης, έπαιξε στο αυθεντικό “Think Pink” και η συμβολή του σε αυτό το album δεν μπορεί να υποτιμηθεί. Με τον Dane Stevens (The Fairies, Cops ‘N Robbers) γιορτάζουμε μαζί 50 χρόνια από την κυκλοφορία του πρώτου μας single “Don’t Think Twice It’s All Right” για την Decca Records και άλλοι καλεσμένοι που ίσως έρθουν. Το album θα πρέπει να είναι έτοιμο για να κυκλοφορήσει στις αρχές του 2015. Το επόμενο δισκογραφικό project μας είναι μια Ψυχεδελική Rock Opera βασισμένη στη ζωή του Aleister Crowley και όταν αυτό ολοκληρωθεί, το “Think Pink III”.

 

Υπάρχουν σχέδια για περιοδεία με τους Technicolour Dream στο εγγύς μέλλον.

Δεν υπάρχουν σχέδια να περιοδεύσω με τους Technicolour Dream στο εγγύς μέλλον.

 

Είστε αναμεμιγμένος με άλλα projects ή κυκλοφορίες;

Μια ζωντανή ηχογράφηση των The Last Minute Put Together Boogie Band με τον Syd Barrett και τον Fred Frith ως καλεσμένους έχει μόλις κυκλοφορήσει από την Easy Action Records. Το album ονομάζεται “Six Hour Tecnicolour Dream – Cambridge 1972” και οι πρώτες κριτικές είναι ευνοϊκές. Η G.O.D. Records θα κυκλοφορήσει το “You Reached For The Stars” από τους Twink & The Dream Technicolour σε 12’’ ροζ βινύλιο, μια περιορισμένη έκδοση μόνο σε 500 αντίτυπα. Επίσης, μια special box έκδοση 50 αντιτύπων σε ροζ βινύλιο με μια αφίσα και ένα δώρο έκπληξη. Τώρα γράφω την αυτοβιογραφία μου με τίτλο “Fool On The Hill”, η οποία εξελίσσεται πολύ ωραία, και περιμένω να δημοσιευθεί το 2017.

 

Όταν ηχογραφήσατε το ντεμπούτο album των Tomorrow (1968) είχατε συνειδητοποιήσει ότι δημιουργήσατε ένα επαναστατικό album;

Ήλπιζα οι Tomorrow να είχαν δημιουργήσει ένα επαναστατικό album και για να είμαι απολύτως ειλικρινής, ο John “Junior” Wood και εγώ ήμασταν δυσαρεστημένοι με το τελικό προϊόν. Η μίξη ήταν αρκετά αδύναμη και η επιλογή των τραγουδιών για το album απείχε πολύ από το τέλειο. Το εξώφυλλο του album ήταν επίσης μια αδύναμη επιλογή. O “Junior” και εγώ, για κάποιο λόγο, είχαμε αποκλειστεί από τα τελικά στάδια της παραγωγής. Δεν συμμετείχαμε στην τελική μίξη και δεν είδαμε το εξώφυλλο μέχρι να κυκλοφορήσει ο δίσκος. Θα μπορούσε να ήταν πολύ καλύτερο και το γεγονός ότι κυκλοφόρησε στις αρχές του 1968 (σ.σ: ηχογραφήθηκε σχεδόν ένα χρόνο πριν την κυκλοφορία του) δεν θα έκανε καμία διαφορά αν μας είχαν ακούσει.

 

Twink7Γιατί οι Tomorrow διήρκησαν για τόσο σύντομο χρονικό διάστημα;

Οι Tomorrow διήρκησαν δυστυχώς για σύντομο χρονικό διάστημα, λίγο κάτω από ένα έτος, λόγω της απροσδόκητης επιτυχίας του “Grocer Jack” single της Teenage Opera που κυκλοφόρησε στα μέσα του 1967 και λίγο μετά την κυκλοφορία του ψυχεδελικού single των Tomorrow “My White Bicycle” με το “Claremont Lake” στην πίσω πλευρά, το οποίο δεν έσκισε εκείνη την εποχή. Ο Keith West, ο τραγουδιστής μας, έγραψε τους στίχους και τραγούδησε στο “Grocer Jack” single και οι άνθρωποι που εμπλέκονταν άμεσα με την Teenage Opera, ο Keith West, ο Mark Wirtz, ο Brian Morrison και η δισκογραφική εταιρεία ΕΜΙ, μπορούσαν να ακούν μόνο τις ταμειακές μηχανές ν’ ανοίγουν και να κλείνουν. Τους έλειπε το όραμα να συνειδητοποιήσουν ότι το συγκρότημα Tomorrow, το οποίο υπήρχε στην πραγματικότητα, θα μπορούσε να υπάρχει παράλληλα με την Teenage Opera. Η “Opera” δεν υπήρχε, αλλά με το σωστό χειρισμό θα μπορούσε να είχε αναπτυχθεί. Οι Tomorrow κυκλοφόρησαν ένα ακόμα single, το “Revolution” που πάτωσε κάτω από το Top 40, αλλά χωρίς την πλήρη υποστήριξη από την EMI και άλλους, δεν πέτυχε να μπει στα charts. Με την εταιρία να εστιάζει στην Teenage Opera, οι Tomorrow έχαναν γρήγορα την ορμή μετά από ένα καλό ξεκίνημα με πολλά highlights στο προσκήνιο. Μέχρι τις αρχές του 1968, η φλόγα των Tomorrow είχε σβήσει και η Teenage Opera επίσης. O John “Junior” Wood και εγώ σχηματίσαμε τους Aquarian Age. Ο Keith σχημάτησε τους Moonrider και ο Steve (σ.σ: Howe, αργότερα κιθαρίστας των Yes) σχημάτησε τους Bodast.

 

Είστε περήφανος για τη συμμετοχή σας στο “S.F. Sorrow” album των Pretty Things το 1968;

Είμαι υπερήφανος για τη συμμετοχή μου στο “S.F. Sorrow” album των Pretty Things του 1968. Όταν μπήκα στους Pretty Things στο Πάσχα του 1968, 3 κομμάτια drums είχαν ήδη ηχογραφηθεί από τον “Skip” Alan και δεν υπήρχε λόγος να τα ηχογραφήσω εκ νέου επειδή ήταν τέλεια. Έπαιξα drums και κρουστά, αλλά έκανα και κάποια φωνητικά στα υπόλοιπα κομμάτια. Έγραψα επίσης μερικά μέρη σε αυτή την πολύ ιδιαίτερη ηχογράφηση της ψυχεδελικής Rock Opera, και επίσης βοήθησα στην παραγωγή και έγραψα το θεατρικό έργο “S.F. Sorrow Mime Play”, το οποία ανέβηκε στο The Roundhouse, στο Chalk Farm του Λονδίνου, τον Ιανουάριο του 1969. Ο Phil May ήταν ο αφηγητής, ο Dick Taylor και η Melissa έπαιξαν τον Κύριο & Κυρία Sorrow, ο Jon Povey έπαιξε τον Θάνατο, ο Wally Waller έπαιξε έναν εργαζόμενο από το εργοστάσιο της δυστυχίας, η Silver έπαιξε την φίλη του Sebastian και εγώ έπαιξα τον Sebastian F. Sorrow. Το road crew μας ανέλαβε τη φροντίδα του ήχου, του φωτισμού και τις προβολές ταινιών και η Barbara Daly έκανε το make-up. Η ηχογράφηση και η προώθηση του “S.F. Sorrow” ήταν μια θαυμάσια εμπειρία.

 

Θυμάστε την εμφάνισή σας με τους Pretty Things στη δωρεάν συναυλία στο Hyde Park το 1968;

Θυμάμαι πολύ καλά την εμφάνισή μου με τους Pretty Things στο Hyde Park Free Festival, στο Hyde Park του Λονδίνου στις 27 Ιουλίου 1968, όταν 15.000 οπαδοί ήρθαν για να δουν τους Mighty Baby, τους Traffic και τους Pretty Things. Ανοίξαμε το set μας με το τραγούδι των Byrds “Why?” που είχα φέρει στο συγκρότημα από τους Tomorrow (οι Tomorrow ανοίγαν πάντοτε με το “Why?” επίσης). Το επόμενο ήταν των Pretties το “Talking About The Good Times”, ακολουθούμενο από εκείνο το καταπληκτικό τραγούδι των Electric Banana, το “Alexander”. Στη συνέχεια τελειώσαμε το set μας με ένα jam τριών τραγουδιών, τα “Mr Evasion”, “I See You” και το “My White Bicycle” των Tomorrow. Ο “Mox” ένας φίλος μουσικός από τις ημέρες της Denmark Street εμφανίστηκε μαζί μας στη φυσαρμόνικα. Η σύνθεση των Pretty Things ήταν: Phil May, Dick Taylor, Jon Povey, Wally Waller και εγώ. Σε κάποιο σημείο κατά τη διάρκεια του set μετακινήθηκα στο μπροστινό μέρος της σκηνής με το tom tom μου και τις μπαγκέτες και ο Jon Povey μετακινήθηκε από τα πλήκτρα στα τύμπανα. Βρήκα τον εαυτό μου να είναι ανεβασμένος πάνω στα ηχεία του PA και να έχει φτάσει στην κορυφή. Κοίταξα κάτω και συνειδητοποίησα ότι ήταν πολύ ψηλά από το έδαφος εκεί, έτσι αποφάσισα να προσποιηθώ ότι επρόκειτο να πηδήξω στο κοινό και έκανα νεύμα στον κόσμο κάτω να κάνει άκρη, το οποίο και έκαναν. Σε ένα κλάσμα του δευτερολέπτου αποφάσισα να πηδήξω και το έκανα. Ευτυχώς για μένα το έδαφος ήταν μαλακό και ελαφρώς υγρό και οι κουβανέζικες μπότες μου βυθίστηκαν στο έδαφος. Μέχρι αυτό το σημείο το κοινό είχε παραμείνει καθιστό και όταν σηκώθηκα στα πόδια μου και με τα χέρια υψωμένα, χοροπήδαγαν κι αυτοί και αποθέωναν την τρέλα μου με ένα δυνατό βρυχηθμό. Επέστρεψα στα drums μου, τελειώσαμε το set μας και οι Traffic ανέλαβαν. Υπήρχαν εξαιρετικά συναισθήματα παντού και ήταν μια υπέροχη μέρα στην εξοχή.

 

Twink8Θεωρείτε το πρώτο σας solo album, “Think Pink” (1970) ως μία από τις σημαντικότερες στιγμές της καριέρας σας;

Θεωρώ το solo album μου “Think Pink” ως ένα highlight της καριέρας μου, όμως εκείνη την εποχή δεν ήμουν σίγουρος γι’ αυτό, αλλά τελικά (χωρίς να κάνω πλάκα) έκανε καριέρα από μόνο του. Το δικό μου αγαπημένο κομμάτι του album είναι τα δύο τραγούδια που γράφτηκαν από τους Aquarian Age, τα “Ten Thousand Words In A Cardboard Box” και “Tiptoe On The Highest Hill”. To “Think Pink II” βρίσκεται σε εξέλιξη και μετά την Psychedelic Rock Opera που θα ξεκινήσει να ηχογραφείται το 2015, το επόμενο θα είναι το “Think Pink III”.

 

Μπορείτε να μας περιγράψετε το μουσικό και το πολιτιστικό όραμα των Pink Fairies;

Το μουσικό όραμα των Pink Fairies ήταν ένα “Cosmic Rock & Roll” συγκρότημα με ήχους που είχαν αναπτυχθεί για το solo album μου “Think Pink”. Το πρώτο πράγμα που κάναμε ήταν να καταφέρουμε τον Paul Rudolph να τακιμιάσει με μια μονάδα echo η οποία ήταν απαραίτητη για την επίτευξη αυτού του στόχου. Όταν έφυγα από το συγκρότημα λίγο μετά την εμφάνισή μας στο Glastonbury Fayre το 1971 στην πρώτη pyramid stage, ο Paul συνέχισε να κυματίζει την “Cosmic Rock” σημαία, αλλά όταν έφυγε στα τέλη του 1972, το μουσικό όραμα χάθηκε.

Το πολιτιστικό όραμα ήταν απλά να διαθέσουμε το χάρισμά μας δωρεάν σ’αυτούς που νιώθαμε ότι το άξιζαν εκείνη την εποχή. Παίξαμε πολλές συναυλίες ενίσχυσης για τον Underground Τύπο, το Gay Liberation Front, τους Λευκούς Πάνθηρες και άλλους. Κάναμε δωρεές στο Worthy Farm για να πληρώσουν λογαριασμούς τηλεφώνου κλπ., ενώ ο Andrew Kerr προετοιμαζόταν για το ιστορικό Glastonbury Fayre. Στήσαμε τα δικά μας Free Festivals στο Bath Festival, το Phun City και το Isle Of Wight Festival, όλα το 1970.

 

Γιατί δεν σας άρεσαν τα stadium rock συγκροτήματα όπως οι Led Zeppelin;

Προσωπικά αγαπώ τους Led Zeppelin, έχω δουλέψει με τον Jimmy Page, ο John Bonham τζάμαρε με τους Pink Fairies στο Mothers Club στο Birmingham στις αρχές του 1971 και ο Robert Plant μου χρωστάει μια βραδινή έξοδο! Ωστόσο, εκείνη τη στιγμή, εμείς, οι Pink Fairies ήμασταν αντίθετοι στην τεράστια εμπορευματοποίηση της μουσικής από τη «μουσική βιομηχανία». Πιστεύαμε ότι η μουσική πρέπει να είναι δωρεάν. Ναι, πράγματι δεν είναι ρεαλιστικό σε αυτόν τον κόσμο της τρέλας για τα χρήματα, αλλά προσπαθήσαμε να εξισορροπήσουμε τις δύο όψεις του νομίσματος και να κάνουμε τον κόσμο ένα καλύτερο μέρος.

 

Σχηματίσατε τους Stars με τον Syd Barrett και τον Jack Monck (μπάσο, ex-Delivery). Μήπως ο Roy Hollingworth από το Melody Maker κατέστρεψε τους Stars;

Μετά από προσεκτική εξέταση πιστεύω ότι η κριτική του Roy Hollingworth για τους Syd Barrett’s Stars όταν άνοιξαν για τους MC5 στο Cambridge Corn Exchange, τον Φεβρουάριο του 1972 -όταν τα πάντα που θα μπορούσαν ενδεχομένως να πάνε στραβά, πήγαν όντως στραβά- δεν είναι υπεύθυνη για την διάλυση του μικρού μας συγκροτήματος. Ωστόσο, δεν βοήθησε τα πράγματα. Αν ο Roy είχε κάνει review στην συναυλία στον ίδιο χώρο δύο ημέρες αργότερα, όταν οι Stars άνοιγαν για τους Nektar, τα πράγματα θα μπορούσαν να ήταν αρκετά διαφορετικά. Νομίζω ότι όταν η κριτική για τους Stars δημοσιεύθηκε στο Melody Maker την επόμενη εβδομάδα, ο Roger (Syd) κλήθηκε στο γραφείο της δισκογραφικής του στο Λονδίνο από ανθρώπους που ισχυρίζονταν ότι υποστήριζαν τα συμφέροντά του. Με βάση αυτή την μοναδική κριτική του είπαν, πιστεύω, να εγκαταλείψει το συγκρότημα. Νομίζω ότι η κριτική ήταν ο καταλύτης που επέτρεψε όσους προτιμούσαν τον Syd έξω από τον δρόμο, για προφανείς λόγους, να τον βγάλουν έξω από το δρόμο. Ο Roger επέστρεψε από το Λονδίνο στο Cambridge και ήρθε στην αγροικία μου και είπε: «Δεν θέλω να παίξω άλλο!» Ήταν πράγματι μια άσχημη μέρα.

 

Twink4Ήταν ο Syd Barrett ένα εύκολο άτομο για να συνεργαστείτε μαζί του; Γιατί είπατε ότι η τρέλα του Syd έχει σίγουρα μεγαλοποιηθεί;

Ο Syd Barrett ήταν πολύ εύκολό άτομο για να δουλέψεις μαζί του. Μπορείς να φανταστείς πόσο πρόθυμος ήταν ώστε να εμφανιστεί και να παίξει με τους Last Minute Put Together Boogie Band στις 26 & 27 Ιανουαρίου 1972. Λίγες μέρες μετά τη συναυλία της 27ης, ο Jack Monck, η Jenny Spiers και εγώ πήγαμε στο σπίτι του Syd στη Hills Rd, στο Cambridge, το οποίο ήταν κοντά στο αγροτόσπιτό μου στην Union Rd, για να τον ρωτήσουμε αν ήθελε να σχηματίσει ένα συγκρότημα με μένα και τον Jack. Είπε «ναι» και την επόμενη μέρα ξεκινήσαμε πρόβες στο υπόγειο του Syd. Εκείνο ήταν πολύ μικρό και με χαμηλό ταβάνι, έτσι μετακινηθήκαμε σε μια αποθήκη στο πίσω μέρος του αγροτόσπιτου στην Union Rd, το οποίο ήταν πολύ πιο κατάλληλο. Τόσο ο Jack όσο κι εγώ φύγαμε από τους Last Minute Put Boogie Band. Ο Syd ήταν πάντα στην ώρα του για πρόβες και συναυλίες και κάποια από τα τζαμαρίσματά μας ήταν καταπληκτικά. Επιλέξαμε το όνομα Stars για το συγκρότημά μας.

Ανέκαθεν έλεγα ότι η «τρέλα» του Syd έχει μεγαλοποιηθεί και εξακολουθώ να το πιστεύω αυτό. Ήμασταν φίλοι από το 1967, όταν παίξαμε πολλές συναυλίες μαζί, ενώ ο Syd ήταν στους Pink Floyd και εγώ ήμουν στους Tomorrow. Ωστόσο, ήρθαμε πιο κοντά στο Cambridge το 1972 με την ίδρυση των Stars και ο Syd δεν ήταν πιο παράξενος από ό,τι όλοι οι άλλοι εκείνη την εποχή. Νομίζω πως του φέρθηκαν πολύ άσχημα τα μέλη του συγκροτήματός του και το management των Pink Floyd εκείνη την περίοδο. Περιθωριοποιήθηκε και το βρήκε δύσκολο να το αντιμετωπίσει. Σπρώχτηκε έξω από το συγκρότημα που ξεκίνησε, ονόμασε και καθόρισε το μουσικό του ύφος και ο ίδιος δεν συνήλθε ποτέ. Οι Stars ήταν ο «τελευταίος γύρος» για τον Syd αλλά οι ίδιες δυνάμεις έπιασαν πάλι δουλειά και οι Stars βγήκαν εκτός.

 

Διασκεδάσατε όταν περιοδεύατε με τον Nik Turner (Hawkwind) τη δεκαετία του ‘90;

Γνωρίζω τον Nik Turner από το 1970 και τον θεωρώ έναν από τους παλαιότερους και πιο αγαπητούς φίλους μου. Ξεκινήσαμε το PINKWIND concept τότε μαζί, το οποίο βοήθησε και τα δύο συγκροτήματα να λάβουν αναγνώριση. Σκέφτηκα το όνομα PINKWIND. Τη δεκαετία του ‘90 συνεργαστήκαμε και πάλι και παίξαμε περίπου 15 συναυλίες, ανάμεσα στις οποίες και στο παγκοσμίου φήμης Strawberry Fair στο Cambridge υπό τον τίτλο PINKWIND. Ηχογραφήσαμε 2 live albums, όταν βρισκόμασταν σε περιοδεία, το “Festival Of The Sun” LP & CD και το “Purple Haze” μόνο σε CD. Ήταν υπέροχο που δούλεψα και πάλι με τον Nik! Πέρυσι, οι δύο μας εμφανιστήκαμε στο Συνέδριο Breaking, στη 2η Διακλαδική Διάσκεψη για την Ψυχεδελική Συνείδηση στο Πανεπιστήμιο του Greenwich και ο Nik, επίσης ήρθε στο party των Twink & The Technicolour Dream, όταν τελειώσαμε την ηχογράφηση του album “You Reached For The Stars”, το οποίο κυκλοφόρησε από την Sunbeam Records μόνο σε CD.

 

Πιστεύετε ότι το punk rock κίνημα είχε οποιαδήποτε σχέση με τη μουσική ή ήταν απλά μια εφεύρεση του μάρκετινγκ; Εγώ πιστεύω το δεύτερο.

Πιστεύω ότι το “punk rock” είχε πολύ μικρή σχέση με τη μουσική και δεν ήταν περισσότερο από μια εφεύρεση του μάρκετινγκ. Το 1974 έκανα παρέα με έναν τύπο που ονομάζεται Nils (σ.σ.: Stevenson), που αργότερα έγινε το δεξί χέρι του Malcolm McLaren (σ.σ.: ιδιοφυΐα στο μάρκετινγκ και manager των Sex Pistols) και manager των Siouxsie & The Banshees. Εκείνη την εποχή, μου μιλούσε για την ιδέα του να φτιάξει ένα συγκρότημα πιο τραχύ και βρώμικο από τους Rolling Stones όταν αυτοί πρωτοξεκίνησαν. Περίπου 18 μήνες αργότερα προέκυψαν οι Sex Pistols. Μόλις το “punk” βαγόνι άρχισε να κυλάει, όλοι πήδηξαν πάνω του συμπεριλαμβανομένου εμού με ένα συγκρότημα που ονομαζόταν The Rings. Χιλιάδες συγκροτήματα αναδύθηκαν σε όλη την Ευρώπη και τις ΗΠΑ, όπως επίσης και μικρές ανεξάρτητες δισκογραφικές εταιρείες και “punk” καταστήματα ρούχων. Οι μεγάλες δισκογραφικές πήδηξαν σε αυτό το νέο κύμα και άρχισαν να υπογράφουν συγκροτήματα με τη χούφτα. Το συγκρότημά μου οι The Rings κυκλοφόρησε ένα single στην Chiswick Records τον Ιούνιο του 1977 με τίτλο “I Wanna Be Free” με το “Automobile” στην άλλη πλευρά και μόλις πρόσφατα ξεπέρασε τις 100.000 επισκέψεις στο Youtube. Επίσης, παίξαμε πολλές συναυλίες γύρω από το Λονδίνο, και μεταξύ άλλων παίξαμε ένα support στους Damned στο Marquee Club του Λονδίνου και στο Punk Rock Festival Mont De Marsan στη Νότια Γαλλία.

 

Twink1Θυμάστε κάποια ενδιαφέρουσα ή άγνωστη ιστορία από τις ημέρες που παίζατε στο θρυλικό UFO club;

Όταν επισκέφθηκα για πρώτη φορά το UFO Club βίωσα αυτό το νέο «happening της ψυχεδελικής σκηνής» στις αρχές του 1967 και ρώτησα τον Joe Boyd (σ.σ.: παραγώγός του Nick Drake και των πρώιμων Pink Floyd), αν το συγκρότημά μου The In Crowd θα μπορούσε να παίξει στο club. Είπε: «Όχι με ένα όνομα όπως το The In Crowd!» Τελικά ήμουν σε θέση να πείσω το συγκρότημά μου να αλλάξει το όνομα, τη μουσική πολιτική και την εικόνα του για να ταιριάζει μ’ αυτή την αναδυόμενη επανάσταση και περιμέναμε στη σειρά για να «κλείσουμε» μια συναυλιά στο club. Νομίζω ότι ήταν το Μάιο όταν το συγκρότημα The Knack σταμάτησε να παίζει στο UFO και κληθήκαμε να τους αντικαταστήσουμε. Εκείνο το βράδυ, κατά τη διάρκεια της εμφάνισής μας ανέβηκε μαζί μας στη σκηνή ο Jimi Hendrix παίζοντας μπάσο. Ήταν ένα καταπληκτικό set με μόνο εμάς τους τρεις: τον Jimi Hendrix, τον Steve Howe και εμένα να τους ωθούμε όλους στο διάστημα με τη μουσική μας. Οι Tomorrow έγιναν ένα από τα μόνιμα συγκροτήματα του UFO παράλληλα με τους Pink Floyd και τους Soft Machine.

 

Πώς συνέβη να τζαμάρετε δύο φορές με τον Jimi Hendrix;

Το πρώτο μου τζαμάρισμα με τον Jimi Hendrix το ανέφερα στην προηγούμενη ερώτηση. Αυτό συνέβη όταν ο μακαρίτης φίλος μου, ο Howard “H” Parker έφερε τον Jimi στο UFO club γιατί ήταν σίγουρος ότι ο Jimi θα ήθελε να μας δει. Εκείνο το βράδυ, όταν ο John “Junior” Wood άφησε κάτω το μπάσο του για να κάνει κάποια παντομίμα στη σκηνή ο Jimi, ο οποίος καθόταν στο πάτωμα στο μέσον του club, πήδηξε στη σκηνή, πήρε το μπάσο του John, το γύρισε ανάποδα, επειδή ήταν αριστερόχειρας, και ξεκίνησε να παίζει με τον Steve Howe και εμένα. Τζαμάραμε για περίπου 20 λεπτά.

Κάποια στιγμή το 1970, αλλά λίγες εβδομάδες πριν πεθάνει ο Jimi δούλευε με τον Stephen Stills στο solo album του Stephen. Μετά από μια ηχογράφηση στα Island Studios ο Stephen και ο Jimi ήρθαν στο Speakeasy Club. Ήμουν εκεί και όταν μπήκε μέσα ο Jimi, ήρθε και μου είπε ότι ήθελε να τζαμάρει με εμένα στα drums. Αρνήθηκα την πρόταση στην αρχή, επειδή ήμουν «χώμα», αλλά μετά από λίγο ο DJ έβαλε το σπουδαίο κομμάτι “Aren’t You Glad” από τους Spirit στο πικάπ το οποίο με ώθησε να πηδήξω πάνω στη σκηνή και να παίξω τα drums μαζί με τη μουσική. Στη συνέχεια, ο Jimi και ο Stephen ήρθαν μαζί μου και με τον Billy Cox στο μπάσο νομίζω και ο DJ έκλεισε τη μουσική του και αναλάβαμε εμείς. Συνεχίσαμε να τζαμάρουμε πάνω στο σπουδαίο Ed Cassidy beat μέχρι που έσπασα το ταμπούρο και έφυγα από την σκηνή.

 

Γνωρίζατε πολλούς σπουδαίους μουσικούς και παρακολουθήσατε live τους πάντες. Ποιος ήταν ο πιο ταλαντούχος μουσικός που έχετε δει στη ζωή σας;

Νομίζω ότι ο Steve Howe είναι ένα εξαιρετικά σπάνιο ταλέντο. Θυμάμαι ένα βράδυ να παίζει το “Strawberry Fields Forever” στο Saville Theatre το 1967 και ο Jeff Beck να στέκεται στην άκρη της σκηνής. Έμεινε έκπληκτος από την απόδοση του Steve στην κιθάρα επειδή είχε βάλει επιπλέον ακόρντα στο τραγούδι. Ο Steve ήταν σπουδαίος τότε και εξακολουθεί να είναι σπουδαίος και σήμερα.

 

Twink6Έτυχε να γνωρίσετε τους Beatles όταν ηχογραφούσατε με τους Tomorrow και τους Pretty Things στο Abbey Road;

Ήμουν τυχερός το 1967 να δουλεύω δίπλα στους Beatles στα Abbey Road Studios, ενώ ήμουν με τους Tomorrow και ηχογραφούσαμε το album μας “Tomorrow”. Ηχογραφούσαμε στο studio 3 και οι Beatles ήταν στο studio 2. Εκείνη την εποχή τελείωναν το album “Sgt. Pepper’s Lonely Hearts Club Band”. Όταν το τελείωσαν, μετά άρχισαν τις ηχογραφήσεις του “Magical Mystery Tour”. Τον Απρίλιο του 1968 μπήκα στους Pretty Things, που μόλις είχαν ξεκινήσει την ηχογράφηση του “S.F. Sorrow” στο Abbey Rd στο studio 3 επίσης (ηχογραφήσαμε το “Well Of Destiny” στο studio 2). Οι Beatles ηχογραφούσαν το “White Album”. Είδα περισσότερο τους “Fabulous Four” το ‘67, όταν ο John (σ.σ: Lennon) και ο George (σ.σ: Harrison) ερχόντουσαν να δουν πώς τα πηγαίναμε. Τους άκουσα να κάνουν τη μίξη στο “Sgt Pepper”, άκουσα τις μπομπίνες των ηχογραφήσεών τους και τους πετύχαινα στο διάδρομο σε πολλές περιπτώσεις. Σπουδαία παιδιά, τους αγαπώ ακόμα.

 

Νομίζετε ότι η κατάρρευση των μεγάλων δισκογραφικών εταιριών είναι ένα είδος δικαιοσύνης για την εταιρική απληστία τους όλα αυτά τα χρόνια;

Για να είμαι απολύτως ειλικρινής δεν ήξερα ότι οι μεγάλες δισκογραφικές είχαν καταρρεύσει. Λέω καλύτερα να φέρουμε πίσω τις μικρές ανεξάρτητες εταιρίες.

 

Έχετε απορρίψει ποτέ μια ενδιαφέρουσα πρόταση για δουλειά, γιατί ήσασταν πολυάσχολος ή για οποιοδήποτε άλλο λόγο;

Ποτέ δεν έχω απορρίψει μια ενδιαφέρουσα πρόταση για δουλειά!

 

Ένα τεράστιο «ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ» στον Twink για το χρόνο του.

Official Twink Facebook page: https://www.facebook.com/pages/TWINK/237130826419795

Loading...
Like
Like Love Haha Wow Sad Angry