Ο Tony Wilson (1950-2007) ήταν Άγγλος παρουσιαστής τηλεοπτικών και ραδιοφωνικών μουσικών εκπομπών και συν-ιδιοκτήτης της ανεξάρτητης θρυλικής δισκογραφικής, Factory Records που καθιέρωσε την μουσική σκηνή του Μάντσεστερ (“Madchester”). Θα μπορούσε να μιλάει κάποιος ατελείωτες ώρες για τα κατορθώματά του. Ήταν ο πρώτος που παρουσιάσε το 1976 στην Αγγλική τηλεόραση -στο Granada TV με έδρα το Μάντσεστερ- punk και post-punk μπάντες όπως οι Sex Pistols και Joy Division, ξεφτιλίζοντας την σοβαροφάνεια και την υποκρισία των Αγγλικών media. Όπως έλεγε αργότερα ο ίδιος με μεγάλη ικανοποίηση: «τα μουνιά στο BBC, δεν είχαν ιδέα τι συνέβαινε τότε». Υπέγραψε τους Joy Division στην Factory, χρησιμοποιώντας αντί για μελάνι, το αίμα του, και τους έδωσε πλήρη καλλιτεχνική ελευθερία. Όταν στις αρχές της δεκαετίας του ’90, η London Records προσπάθησε να εξαγοράσει την Factory, ανακάλυψε ότι τα συμβόλαια με τους καλλιτέχνες της Factory, δεν ήταν τα συνηθισμένα: Οι μπάντες μπορούσαν να φύγουν όποτε γούσταραν και το σημαντικότερο, τα δικαιώματα έκδοσης (publishing) δεν άνηκαν στην εταιρία αλλά στους καλλιτέχνες. Φυσικά δεν δέχτηκε η London Records να εξαγοράσει τη Factory, γιατί στην ουσία, δεν υπήρχε τίποτα για να αγοράσει. Όταν ρωτήθηκε ο Tony Wilson γιατί εφάρμοζε αυτή την πρωτοφανή στα χρόνικα των δισκογραφικών, πρακτική απάντησε: «Στον τάφο μου, θα γράφει “Δεν ξεπουλήθηκα”.Και προστάτεψα τον εαυτό μου απ’ αυτό, μην έχοντας τίποτα να ξεπουλήσω».

tw2Λίγο αργότερα, η Factory χρεοκόπησε και επισήμως,  και το 2007 ο Tony Wilson πέθανε από καρκίνο, χωρίς να καν έχει 3.500 λίρες το μήνα για φαρμακευτική αγωγή. “Αυτό (σ.σ: το φάρμακο Sutent) είναι πραγματικά η μόνη επιλογή μου. Δεν είναι θεραπεία αλλά μπορεί να κρατήσει πίσω τον καρκίνο, αυτό πιθανόν θα έχω μέχρι να πεθάνω. Όταν λένε ότι θα πρέπει να πληρώνω 3.500 λίρες για το φάρμακο κάθε μήνα, σκέφτηκα πού θα βρώ τα χρήματα. Είμαι το μοναδικό άτομο σ’αυτή τη βιομηχανία που είναι γνωστό ότι δεν έβγαλε ποτέ λεφτά. Συνήθιζα να λέω ότι κάποιοι άνθρωποι κάνουν λεφτά και κάποιοι κάνουν ιστορία, που είναι πολύ διασκεδαστικό μέχρι ν’ ανακαλύψεις ότι δεν αντέχεις οικονομικά να κρατήσεις τον εαυτό σου ζωντανό. Ποτέ δεν πλήρωσα για ιδιωτική ιατρική περίθαλψη γιατί είμαι σοσιαλιστής. Τώρα ανακαλύπτω ότι μπορείς να κάνεις κοιλιοπλαστική και πλαστική προσώπου στο (Αγγλικό)Εθνικό Σύστημα Υγείας, αλλά δεν μπορώ  να έχω τα φάρμακα που χρειάζομαι για να μείνω ζωντανός. Είναι σκάνδαλο».

Στην Ελλάδα υπάρχαν και υπάρχουν άτομα έκαναν επαγγελματική καριέρα ως μουσικοί δημοσιογράφοι και ως υπάλληλοι πολυεθνικών δισκογραφικών εταιρίων.  Και εννοείται ότι έκαναν δισκοκριτικές και στους δίσκους της πολυεθνικής για την οποία δούλευαν παράλληλα εκείνη την εποχή. Εμένα μου φαίνεται μη δεοντολογικό και ξεφτιλισμένο αυτό, αλλά αυτά είναι ψιλά γράμματα… Για έναν περίεργο λόγο, κανένας απ’ όσο γνωρίζω δεν ακολοθούσε το δρόμο του Tony Wilson, και να μην συμβιβαστεί. Είναι γλυκά τα φράγκα. Μακάρι να υπήρχε ένας Tony Wilson και στην Ελλάδα. Προσωπικά δεν συμφωνώ απολύτως με το μουσικό γούστο του Tony Wilson, δεν μ’αρέσουν καθόλου οι Sex Pistols για παράδειγμα, ούτε μ’αρέσει γενικά το punk, ούτε συμφωνώ και με όλες τις απόψεις του, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν τον εκτιμώ ως ασυμβίβαστη προσωπικότητα.  Η ταινία “24 Hour Party People” του Michael Winterbottom περιγράφει την ζωή του Tony Wilson, χωρίς κατ’ ανάγκη να ξεχωρίζει τον μύθο από την ιστορική αλήθεια. «Μεταξύ του θρύλου και της αλήθειας, διάλεξε τον θρύλο», είναι η συμβουλή του Kevin Coogan που υποδύεται εξαιρετικά τον Tony Wilson. Και αυτή η ασάφεια είναι που την κάνει ξεχωριστή (πχ η σκηνή με τις πουτάνες στο βαν δεν συνέβη ποτέ στην πραγματικότητα). Την ξαναείδα πρόσφατα μετά από χρόνια, και τώρα κατάλαβα περισσότερα πράγματα. Επίσης τον Tony Wilson υποδύεται ο Craig Parkinson στην πολύ καλή ταινία, ‘Control’ του Antjon Corbijn, απ’όπου και η τρίτη φωτογραφία του παρόντος άρθρου.

 

tw3Μερικές ακόμα ατάκες του Tony Wilson:

«Η jazz είναι το τελευταίο καταφύγιο του ατάλαντου. Οι jazz μουσικοί απολαμβάνουν οι ίδιοι τον εαυτό τους, περισσότερο απ’ότι οποιοσδήποτε άλλος ακούγοντάς τους».

«Ενέργεια, ενέργεια; Η ενέργεια δεν είναι τίποτα παραπάνω από πολύ new age σαχλαμάρα που μασκαρεύεται ως πνευματικότητα».

«Όσο μικρότερη είναι η προσέλευση, τόσο μεγαλύτερη είναι η ιστορία. Υπήρχαν 12 άνθρωποι στο Μυστικό Δείπνο, μισή ντουζίνα στο Kitty Hawk (σ.σ: το όνομα της κάψουλας στο Apollo 14), ο Αρχιμήδης ήταν μόνος του στην μπανιέρα».

«Είμαι κομπάρσος στην ιστορία της ζωής μου».

«Είμαι μεταμοντέρνος πριν αυτό γίνει της μόδας».

loading...
Like
Like Love Haha Wow Sad Angry