HIT CHANNEL ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΗ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ: Mάιος 2011. Το Hit Channel είχε τη μεγάλη τιμή να μιλήσει με ένα  θρυλικό μουσικό: τον πληκτράTom Constanten. O Tom είναι γνωστός από τη θητεία του με τους Grateful Dead κατά την καλύτερη περίοδο της καριέρας τους. Βέβαια στην Ελλάδα ελάχιστοι ακούνε Grateful Dead, τόσα ξέρουν.. Έπαιξε στο Woodstock και μπορείτε να τον απολαύσετε στο πιθανότατα καλύτερο live album όλων των εποχών, το ‘Live/ Dead’ των Grateful Dead. Έχει μεγάλη σόλο δισκογραφία με πειραματικά albums και συχνές συνεργασίες με μέλη των  Jefferson Airplane/Starship. Πρόκειται για πάρα πολύ φιλοσοφημένο άτομο και μπορώ να πώ ότι έμαθα πολλά από αυτά που μας είπε. Έχει κυκλοφορήσει πρόσφατα δύο albums, το πιο  rock ‘Moved to Stanleyville’ με τον Ken Foust  και το κλασικό ‘Deep Expressions, Longtime Known’. Διαβάστε παρακάτω από τα πολύ ενδιαφέροντα πράγματα που μας είπε:

 

tom2Το τελευταίο  rock άλμπουμ  σας είναι το ‘Moved to Stanleyville’ με τον Ken Foust. Ήταν ευχάριστη η δημιουργία του; Είστε ευχαριστημένος από τις αντιδράσεις που έχετε λάβει από τους οπαδούς και τον τύπο γι’ αυτό;

Κάποια στιγμή, στα τέλη της δεκαετίας του ’60, προέκυψε η ιδέα να δημιουργηθεί ένα “Concept  album”. Η ιδέα είναι ότι θα πρέπει να είναι σχεδιασμένο και  διαδοχικά να ελέγχεται, με ακριβείς λεπτομέρειες σε όλη τη διάρκειά του. Τα παραδείγματα αφθονούν, όπως το “Sgt Pepper” των Beatles  και το “The Point” του (σ.σ: Harry) Nilsson.Ένας νόμιμος πρόγονος των concept  albums είναι η καταγραφή των συμφωνικών κομματιών σε δίσκους μεγάλης διάρκειας. Στις ημέρες των δίσκων Berliner 78 στροφών, ένα ‘album’ ήταν πραγματικά ένα άλμπουμ, με πάνω από μισή ντουζίνα δίσκων στις επιμέρους πλευρές τους δεσμευμένα στα αυλάκια του.

Η «Ενάτη Συμφωνία» του Μπετόβεν. Αυτό είναι ένα  concept  album! Φυσικά δεν γνώριζε ο Μπετόβεν για τα  LPs. Ακόμα, κάτι που ανάγεται στον 19ο αιώνα, συνθέτες έγραψαν το περιστασιακό ‘Albumblatt’, μια σελίδα από το album, ας πούμε.

Οι πρόσφατες εκδόσεις του υλικού των Beatles, ωστόσο, αποκαλύπτουν το γεγονός ότι ήταν όλα σχεδιασμένα. Είχαν μηρυκάσει το υλικό που εμφανίστηκε στο ‘White Album’, στο ‘Abbey  Road’ κτλ για πολύ καιρό. Και ο τρόπος που βγήκαν ήταν, επίσης, ακριβώς έτσι όπως πραγματικά έγιναν.
Έτσι, όπως και τα περισσότερα albums, το ‘Moved to Stanleyville’ αποτελείτο κυρίως από το υλικό που είχαμε έτοιμο και αισθανθήκαμε πιο έντονα τώρα ότι πρέπει να το παρουσιάσουμε. Είναι σαν τη συναρμολόγηση ενός παζλ, με εξαίρεση θα πρέπει να δημιουργήσεις  και τα κομμάτια επισης! Όσον αφορά την ανταπόκριση των οπαδών, καλά, είμαι ακόμα έκπληκτος από το πόσο ευγενικοί μπορούν να είναι.

 

Επίσης το 2006, κυκλοφόρησε το ‘Deep Expressions, Longtime Known’ όπου παίζετε κλασσικές συνθέσεις. Είναι η κλασική μουσική το «σπίτι» σου; Νιώθεις πιο άνετα να παίζεις κλασική μουσική από το να είσαι μέλος σε  rock  συγκρότημα;

Αυτές οι ηχογραφήσεις ήταν σαν θετά παιδιά μου για μένα. Είχαν γίνει στο  studio, όταν ηχογραφούσα άλλα έργα, και είχα το πλεονέκτημα ότι πήρα επιπλέον χρόνο για να προσθέσω μερικά κομμάτια που βρέθηκαν στα χέρια μου εκείνη την εποχή. Για παράδειγμα, το  harpsichord  είναι από μια ηχογράφηση του 1972 στο Λος Άντζελες. Είχα κάνει κάποια προσχέδια μουσικής για το  soundtrack  μιας ταινία, και μόλις έγινε η δουλειά, υπήρξε μια μικρή παράταση. Αμέσως έτρεξε μέσα στο «Ιταλικό Κονσέρτο» του Μπαχ. Τότε ρώτησα, αν θα μπορούσαμε να αρχίσουμε να ηχογραφούμε. Ο λόγος που  υπάρχει μόνο το πρώτο μισό του Scarlatti είναι ότι είναι ότι ο χρόνος τελείωσε. Θα μπορούσε να καλύψει εύκολα σε δύο ακόμα CD με ηχογραφήσεις έχουν ήδη ολοκληρωθεί, και ακόμη περισσότερο με τη μουσική που είναι ακόμα στα χέρια μου.

 

Έχετε ευτυχισμένες αναμνήσεις όταν σκέφτεστε τις μέρες σας με τους Grateful Dead; Θυμάστε την εμφάνισή σας στο Woodstock; Είχατε συνειδητοποιήσει ότι το φεστιβάλ αυτό θα γραφεί στην ιστορία της μουσικής;

Ο τεράστιος αριθμός των ατόμων στο ‘Woodstock’ μας κατάπληξε όλους. Περισσότερο και από την ίδια τη συναυλία.

Μιλώντας γενικότερα, υπήρχε μια αίσθηση στη δεκαετία του ’60, ιδιαίτερα τα μέσα της δεκαετίας, ότι πρόκειται για μοναδικές στιγμές. Χαοτικές, συντριπτικές, και μαγικές.

 

tom1Το ‘Live/Dead’ είναι ένα από τα καλύτερα live άλμπουμ όλων των εποχών!  Τι πιστεύετε γι ‘αυτό το άλμπουμ; Είναι αυτή η καλύτερη συναυλία των Grateful Dead  που έχει καταγραφεί;

Κανείς δεν είχε στο μυαλό: «Ας κάνουμε ένα album» όταν παίζαμε αυτή τη μουσική. Το ‘Aoxomoxoa’ εξακολουθούσε να είναι στο στάδιο του  post-production  στο στούντιο εκείνη τη στιγμή και οι τσιγκούνηδες από τη δισκογραφική εταιρεία έκλαιγαν για τα δολάρια που θα είχαν ήδη δαπανηθεί (σ.σ: για το “Aoxomoxoa” που κόστισε πολλά για την εποχή του).Όσο αφορούσε εμάς όμως, ήταν γνωστό το ρεπερτόριο – τραγούδια που παίζαμε για καιρό- και είχαμε την υποχρέωση στη Warner Brothers να παράξουμε ένα προϊόν. Έτσι, η ιδέα να χτυπήσουμε με ένα διπλό άλμπουμ ενός  live show  τους έκανε να  γύρισουν ενθουσιασμένοι στο Χόλιγουντ.

Είχαμε την τύχη να έχουμε μια σειρά από  shows  κλεισμένα. Έτσι αρχίσαμε να καταγράφουμε κάθε συναυλία. Σε δεκαεξακάναλο. Το γνήσιο πράγμα! Κατά κάποιο τρόπο, υπήρχε πάντα κάτι αμφισβητήσιμο κάθε φορά που προσπαθήσαμε (σ.σ: να κάνουμε live ηχογράφηση) – μέχρι εκείνη τη φορά. Αμέσως, τα μάτια όλων μας έλαμψαν. Αυτό είναι! Ας το στείλουμε μακριά!

To ‘Dick’s Picks’ (σ.σ: σειρά από ζωντανές ηχογραφήσεις των Grateful  Dead) είναι μία άλλη συναυλία από το ίδιο Σαββατοκύριακο, και δεν μπορώ ακόμα να καταλάβω μέσα μου τι ήταν αυτό για το οποίο αμφέβαλλαν.

 

Ήσουν ένας μαθητής πραγματικά σπουδαίων όπως των Berio, Stockhausen και Boulez. Ήταν η περίοδος αυτή χρήσιμο για την μετέπειτα μουσική καριέρα σας; Είχατε γνωρίσει τον Holger Czukay και τον Irmin Schmidt από τους Can (ήταν επίσης μαθητές του Stockhausen);

Υπήρχαν πολλοί μαθητές του Stockhausen. Θυμάμαι ιδιαίτερα τον Michael von Biel και τον Johannes Fritsch από το Darmstadt. Έχεις τους αριθμούς τηλεφώνου από τα άλλα παιδιά; Θα ήθελα να τους συναντήσω (σ.σ: δεν θα μπορούσα ποτέ να το φανταστώ ποτέ αυτό!). Είμαι πεπεισμένος ότι ο  Stockhausen  έχει αφήσει μια κληρονομιά μεγάλου βεληνεκούς. Ακόμα, είμαι λυπημένος για τα τελευταία του χρόνια. Πιο συγκεκριμένα, ήταν στο ραδιόφωνο στη βόρεια Γερμανία στις 14 Σεπτέμβρη 2001, μιλώντας για τα πράγματα, κυρίως φιλοσοφικά και πνευματικά. Θα θυμάσαι ότι ήταν ένας αφοσιωμένος Καθολικός. Δεν ξέρω πώς, υπήρχε μια διαδικασία ερωταπαντήσεων  μετά, και κάποιος τον ρώτησε αν οι έννοιες αυτές είχαν οποιαδήποτε εφαρμογή στον πραγματικό κόσμο. Aπάντησε ότι μόλις είχαμε παρακολουθήσει τον Εωσφόρο να δίνει μια παράσταση τέχνης μεγάλης κλίμακας στη Νέα Υόρκη  (σ.σ: εννοεί τις επιθέσεις της 11/9). Μια παράσταση, συνέχισε, που οι άνθρωποι θυσίασαν τη ζωή τους για να συμμετάσχουν σ’αυτή. Η αντίδραση ήταν ηφαιστιώδες αρνητική. Τόνισαν στους επαίνους του για την τραγωδία ως παράσταση τέχνης, αποφασιστικά, χτυπητά  παρέλειψαν να αναφέρουν τον Ένα που πιστώνεται ως ο δημιουργός της τραγωδίας – τον Εωσφόρο, το Διάβολο. Σπουδαίος μεγαλομανής, ναι, ήταν, όμως το άξιζε. Ακόμα κρυβόταν σαν το χέρι στα χαρτιά που δεν κρατάει φιγούρες. Θα έπρεπε να είχε κάνει μήνυση σε όσους τον παρερμηνεύουν για δυσφήμιση.

 

tom3Πιστεύεις ότι το rock ‘n’ roll είναι νεκρό και τα πάντα είναι τώρα γύρω από  managers, συμβόλαια και συμφωνίες; Δηλαδή, ο Jim Morrison είχε δίκιο;

O  John Cage  (σ.σ: θρυλικός Αμερικανός συνθέτης, ποιητής και φιλόσοφος. Παντελώς άγνωστος στην Ελλάδα) κάποτε ρώτηθηκε: «Δεν είναι θαυμάσια που υπάρχει τόση καλή μουσική εδώ γύρω;»

Το θαύμα, απάντησε, ήταν ότι η μουσική θα μπορούσε να υπάρχει στα πάντα. Να είστε σίγουροι, ό,τι συμβαίνει στη σκηνή μοιάζει να είναι πολύ μακριά από τις μηχανορραφίες εκτός σκηνής που καθιστούν δυνατό! Συχνά τα πράγματα πάνε σωστά, αλλά για λάθος λόγο. Αυτό δεν είναι κάτι νέο, όμως..

 

Τι μουσική ακούς αυτή την εποχή;

Τα τελευταία χρόνια ο όγκος της μουσικής για αναψυχή που έχω συνθέσει έχει μειωθεί φανερά. Ακόμα χρειάζομαι ένα λόγο ή μια αιτία για να τοποθετήσω ένα κομμάτι στα χαρτιά μου που τα χρησιμοποιώ για εξάσκιση!

 

Με ποιο μουσικό που θα ήθελες να παίξεις με και δεν έχει συμβεί ακόμη; Ίσως με τον  Tom  Waits;

Δεν σκέφτομαι με αυτόν τον τρόπο. Παίρνω τα πράγματα απλά έτσι όπως έρχονται. Κανένα από τα πιο ικανοποιητικά κατορθώματά μου δεν είχαν τεθεί εκ των προτέρων ως σκοπός. Ακόμα είναι χαρά μου να μοιράζομαι τη σκηνή με μερικούς θαυμάσιους μουσικούς. Τελευταία, ο Country Joe McDonald, ο David LaFlamme (σ.σ.: Αμερικανός βιολιστής, ιδρυτής των Ιt’s A Beautiful Day), o David Freiberg (σ.σ: Jefferson  Starship, τραγουδιστής), ο Slick Aguilar (σ.σ: Jefferson Starship, κιθαρίστας) Αυτoί δεν είναι απλά υπέροχοι παίκτες για μένα. Πρόκειται για μια οικογένεια, μια εκτεταμένη ομάδα υποστήριξης.

 

Έχετε επισκεφτεί ποτέ την Ελλάδα; Στείλτε ένα μήνυμα στους Έλληνες οπαδούς σου.

Η καρδιά μου σπάει τώρα που σας λέω ότι δεν έχω έρθει ποτέ στην Ελλάδα. Ακόμα,οι σχέσεις μου με την Ελλάδα είναι τόσο στενές. Ο πατριός μου, Frank Κωστής  Constanten, ήταν Έλληνας υπήκοος. Ήταν από το νησί της Καρπάθου, στα Δωδεκάνησα. Ήταν ένας παρασημοφορημένος ήρωας πολέμου, κατά την απόβαση της Νορμανδίας τον Ιούνιο του 1944 με την Τέταρτη Μεραρχία Πεζικού, του Αμερικανικού Στρατού.

Είδα το άρθρο μιας εφημερίδας της Νέας Υόρκης, που τον αποκάλεσαν «Ήρωας Μάχης από τη  Savoy Plaza». Δούλευε στο  Copacabana  στη Νέα Υόρκη, όταν είχε προσκληθεί από το τότε νέο Sands Ηotel στο Λας Βέγκας, από όπου μετακόμισε  το 1954.

 

Special thanks to Mr Tom Constanten.

http://www.tomconstanten.com Τσεκάρετέ το!

loading...
Like
Like Love Haha Wow Sad Angry