The Devil's Blood- The Thousandfold EpicentreΑκούσαμε με προσοχή το νέο album των The Devil’s Blood, «The Thousandfold Epicentre».

Το δεύτερο full length των The Devil’s Blood, “The Thousandfold Epicentre” είναι σαφώς πιο «δύσκολο» από το ντεμπούτο τους “The Time of No Time Evermore”. Μετά από αποθεωτικές κριτικές για το “The Thousandfold Epicentre” , όπου εξυμνούσαν τα αποκρυφιστικά και δεδηλωμένα σατανιστικά ενδιαφέροντα της μπάντας, υπονοώντας μέχρι και ότι ο Διάολος (σ.σ:ξέρετε η εφεύρεση των χριστιανικών ιερατείων που τους βοηθάει να κρατιούνται ακόμα καλά στις business τους) τους βοήθησε στην σύνθεση των κομματιών!!! Αν είναι δυναμόν! Έχοντας προηγηθεί δύο πολύ καλά albums από τους Opeth (“Heritage”) και τον Steven Wilson (“Grace for Drowning”) επηρεασμένα όσο δεν πάει από το progressive rock και τον jazz rock/fusion των ‘70s είχα μεγάλη ανυπομονησία να ακούσω τον νέο album των The Devil’s Blood, θετικά προκατελειμένος. Εδώ να σημειώσω, ότι όταν μέχρι πριν δύο-τρία χρόνια αναφέρονταν κάποιοι σε συγκροτήματα όπως οι Anathema και έγραφαν ότι έχουν “retro επιρροές όπως τους Pink Floyd”, έβγαζα φλύκταινες. Τώρα μετά από τα προαναφερθέντα albums και φυσικά λόγω έλλειψης πρωτοτυπίας στην σημερινή μουσική, όλοι ανακάλυψαν τα ‘70s και τις μπάντες που προσκυνούν αυτή τη μουσική την οποία πλέον οι ίδιοι δεν την αποκαλούν υποτιμητικά retro ή «δεινοσαυρική» (άλλος γελοίος όρος που χρησιμοποιούν), αλλά “vintage rock”.Λαμβάνοντας όλα αυτά υπ’όψιν μου, περίμενα να ακούσω κάτι εξίσου καλό με τα πρόσφατα των Opeth και Steven Wilson, αλλά μπορώ να πω ότι τελικά δεν το άκουσα.Όλες αυτές οι «περικοκλάδες» που κύκλωναν την μουσική των The Devil’s Blood για σκοτεινή, αποκρυφιστική και τελετουργική μουσική (και καλά), δεν με έπεισαν.Δεν άκουσα ούτε κάτι «σκοτεινό» ούτε κανένα αριστούργημα. Άνετα μπορώ να πω ότι το album “The Piper At The Gates of Dawn” των Pink Floyd (1967) και το τραγούδι “Revolution 9” των Beatles (1968-“White Album”) ήταν απείρως πιο «διεστρεμμένα», αλλόκοτα,αυθόρμητα και ΠΡΩΤΟΤΥΠΑ για την εποχή τους.Εποχή την οποία τα μέλη των The Devil’s Blood,δεν είχαν γεννηθεί.

Μην με παρεξηγείτε, δεν λέω ότι το album είναι κακό.Είναι αρκετά καλό, απλά δεν είναι αριστούργημα και οι αποκρυφιστικές ασχολείες του που τόσο διαφημίζουν, δεν προσθέτουν κάτι στη μουσική τους.Τώρα, πόσο «αποκρυφιστικές» ασχολείες είναι αυτές, που τις συζητάς δημόσια και τόσο εκτενώς μάλιστα… Μάλλον marketing που απευθύνεται σε καθυστερημένους το βλέπω εγώ, αλλά όλο και κάποιοι θα τσιμπήσουν.Εδώ υπάρχουν ακόμα άτομα το 2011 που παίζουν τον «παπά» στο Μοναστηράκι…

Το album έχει πολύ μεγάλη διάρκεια, οι περισσότερες συνθέσεις είναι υπερβολικά μεγάλες χωρίς εναλλαγές μεταξύ τους, επαναλαμβάνονται και «απλώνοντας» συνεχώς θα ίδια θέματα, κάτι που αφαιρεί στο τελικό αποτελέσμα, μιας και οι Devil’s Blood, δεν είναι ούτε Pink Floyd ούτε Grateful Dead ή King Crimson για να γράψουν 9 λεπτα και 15 λεπτα αριστουργήματα.Ίσως αν δεν ήμουν άρρωστος και τους έβλεπα live, να έκλανα μέντες αλλά εδώ σχολιάζουμε το album και όχι τις εμφανίσεις τους. Στις οποίες εμφανίσεις τους, χρησιμοποιούν για «τελετουργικούς» σκοπούς και αληθινά αίματα ζώων.Κάτι το οποίο εγώ ΔΕΝ «το κάνω γαργάρα» και με ενοχλεί αφάνταστα!

Συνολικά, το “The Thousandfold Epicentre” είναι ένα καλό album με μεγάλες συνθέσεις, 70s ήχο,με leads και solos επηρεασμένα από τον Michael Schenker (U.F.O, MSG), πολύ καλό rhythm section, μια τραγουδίστρια (την οποία αποκαλούν οι ίδιοι “Mouth of Satan” ) να κάνει καλές ερμηνείες αλλά ασφαλώς δεν είναι αριστούργημα ούτε η τραγουδίστρια τόσο πειστική και «αγωνιώδης» όσο η Τάνια των Ελλήνων Universe217.

loading...
Like
Like Love Haha Wow Sad Angry