Αφίσα «The Color Purple»

Διάρκεια: 154 λεπτά
Σκηνοθεσία: Steven Spielberg
Σενάριο: Alice Walker (novel), Menno Meyjes (screenplay)

Η ζωή και οι δοκιμασίες μιας νεαρής Αφροαμερικανής, στις αρχές του 20ου αιώνα.

Η Σίλια είναι μια μικρή μαύρη που ζει σε μια νότια πολιτεία των Η.Π.Α (η οποία δεν συγκεκριμενοποιείται ποτέ) στις αρχές του 20ου αιώνα. Ο κόσμος της είναι γεμάτος σκληρότητα όπου και να κοιτάξει. Από τη στιγμή που ο πατέρας της την παντρεύει με έναν σύζυγο που προσωποποιεί την έχθρα του κόσμου της απέναντί της, η Σίλια θα έχει ήδη χάσει πολλά πράγματα από τη ζωή της και θα συνεχίσει να χάνει μέχρι να βρει τη δύναμη να σταθεί στα πόδια της και να απαιτήσει από τη ζωή όλα αυτά που αξίζει.

Υπάρχουν τόσα πολλά να πει κανείς για αυτή την ταινία, οι εικόνες και οι χαρακτήρες της έχουν τόση ζωντάνια που νιώθεις να σου μιλάνε και να σου περνούν τα συναισθήματά τους. Ζεις μαζί τους την προσπάθεια και τον πόνο τους, τα διλήμματα και τις δύσκολες αποφάσεις  που τους χτίζουν ή τους διαλύουν. Στην τελική, η φύση τους είναι αυτή που τους οδηγεί στη ζωή, κανένα αόρατο χέρι πεπρωμένου ή μοίρας, η φύση του ανθρώπου και μόνο. Αυτό είναι το μήνυμα που παίρνει ο θεατής από την ταινία, ότι είμαστε αυτό που είμαστε και η ζωή μας εξαρτάται μόνο από εμάς και τις πράξεις μας. Μπορεί κάποιος να γεννηθεί και να μεγαλώσει δυνατός και αδιάλλακτος, και τελικά η αδιαλλαξία του αυτή μέσω της ζωής να τον τιμωρήσει και να τον σπάσει.

Η σκηνοθεσία είναι φυσικά εξαίσια, η αφήγηση της Σίλια για τη ζωή της μέσω των γραμμάτων  της στον Θεό συγκινητική και δένει άψογα με την γενικότερη ατμόσφαιρα της ταινίας. Οι εικόνες πανέμορφες, η μουσική ζωντανή, σε τοποθετεί στον χώρο της δράσης και οι ηθοποιοί εξαιρετικοί, ενώ η Whoopi Goldberg δίνει μια από τις καλύτερες ερμηνείες πρωτοεμφανιζόμενου ηθοποιού στην ιστορία του κινηματογράφου.

Ξέρω ότι το The Color Purple πρόκειται για μια «παλιά» για τους περισσότερους ανθρώπους ταινία, αλλά ταυτόχρονα είναι ένα αριστούργημα κατά τη γνώμη μου, το οποίο πάντα καταφέρνει να μου φτιάξει τη διάθεση κατά έναν παράξενο τρόπο. Η κατάληξή της είναι τόσο έντονα και συγκινητικά ευχάριστη που μπορεί να προκαλέσει και δάκρυα χαράς στον θεατή. Τη συνιστώ ανεπιφύλακτα σε όλους, αλλά ειδικά σε εκείνους που κατά καιρούς νιώθουν την καθημερινότητα,  και την ανασφάλεια  να τους τρώνε τη ζωή και χρειάζονται να συνειδητοποιήσουν ότι πραγματικά, μπορούμε να πετύχουμε πολλά σε αυτή τη ζωή όποιοι κι αν είμαστε και από όπου και αν προερχόμαστε αρκεί να το θελήσουμε.

Like
Like Love Haha Wow Sad Angry
loading...
ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ