«Καμία δουλειά δεν είναι ντροπή. Αρκεί να είσαι ειλικρινής γι’ αυτό που κάνεις. Δεν μπορεί να είσαι πόρνη και να λες πως είσαι μελετητής της σεξουαλικής συμπεριφοράς των ανθρώπων. Όπως δεν μπορείς να κάνεις τηλεμάρκετινγκ και να λες πως είσαι δημοσιογράφος».

Κώστας Βαξεβάνης, «Μάκη άλλο η νανοτεχνολογία, άλλο η νανοδημοσιογραφία»,  29-6-2012 .

 

Το παραπάνω το έγραψε ο εξαιρετικός δημοσιογράφος Κώστας Βαξαβάνης με αφορμή την ενασχόληση του Μάκη Τριανταφυλλόπουλου με το εμπόριο γιλέκων νανοτεχνολογίας που υποτίθεται ότι έχουν «θαυματουργές» ιδιότητες. Βέβαια, εμπόριο προϊόντων κάνουν και άλλοι του δημοσιογραφικού χώρου στην Ελλάδα. Υπάρχει για παράδειγμα μουσικό περιοδικό που εμπορεύεται και στέλνει με αντικαταβολή CDs, DVDs, LPs και t-shirts. Διαθέτει και αριθμό για τηλεφωνικές παραγγελίες. 100% telemarketing δηλαδή.

Θα μου πείτε δικαιολογημένα πώς γίνεται να κρίνει αντικειμενικά κάτι που το ίδιο πουλάει ενώ έχει κάθε (χρηματικό) συμφερόν να κάνει όσο το δυνατόν καλύτερες κριτικές; Αυτό δεν είναι κλασική περίπτωση «Γιάννης κερνάει, Γιάννης πίνει»; Θα εμπιστευόσασταν την κρίση κάποιου που δουλεύει σε κανονικό ή ψηφιακό δισκάδικο για τα albums τα οποία πουλάει; Μάλλον όχι. Θα ήθελε να πενέψει τα εμπορεύματά του, λέει η λογική. Τον Απρίλη του 2012, στο τελευταίο τεύχος του συγκεκριμένου περιοδικού που αγόρασα, σε σύνολο 30 δισκοκριτικών είχαν βάλει 1 δεκάρι, 1 εννιάρι και 14 οκτάρια!!! Αν αυτό δεν είναι γελοιότητα, τότε τι είναι;

Θα θεωρούσατε αμερόληπτη την γνώμη του Άδωνι Γεωργιάδη αν έγραφε βιβλιοκριτικές για τα βιβλία που εμπορεύεται ο εκδοτικός του οίκος; Όχι. Όμως δεν γράφει κριτικές, απλά πουλάει βιβλία και κάνει telemarketing. Γιατί να θεωρείται αντικειμενική και ανυστερόβουλη η κρίση ενός μουσικού συντάκτη όταν το περιοδικό στο οποίο δουλεύει εμπορεύεται φανερά αυτά που κρίνει; Αν και εμείς εδώ στο Hit Channel ανοίγαμε ένα ηλεκτρονικό μαγαζάκι και το ονομάζαμε -ας πούμε- “HitChanneland” και πουλούσαμε albums, θα πιστεύατε τις κριτικές μας; Τί νομίζετε, δεν θα ενδιαφερόμασταν να πάει καλά κι αυτή η υποτιθέμενη ασχολία μας;

telemarketing1Δεν έχω κανένα πρόβλημα με το να θέλει κάποιος να πουλάει δίσκους. Αλλά να πάει να δουλέψει σε ένα δισκάδικο ή να το ανοίξει ο ίδιος, και ηλεκτρονικά άμα γουστάρει ή να γυρίζει στα πανηγύρια, στις λαϊκές και στις καφετέριες με μια χούφτα CDs στο χέρι, όπως οι συμπαθέστατοι μεροκαματιάρηδες Αφρικανοί φίλοι μας. Να μην θεωρεί όμως τον εαυτό του ασυμβίβαστο μουσικό συντάκτη ενώ το ίδιο μέσο από το οποίο πληρώνεται εμπορεύεται αυτά που θα έπρεπε να κρίνει χωρίς ιδιοτέλεια. Να λέει «είμαι πωλητής δίσκων, όχι μουσικός συντάκτης». Που είναι και η αλήθεια στο κάτω-κάτω.

Σε οποιαδήποτε σοβαρή χώρα του κόσμου αυτό θα είχε και αυτονόητες νομικές συνέπειες. Και στην Ελλάδα έχει για τα μέλη της ΕΣΗΕΑ, τουλάχιστον στα χαρτιά. Σε όλο τον κόσμο αυτό αποκαλείται «σύγκρουση συμφερόντων» (conflict of interests) και δεν είναι δεοντολογικά σωστό. Από τη Wikipedia διαβάζουμε: «Μια σύγκρουση συμφερόντων συμβαίνει όταν ένα άτομο ή ένας οργανισμός ασχολείται με πολλαπλά ενδιαφέροντα, ένα εκ των οποίων θα μπορούσε να βλάψει ή να επηρεάσει ενδεχομένως τα κίνητρα για τις πράξεις του στο άλλο. [A conflict of interest (COI) occurs when an individual or organization is involved in multiple interests, one of which could possibly corrupt the motivation for an act in the other]». Και στο site του Ελληνικού Υπουργείου Εξωτερικών γράφει :  «Conflict of interests (Σύγκρουση συμφερόντων). Κάθε γεγονός που μπορεί να επηρεάσει την ικανότητα ενός υποψηφίου, αναδόχου ή καταθέτη προσφοράς ως προς την παροχή αντικειμενικής και αμερόληπτης επαγγελματικής γνώμης».

Ως αφελής και ανυποψίαστος είχα κάνει το λάθος πριν από περίπου 2 χρόνια να γραφτώ στην mailing list του εν λόγω περιοδικού γιατί υπέθετα ότι έτσι θα ενημερωνόμουν άμεσα για μουσικά νέα. Αντιθέτως σχεδόν καθημερινά γύρω στις 2 με 3 το μεσημέρι, λάμβανα email αναφορικά με την επιχειρήση telemarketing του ίδιου περιοδικού (στην οποία δεν είχα δώσει τα στοιχεία μου) με τα νέα προϊοντα που είναι διαθέσιμα προς πώληση. Φυσικά κάποια στιγμή ξεγράφτηκα και ησύχασα και από αυτούς και από το telemarketing που κάνουν.

Θα με ρωτήσετε γιατί το κάνουν αφού δεν είναι και πάρα πολύ σωστό, τουλάχιστον ηθικά; Ας υποθέσουμε ότι η απάντηση «για τα φράγκα» δεν σας καλύπτει. Μάλλον τότε θα είναι η αλαζονεία της πάλαι ποτέ μονοπωλιακής ενημέρωσής τους. Τα ανωτέρω είναι απλές σκέψεις που μου ήρθαν στο μυαλό, και που για ανεξήγητους (;) λόγους κανένας δεν έχει θίξει. Φυσικά, ούτε επαγγελματίας μουσικός δημοσιογράφος είμαι, ούτε κάνω εμπόριο δίσκων, ούτε και τα δύο μαζί.

Loading...
Like
Like Love Haha Wow Sad Angry