Γιατί η «μουσική δημοσιογραφία» στην Ελλάδα έχει τέτοια χάλια;

 

«Ας πούμε μόνο ότι δοκίμαζα τα όρια της πραγματικότητας. Αυτό ήταν όλο. Απλά περιέργεια»   – Jim Morrison

 

Είμαι 26 ετών, μεγάλωσα στην επαρχία και ακούω συνειδητά rock/metal μουσική από τα 14 περίπου, από το καλοκαίρι του 2000. Το Internet δεν ήταν ιδιαίτερα ανεπτυγμένο, ελάχιστοι φίλοι είχαν σύνδεση και το downloading ήταν κάτι άγνωστο. Ίσως να ευθύνονταν και οι αργές ταχύτητες που υπήρχαν τότε στο επαρχιακό δίκτυο. Το μοναδικό δισκάδικο στην πόλη μου που έφερνε metal κυκλοφορίες αρκούνταν στα γνωστά ονόματα Iron Maiden, Metallica, Strotovarius, Helloween κτλ. Ακόμα και το “Live Evolution” των Queensryche έπρεπε να το παραγγείλω για να το φέρουν. Οπότε οι πηγές πληροφόρησης ήταν πάρα πολύ περιορισμένες. Ως οπαδός όλα αυτά τα χρόνια διάβαζα ο,τιδήποτε έπεφτε στην αντίληψή μου. Προφανώς, αυτή την αδυναμία πληροφόρησης τα περασμένα χρόνια την εκμεταλλεύονταν αρκετοί επαγγελματίες για να προβάλλουν αυτά που ήθελαν για δικούς τους λόγους. Μεγαλώντας, γνωρίζοντας και άλλα άτομα, κατάλαβα ότι δεν ήμουν ο μοναδικός στην ηλικία μου που γούσταρε πχ τους Queensryche, όπως συνέβαινε στην πόλη μου με τα 3 Λύκεια που όλοι γνωριζόμασταν με όλους. Όσο περνούσαν τα χρόνια μου έκανε μεγάλη εντύπωση και ακόμη μου κάνει, που δεν έβλεπα πουθενά συνεντεύξεις από μουσικούς, συγκροτήματα και παραγωγούς που μου άρεσαν πολύ. Ήθελα να διαβάσω σε κάποιο ελληνικό Μέσο μια συνέντευξη με κάποιον από τους Pink Floyd, The Who, Free, Grateful Dead, Creedence Clearwater Revival, The Band, Yes, King Crimson, Eloy, Can, NEU!, Amon Duul II, MC5, Yardbirds, The Eagles, The Lovin’ Spoonful, Country Joe & The Fish, από τον John Densmore των Doors, από τον Roy Harper, τον Klaus Schulze, τον τεράστιο παραγωγό Bob Ezrin, από τον Eddie Kramer, με κάποιον από την μπάντα του Eric Clapton, του Roger Waters, την E Street Band του Bruce Springsteen και αρκετούς άλλους. Αλλά γιατί δεν έβλεπα; Ένας από όλους αυτούς τους ‘Ελληνες μουσικούς δημοσιογράφους δεν υπήρχε για να τους πάρει συνέντευξη; Δεν τους γούσταρα μόνο εγώ και θα ήταν σίγουρα πολύ πιο ενδιαφέρουσα μια συνέντευξη μ’αυτούς, αντί για άλλη μία από τους Iced Earth, τους Nightwish και τους Edguy. Για την ακρίβεια τους γούσταρουν πολύ περισσότεροι από τους Iced Earth, τους Nightwish και τους Edguy. Αλλά παρ’όλα αυτά δεν έβλεπα να δημοσιεύεται τίποτα. Δεν μπορούσα να το εξηγήσω μέχρι πριν λίγους μήνες.

 

Ένας καλός φίλος από την παραλία, είχε ένα μικρό web radio, το www.xlr8net.com Το Μάιο του 2010 άρχισα να παίρνω συνεντεύξεις με πλήρη άγνοια γύρω από το πώς γίνονται οι συνεντεύξεις. Από την 1η Οκτώβρη 2010, με αυτόν τον φίλο, τον Φώτη που έχει τελείως διαφορετικά ακούσματα από τα δικά μου, ξεκινήσαμε το www.hit-channel.com . Ήμουν και είμαι ένας οπαδός που ήθελα να ρωτήσω κάποια πράγματα καθαρά από περιέργεια. Ακόμα και σε μουσικούς που είχαν ξαναμιλήσει σε Ελληνικά Μέσα όπως ο Steven Wilson (Porcupine Tree, Blackfield,solo) και ο Mike Portnoy (ex-Dream Theater, Adrenaline Mob, Flying Colors). Και μέσα σε 20 μήνες κατάφερα και μίλησα με όλους αυτούς που ανέφερα, κάτι που δεν έκαναν όλοι οι «μουσικοί δημοσιογράφοι» της Ελλάδας τα τελευταία 30τόσα χρόνια. Είμαι μάγκας που το κατάφερα; Όχι. Απλά από ό,τι φαίνεται, μόνο εγώ το επιδίωξα. Ξέρετε πως γίνονται όλες οι συνεντεύξεις που βλέπετε δημοσιευμένες σε έντυπα και ηλεκτρονικά μέσα; Κατά παραγγελία των δισκογραφικών εταιριών όταν κυκλοφορεί ένα νέο album μιας μπάντας ή ενός καλλιτέχνη ή μέσω των promoters όταν φέρνουν κάποιον για συναυλία στην Ελλάδα. Η δισκογραφική ή ο promoter λένε «μιλάς τότε με τον τάδε» και ο μουσικός δημοσιογράφος το κάνει. Αν του το πουν, θα μιλήσει. Αν δεν του το πουν, δεν θα μιλήσει, ούτε και θα ψάξει μόνος του να μιλήσει. Συνήθως αυτές οι συνεντεύξεις συνοδεύονται και από πληρωμένη διαφήμιση της εταιρίας των καλλιτεχνών, που κάνει και την κριτική των albums λιγότερο αντικειμενική, όπως καταλαβαίνετε. Πίστευα ότι όταν ξεκίνησα αυτό το πράγμα πριν 20 μήνες ότι θα υπάρχουν πολλοί σαν και μένα σε όλη την Ελλάδα που ψάχνουν μόνοι τους , χωρίς να τους κλείνει κανένας άλλος τις συνεντεύξεις, απλά για να κάνουν το όνειρό τους πραγματικότητα και να μιλήσουν με τους ήρωές τους αλλά στην πορεία διαπίστωσα ότι ήμουν μόνος .

 

Δεν είναι όλοι οι Έλληνες μουσικοί δημοσιογράφοι βλάκες ή άσχετοι, υπάρχουν και 3-4 πραγματικά αξιόλογοι με άποψη πάνω στην μουσική και όχι μόνο, που τους εκτιμώ πραγματικά. Όμως όλοι τους είναι συμβιβασμένοι. Όλοι τους. Δεν κυνηγάει κανένας κάτι παραπάνω, να μιλήσει με κάποιον που γουστάρει κι ο ίδιος χωρίς να του την έχει κλείσει την συνέντευξη κάποια εταιρία. Οι περισσότεροι απλά χρησιμοποιούν τα Μέσα στα οποία δουλεύουν, για να ανεβάσουν το νυχτοκάματό τους στα rock/metal bars στα οποία κάνουν κατά κανόνα προβλέψιμα του κερατά DJ sets. Γιατί άλλα λεφτά θα πάρει ο άγνωστος που είναι απλά οπαδός και άλλα ο τάδε «ειδικός» που γράφει στο δείνα Μέσο. Δεν έχω πρόβλημα με τη ανάγκη του άλλου για βιοπορισμό, έχω όμως τεράστιο πρόβλημα με τον συμβιβασμό, τον αυτο-ευνουχισμό και την παντελή έλλειψη φιλοδοξίας. Προσωπικά νιώθω αηδία να βλέπω άσχετους, ηλίθιους ή λαμόγια να κονομάνε σε βάρος των άλλων, εκμεταλλευόμενοι την ταμπέλα του «ειδικού» (της πλάκας) ή το μονοπώλιο που είχαν κάποτε στην ενημέρωση και κατά συνέπεια στον επηρεασμό της αντίληψης των άναγνωστών/ακροατών. Διαβάστε αυτό το κατατοπιστικότατο post από τον άγνωστο σε μένα, Dragon_K εδώ για να διαπιστώσετε ότι ίσως παλιότερα τα πράγματα να ήταν ακόμα πιο άρρωστα.

Το ότι είμαι ιδεαλιστής ή αφελής ή μαλάκας με έκανε να βοηθάω αφιλοκερδώς φυσικά , ένα επαγγελματία μουσικό δημοσιογράφο (και όχι μόνο δημοσιογράφο) να μιλήσει με προσωπικά του απωθημένα. Τον μοναδικό που δεν κάνει αποκλειστικά κατά παραγγελία συνεντεύξεις. Άλλοτε μου έδινε δημοσίως credit γι’αυτό, άλλοτε όχι (τους λόγους δεν τους γνωρίζω). Προσέξτε: εγώ, ο παγκοσμίως άγνωστος βοηθούσα τον φτασμένο αντί να συμβαίνει το αντίθετο!! Σαν να σου λέει: «Οι άλλοι 20-25 “συνάδελφοι” μου στη δουλειά είναι βλάκες» και εγώ αυτόν που ήθελε του τον έβρισκα. Χωρίς να ζητήσω κανενός είδους αντάλλαγμα. Αυτό είναι ένα από τα λίγα πράγματα που έχω μετανιώσει στη ζωή μου -όχι γιατί βοήθησα κάποιον από αυτούς που εκτιμούσα, τον οποίο και εκτιμώ ακόμα- αλλά γιατί κατάλαβα ότι δεν βοήθουσα αυτόν αλλά την Ανώνυμη Εταιρία στην οποία δούλευε να αυξήσει τον πλούτο της. Και μάλιστα τζάμπα. Ευτυχώς ξύπνησα ή για την ακρίβεια με ξυπνήσανε οι φίλοι μου λέγοντάς μου «Είσαι μαλάκας, έχεις μιλήσει με αυτούς που δεν έχει μιλήσει κανένας και δεν έχεις βγάλει ούτε ένα ευρώ. Θα μπορούσες να τις πουλήσεις τόσες συνεντεύξεις που έχεις πάρει και με τέτοια ονόματα». Δεν με ενδιαφέρουν ούτε τα Dj Sets, ούτε οι ραδιοφωνικές εκπομπές, ούτε να γίνω μούρη, ούτε να μάθει κανένας το όνομά μου, ούτε δημόσιες σχέσεις κάνω, ούτε έχω πάρε-δώσε με άτομα που δεν εκτιμώ για να το βουλώνω λόγω επαγγελματικού και προσωπικού συμφέροντος. Είναι χαρά μου που μιλάω μόνο με μουσικούς που γουστάρω και χωρίς ενδιάμεσους και ικανοποιούμαι ακόμα και αν αρέσει αυτό σε 2-3 άτομα. Μόνο αυτό μετράει για μένα.

 

Όλους μας πειράζει όταν οι πολιτικοί συγκαλύπτουν τ’ανομήματά τους και λέμε «κόρακας κοράκου μάτι δεν βγάζει». Κάποιους μας εκνευρίζει που οι μπασκετικοί δημοσιογράφοι κάνουν το ίδιο και μιλάμε για «μασονία» των μπασκετικών. Το ίδιο συμβαίνει και με τους μουσικούς δημοσιογράφους. Τι να πει ο ένας για τον άλλον αφού όλοι με τον ίδιο τρόπο δουλεύουν; Μια χαρά βολεύονται, μοιράζονται και τα μαγαζιά ή τις μέρες που κάνουν πρόγραμμα στο ίδιο μαγαζί και είναι όλοι τους ευχαριστημένοι.

Δεν θέλω να γίνω σαν αυτούς που κοροϊδεύω: να κυκλοφορώ στα metal μαγαζιά παριστάνοντας τον «παράγοντα» και τον «ειδικό», να γράφω «χιουμοριστές» στήλες χωρίς χιούμορ και να λέω εξυπνακίστικες παραριές ή να μην κάνω αυτοκριτική. Για ποια αυτοκριτική μιλάμε; Πότε είδατε να κάνει κάποιος αυτοκριτική; Έχουμε διαβάσει τις απίστευτες ανιστόρητες και μουσικά αναλφάβητες μαλακίες (ας μην επαναλάβω τα παραδείγματα), έχουμε δει 8ρια και 8,5ρια στο “St. Anger” των Metallica, και ένας δεν εχει πει «συγνώμη, έκανα λάθος». Αλλά η αυτοκριτική είναι παραδοχή λάθους και αυτό απαγορεύται αυστηρά γιατί θα χαλάσει το άτρωτο προφίλ των «ειδικών». Κάποιοι δίνουν συμβουλές στους νεώτερους με το στόμφο του opinion maker ή του Πάπα μέσω facebook (άσχετα αν έχουν να πάρουν συνέντευξη από την προηγούμενη χιλιετία) ή «δανείζονται» για τα κείμενά τους καμμιά ατάκα του Randy Pausch χωρίς να τον κατονομάζουν φυσικά, μήπως και ψαρώσει κανένας νεότερος ή ανίδεος και πει «πω-πω, είσαι τρομερός στο γράψιμο μεγάλε ταδε-ίδη!» Νομίζουν ότι απευθύνονται σε καθυστερημένους ή σε άτομα με αλτσχάιμερ. Το ότι αλληλοσυγχαίρονται για την εξυπνάδα τους είναι εξοργιστικό και το ότι φωτογραφίζονται με διάσημες κωμμώτριες ή το να χαλάνε χιλιάδες ευρώ κάθε καλοκαίρι σε spa είναι πνευματικός εκφυλισμός, αλλά γι’αυτούς είναι «χιούμορ» ,«ανοιχτομυαλιά» και «ποιότητα ζωής».

Και μέσα σ’αυτό το βούρκο του τίποτα, λερώνονται και ελάχιστοι καλοί, συμβιβαζόμενοι με ότι τους δίνουν οι δισκογραφικές ή/και με τη απουσία κριτικής τους σ’αυτούς που τους περιβάλλουν. Ζούμε σε δύσκολες εποχές και η ουδετερότητα και απαντήσεις τύπου «ουδέν σχόλιον» δεν δικαιολογούνται. Ειλικρινά,με λυπεί ο συμβιβασμός των άλλων. Έχουν την δυνατότητα να κάνουν κάτι παραπάνω και κάτι χωρίς περιορισμούς και δεν το κάνουν. Βολεύονται στην ευκολία.

 

Μίλαγα με έναν από αυτούς τους λίγους που εκτιμώ πριν μερικούς μήνες και πιάσαμε την κουβέντα και αναφέραμε εναλλάξ μπάντες που θεωρούσαμε υπερεκτιμένες: U2 , Slipknot, Red Hot Chili Peppers, Nirvana, Sex Pistols και όταν ήρθε η σειρά μου είπα τους Metallica. Είχαμε διαφωνήσει μέχρι τότε μόνο στους System of A Down που του άρεσαν και το γνώριζα, και περίμενα να διαφωνήσει και στους Metallica. Αλλά προς έκπληξή μου, συμφώνησε. Και αυθόρμητα είπα «Ναι, αλλά δεν σε έχω δει να το γράφεις». Ο συνομιλητής μου κατάπιε τη γλώσσα του. Δυστυχώς, ακόμα και αυτός που τον έχω ψηλά, έχει πέσει θύμα αυτολογοκρισίας. Βλέπετε έχει φίλους και συναδέλφους κάποιους ειδικούς που επιτρέπουν να λες δημόσια συγκεκριμένα πράγματα, αλλιώς θα γελιοποίησει την άποψη σου όταν του δωθεί η ευκαιρία. Ναι, το 2012 στην Ελλάδα δεν μπορείς να πεις ότι οι Nirvana είναι υπερεκτιμένοι του κερατά, ότι ο Cobain ήταν κάποιος που τον δημιούργησε το MTV επειδή έκλεβε καλά το “More Than A Feeling” των Boston, ούτε είναι εύκολο να πεις ότι σ’αρέσουν οι Yes, οι King Crimson και οι Emerson, Lake & Palmer, γιατί κατ’αυτούς παίζουν «δεινοσαυρικό» rock. Επιτρέπεται όμως να πεις το punk και το grunge «ξέπλυναν» την μουσική από τον δήθεν «δεινοσαυρισμό» και τον ελιτισμό του progressive rock και από το hair metal αντίστοιχα. Δεν λένε οι περισσότεροι ότι το punk και το grunge ήταν δυο κατασκευασμένες υποκριτικές φούσκες που έσκασαν μόλις πέθαναν οι δήθεν ασυμβίβαστοι ήρωες που το προβοκατόρικο marketing (βλέπε Malcolm McLaren) και η μουσική βιομηχανία δημιούργησαν. Έτσι, ο πιτσιρικάς βασισμένος στην άποψη του «ειδικού», του κατά φαντασίαν opinion maker, συμπεραίνει ότι οι Nirvana και οι Sex Pistols είναι περισσότερο cool ακούσματα από τους Pink Floyd για παράδειγμα. Φανταστείτε πόσο περισσότερο ίσχυε αυτό σε εποχές που δεν υπήρχε η ευκολία του downloading, του youtube, των ξένων ιστοσελίδων, αλλά η παντοδυναμία μονοπωλιακών Μέσων πληροφόρησης για τη μουσική.

 

Για αυτό να είστε καχύποπτοι με όλους. Έλεγα παθιασμένος σ’ένα μεγαλύτερο φίλο αυτά που συνειδητοποιούσα ως κάτι πρωτοφανές και μου απάντησε φυσιολογικά «Όταν μπαίνουν τα φράγκα στη μέση, τι περιμένεις; Καλώς ήρθες στην πραγματικότητα». Ακόμα και η δήθεν «ανιδιοτελής» αγάπη τους για την μουσική έχει ταρίφα ή εξαρτάται από την καλοσύνη τρίτων (δισκογραφικών,αρχισυντακτών, promoters) και όχι από τις δυνατότητές τους. Ποστάρουν στο facebook τραγούδια από ψαγμένες και πράγματι καλές μπάντες για να δείξουν ότι ξέρουν πολλά, αλλά κανένας δεν προσπαθεί να μιλήσει με κάποιον από αυτούς είτε τους λένε Uncle Acid And The Deadbeats, είτε Eloy, είτε Can, είτε Comus, είτε Leaf Hound, είτε Captain Beyond. Αφού δεν τους το είπανε, δεν το έκαναν. Μην προσδοκάτε πρωτοβουλίες από την μεριά τους. Εξάλλου αν ήταν να το κάνουν, τόσα χρόνια θα το έκαναν. Έκαναν το καθήκον τους απλά δείχνοντας στους χιλιάδες φίλους τους στο facebook ότι τους γνωρίζουν. Και είναι οι ίδιοι που λένε «στηρίξτε το underground, στηρίξτε τις ανεξάρτητες εταιρίες». Πώς τις στηρίζουν προβάλλοντας μόνο ότι τους πασάρουν ή όποιον τους πληρώνει διαφημίσεις; Αν μια εταιρία δεν έχει διανομή στην Ελλάδα ή κάποιος από την εταιρία δεν προτείνει συνεντεύξεις σε περιοδικά και sites, ξεχάστε το. Δεν πρόκειται να δείτε συνέντευξη στην Ελλάδα ακόμα και αν παίζει κάποιος στους Pink Floyd (μη τυχαίο παράδειγμα). Kανένας τους δεν θα προσπαθήσει. Σ’αυτό δεν υπήρχε πρόβλημα μέχρι πριν από λίγο καιρό, αφού όλοι μίλαγαν με τους ίδιους και όλοι ΔΕΝ μίλαγαν με τους ίδιους. Κάπου εκεί χώθηκα εγώ και τους χάλασα την σούπα. Υπάρχουν άτομα από sites που κάθε πρώι μπαίνουν με αγωνία στο Hit Channel για να δουν τι (μη κατά παραγγελία) συνέντευξη βάλαμε και μετά προσεύχονται οι δισκογραφικές να τους κλείσουν συνέντευξη με κάποιο μεγάλο όνομα για να μας «απαντήσουν». Ακόμα και στον ανταγωνισμό, ο κομφορμισμός τους παραμένει.

Loading...
Like
Like Love Haha Wow Sad Angry
ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ