Ναι, τα φαινόμενα απατούν. Όχι πάντα, μερικές φορές όμως συμβαίνει. Έχοντας κάνει γύρω στις 140 συνεντεύξεις σε 2,5 χρόνια, είχα την ευκαιρία να μιλήσω μιλήσω με μερικούς πολύ σπουδαίους ανθρώπους. Αυτό που μου έχει κάνει την μεγαλύτερη εντύπωση είναι το ότι στη συντριπτική τους πλειοψηφία είναι άνθρωποι πάρα πολύ κατασταλαγμένοι, πολύ απλοί, πολύ φιλικοί και καθόλου ψώνια. Μπορεί κάποια εποχή στην ζωή τους να είχαν τρόπο ζωής αντίστοιχο με αυτό ενός rock star, αλλά σήμερα (οι περισσότεροι που μ’αρέσουν έχουν ηλικία πάνω από 60 έτη) είναι απολύτως προσγειωμένοι. Μπορεί να έχουν λεφτά και κάποιοι απ’αυτούς πολλά λεφτά, και να έχουν πουλήσει εκατομμύρια δίσκους αλλά δεν έχουν χάσει την επαφή με την πραγματικότητα. Ενώ για παράδειγμα δεν μας εντυπωσιάζει όταν ένας Έλληνας αστέρας των μπουζουκιών νομίζει ότι είναι ο Elvis Presley.

Η φωτογραφία που βλέπετε αν και απολύτως αυθεντική δεν ανταποκρίνεται στην ζωή του Steven Wilson (solo, Porcupine Tree, No-Man, Storm Corrosion). Έχω μιλήσει με τον Steven, ο άνθρωπος είναι 100% αφοσιωμένος στη μουσική και όπως μου έχει εξομολογηθεί χωρίς να τον ρωτήσω, δεν επιθυμεί να κάνει οικογένεια γιατί πιστεύει ότι θα τον κρατήσει πίσω ως προς τα μουσικά σχέδια του. Ψυχάκιας με την μουσική. Και αυτό φαίνεται. EDIT: Ανταλλάσσω το email και το κινητό του Steven με το mail ή το κινητό της κοκκινομάλλας της φωτογραφίας. Ντρέπομαι να ρωτήσω τον Steven. Δεν είμαι σίγουρος, αλλά από τα μπουκάλια του νερού, Ιταλίδα πρέπει να είναι. Πληροφορίες εντός.

Διαβάζω ο,τιδήποτε πέφτει στα μάτια μου ή στα χέρια μου. Μου έχει κάνει μεγάλη εντύπωση πόσο συγκροτημένο άτομο είναι ο Keith Richards. Ναι, είναι ο Πάπας του drugs and rock ‘n’ roll τρίπτυχου, έχει σνιφάρει μέχρι και τις στάχτες του πατέρα του (!!!!!!!!!!!) αλλά πέρα από αυτό που πολλοί βλέπουν, είναι ένας ασυμβίβαστος άνθρωπος. Όσο αυτό είναι εφικτό έχοντας τόσα εκατομμύρια και τόση φήμη. Σε όλη του την ζωή πηγαίνει για φαγητό εκεί που τρώνε οι εργάτες. Να έχει φυσικά καλό φαγητό, αλλά να είναι λαϊκό μαγαζί όπου πάνε οι καθημερινοί άνθρωποι μετά τη δουλειά τους. Σε καζίνο πχ όπως θα φαντάζονταν πολλοί, δεν πατάει. Όταν οι Stones ηχογραφούσαν το “Exile on Main St.” στην Νότια Γαλλία, ελάχιστα χιλιόμετρα από το Μονακό, δεν πάτησε ποτέ εκεί. Είχε μια άθλια μηχανοκίνητη βάρκα και όποτε ξύπναγε πήγαινε με την βάρκα να πάρει από τον σπίτι του τον σαξοφωνίστα Bobby Keys (Rolling Stones, John Lennon), που είχε νοικιάσει κι αυτός εκεί σπίτι, όπως και όλοι οι Stones. Στη διαδρομή τον αναγνωρίζανε Αμερικανοί ναύτες από τα πολεμικά που είχαν αράξει εκεί και του πετάγανε στη βάρκα φρέσκο χασίς από τις Φιλιππίνες που είχαν φέρει μαζί τους σε τόνους. «Έι Keith, δοκίμασε αυτό» του λέγανε. Το σπίτι του Keith στην Nellcôte της Ν. Γαλλίας όπου ηχογραφήθηκε το μεγαλύτερο μέρος του θρυλικού album, είχε τοίχους που είχαν καταστραφεί από την υγρασία. Ο Roger Waters όταν έγραψε το “The Wall” έμενε σε μια «σπαρτιάτικη σοφίτα», μακριά από καταναλωτικές απολαύσεις. Αυτά ο πολύς κόσμος δεν τα ξέρει. Μπορεί να μην έχουν άμεση σχέση με την μουσική, δείχνουν όμως το χαρακτήρα του καλλιτέχνη.

Ας πούμε, όλοι ξέρουν το ενδιαφέρον του Jimmy Page των Led Zeppelin για το «απόκρυφο» και τον AleisterCrowley ειδικότερα. Τώρα, το τί σόι απόκρυφο είναι αυτό όταν το γνωρίζουν τόσα εκατομμύρια κόσμου, είναι άλλο θέμα. Υπάρχουν άτομα που έχουν τα ίδια ενδιαφέροντα αλλά αυτό δεν το γνωρίζουν πολλοί. Ο John Lennon ήταν από τους πρώτους και σ’αυτό. Έβαλε τον Crowley στο εξώφυλλο του “Sgt. Pepper’s..” το 1967 (οι Zeppelin ιδρύθηκαν το ’68), και επηρεάστηκε από το “The Psychedelic Experience: A Manual Based on The Tibetan Book of the Dead” των Timothy Leary, Ralph Metzner και Richard Alpert για το τραγούδι “Tomorrow Never Knows” (1966). Μετά τα απέρριψε κι αυτά, όπως και όλα τα άλλα.

Οι τεράστοι Can και ειδικά ο drummer Jaki Liebezeit στο album “Tago Mago (1971). Το Isla de Tagomago είναι ένα μικρό νησί που βρίσκεται νότια της Ibiza και παίζει ρόλο στο έργο του Crowley και το τραγούδι “Aumgn” αναφέρεται στην λέξη που έχει κατά τον Crowley την μεγαλύτερη δύναμη. Ο Holger Czukay, ηγέτης των Can μας είπε επ’αυτού: «Οι περιστάσεις του ήχου όταν ηχογραφούσαμε ήταν ιδανικές για τον Irmin (σ.σ: Schmidt, πληκτράς των Can). To “Tago Mago” ανήκει περισσότερο στον drummer Jaki Liebezeit. Προηγουμένως σκαρφάλωνε στον βράχο Tago Mago νότια της Ibiza κάθε μέρα με σκοπό να να αυτοκτονήσει όταν έπαιζε με τον Chet Baker στη Βαρκελώνη». Δεν θα γινόταν να μην αναφέρουμε τον David Bowie. Δείτε τους στίχους του τραγουδιού “Quicksand” που βρίσκεται στο album “Hunky Dory” (1971). Και τί δεν έχει μέσα το τραγούδι; Και Crowley, και Golden Dawn και Himmler!!!! Μα πόσο μπροστά ήταν! Το ‘χει προσέξει κανένας άραγε; Ανάλογο ενδιαφέρον για τον μυστικισμό έχει και ο Jaz Colemanτων Killing Joke.

Αυτά όμως δεν τα ξέρει ο πολύς κόσμος επειδή οι ίδιοι οι καλλιτέχνες δεν ήθελαν να μαθευτούν. Τα κράταγαν για την πάρτη τους. Όσοι τα έκαναν βούκινο, κατά την προσωπική μου άποψη, δεν ασχολιόντουσαν σοβαρά με το ζήτημα. Άρα, σ’αυτό το σημείο τα φαινόμενα όντως απατούν. Μπορεί να είναι γνωστός κάποιος για ένα πράγμα, και ενώ κάποιου άλλου το ενδιαφέρον στο ίδιο πράγμα μπορεί να είναι πολύ πιο αληθινό, να μην το γνωρίζει κανείς.

keith1Προσωπικά δεν με συγκινούν καθόλου αυτά τα θέματα. Είμαι «φονταμενταλιστής άθεος», που έλεγε και ο μακαρίτης ο Douglas Adams (επιτυχημένος συγγραφέας… και κολλητός του David Gilmour των Pink Floyd!!) Τα αναφέρω αυτά για να δούμε πώς το marketing, με την συγκατάθεση των μουσικών φυσικά, ανακατεύεται και στα «εξωγηπεδικά» ενδιαφέροντά τους (κραυγαλέο παράδειγμα οι Led Zeppelin) για να πουλήσουν μυστήριο στους οπαδούς. Που με την σειρά τους τσιμπάνε. Αυτός είναι ο λόγος κατά τη γνώμη μου, εκτός της πολύ μικρής διάρκειας του κλασσικού line-up, που οι Deep Purple δεν έγιναν τόσο εμπορικά επιτυχημένοι όσο οι Zeppelin. Οι Purple ήταν και είναι πιο cool, δεν έδιναν μεγάλη σημασία στους στίχους, ούτε καλλιεργούσαν μυστήριο γύρω από την μπάντα. Θα μου πείτε «Οι Black Sabbath που έδιναν σημασία σ’αυτά (τουλάχιστον έτσι φαινόταν) γιατί δεν πουλούσαν περισσότερο από τους Purple, αν αυτός είναι ένας από τους λόγους;» Δικαίως δεν ήταν πουλούσαν, γιατί οι Sabbath δεν ήταν καλύτεροι ούτε από τους Purple, ούτε από τους Zeppelin. Οι Purple για μένα ήταν οι καλύτεροι εκ των τριών, μουσικά μιλώντας. Ή για να το θέσουμε κι αλλιώς, οι λιγότεροι βαρετοί. Με κάθε σεβασμό για τους υπόλοιπους φυσικά.

Ας πάμε και άλλα θέματα. Τουλάχιστον από αυτά που γνωρίζω ένας από τους μεγαλύτερους γυναικάδες στην ιστορία του rock ‘n’ roll, είναι… ο Bill Wyman, ο μπασίστας των Rolling Stones για 30 χρόνια και ιδρυτικό τους μέλος. Αυτό ίσως δεν βολεύει κάποιους άλλους μύθους που κυκλοφορούν για άλλα άτομα, γιατί ο Bill Wyman δεν ήταν και πολύ των δημοσίων σχέσεων, ούτε είχε πολλές παρτίδες με τον Τύπο. Δεν νοιαζόταν για τίποτα, ήταν στον κόσμο του. Εδώ σπάνια μίλαγε με τους άλλους Stones. Για παράδειγμα, στις ηχογραφήσεις για το “Exile On Main St.” συνήθως δεν πάταγε. Το περισσότερο μπάσο το ηχογράφησε ο Keith Richards. Διάβασα στην βιογραφία του Bobby Keys ότι εκεί που κάθε μέλος των Stones ζητούσε διάφορα πράγματα από τον εκάστοτε διοργανωτή συναυλιών, ο Wyman ζητούσε μόνο ένα πράγμα: Ένα τραπέζι του πινγκ-πονγκ, στο οποίο τις περισσότερες φορές δεν έπαιζε κανένας σ’αυτό, γιατί απλά δεν ενδιαφερόταν κάποιος να παίξει πινγκ-πονγκ με τον Bill Wyman. Έπαιζε καμμιά φορά με τον Bobby Keys αλλά κι αυτός βαριόταν και προτιμούσε να κάνει καφρίλες με τον κολλητό του από τότε, Keith.

Έχετε δει την τελευταία έκδοση του “Live at Pompeii” των Floyd; Αυτή με τους πλανήτες και τις ηχογραφήσεις από το “Dark Side of The Moon” εννοώ (αν και εγώ επιλέγω πάντα να παρακολουθώ το original film που είναι πιο «σφικτό» θέαμα). Στην πρόσφατη έκδοση βλέπουμε τον Nick Mason του 1972 να πρήζει για ώρα τον υπάλληλο στο κυλικείο του Abbey Road για τα κριτήρια που πρέπει να έχει κατ’αυτόν το κομμάτι της μηλόπιτας που παρήγγειλε. Λεπτομέρεια του κερατά αυτό, αλλά δείχνει το χαρακτήρα του καλλιτέχνη. Όπως και ο Robert Fripp των King Crimson που έφαγε όλα τα σοκολατάκια που είχε φέρει ο John McLaughlin στο Παρίσι από τις ακτές της Χώρας των Βάσκων, την ώρα που του έπαιρνε συνέντευξη. Γενικά από μία λεπτομέρεια μπορείς να καταλάβεις αρκετά πράγματα για τους άλλους. Πχ. Ο Roger Waters ξέρει το έργο του Πλάτωνα απ’έξω κι ανακατωτά. Όπως και ο Thom Yorke των Radiohead του επίσης θεού Noam Chomsky. Άλλο παράδειγμα: Ο Jerry Lee Lewis είχε πυροβολήσει 2 φορές (!!) κατά λάθος (;!;!;!) τον μπασίστα του και όπως μας είπε ο κορυφαίος παίχτης pedal steel guitar, B.J Cole, και στις ηχογραφήσεις του “The Sessions” κυκλοφορούσε συνέχεια με όπλο ανάμεσα στους μουσικούς, τρομοκρατώντας τους!!

Τι θέλω να πω με όλα αυτά; Σίγουρα όχι κάτι συγκεκριμένο.

Loading...
Like
Like Love Haha Wow Sad Angry