Δεκέμβρης 2011.Με την ευκαιρία της κυκλοφορία του   “King  of  Kynical  Control”  των Ελλήνων  Infidel, μιλήσαμε με τον μπασίστα τους, Χρήστο Κισατζεκιάν. Ο Χρήστος είναι γνωστός μουσικός φωτορεπόρτερ και ο άνθρωπος που έχει επηρεάσει περίσσοτερο απ’όλους τα μουσικά μου γούστα. Μετά την ζωντανή παρουσίαση του  “King  of  Cynical  Control”  στο  An, την ακρόαση του  album  με μεγάλη προσοχή, ήρθε η σειρά να μιλήσουμε και με τον μπασίστα των  Infidel, για το  album  και όχι μόνο.

 

Πρώτον,συγχαρητήρια για το  “King  of  Cynical  Control”. Θα μπορούσα να πούμε είναι πιο  progressive και «αταξινόμητο»  σε ταμπέλες από το  “I, Oathbreaker”.

100%. Και οι δύο λέξεις που είπες είναι σωστές.

 

Αυτό έγινε συνειδητά ή προέκυψε από το τζαμάρισμα;

Όχι.Τελείως απρόσμενα. Επειδή όλα μας το κομμάτια, κατά 99,99% γραφτήκαν μέσα στο χώρο του προβάδικου, προέκυψαν δηλαδή από  jam, είναι τελείως μα τελείως, όμως, μη συνειδητή αυτή η στροφή που έγινε. Αφορά πρώτα απ’όλα τα ακούσματά μας και πώς εξελιχθήκαμε πρώτα σαν ακροατές και μετά σαν μουσικοί αυτά τα 5 χρόνια που απουσιάζαμε.

 

Είναι πολύ σπάνιο πλέον να ακούς album  με drums  παιγμένα από άνθρωπο και όχι  drum  machine.Πιστεύεις ότι αυτή η «φυσικότητα» και ο αυθορμητισμός, (πχ. Δεν  χρησιμοποιείτε μετρονόμο) στην ηχογράφηση φέρνουν τη μπάντα κοντύτερα στους οπαδούς;

Μπράβο έπιασες ένα  point. Και στους δυο δίσκους ήμασταν απόλυτα κάθετοι και αρνητικοί στο να χρησιμοποιήσουμε όχι μόνο  drum  machine, ούτε καν  triggers. Οπότε ειδικά στον δεύτερο δίσκο που βοήθησε και σ’αυτό ειδικά ο Βαγγέλης ο Γιαλαμάς από τους  Fragile  Vastness  (σ.σ:και γνωστός Έλληνας παραγωγός), του είπαμε ότι δεν θέλουμε επιπρόσθετα  triggers,κτλ, όλα είναι φυσικά ηχογραφημένα και ας έχουν  αυτή την φυσική ατέλεια που έχουν οι πραγματικοί, αναλογικοί ήχοι των τυμπάνων.

 

kiss4Πόσο δύσκολο ήταν για σένα να συνηθίσεις τα  brutal  φωνητικά του Πούσιου; Σαν ακροατής δεν τα «παλεύεις». Ούτε κι εγώ τα «παλεύω».

Πράγματι. Είναι απίστευτος πώς αυτός ο άνθρωπος και πώς αυτή η μπάντα γενικότερα, πώς βγήκε αυτό το χαρμάνι από όλους μας μαζί,δηλαδή αυτό το φίλτρο που βγήκε μέσα από τις 4 διαφορετικότατες προσωπικότητες στα ακούσματά μας όλοι -ντάξει έχουμε και μερικά κοινά σημεία βέβαια, αφού αλλιώς δεν θα γινόταν χωριό- πώς μπόρεσε αυτό το πράγμα να με κάνει να αγαπήσω στα γεράματα τα  brutal  φωνητικά. Δηλαδή αν μου έλεγες το 2000 ότι εγώ θα παίζω σε μπάντα που έχει  brutal  φωνητικά -όχι ότι θα ακούω,ότι θα παίζω- θα έλεγα ότι είσαι τρελός. Αλλά τα κατάφετε ο άτιμος ο Γιάννης γιατί εκεί που τα βάζει, όταν τα βάζει, όπως τα βάζει, το πόσο τα βάζει -δηλαδή παίζουν όλα ρόλο-  όχι μόνο δεν μ’ενοχλούν άλλά με κάνουν και ξεφεύγω. Δεν το περίμενα ποτέ στη ζωή μου. Καμμιά σχέση μ’αυτά που ακούω  αλλά εκεί που τα βάζει ο Γιάννης, θα με είδες στη σκηνή, τρελαίνομαι γυρνάω,τον κοιτάω και..

 

Τα  album  ηχογραφήθηκε το καλοκαίρι του 2009.Έχετε γράψει καινούργιο υλικό από τότε;

Όχι, δεν έχουμε τόσο πολύ.Δηλαδή έχουμε να έχουμε ένα, ενάμιση κομμάτι, γιατί έχουμε επικεντρωθεί στο να παίζουμε  live-άκια, δίναμε κάθε φορά το χρόνο μας για ένα καλό  support-ιλίκι,  Cathedral, Trouble  κτλ και δίναμε εκεί προτεραιότητα και βάρος και δεν δίναμε χρόνο στο να τζαμάρουμε. Τώρα πάλι έχουμε την προώθηση του  album, αλλά έχουμε πλέον υποσχεθεί επειδή μας έχει λείψει πολύ το τζαμάρισμα, αυτό που ξεκινήσαμε δηλαδή να κάνουμε, που αποφασίσαμε αν έχουμε πχ, μια τρίωρη πρόβα θα παίζουμε τις δυο πρώτες το  set  για το εκάστοτε  live  που έχουμε και άλλη μια ωρίτσα θα μένει για μας για να κάνουμε αυτό που γουστάρουμε. Να κάνουμε τζαμαρίσματα για να βγει κάτι καινούργιο, στο κάτω-κάτω αυτός είναι ο σκοπός μας: Πρώτα απ’όλα να τζαμάρουμε και να γουστάρουμε και να κάνουμε την ψυχοθεραπεία που μας δίνει η μουσική και μετά όλα τ’άλλα. Οπότε πράγματι μας έχει λείψει,θα το κάνουμε σύντομα.

 

Θα περιοδεύσετε για το  “King  of  Cynical  Control” στην Ελλάδα ή και στο εξωτερικό;

Στο εξωτερικό είναι πάρα πολύ δύσκολο παρ’ότι δεν το αποκλείουμε, αλλά είναι πάρα πολύ δύσκολα γιατί όλοι μας είμαστε μεγάλοι, ο μέσος όρος είναι τεράστιος, δηλαδή ο μικρότερος είναι 38 και ο μεγαλύτερος 45, -καλή ώρα- οπότε λογικό είναι ο καθένας να έχει την καριέρα του: άλλος είναι παντρεμένος, όλοι μας έχουμε μια καριέρα και δεν μπορούμε να λείψουμε για πάρα πολύ όπως τα πιτσιρίκια, το οποίο το κάνει αυτό λίγο δύσκολο. Αλλά από κει και πέρα για Ελλάδα ήδη το προγραμματίζουμε: Τρίκαλα, Λάρισα, Θεσσαλονίκη, Κομοτηνή, Ηράκλειο Κρήτης κτλ, θα κάνουμε ότι μπορούμε μέχρι και το επερχόμενο καλοκαίρι και θα το μαθαίνετε αυτό από τα Μέσα, από το  Internet  κτλ. Θα κάνουμε ότι μπορούμε να βγούμε στο δρόμο, όχι τίποτα άλλο, και για να ακούσει ο κόσμος και για να καυλώνουμε και κακά τα ψέματα, και για να προωθούμε το  merchandising  μας.

 

Μ’αρέσει στο “King of  Cynical  Control”  που το μπάσο ακούγεται ξεκάθαρα όπως του  Geezer  Butler  στους δίσκους των  Black  Sabbath.

(Γέλια) Τώρα είπες κάτι!! Δεν είναι τυχαίο αυτό, είναι ο απόλυτος μέντοράς μου.Αν υπάρχει ένας άνθρωπος που με επηρέασε τόσο πολύ στο θέλω να γίνω μπασίστας στη ζωή μου όλη, αυτός είναι ο   Geezer.

 

Φαντάζομαι θα νευριάζεις ως μπασίστας να ακούς το μπάσο εξαφανισμένο στην μίξη;

Βέβαια, και αυτό δεν έχει συμβεί ποτέ σε ό,τι και αν έχω συμβάλει, και στο  album  των  What’s  The  Buzz?  και σ’αυτά των  Infidel. Ευτυχώς συμφωνούνε και οι υπόλοιποι και τους αρέσει.

 

Τρομερή η διασκευή στο  “Here  Comes  The  Rain  Again”  των  Eurythmics.

Δεν είναι τρομερή,ε; Είναι Διασκευή με «Δ» κεφαλαίο.

 

Άλλο τραγούδι τελείως! Αλλά στεναχωρήθηκα που τελικά δεν διασκευάσετε το  “Waiting  For  The  Sun”  των  Doors.

Το διάβασες, ε ; Ναι, πράγματι  το ‘χαμε διασκευάσει φίλε και ξέρεις γιατί σταματήσαμε; Γιατί εκείνο δεν μας έβγαινε διασκευή, μας έβγαινε ψιλο-εκτέλεση/διασκευή. Αλλά που λες αυτός ήταν ο μοναδικός λόγος επειδή ακριβώς σεβόμαστε αυτό το θηριώδες τραγούδι και τη θηριώδη μπάντα.

 

kiss3Εξαίρεση είσαι που το λες!

Σε τι πράγμα; Ναι, στο χώρο των μεταλάδων εννοείς; Μην τρελαθούμε, οι ροκάδες τους έχουν πολύ ψηλά! Οι μεταλάδες λίγο.. Τι λέμε τώρα, ρε συ;! Ο λόγος ήταν αυτός αν σου απάντησα, δεν μας έβγαινε διασκευή με «Δ» κεφαλαίο, μας έβγαινε διασκευούλα/εκτέλεση αλλαγμένη λίγο.. Άστο καλύτερα.

 

Παίζεις με 5χορδο μπάσο.Πότε και πώς ξεκίνησες να παίζεις έτσι; Ακόμα και οι επαγγελματίες μουσικοί κατά πλειοψηφία χρησιμοποιούν 4χορδα;

Το 5χορδο είναι μάρκα Ιωαννίδης κατ’αρχήν. Ο Γιάννης Ιωαννίδης είναι απίστευτος, δηλαδή είναι παγκοσμίου κλάσης τα όργανά του και αυτό έχει αποδειχθεί από ανθρώπους που τα έχουν πιάσει στα χέρια τους και έχουν τρελαθεί και έχουν αφήσει όλα τα υπόλοιπα που έχουν παροπλίσει τεράστια μπάσα. Και σε κάποια φάση δοκίμασε και ο Γιάννης να βγει στην μεγάλη αρένα και πήγε σ’αυτά τα μεγάλα φεστιβάλ μουσικών οργάνων να προωθήσει το δικό του: Γερμανίες,Αμερικές και διάφορα τέτοια και όσο κατάφερε να πηγαίνει εκεί πριν την κρίση στεκόταν περήφανα και ισάξια με τον  Tobias  και διάφορους άλλους που έχουν τα μέσα, που έχουν γεννηθεί σε άλλη χώρα και έχουν τεράστιες ευκαιρίες. Το είδα στα χέρια του Γιώτη του Κιουρτσόγλου και το ερωτεύτηκα και είπα «θέλω κι εγώ ένα τέτοιο», το απέκτησα το ’97 και από τότε παίζω και στην 5η χορδή ρε φίλε και αυτό ήρθε κι έδεσε με το 2000, δυόμιση χρόνια μετά που αρχίσαμε με τους  Infidel  μου χρειάστηκε απόλυτα γιατί κουρδίζουμε που κουρδίζουμε ένα τόνο κάτω, έχω και τη «σι», την ποιο βαριά χορδή και έρχεται και δένει κουτί.

 

Είσαι το μοναδικό άτομο στην Ελληνική σκηνή για το οποίο δεν έχω ακούσει από κανέναν κακή κουβέντα.

(Γέλια) Το’ χω ξανακούσει αυτό και καταχαίρομαι.

 

Πόσο δύσκολο είναι αυτό σε μια σκήνη που οι ίδιοι οι μουσικοί που την αποτελούν λένε ότι βασιλεύει η μιζέρια, τα ψώνια και οι πισώπλατες μαχαιριές;

Είναι δύσκολο και αυτό το κάνει ακόμα πιο τεράστια υπόθεση, όταν ακούω από δω και από κει αυτές τις δηλώσεις. Ως επί το πλείστον είμαι γενικής αποδοχής που λέμε. Δεν ξέρω, με κάνει και νοιώθω αφάνταστα όμορφα. Μήπως επειδή εγώ ο ίδιος είμαι σε εισαγωγικά παράδειγμα αυτού τον οποίο διδάσκω. Δηλαδή επειδή είμαι πάντα ταπεινός, είμαι πάντα  down-to-earth  με την καλή κουβέντα για τον οποιοδήποτε, εκτός γι’αυτόν που έχει αποδειχθεί επανειλημένα ότι είναι φάουλ  και πέναλτι; Μήπως επειδή είμαι πάντα θετικά προδιατεθημένος για την ζωή και τους γύρω μου, αυτό μου γυρνάει έτσι σαν μπούμερανγκ, μόνο έτσι μπορώ να το εξηγήσω.

 

Είσαι γνωστός φωτογράφος, γράφεις σε περιοδικό,  έχεις μπάντα, διαβάζεις βιβλία.  Πότε προλαβαίνεις; Σου έχει πει ο  Steven  Wilson  κανένα μυστικό πώς να κάνεις τις 24 ώρες της μέρας, 124;

(Γέλια) Αυτό έχει να κάνει επειδή όλη μου η ζωή περιστρέφεται γύρω από την μουσική, επειδή ακούω μουσική από 9 χρονών, παίζω μουσική, σε μπάντες δηλαδή από τα 13 μου, οπότε συνθέτω τραγούδια από λίγο αργότερα και γράφω  που και που στίχους για κομμάτια, φωτογραφίζω μουσική από το 1989 σε Ελλάδα και εξωτερικό, γράφω για μουσική και μιλάω για μουσική με τεράστιες φυσιογνωμίες από τον 1991 και μετά για το  Metal  Hammer,το  Zoo,το Ποπ και Ροκ κτλ. Βάλε και τα  Dj sets  που εδώ και καμμιά δεκαπενταριά-είκοσι χρόνια άρχισα να κάνω για την καύλα μου και να μοιράζομαι την μουσική από δω και από κει. Αν το κοιτάξεις έτσι, δεν υπάρχει κάτι που αφορά την μουσική και δεν το κάνω. Επειδή όλη μου η ζωή έχει να κάνει με την μουσική, προφανώς γι’αυτό και τα προλαβαίνω.

 

Είσαι με διαφορά ο καλύτερος και πιο καταξιωμένος στον Ελληνικό χώρο κι όμως ακόμα κυνηγάς να μιλήσεις θα άτομα που θαυμάζεις, ενώ πολύ (και πολλοί)  νεότεροι σου που θα έπρεπε να έχουν φιλοδοξίες κάθονται και τα ξύνουν, τα περιμένουν όλα έτοιμα και το μόνο που τους νοιάζει είναι τα νυχτομάκατα από τα βαρετά   DJ-λίκια που κάνουν. Δεν την θεωρείς αυτήν κατάσταση εντελώς αρρωστημένη;

(Παύση) Κρίμα. Κρίμα που συμβαίνει αυτό γιατί το σαράκι της δημιουργίας και του να ψάχνεσαι είναι από τα πιο σημαντικά συστατικά για μένα, που σε κρατάνε στη ζωή. Δηλαδή αν χάσεις το κίνητρο του να ψάχνεις και να ψάχνεσαι για κάτι καλύτερο και για κάτι επόμενο (σ.σ: “And when  at last  the work  is done, don’t  sit  down, it’s  time  to  start  another  one”  έγραψε ο Μεγάλος το ’73)  χάνεις την μπάλα και μετά η ζωή σου γλιστρά μέσα απ’ τα ίδια σου τα δάχτυλα.

 

Εσύ με τόσα που έχεις κάνει, θα μπορούσες πλέον να μην κάνεις τίποτα, να πεις «εγώ τα ‘κανα».

Όχι, όχι .

 

Κάποιοι όμως δεν τα έχουν κάνει ακόμα αυτά. Ούτε κυνηγάνε να τα κάνουνε. Το μόνο που τους νοιάζει είναι… «έχω 4.000 φίλους στο  Facebook», «έχω 5.000 φίλους στο  Facebook»! Δεν κυνηγάνε να κάνουν κάτι, να μιλήσουν με κάποιον που δεν έχει μιλήσει κανένας..

Ναι, και να το μοιραστούνε πόσο μάλλον μετά.

 

kiss2Ντάααξει..  Όχι για τους άλλους, να το κάνουν για τον εαυτό τους. Να βάλουν πρόκληση στον εαυτό τους.

Αυτό ακριβώς. Για μένα το να βάζεις πρόκληση στον εαυτό σου είναι για μένα ο πρώτιστος κανόνας που σε κρατάει στη ζωή. Οπότε δεν ξέρω, είναι στον άνθρωπο, είναι στην ιδιοσυγκρασία του καθενός. Εγώ από πάντα μου λέγανε,  ο πατέρας μου.. Ο πατέρας μου είχε πολύ πλάκα γιατί ήταν ερασιτέχνης εφευρέτης . Ερασιτέχνης αλλά ήταν αυτό που λέμε εφευρέτης, ρε παιδί μου. Εφευρέτης μικρών ευρεσιτεχνιών. Μικρών εώς τεράστιων. Ο άνθρωπος ποτέ δεν κατάφερε να βγάλει λεφτά από αυτό, από μια ευρεσιτεχνία του. Αλλά όταν είχα γεννηθεί, όταν έγινα 4-5 χρονών, έλεγε «μπορεί να μην έγινα τεράστιος εφευρέτης παγκόσμια, αλλά έκανα μια από τις μεγαλύτερες εφευρέσεις του κόσμου, εφεύρεσα το αεικίνητο» και έδειχνε εμένα. Το αεικίνητο ξέρεις τι είναι; Αυτό που δεν σταματάει να κινείται ποτέ.  Το αεικίνητο πράγματι στους νόμους της Φυσικής θεωρείται ανέφικτο. Υπάρχει τριβή, υπάρχει αδράνεια, η οποία το κάνει ανέφικτα. Έλεγε «εφεύρεσα το αεικίνητο» και έδειχνε εμένα. Οπότε έχει να κάνει με  DNA, δεν ξέρω ρε.

 

Εγώ πιστεύω εξελίσσεται, δεν το ‘χεις αρχικά.

Σίγουρα εξελίσσεται και το ποτίζεις κιόλας. Αν δεν το ποτίσεις ξεραίνεται.

 

Είναι ενεργοί οι  Whats  The  Buzz?; Από το  reunion  με την αρχική σύνθεση έχετε να παίξετε.

Λοιπόν, συμβαίνει το εξής: Από το 2007 που χωρίσαν οι δρόμοι μας με τον Φίλιππο τον Σκλαβενίτη ως κιθαρίστα και παίξαμε εκείνο το Γενάρη  support  στους  The  Answer, ήμασταν σε διαδικασία να ψιλοπέσουμε σε κατάθλιψη ψυχολογικά.Βρήκαμε κιθαρίστα τον Αλέξη τον Φλούρο από τους  Fragile  Vastness. Πολύ καλός φίλος, απίστευτος κιθαρίστας, τρομερός τεχνίτης, τεράστια φαντασία. Οι συγκυρίες όμως, ενώ ξεκινήσαμε να κάνουμε από τον Οκρώβριο του 2009 πρόβες, πάνω που είχαμε στρώσει την μπάλα, έρχεται η οικονομική κρίση, τεράστια οικονομικά προβλήματα, μιλάμε προβλήματα επιβίωσης καθημερινής. Δάνεια από την τράπεζα όπου θα γινόντουσαν κατασχέσεις και διάφορα τέτοια. Και ο Αλέξης αντιμέτωπος μ’αυτά και ο Σωτήρης ο Λαγωνίκας, ο  drummer  μας και κολλητός μου φίλος αντιμέτωπος μ’αυτά, και η  Jane  (σ.σ: τραγουδίστρια των  What’s  The  Buzz) αντιμέτωπη με αντίστοιχα. Όχι μ’αυτά ναι μεν, επειδή δεν είναι ιδιοκτήτρια ακινήτου αλλά επειδή είχε προβλήματα οικονομικά, οπού ουσιαστικά  δεν μπορούσε ώρες- ώρες να βάλει βενζίνη για βάλει στο αυτοκίνητο για να ‘ρθει από τον Άγιο Στέφανο στον Πειραιά για να κάνουμε πρόβα. Για τέτοια φάση σου μιλάω τώρα. Το ένα φέρνει τ’ άλλο με αποτέλεσμα να πνιγούμε μέσα στην αδυσώπητη πραγματικότητα  που συμβαίνει εδώ και δύο χρόνια. Στην προσπάθεια να αναγενήσουμε τους  What’s  The  Buzz  φάγαμε τρικλοποδιά από την κρίση και την σκατοπραγματικότητα που μας πήρε από κάτω. Γιατί πέρα από τα οικονομικά προβλήματα κτλ.

 

Αυτά να τα γράψω;

Φυσικά! Πέρα από αυτά, υπάρχει και η ψυχολογία. Εγώ σου λέω είχε 5 Ευρώ η  Jane  να βάλει βενζίνη, με τι σκατά ψυχολογία να έρθει να τζαμάρει μαζί μας όταν την κυνηγάει ο λογαριασμός; Οπότε γι’αυτό μπήκαμε στον πάγο κανονικά. Κάναμε ένα  reunion  με την πρώτη-πρώτη σύνθεσή μας Γενάρη στο  Sin  City,  όσοι ήρθαν,ήρθαν. Θα χαρήκαν φαντάζομαι γιατί ο Τάκης (σ.σ:αρχικός κιθαρίστας)  είχε φύγει Σαντορίνη, μετά Αμοργό και τώρα είναι στο Βέλγιο.Είναι τυχοδιώκτης, είναι γαμώ τις φάτσες.

 

Καλά κάνει.

Ναι, τρομερός κιθαρίστας.Μετά είχαμε τον Φιλιππάκο που ήταν μαζί μας για κάποιο καιρό και χωρίσαν οι δρόμοι μας για μουσικούς λόγους, που δεν είναι κλισέ αυτό.Βρεθήκαν σε κάποια φάση κόντρα οι μουσικές μας επιλογές και μετά με τον Αλέξη που πήγαν να στρώσουν τα πράγματα έγινε η μαλακία και μπήκαμε στον πάγο. Οπότε τι κάνουμε, να σου πω και ένα νέο να το ξέρεις: Επειδή εγώ και ο Σωτήρης για το σαράκι που λέγαμε στην προηγούμενη ερώτηση ,το έχουμε μέσα μας και δεν σβήνει με τίποτα, δημιουργήσαμε ένα άλλο   project  και λεγόμαστε  Double  Treat, το οποίο βγήκε πώς; Σου λέω και ένα  trivia  εδώ πέρα που σ’αρέσουνε. .

 

(Τον διακόπτω) Κάτσε, κάτσε!!! Άσε να μαντέψω. Από τους  Double  Trouble  του  Stevie  Ray  Vaughan;

Μπράβο! Κάναμε το εξής: Ενώσαμε το  “Double”  από το  Double  Trouble  και το  “Treat”  από τους  Triple  Treat, την προηγούμενη μπάντα που είχε ο  S.R.V  πριν φτιάξει τους  Double  Trouble. Οπότε κάναμε  Double  Treat, το πριν και το μετά αλλά και εκτός αυτού επειδή εμείς είμαστε δύο. Ο one-man-show   μάστορας κύριος Σωτήρης Λαγωνίκας που παίζει τα πάντα, θα μπορούσε να παίζει και μπάσο και να μην χρειάζομαι εγώ, αλλά επειδή μ’αγαπάει πάρει πολύ και του αρέσει ο τρόπος που παίζω και συνθέτω πάνω στο μπάσο παίζω κι εγώ, αλλιώς θα τα έκανε όλα μόνος του. Τότε τι μπάντα θα τανε; Είμαστε λοιπόν οι  Double  Treat, εγώ και ο Σωτήρης, μπάσο-τύμπανα και συνθέτω εγώ ένα 90% .Με αφήνει και συνθέτω γιατί θα μπορούσε πάλι να παίξει όλα και παίζουμε ακριβώς αυτό που καυλώνουμε και γουστάρουμε και αυτό με το οποίο μεγαλώσαμε: είναι κάτι μεταξύ  hard  rockin’  blues, hard ‘n’ heavy  και  progressive.

 

Χωρίς κιθάρα (σαν τους  Om);

Είσαι σοβαρός;; Τα πάντα τα παίζει ο Σωτήρης.

 

Και  live  πώς γίνεται αυτό το πράγμα;

Εδώ είναι το θέμα λοιπόν: Έχουμε ηχογραφήσει έναν ολόκληρο δίσκο σε πληροφορώ, είναι έτοιμος για κυκλοφορία. Θα το βγάλουμε μόνοι μας. Κατ’αρχήν χωρίς καμμία δισκογραφική αλλά μετά θα δούμε τι θα κάνουμε, θα του στείλουμε ως και  Frontiers  Records  κτλ, γιατί είναι σ’αυτό το ύφος πραγματικά, πίστεψέ με. Εγώ είμαι περήφανος γι’αυτά τα κομμάτια.

 

Και είναι τόσο καλός κιθαρίστας και   drummer;

Είναι απίστευτος.Είναι ο  Mozart. Είναι κάτι σαν τον  Steven  Wilson  αλλά πάει και πιο πέρα από τον  Steven  Wilson  τολμώ να πω γιατί παίζει καταπληκτικά τύμπανα, τραγουδάει καταπληκτικά, έχει φωνάρα!

 

Υπάρχει και άλλος που τα έχει κάνει αυτά.

Ποιος;

 

Ο  Levon  Helm  των  The  Band.

Ναι, φυσικά.

 

Από αυτόν πήραν οι  Zeppelin  το μαντολίνο.Αυτός ήταν  drummer,τραγουδιστής, μπάσο, μαντολίνο,κιθάρα.

Ναι, ναι. Ο δικός μου παίζει πλήκτρα, κιθάρα ανάποδα. Είναι αριστερόχειρας (σ.σ:και εγώ επίσης). Και με ανάποδα τις χορδές! Σαν τον  Albert  King  δηλαδή.Ο τύπος είναι θεός. Δεν υπάρχει, τον έχει φτύσει ο θεός.Είναι ταλέντο δηλαδή.

 

Να κάνετε κανένα  live!

Θα κάνουμε.Με καλεσμένους κιθαρίστες και καλεσμένο πληκτρά. Μπορεί οι  What’s  The  Buzz?  να φυτοζωούν και να μην ξέρουμε το μέλλον τους αλλά υπάρχουν οι  Double  Treat.

 

Δεν ξέρω αν το έχεις σκεφτεί αυτό ποτέ: Δεν είναι σουρεαλιστικό να θαυμάζεις τον  Roger  Waters  και  η μπάντα σου, οι  Whats  The Buzz?  να έχουν ονομαστεί από ένα στίχο  από το  “Jesus  Christ  Super  Star” του  Andrew  Lloyd  Webber  τον οποίο  ο  Roger  μισεί τρομερά;

Δεν το ξερα.

 

Δες τους στίχους από το  “It’s  a  Miracle” (“Lloyd-Webber’s  awful  stuff
runs  for  years  and  years  and  years” 
και  “Then  the  piano  lid  comes  down
and  breaks  his  fucking  fingers “).

Σοβαρά ε;

 

Τον σιχαίνεται!!! Αφού όταν έκανε την όπερα  “Ca  Ira”  ένας δημοσιογράφος τον ρώτησε αν ήθελε να κάνει κάτι σαν του  Andrew  Lloyd  Webber  και τον ξέχεσε.

Δεν το ξερα. Να και κάτι που δεν θα συμφωνούσα ποτέ με τον  Roger  Waters, που ξέρεις τι σημαίνει για μένα. Δεν το ξερα. Απίστευτο φίλε!! Κοίταξε το ένα δεν αναιρεί το άλλο. Δεν μπορώ επειδή άκουσα από ένα ειδωλό μου επειδή σιχαίνεται τον  Andrew  Lloyd  Webber, να τον σιχαθώ και γω αφού έγω μεγαλώσει με το  “Jesus  Christ  Superstar”.

 

Εννοείται. Μα μίλησα με τον  Henry  McCullough  που παίζει κιθάρα σ’αυτό και ήταν μέλος των  Wings  και έπαιξε και στο  Woodstock  με τον  Joe   Cocker.Ποιους μουσικούς/συγκροτήματα θέλεις να δεις  live  και σε ποιους θα ήθελες να πάρεις συνέντευξη; Άλλο το ένα, άλλο το άλλο.

Αυτά που μου απομένουν από τεράστια πράγματα, από μπάντες που θέλω να δω: Van  Halen, τρελαίνομαι,πεθαίνω. Grand  Funk  Railroad  και ας είναι οι δυο από τους  παλιούς και ο  Bruce  Kulick  στην κιθάρα. Lynyrd  Skynyrd  που έρχονται.

 

Ποιοι  Lynyrd  Skynyrd;! Μα δεν ζει κανένας απ’αυτούς! Αδέρφια,νύφες, ξαδέρφια, πεθερές παίζουν τώρα. Μόνο τ’όνομα να δεις;

Και τον  Medlocke  για τους  Blackfoot. Το ξέρω, το ξέρω, αλλά παρ’όλα αυτά θέλω να τους δω. Frank Marino  &  Mahogany  Rush  ή μόνο του. Είναι όνειρο ζωής αυτό, είναι η καύλα η δικιά μου. Τι να κάνουμε; Μερικοί δεν τον ξέρουν καν. Εγώ πεθαίνω. Rush. Είδες έχω και μικρούς και μεγάλους. Και  Who  βέβαια, τι λες τώρα; Έχουν μείνει μόνο δύο.Τον  Entwhistle  (μπάσο)  βέβαια θα ήθελα να τον δω πάρα πολύ, αλλά τι να κάνουμε τώρα; Για συνεντεύξεις; Ντάξει, υπάρχουν πάρα πολλά ακόμα. Aλλά το μεγαλύτερο άπιαστo όνειρο της ζωής μου είναι ο  Paul  McCartney.

 

 

Ευχαριστούμε τον Χρήστο Κισατζεκιάν για το χρόνο του και τις γνώσεις του.

Τσεκάρετε τα http://www.myspace.com/infidelgr http://infidel-band.com
http://infidel.gr

Επικοινωνία με την μπάντα: [email protected]

 

http://a1.ec-images.myspacecdn.com/images02/138/1c3fb30e96ee4f96bf2a245408d4bf41/l.jpg

http://a3.sphotos.ak.fbcdn.net/hphotos-ak-snc6/207388_10150196718666934_655896933_8514327_244903_n.jpg

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Loading...
Like
Like Love Haha Wow Sad Angry