Οι The Damnation Project είναι μια ελληνική μπάντα που κινείται στο Progressive φάσμα της rock. Δημιουργήθηκαν το 2009, ενόσω ήταν φοιτητές και ήδη έχουν παρουσιάσει το πρώτο τους άλμπουμ το οποίο συγκεντρώνει τις καλύτερες κριτικές!

Διαβάστε παρακάτω τι δήλωσαν στην ιστοσελίδα μας:

Αρχικά θα ήθελα να μας πείτε πώς γνωριστήκατε και πήρατε την απόφαση να δημιουργήσετε τους «The Damnation Project»;
Mε τον Γιάννη (πλήκτρα) γνωριζόμαστε από τις σπουδές μας. Για πολλά χρόνια ακούγαμε μουσική παρέα και είχαμε απόλυτη ταύτιση. Εκείνος έρχονταν στα λάιβ που έκανα με την ελληνόφωνη μπάντα μου και μου έλεγε πάντα πως αυτό που έχω στο μυαλό μου ξεφεύγει από την ελληνική πραγματικότητα και στίχο. Κάποια στιγμή αποφάσισε να ασχοληθεί ενεργά με το όργανο που ήξερε και αποδέχτηκε τη πρότασή μου, να παίξει πλήκτρα στη μπάντα μου, υπό έναν όρο: να δημιουργήσουμε και μία αγγλόφωνη μπάντα που θα παίζει progressive metal με ελληνικά στοιχεία…Λίγο το ποτό, λίγο η στιγμή δεν του έδωσα σημασία, και να που 3 χρόνια μετά από εκείνη τη βραδιά, είμαστε εδώ να μιλάμε για αυτή την μπάντα…

Ασχολείστε μόνο με τη μουσική ή κάνετε και άλλα πράγματα; Ξέρω ότι οι καιροί είναι αρκετά δύσκολοι πλέον…
Δεν μπορείς να ασχολείσαι μόνο με τη μουσική εκτός αν είσαι επαγγελματίας μουσικός. Το οποίο στη χώρα μας μεταφράζεται σε οργανοπαίχτη σε νυχτερινά κέντρα, τα γνωστά μας, μπουζούκια. Αν δεν υπομένεις αυτό δεν μπορείς να ζήσεις από τη μουσική εκτός αν είσαι κανένα από αυτά τα τσίρκουλα που σπρώχνουν τα μίντια με το κιλό ή αν μια στο τόσο πιάσεις τη καλή (γιατί μην νομίζεις και αυτοί πεινάνε πια…) και παίζει το κλιπ σου κάθε μισή ώρα στο Mad μετά από τη Βανδή και πριν τον Κιάμο…Οπότε, επαγγελματικά, ναι, πρέπει να δουλεύουμε κάπου αλλού για τα «προς το ζην».

Το 2010 κυκλοφόρησε το πρώτο σας demo, το οποίο έλαβε άριστες κριτικές από μεγάλα και αξιόλογα sites και περιοδικά. Ακολούθησε πριν μερικούς μήνες η κυκλοφορία του ολοκληρωμένου σας άλμπουμ , το οποίο ήδη έχει αγαπηθεί πολύ και έκλεψε τις εντυπώσεις όλων. Πώς νιώθετε για την αναγνώριση που έχει η δουλειά σας? Τι πιστεύετε ότι είναι αυτό που την κάνει τόσο ξεχωριστή;
Καταρχήν σας ευχαριστώ για τα καλά σας λόγια. Λοιπόν, το ντέμο πήγε καλά, φύγανε 500 κομμάτια σχεδόν, πήρε καλές κριτικές και γενικά ήταν ένα καλό πρώτο βήμα. Δεύτερο ανάλογο βήμα επιλέξαμε να μην δημοσιοποιήσουμε στο κοινό, παρά κρατήσαμε τις ιδέες μας ηχογραφημένες για το μέλλον. Έτσι σιγά σιγά κάναμε το άλμπουμ, το οποίο θα συμπλήρωνα ότι κλέβει τις εντυπώσεις και αγαπιέται εύκολα, με την προϋπόθεση να το ακούσει κάποιος. Και εξηγούμαι. Πλέον σε αυτή τη ταλαίπωρη χώρα, είναι δύσκολο να ακούσεις κάτι νέο, καθότι δεν υπάρχει δισκογραφία-δισκάδικα-διανομή-αξιόλογα εργοστάσια κοπής και γενικά το σύστημα είναι πεθαμένο. Οπότε, ναι, αν κάποιος πάρει το δίσκο στα χέρια του, ακόμη και αν δεν ακούει ροκ-μεταλ κτλπ, γρήγορα θα εκπλαγεί θετικά. Αυτό νομίζω συμβαίνει διότι έχουμε ξεχωριστό ήχο και μουσικό χαρακτήρα. Νομίζω ποτέ στα χρονικά στην ελληνική ροκ δεν ακούστηκε ξανά τέτοιος συνδυασμός. Γενικά οι μπάντες στην Ελλάδα ή είναι πολύ κλασικές και εικονογραφημένες ελληνόφωνες μπάντες που προσπαθούν να παίξουν αυτό που ανθούσε στα 90’s, το οποίο πλέον ακούγεται παρωχημένο, (σκεφτείτε λίγο, είναι σαν να παίζεις disco τον καιρό που σαρώνουν οι Nirvana….) ή είναι πολύ hard και πολύ μέταλ και πολύ βαβούρα και ουρλιαχτό και κακία και ιστορία. Νομίζω οι Damnation Project ξεχωρίζουν γιατί έχουν κομμάτια με χαρακτήρα, πρωτοτυπία, πολλά από αυτά θα τα ακούσει και η μάνα μου (και ουδεμία σχέση έχει με τη ροκ…) και γιατί σαν άνθρωποι και χαρακτήρες είμαστε διαφορετικοί από ότι συνήθως. Δεν το παίζουμε κάτι στη σκηνή, πχ σώνει και καλά μαλλιάδες αγριεμένοι μεταλλάδες, είμαστε απλά 4 τύποι που γουστάρουν να κάνουν μουσική για να περνάνε καλά σαν φίλοι και από κει και πέρα ότι έρθει. Η μπάντα αυτή ξεχωρίζει και λόγω γνησιότητας και ειλικρίνειας απέναντι στο κοινό και στον εαυτό της.

Το 2010 υπήρξε μια αλλαγή στη δομή της μπάντας, ο Γιώργος Πολύζος έκτοτε είναι ο μπασίστας σας. Ποιοί λόγοι οδήγησαν σε αυτό; Πόσο εύκολο ή δύσκολο είναι να βρεθούν οι κατάλληλες ισορροπίες ανάμεσα στα μέλη μιας μπάντας;
Εντάξει, οι λόγοι ήταν καθαρά πρακτικοί. Ο προηγούμενος μπασίστας μας και πολύ καλός φίλος μας, ήταν λιγότερο άπειρος και πιο νεαρός σε ηλικία, με αποτέλεσμα να μην μπορεί εύκολα να συγχρονιστεί με εμάς από άποψη προγράμματος κτλπ. Όταν ήρθε ο Γιώργος, με τον οποίο δουλεύαμε χρόνια μαζί στην ελληνόφωνή μπάντα μου, έγινε το πρώτο βήμα για να αρχίσει η μπάντα να παίζει με κλειστά τα μάτια. Το τελευταίο έγινε φέτος και νομίζω πλέον είμαστε ένα πολύ δεμένο σύνολο…Οι ισορροπίες βρίσκονται για πλάκα όταν γνωρίζεσαι χρόνια με τους ανθρώπους αυτούς και κατέχεις τον χαρακτήρα τους. Γνωρίζω τον Γιάννη 8 χρόνια, τον Γιώργο 9 και τον Σταύρο τουλάχιστον 10-11. Όπως καταλαβαίνετε, είμαστε φαμίλια πια. Επίσης η επιλογή των 2 τελευταίων μουσικών που μπήκαν στη μπάντα ήταν προσωπικό μου απωθημένο να τους δω να μας πλαισιώνουν γιατί τους θαυμάζω μουσικά και γενικά όταν διαλέγεις έναν μουσικό τον διαλέγεις και γιατί ξέρεις ότι πέραν από καλός οργανοπαίχτης είναι και συνεργάσιμος, δημιουργικός κλπ. Εγώ πρώτη φορά μετά από 15 χρόνια στα στούντιο και στη σκηνή νοιώθω τόσο όμορφα, τόσο σίγουρος για το ότι μπορώ να βασιστώ στους συμπαίχτες μου, και τόσο αρμονικά δεμένος μαζί τους, είτε τη στιγμή της πρόβας – συναυλίας –ηχογράφησης, είτε τη στιγμή της χαλάρωσης καφέ –τσιγάρο –κουβεντούλα. Εύχομαι να κρατήσει πολλά χρόνια αυτό…είμαι ερωτευμένος με τους μουσικούς που έχω γύρω μου…πραγματικά…

Είστε σχετικά νέοι στο χώρο της μουσικής. Θα θυσιάζατε πράγματα για χάριν της καριέρας σας;
Ήδη θυσιάζουμε πολλά. Από χρόνο και χρήμα άφθονα! Αυτό που δεν ξέρω αν θα θυσίαζαν πολλοί, εγώ θα το έκανα, είναι να θυσιάσουν μία επαγγελματική θέση, μία καριέρα όσο μικρή και αν είναι αυτή που έχουν κερδίσει με κόπο και υπομονή έως σήμερα, για να βγούνε στο δρόμο, σε περιοδεία, σε περίπτωση που έρθει η μεγάλη πρόταση – η μεγάλη δισκογραφική (εξωτερικού πάντα), η μεγάλη μπάντα που θα σε πάρει αρχικά support στη περιοδεία της για 2, 3, 4 μήνες, γιατί κάπως έτσι ξεκινάει το real thing και αρχίζει να σοβαρεύει το πράγμα αλλά και να γίνεται ο στόχος σου και το όνειρό σου πραγματικότητα. Αυτό που νομίζω δεν θα θυσίαζα ποτέ, είναι να θυσιάσω την οικογενειακή μου ευτυχία και ηρεμία για αυτό, και να πληγώσω ανθρώπους που αγαπάω από αυτό. Δηλαδή αν μία περιοδεία μου στοίχιζε σε προσωπικό επίπεδο οικογενειακής ηρεμίας ίσως και να άλλαζα κάτι. Δεν νομίζω να μην την έκανα, αλλά ίσως να την έκανα μικρότερη ή σε μία εποχή που να μπορούσα να έχω μαζί μου τον άνθρωπό μου.

Πώς βλέπετε την σύγχρονη μουσική πραγματικότητα στην Ελλάδα; Πιστεύετε ότι στηρίζονται όσο θα έπρεπε οι προσπάθειες των νέων καλλιτεχνών;
Στην Ελλάδα τα πράγματα είναι γνωστά, κλασσικά και καταθλιπτικά. Αν δεν παίζεις μπουζούκια, δεν είσαι μέρος ενός συστήματος λαϊκής και μαζικής κουλτούρας δεν πας πουθενά. Αν δεν είσαι άνθρωπος έτοιμος να ξεπουληθείς παντού, χωρίς ήθος, αν δεν έχεις καβάντζα χρήματα, γνωστούς και κυρίως όρεξη για ικανοποίηση του μέσου νεοελληνικού εγκέφαλου της παραλιακής μένεις στην αφάνεια. Για μένα είναι αδύνατον μπάντες που βάζουν κάτω για πλάκα, όχι τα τσίρκουλα της Αγγλοαμερικάνικης ποπ ροκ, αλλά ακόμη και σοβαρές prog μπάντες, να μην τους ξέρει κανείς και να παίζουν κάθε συναυλία τους μπροστά σε 30 άτομα. Είναι αδιανόητο να μην υπάρχουν πια δισκάδικα, διανομή, τίποτα… Στις άλλες χώρες της Ευρώπης , οκ, το ροκ ειδικά το μέταλ μπορεί να μην είναι νούμερο ένα (σε κάποιες χώρες είναι!!) αλλά είναι ένα είδος υπαρκτό από τα μέσα ενημέρωσης. Στην Ελλάδα επικρατεί ένας στρουθοκαμιλισμός του τύπου, κλείνουμε τα αυτιά μας σε ότι δεν είναι μπουζούκια, προσποιούμαστε πως απλά δεν υπάρχει τίποτε άλλο εκτός από αυτό, και έτσι πορευόμαστε με αυτό. Όλα τα μαγαζιά, κλάμπς, τηλεόραση, ραδιόφωνο παίζουν μπουζούκια και τσιφτετελοραπ όλη μέρα σαν να μην υπάρχει τίποτε άλλο. Και αυτό είναι λυπηρό όχι μόνο για τη μέταλ, αλλά για όλα τα είδη. Σκέψου απλά πως νοιώθει ένας έλληνας σολίστ που είναι παγκοσμίως αναγνωρισμένος και στην Ελλάδα δεν του αναγνωρίζεται η παραμικρή προσφορά στον πολιτισμό και στην διαφήμιση αυτής της δύσμοιρης χώρας στο εξωτερικό… υπάρχουν πολλοί τέτοιοι…Οπότε αναγκαστικά ότι γίνει γίνεται από τις μπάντες από μόνες τους με μεγάλο βοηθό το ίντερνετ και τα διαδικτυακά μέσα, περιοδικά και ραδιόφωνα που είναι πιο ανοιχτά στο να ακούσουνε και να αγκαλιάσουνε νέες προσπάθειες.

Πολλοί είναι αυτοί που υποστηρίζουν ότι ο κόσμος της μουσικής μπορεί να είναι σκληρός ακόμη και επικίνδυνος κάποιες φορές. Στη διάρκεια της καριέρας σας συνέβη κάτι αντίστοιχο που να σας αποτρέψει; Πώς το αντιμετωπίσατε;
Στη διάρκεια της πορείας μας, συλλογικά σαν μπάντα μείναμε μακριά από ανθρώπους αμφιβόλου καταγωγής και σκοπιμότητας. Μία αρχή μας είναι να επιλέγουμε (ή να μας επιλέγουν) προσεκτικά και με αργά βήματα τους συνεργάτες μας μετά από περίσσια σκέψη. Προσωπικά τώρα στο παρελθόν σε πιο αφελείς ηλικίες έχω πέσει θύμα επιτήδειων στη μουσική που είχαν σκοπό το χρήμα εκμεταλλευόμενοι το παθός για μουσική. Το σκληρό πρόσωπο του χώρου τώρα, φυσικά και το έχουμε δει, από μαγαζάτορες που αρνούνται να πληρώσουν τα συμφωνημένα, από επιτήδειους που προσπαθούν να εκμεταλλευτούν μπάντες σε λάιβ και ηχογραφήσεις, από «βαφτισμένους» μάνατζερ, δολοφονικούς ηχολήπτες που μπορούν να καταστρέψουν ένα σημαντικό λάιβ και πάει λέγοντας… Φυσικά τίποτε από όλα αυτά δεν ήταν ικανό να μας αποτρέψει από το να κυνηγήσουμε το όνειρό μας, αλλιώς δεν θα κάναμε αυτή την συζήτηση τώρα…

Παιδιά, ποιά είναι τα σχέδιά σας για το μέλλον;
Καταρχήν να κάνουμε πολλές εμφανίσεις με σκοπό τη προώθηση του άλμπουμ μας. Από κει και πέρα, να κάνουμε σύντομα το 2ο βήμα με ένα cd single που θα παρουσιάσει μία λίγο διαφορετική άποψη της μπάντας. Σκοπός αυτού του βήματος θα είναι να καταλάβουν όλοι πόσο ολοκληρωμένη μπάντα είναι οι Damnation και πως μπορούν να παίξουν το οτιδήποτε μέσα από το πρίσμα του προσωπικού τους ήχου, ο οποίος θα βελτιώνεται από χρόνο σε χρόνο. Και έπειτα θα κυκλοφορήσουμε το 3ο βήμα μας ένα ολοκληρωμένο καθαρό prog άλμπουμ, με σκοπό να σας επαναφέρουμε σε αυτό που κάνουμε πραγματικά. Ίσως σας φανεί περίεργο, αλλά είμαστε συνθετικά και σε επίπεδο προπαραγωγής ήδη μπροστά κατά 3-4 άλμπουμ..Έχουμε πολύ υλικό που έχει προκύψει μόνο από τα πρώτα 2 χρόνια της μπάντας. Οπότε έχουμε σκοπό να ανεβαίνουμε ένα σκαλί, ηχητικά, συνθετικά, ακόμη και εμπορικά χρόνο με το χρόνο.

Τέλος θα ήθελα κλείνοντας να μας πείτε ποιό από τα τραγούδια τελευταίου σας άλμπουμ θα αφιερώνατε στους αναγνώστες του Hit Channel!
Νομίζω το «Ευσεβείς Πόθοι”, το 14λεπτο κομμάτι μας που κλείνει το άλμπουμ, γιατί πιστεύω πως θα εμπνεύσει πολύ κόσμο να κυνηγήσει τα όνειρά του, να κλείσει τα μάτια του και να ονειρευτεί και να οραματιστεί νέους ορίζοντες είτε για τη μουσική (του) είτε γενικότερα για τη ζωή του..

Ευχαριστούμε! Καλή επιτυχία εύχομαι στα επόμενα βήματα σας!
Εμείς ευχαριστούμε!

Επισκεφθείτε την σελίδα των The Damnation Project στο facebook, πατώντας εδώ

Like
Like Love Haha Wow Sad Angry
loading...
ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ