Πρόκειται για έναν καλλιτέχνη πρωτοπόρο για τα ελληνικά δεδομένα. Έναν καλλιτέχνη που δε δίστασε στην καριέρα του να πειραματιστεί σε ένα ευρύ μουσικό φάσμα. Reggae, pop, ροκ, λαϊκή μουσική, electro, dance κτλ. Οι συνεργασίες του επίσης πολλές φορές ξεπερνούν τα ελληνικά σύνορα και τον φέρνουν δίπλα σε καλλιτέχνες όπως ο Ian Gilan και η Bonnie Tyler. Φέτος με αφετηρία τις πετυχημένες του συναυλίες σε Αθήνα, Θεσσαλονίκη και Πάτρα, συνεχίζει την παράδοση των τελευταίων χρόνων που τον θέλει να εμφανίζεται στο Ghost House στου Ψυρρή. Ο λόγος για τον Μιχάλη Ρακιντζή, τον οποίο ο Bλάσης Μαυραγάνης και ο Χάρης (Blackie) συνάντησαν στα παρασκήνια του Ghost. Σε ένα πολύ φιλικό και ευχάριστο κλίμα ο Μιχάλης Ρακιντζής δέχτηκε να απαντήσει στις ερωτήσεις μας σε μια εφ’όλης της ύλης κουβέντα:

O τελευταίος δίσκος σου (back to the φuture) εμπεριέχει επανεκτελέσεις  παλαιότερων κομματιών σου. Είναι κάτι που έχεις κάνει και στο παρελθόν (trancemix,solo). Για  ποιό  λόγο «πειράζεις» τα παλιά κομμάτια;

Κάθε εποχή έχει τα δικά της και επειδή με τη μουσική ψάχνομαι συνέχεια, με καινούρια είδη, καινούρια ακούσματα και όταν παίζεις  τα κομμάτια πολλά  χρόνια λογικό  είναι να βαριέσαι. Είναι κάποια κομμάτια που καλό είναι να  μην πειράζονται. Κάποια κομμάτια τα παίζαμε εδώ τον προηγούμενο χειμώνα, τους είχαμε αλλάξει τα φώτα, περνούσαν ωραία στο live και ήθελα να τα αποτυπώσω και σαν άλλες εκτελέσεις Στα live δεν μπορώ να μη λέω τα παλιά κομμάτια. Απλά δεν μπορώ να τα λέω όπως ήταν. Με σκοτώνει, βαριέμαι τρομερά. Τα έχω παίξει τόσες  πολλές φορές που θέλω για μένα να υπάρχει ένας λόγος να τα παίζω να είναι update.Aκόμα και το πιο άγνωστο κομμάτι θα ήθελα να το παίζω,όπως θα το έγραφα σήμερα.

Είχες παίξει στο Gagarin  πριν  ένα χρόνο ένα full band show  ή ήταν και αυτό «ηλεκτρονικό»;

Ήταν μια μίξη… Η τελευταία φορά που έπαιξα σαν μπάντα (χωρίς υπολογιστή) ήταν με τους Scraptown. Για να το κάνω τώρα θα είχα πάρα πολύ υψηλές απαιτήσεις. Δηλαδή θα ήθελα μουσικούς τουλάχιστον στο επίπεδο Μανουσέλη (ο κιθαρίστας που είχε την εποχή συνεργασίας με τον Ian Gillan) Επίσης αυτά τα πράγματα θέλουν πάρα πολύ χρόνο, πρόβες που όλο αυτό θα είναι για ένα αμφίβολο αποτέλεσμα. Όλο αυτό μπορεί να χαλάσει από μια μικρή τεχνική παράλειψη και εγώ πλέον θέλω να τα ακούω όλα στην εντέλεια. Αν πάρει κάτι λάθος  το αυτί μου, μου έχει κόψει όλη τη βραδιά. Πάντα  λοιπόν πάνω στη σκηνή υπήρχε υπολογιστής. Και στις συναυλίες με το Gillan και στην πρώτη συναυλία στο Λυκαβηττό το 91. Βέβαια τότε τα computer δεν ήταν τόσο αξιόπιστα για να τα ανεβάσουμε στη σκηνή .Είχαμε sequencer,αφιερωμένο  μουσικό computer. Ασχολούμαι με τα computers από παλιά .Όταν κανείς δεν είχε ακούσει τη λέξη υπολογιστής. Από το πρώτο έτος που ήμουν φοιτητής στο πολυτεχνείο  στην Αγγλία κάναμε basic. Είχαμε τις οθόνες μπροστά και τα computer ήταν μέσα σε μια αίθουσα με μπομπίνες. Τότε εμφανίζονταν και στην αγορά τα πρώτα  Sinclair.

Aν και μέτριος μαθητής στο λύκειο πήγες στο εξωτερικό να σπουδάσεις. Τι θυμάσαι από τότε;

Πολλές φορές, ειδικά στις προηγούμενες γενιές το ‘να πάω να σπουδάσω’ ήταν μια υποχρέωση. Πήγα στην Αγγλία, τελείωσα τις σπουδές μου φυσικά, αλλά αυτό που με τράβαγε περισσότερο για να πάω εκεί ήταν πως έπαιζα με γκρουπ. Πήγαινα και στο πολυτεχνείο και έτσι έκανα ένα ωραίο συνδυασμό.

Πρόσφατα εμφανίστηκε στο YouTube ένα video από μια εμφάνιση σου το 1973 (πατήστε εδώ) υποτίθεται η πρώτη σου εμφάνιση με τίτλο Helen.

Ναι μου το δείξανε και μένα. Καταρχήν τότε ήμουν πολύ πιτσιρίκι, ήμουν 13 στα 14, αλλά έχουν βάλει άλλη φωνή από πάνω.

Το αστείο είναι πως ένα από τα πιο γνωστά σου κομμάτια (Δικός σου για πάντα) στιχουργικά δεν είναι γραμμένο από εσένα. Είναι αυτός ο λόγος για τον οποίο, αν και τόσο γνωστό ,τόσο μεγάλη επιτυχία, δεν γυρίστηκε ποτέ σε video clip;

Όχι όχι καμία σχέση. Μπορώ να σου πω πως εκείνη την εποχή στην εταιρία δεν είχε αξιολογηθεί θετικά. Εκείνη την εποχή πηγαίναμε τα κομμάτια στην εταιρία για αξιολόγηση, Βέβαια  εγώ δεν είχα ποτέ τέτοια σχέση έκανα ό,τι ήθελα ,απλά πολλές φορές  ήθελα να τους αφήνω να έχουν κάποιο λόγο. Το θεώρησαν λοιπόν το υποδεέστερο του δίσκου γι’αυτό  και το βάλανε στο τέλος. Προσωπικά ήξερα βέβαια πως το κομμάτι θα είναι επιτυχία αλλά εντάξει….

Ποια  είναι τα ακούσματα σου και τι ακούς αυτή την περίοδο;

Καταρχήν ξεκινάμε με ροκ.Deep Purple, Black Sabbath,Led Zeppelin.Tους πρώτους δίσκους μου τους είχε φέρει ο πατέρας μου από ένα ταξίδι στην Ιαπωνία. Συγκροτήματα που ίσως να μην είναι και τόσο γνωστά, όπως οι Colosseum συγκρότημα όχι πολύ ‘σκληρό’ αλλά πολύ ‘τεχνικό’.Eίχαν πολύ καλή τεχνική, Αmon Duul. Από τους δίσκους αυτών των συγκροτημάτων άντε να φτάνανε ένας δύο στην Ελλάδα. Αυτό τον καιρό  ακούω hard style.

Όλα αυτά δεν περνάνε στη μουσική σου απόλυτα. Έχεις κατά καιρούς παίξει πολύ διαφορετικά πράγματα.

Άλλο το τι ακούω και άλλο το τι παίζω. Αν έπαιζα πάντα αυτά που μ’αρέσανε, δε θα είχα ξεκινήσει ποτέ και μιλάμε για να μπεις σε μια mainstream κατάσταση, να μπορείς να υπάρχεις ενεργά.

Βέβαια μετά από χρόνια βγήκες από αυτή τη mainstream κατάσταση.

Ναι δε με ενδιέφερε πλέον.

Προσωπική απορία είναι πως γίνεται ένας καλλιτέχνης να έχει άλλα ακούσματα από αυτά που τελικά παίζει.

Είχα πολλές αναστολές να το κάνω αυτό. Στον πρώτο μου  δίσκο ,το maxisingle, δεν ήθελα καν να βάλω το όνομα μου. Θεωρούσα πως απεμπολούσα πολλά πράγματα. Το έβλεπα πολύ ρομαντικά. Τελικά όμως, στην πορεία άρχισα να μην έχω τέτοια κολλήματα. Η μουσική είναι μια γλώσσα που μάλλον είναι πολλές γλώσσες. Στην πορεία κατάλαβα πως αυτό που ήθελα να κάνω είναι να ανακαλύψω όσο πιο πολλές μουσικές γίνεται. Για παράδειγμα λατρεύω την αραβική μουσική, την βρίσκω σπουδαία. Θα ήθελα κάποια στιγμή να αφιερώσω μέρος του χρόνου μου μόνο για αυτήν. Υπάρχουν μουσικές με πάρα πολύ μεγάλο ενδιαφέρον. Πάντα βγαίνουν κομμάτια και δεν ξέρεις ποτέ από πού θα σου έρθει  (η έμπνευση),Ακόμα και από μια μουσική που δεν συμπαθείς πάρα πολύ, μπορεί να βγει ένα υπέροχο κομμάτι. Δεν είμαι πλέον καθόλου δογματικός με τη μουσική όπως ήμουν κάποτε..

Πέρυσι το καλοκαίρι βγήκε ο νέος σου δίσκος. Δεδομένης της κατάστασης στο χώρο της δισκογραφίας στις μέρες μας, η μουσική εύκολα διαδίδεται κυρίως μέσω του διαδικτύου, αλλά είναι ολοένα λιγότεροι αυτοί που σήμερα αγοράζουν δίσκους. Πόσο εύκολο είναι για κάποιον να ζήσει από τη μουσική; Επίσης ποια η γνώμη σου για το download είσαι υπέρ, κατα;

Νομίζω πως σήμερα είναι πολύ δύσκολο για κάποιον. Ευτυχώς  δεν έχω ανάγκη  τη μουσική και έχω αναρωτηθεί πολλές φορές τι θα γινόταν αλλιώς. Με το download δεν είμαι ούτε υπέρ ούτε κατά. Ο δίσκος για παράδειγμα βγήκε σε δύο κυκλοφορίες  (σε πολύ ικανοποιητικά αριθμητικά επίπεδα για τις εποχές που ζούμε) και η κάθε μια εξαντλήθηκε σε ένα διήμερο .Οπότε αν πας  σε ένα δισκάδικο και ζητήσεις το δίσκο μου, δεν θα το βρεις. Όταν όμως ο  υπάλληλος γνωστού δισκοπωλείου σε ρωτάει ‘ πού μπορώ να βρω το δίσκο σου’ τότε υπάρχει ένα πρόβλημα, που δεν είναι δικό μου όπως καταλαβαίνεις. Σε αυτή την περίπτωση, ναι κάντε download. Γενικότερα υπάρχει ένα πρόβλημα με τη διανομή των δίσκων μου. Αυτές τις μέρες  φτιάχνω κάποια remix κομματιών που λέμε εδώ και θα τα ανεβάζω στο site μου.

Έχεις κατά καιρούς κάνει πολλές συνεργασίες. Τις ενέκρινες όλες όσες έκανες; Πχ αυτή με το Βασίλη Καρρά ο οποίος ανήκει σε ένα διαφορετικό μουσικό χώρο.

Δε με  πίεσε κανείς να κάνω ποτέ μια συνεργασία οπότε τη συγκεκριμένη στιγμή που τις έκανα δεν το έβλεπα κάπως. Μπορώ να σου πω πως η συνεργασία με τον Καρρά ήταν  από τις καλύτερες που χω κάνει για πολλούς  λόγους. Είναι πρόκληση να θες να φτάσεις, να συναντηθείς με κάποιον αλλά πάνω στα σύνορα .Να μην περάσει ούτε αυτός στα δικά σου, ούτε εσύ στα δικά του. Πολλές φορές έχω θελήσει να γράψω λαϊκά κομμάτια με ένα δικό μου style. Γενικότερα δεν κομπλάρομαι με κανένα είδος μουσικής. Αυτό το κάνω από την αρχή. Από την αρχή έχω δώσει στίγμα πως δεν είμαι κάπου, είμαι όπου ξυπνήσω. Η μουσική είναι τεράστια για να κάθομαι σε ένα σημείο. Με ενδιαφέρει και με την έννοια του να μάθω πράγματα να ασχοληθώ με διάφορα είδη.

Αυτό είναι το σημαντικό  να μπορεί ο καλλιτέχνης να κάνει ό,τι πραγματικά του αρέσει χωρίς να είναι αναγκασμένος να κάνει κάτι.
Οι περισσότεροι, μάλλον όχι οι περισσότεροι, όλοι είναι δέσμιοι της εμπορικότητάς τους. Ξέρω προσωπικά επαγγελματία γνωστό λαϊκό τραγουδιστή που σπίτι του ακούει οτιδήποτε άλλο εκτός από λαϊκά. Τραγουδάει στο μαγαζί λαϊκά και μετά μπαίνει στο αυτοκίνητο και ακούει τα δικά του. Θεωρώ πως είναι πολύ εγκλωβισμένος αυτός σε αυτή την κατάσταση. Σίγουρα θα ήθελε να παίξει και άλλα πράγματα. Αυτό που χρειάζεται είναι λίγο θάρρος και λίγος θράσος να πεις πως το κάνω και λίγο για πάρτη μου και σε όποιους αρέσει, δεν είναι ανάγκη να αρέσει σε όλους. Ούτος η άλλως δεν πρόκειται ποτέ ό,τι και να κάνεις να αρέσει σε όλους. Όταν πχ από το καθαρό ποπ το γύρισα στο πιο σκληρό με το Gillan,σε εκείνη τη δουλειά πολύς κόσμος στεναχωρήθηκε .Δεν με ήθελε έτσι με είχε τοποθετήσει κάπου διαφορετικά. Δεν μπορώ όμως να κάθομαι εκεί που θέλουν οι άλλοι. Ο καθένας πρέπει να τοποθετείται από μόνος  του. Πάνω από όλα τα έκανα όλα αυτά, γιατί δε με ενδιέφερε, αν θα χάσω τη δουλειά μου. Από κει δηλαδή που γέμιζαν γήπεδα την επόμενη μέρα δεν ήξερα αν θα υπήρχε ψυχή, γιατί θεωρούσα πως τους είχα πετάξει όλους έξω με τη στάση μου ή με τις μουσικές μου επιλογές. Από το μωρό μου  φάλτσο και το κάνε μια ευχή δε μπορείς να πηγαίνεις στο έτσι μ’αρέσει.

Η εταιρία πώς τα έβλεπε αυτά;

Η εταιρία με ήξερε από την αρχή. Με έμαθε πολύ γρήγορα και δεν είχε πρόβλημα. Γι’αυτό και τόσα χρόνια θεωρώ και τύχη ότι από την πρώτη στιγμή συνεργάστηκα με το Μάτσα .Η σχέση μας ήταν καταπληκτική από την πρώτη στιγμή μέχρι και σήμερα μετά από 25 χρόνια.

Το ότι στην πορεία ήρθε η εμπορικότητα, οι πλατινένιοι δίσκοι και οι κόποι σου έπιασαν τόπο δεν άλλαξε τα σχέδια σου, τη νοοτροπία σου;

Όχι, όταν το γύρισα στο ελληνικό το ξεκίνησα με σκοπό τώρα δεν παίζουμε, τώρα κάνουμε δουλειά. Σε μια πολύ καλή εποχή, σήμερα αυτό δε θα γινόταν. Θεωρώ λοιπόν και λίγο τυχερό  τον εαυτό μου που έπεσα σε εκείνη την εποχή που σε ένα καλοκαίρι γέμιζες 100  γήπεδα .Μετά βλέποντας και οι υπόλοιποι τι γίνεται ακολούθησαν και ξεφτίλισαν  τον όρο συναυλία. Η συναυλία είναι για συγκεκριμένες μουσικές. Πρέπει το όλο να είναι συναυλία. Δεν μπορείς να πάρεις το σκυλάδικο ή τη μπουάτ και να το κάνεις συναυλία. Η μπουάτ είναι μπουάτ  το σκυλάδικο σκυλάδικο η συναυλία είναι συναυλία. Έτσι χάθηκε η έννοια της λέξης συναυλία. Ένα καλοκαίρι έκανα μια περιοδεία. Περνώντας από μια πόλη βλέπω  τον κόσμο να πηγαίνει προς ένα γήπεδο που γινόταν μια λαϊκή συναυλία με καρέκλες και τραπέζια στην πλάτη. Ο ένας κρατούσε το μπουκάλι, ο άλλος το τραπέζι, ο άλλος τις καρέκλες ένα τραγελαφικό  θέαμα. Οι λουλουδούδες μέσα στο στάδιο. Δεν υπάρχει  δυστυχώς καθόλου μουσική παιδεία στην Ελλάδα. Γιαυτο κάποια είδη μουσικής έχουν πάρει μια υπεραξία  άνευ λόγου και ουσίας, επειδή κάποιο αποφάσισαν να τους δώσουν μια υπεραξία.

Η μεγαλύτερη συναυλία σου θυμάσαι ποια είναι;

Έχω κάνει πάρα πολλές συναυλίες. Για 15 τουλάχιστον χρόνια  κάθε καλοκαίρι λιγότερο από 100 συναυλίες δεν έκανα. Κοιμόμασταν  μέσα στο πούλμαν ή στο αυτοκίνητο  και ούτε ήξερα πού είμαι. Για την πιο μεγάλη δεν έχω τέτοια νούμερα να σου πω. Μπορώ να σου μιλήσω και για γήπεδα που ήταν γεμάτο το τερέν, όλο το γρασίδι.

Nα ρωτήσω «πού είναι όλοι αυτοί»; (Κάνοντας λογοπαίγνιο με το κομμάτι του που έχει αυτόν το τίτλο)

Εγώ και τότε που έκανα αυτές τις συναυλίες ήξερα πάρα πολύ καλά πού βρίσκομαι και πού πατάω. Όταν είσαι μόδα, όλος ο κόσμος έρχεται σε σένα. Ξέρεις πάρα  πολύ καλά πως ήρθανε, επειδή είναι cool, είναι μόδα, έχουν ακούσει πως πάνε οι φίλοι, το ακούνε στο ραδιόφωνο. Βέβαια δεν έχω παράπονο γιατί πάντα ξέρανε όλα τα κομμάτια απ’έξω. Όταν ένα ολόκληρο γήπεδο τραγουδάει ένα κομμάτι που είναι τελευταίο στο δίσκο είναι συγκλονιστικό. Εκείνη την εποχή είχα ένα υπερβολικό airplay τόσο υπερβολικό που δεν το ήθελα ούτε εγώ. Έλεγα παιδιά φτάνει θα ξεράσει ο κόσμος. Φτάνει λίγο λιγότερο .Ένα μέτρο κάπου να υπάρχει. Εγώ και η εταιρία μου όμως, δεν είχαμε κάνει κινήσεις προώθησης. Στο ραδιόφωνο δεν πληρώσαμε ποτέ. Τα παίζον οικειοθελώς. Δεν φτιάχνανε τότε playlist.

Όλα αυτά στις αρχές των 90’ς με το ζενίθ σου περίπου το 95;

Ναι τότε. Αλλά δεν είναι το δικό μου ζενίθ είναι πώς στρώνεται το μουσικό χαλί στην Ελλάδα. Από το Βαρελάδικο και μετά αρχίζει να στρώνεται διαφορετικά. Κάποτε υπήρχαν οι disco και τα λαϊκά μαγαζιά και έκανες την επιλογή. Κάποιοι σκέφτηκαν γιατί να αφήσουμε τον κόσμο να φεύγει, να τα παίζουμε όλα εδώ πέρα. Κάναν το club βαρελάδικο,άρχισαν οι διαπλοκές, πλήρωνε στο ραδιόφωνο να κάνουμε γνωστό αυτό ή πήρα ένα πιτσιρικά στην εταιρία,θέλω να τον κάνουμε γνωστό. Έγινε το έλα να δεις .Νομίζω πως τα παιδιά της δικής μου γενιάς  δεν ήταν μπλεγμένα με αυτά τα πράγματα ούτε κανείς πλήρωσε για να ακουστεί.

Στο maxi single υπάρχει το κομμάτι «Μάνθος» με έντονο το βουκολικό –χιουμοριστικό στοιχείο. Ποιο το παρασκήνιο πίσω από αυτό το κομμάτι και υπάρχουν και άλλα κομμάτια σου που δε θες να θυμάσαι;

Ναι το θεωρώ βλακεία. Δεν έχει τίποτα στο παρασκήνιο. Μια βλακεία μέσα στο studio  για πλάκα  το κάναμε σα jammaρισμα   Άλλα τέτοια  τραγούδια ,ναι  υπάρχουν .Δεν ξέρω τώρα ποια είναι αλλά να σου πω κάτι, επειδή πάντα ο χρόνος δείχνει, τα έχω αξιολογήσει εκ των υστέρων. Εκείνη την εποχή όμως αυτό μου ήρθε αυτό έκανα. Σοβαρός ήμουν πάντα αλλά η σοβαροφάνεια ποτέ δε με ενδιέφερε. Όταν κάποιος πιαστεί από ένα τραγούδι, όπως μου λένε  πολλοί για το «είσαι σα κουνέλι» που θεωρώ ‘’ανιχνευτή βλακείας’’, αυτό  δε με ενδιαφέρει. Ο Χατζηδάκης  έχει κάνει το νιάου βρε γατούλα και τι έγινε; Αυτό τον μειώνει σαν καλλιτέχνη; Είτε για τις ανάγκες της ταινίας είτε γιατί το γούσταρε είτε γιατί του ήρθε το έκανε.

Πάντα είχα την απορία, αν οι στίχοι σου είναι βιωματικοί , αν πηγάζουν δηλαδή από προσωπικές ιστορίες; Πχ έχεις χωρίσει 14 Φλεβάρη;

Ναι. Οι στίχοι  τις περισσότερες φορές, είτε είναι βιωματικοί ή κάτι που μπορεί να έχω ακούσει και να  μου έχει κεντρίσει το ενδιαφέρον και να το αναπαράγω με το δικό μου τρόπο με τη δική μου ματιά. Ίσως κάτι που συμβαίνει πχ σε ένα φίλο μου και το έχω ζήσει από κοντά, κάτι που δεν αφορά απαραίτητα το τώρα. Ένας στίχος ένα ποίημα είναι και λίγο φαντασία.

Μαρία, Ρένα, Νανά, Άντζελα  κτλ είναι υπαρκτά ονόματα η εξυπηρετούν ρίμες.

Όχι όλα. Μπορώ να σου πω ότι κανένα δεν είναι υπαρκτό  από αυτά. Δεν θα έδειχνα ένα υπαρκτό πρόσωπο μέσα από ένα στίχο.

Ο Μιχάλης Ρακιντζής είναι ‘τσογλάνι’ (ακόμα ένα λογοπαίγνιο για το κομμάτι «τσογλάνι» από τον τελευταίο του δίσκο);

Nαι. Έχω υπάρξει  και καλό παιδί και τσογλάνι. Όλοι οι άντρες κάποιοι στιγμή το έχουμε κάνει λίγο πολύ.

Υπάρχει κάποιος δικός σου αγαπημένος δίσκος και κάποιος που θα ήθελες να ξεχάσεις;

Όχι δε θέλω να ξεχάσω κανένα, γιατί είναι όλα κομμάτια από τη ζωή μου. Ποτέ δεν είμαστε συνέχεια οι ίδιοι. Θα ήμασταν και πολύ μονότονοι, αν ήμασταν συνέχεια οι ίδιοι. Ειδικά εγώ δεν ξέρω πώς θα ξυπνήσω αύριο. Αλλάζω  πάρα πολύ εύκολα διαθέσεις και βαριέμαι να κάνω τα ίδια πράγματα.

Πολύς κόσμος ψάχνει τα cd σου. Υπάρχει κάποιο σχέδιο  για επανακυκλοφορία;

Όχι δεν υπάρχει σχέδιο  για επανακυκλοφορία. Τα πνευματικά δικαιώματα δηλαδή το δικαίωμα για επανεκτέλεση τα έχω εγώ. Τα original όχι. Για τώρα κοντά δεν το βλέπω να επανακυκλοφορεί ο κατάλογος μου.

Πώς βλέπεις κάποιες  κινήσεις του τύπου κυκλοφορία cd σε περίπτερα η με εφημερίδες;

Προσωπικά δεν μου αρέσει ,δεν μπορώ να πω πως θα μ’άρεσε να δω τα cd μου έτσι Αυτό όμως μπορεί να γίνει και χωρίς την άδεια μου. Αν αποφασίσει η εταιρία να το δώσει σε μια εφημερίδα μπορεί να γίνει. Βρισκόμαστε σε μια περίοδο που αλλάζουν  τα πάντα. Δεν ξέρω τι μπορεί να γίνει και δεν θέλω να λέω μεγάλες κουβέντες .Μπορεί αύριο και εγώ τα cd μου να τα πουλάω με ένα περιοδικό, γιατί αλλάζουν τα πράγματα. Δισκοπωλεία δεν υπάρχουν  κάθε χρόνο  είναι και λιγότερο. Μπορει του χρόνου να μην υπάρχουν. Να πουλιούνται μέσα από το internet ή με κάποιο άλλο τρόπο στα ψιλικατζίδικα στους φούρνους δεν ξέρω πώς θα είναι.

Παρόλα αυτά δεν πεθαίνει η μουσική;

Δεν νομίζω ότι έχουμε σταματήσει να ακούμε πράγματα, μπορώ να σου πω πως ειδικά τα δύο τελευταία χρόνια, παγκόσμια υπάρχει μια αναγέννηση στη μουσική. Βρίσκω πολλά ενδιαφέροντα πράγματα.

Υπάρχει μια προσπάθεια αναβίωσης παλιών πραγμάτων στη ροκ η στη  metal μουσική.

Κοίταξε να δεις. Η ροκ δεν ξαναγεννιέται. Η disco δεν ξαναγεννιέται, κανένα μουσικό είδος δεν ξαναγεννιέται Κάθε είδος μουσικής είναι ένα οικοδόμημα. Χτίστηκε, τελείωσε. Υπήρχαν αυτοί που του έβαλαν τις τελευταίες πινελιές .Δηλαδή ποιος θα πάει να παίξει πχ τώρα καλύτερα από το Μalmsteen ,πιο γρήγορα. Μπορεί να βγει ένα νέο ροκ  κομμάτι, αλλά πλέον τα έχουμε ακούσει όλα. Φτιάχνεις  το οικοδόμημά σου ,η ροκ πχ είναι εκεί, το αφήνουμε,πάμε δίπλα φτιάχνουμε άλλο. Για μένα αυτή τη στιγμή το heavymetal είναι το hard style. Aυτό το γκάζι και αυτή η ένταση που βγάζει το hard style μόνο από speed metal το είχα νιώσει.

Ο πουφ υπάρχει ακόμα;

Βεβαίως. Υπάρχει σε μια γυάλινη προθήκη άθικτος.

Οι συνεργάτες σου την εποχή του Gillan ειδικά ο κιθαρίστας, ξέρεις τις έχουν απογίνει;

Ο Μάνος (Μανουσέλης) πιστεύω πως είναι από τους  καλύτερους κιθαρίστες ever.Ξέρω ότι παίζει με διάφορα συγκροτήματα μελετάει μόνος του, ποτέ δε σταμάτησε να μελετάει, αλλά είμαστε σε μια χώρα που αυτά τα είδη δεν τα βοηθάει πρέπει να γίνεις μετανάστης και αυτό πάλι δεν είναι εύκολο .Κάθε μέρος έχει τα δικά του, τα κόλπα του, τις κλίκες του .Πρέπει να έχεις μεγαλώσει σε εκείνο το μέρος  να σε ξέρουν να τους ξέρεις ,να ξέρεις πού πας. Δε φεύγεις  ξαφνικά από το  ένα μέρος  να πας άγνωστος σε ένα άλλο. Μια πολύ καλή κίνηση πχ εδώ και δύο χρόνια κάνουν οι Ρουμάνοι, έχουν αφήσει όλο τον κόσμο άφωνο. Αυτά τα ξένα που ακούτε είναι ρουμάνικα. Οι μεγαλύτερες επιτυχίες που ακούμε όπως η Ιnna είναι από μια χώρα που δεν το περίμενε κανείς. Από μια φτωχή χώρα που δεν έχει  δημόσιες σχέσεις  κι όμως ανταγωνίζεται στα γερμανικά και βρετανικά ραδιόφωνα εμπορικούς καλλιτέχνες επιπέδου Lady Gaga. Έκαναν καλές δουλειές  και βγήκαν πολύ οργανωμένα. Τους βγάζω το καπέλο.

Έκανες κάποιες εμφανίσεις σε Αθήνα, Θεσσαλονίκη Πάτρα υπάρχει κάτι άλλο στον ορίζοντα;

Θα συνεχίσουμε έτσι λίγο πιο σιγά  το χειμώνα και οργανωνόμαστε για το καλοκαίρι που θα κάνουμε κάποια δυνατά πράγματα. Επίσης ετοιμάζεται το video clip για το κομμάτι «μου έφτιαξες τη μέρα».

Ευχαριστούμε τον Μιχάλη Ρακιντζή για τον χρόνο του!

Loading...
Like
Like Love Haha Wow Sad Angry
ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ