Μία από τις δύο αγαπημένες μου μπάντες σε αυτόν τον πλανήτη επιτέλους μετά το εκπληκτικό Audio Secrecy που για χάρη του είχα απαρνηθεί πολλά πράγματα,ιδέες,πεποιθήσεις και άλλα πολλά για την εν λόγω μπάντα, που γι’ αυτό η μπάντα αυτή έγινε μια από τις δυο best of,που ακούγοντας το ένιωσα και ακόμα νιώθω άπειρα συναισθήματα μιας και είναι άπειρα σκοτεινό και ψιλοκαταθληπτικό και αφού τους είχα δει live στο τρομερό εκείνο Sonisphere Fest με τους Big 4, έρχεται λοιπόν μετά από 2 χρόνια ο διάδοχος του. Στο twitter ο Corey σε ότι έγραφε πρόσθετε στο τέλος την λέξη HoGaB συνέχεια και όλοι ψαχνόμασταν να δούμε τι παίζει με αυτό. Επιτέλους μετά από τόση ανυπομονησία, μετά και από την αποχώρηση του Shawn Economaki μπασίστα με ελληνικές ρίζες, μάθαμε και ακούσαμε τι ήταν το ΗοGab και τι έγινε με τον μπασίστα. Στις ηχογραφήσεις των κομματιών που πιστέψτε με ήταν αρκετά μιας και όπως λέει και ο τίτλος είναι το πρώτο μέρος μιας και θα έχει και δεύτερο προς Απρίλιο μεριά νομίζω μπασίστας ήταν ο Rachel Bolan από τους Skid Row που βοήθησε χωρίς να σημαίνει ότι είναι μόνιμο μέλος. Ο Corey επίσης δήλωσε ότι πάνω σε αυτά τα δυο άλμπουμ θέλει να γυρίσει ταινία και να μας δείξει ακριβώς τι παίζει μιας και μην ξεχνάτε έχει εταιρεία που γυρίζει φιλμ μαζί με τον Shawn Crahan γνωστό και ως Clown από τους Slipknot που σύμφωνα με δηλώσεις του frontman παίζουν σε διαρκή διάλειμμα. Ας περάσουμε όμως στο ζουμί τις υπόθεσης εδώ. Οι διαφορές με τον προκάτοχο του άπειρες μιας και το άλμπουμ εδώ είναι καθαρά πιο επιθετικό, πιο δυνατό και με ελάχιστα σημεία ηρεμίας αν εξαιρέσεις το Taciturn που είναι υπερμπαλαντάρα και το The Travelers. Η αρχή του εκπληκτική με το Gone Sovereign και το absolute Zero να σπέρνουν τον πανικό και να δένουν τέλεια μιας και το ένα αποτελεί συνέχεια του άλλου. Το κομμάτι που ξεχώρισα περισσότερο είναι το My Name is Allen για κάποιο λόγο που ακόμα ψάχνω. Είναι αυτό το μαγικό κλικ και κολλάς απλά. Τρελή πώρωση είναι και το Tired που σου θυμίζει με το αρχικό riff κάτι από Stoner Rock κατάσταση. Η μπαλαντάρα του δίσκου είναι το Taciturn που οκ οι τύποι έβγαλαν από μέσα τους όλα τα συναισθήματα που μπορεί να είχαν και τα απεικόνισαν αυτή τη φορά καλύτερα από ποτέ. Το μόνο που πιστεύω πως θα έχει διορθωθεί στον επόμενο δίσκο είναι το γεγονός ότι με βάση το Audio Secrecy ο κόσμος ίσως χρειάζεται και κομμάτια με πιο πολύ συναίσθημα και όχι τόσο επιθετικά. Προφανώς και δεν με χαλάει αυτό αλλά αν κάποιος έχει ακούσει κομμάτια σαν το Miracles και το Pieces σίγουρα θα την θέλει ξανά αυτήν την καταθληπτικούρα και την ψυχεδέλεια που έβγαζε το Audio Secrecy. Περιμένουμε όμως και θα δούμε. Μέχρι τότε ο δίσκος θα έχει ακουστεί πάνω από 200 φορές μιας και σε διάστημα μιας εβδομάδας τον άκουσα 40 χωρίς υπερβολή

Like
Like Love Haha Wow Sad Angry
loading...
ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ